Trail des Sauvages

Leisteengroeve Carrière d’Yvoir

Trails au Fils du Bocq is voor Nederlanders een betrekkelijk onbekend loopfestijn. Het staat wel in de trailkalenders maar je hoort er vrij weinig over. Dat was precies waar ik naar op zoek was. Er zijn genoeg trailevenementen in de Ardennen die kleinschalig en bovendien zeer betaalbaar zijn. Ik schreef me in voor de 36km/1350hm. Elke afstand heeft hier een eigen naam, deze: Trail des Sauvages (Trail der Wilden).

We besloten er een weekendje weg van te maken met het gezin. De oudere meiden hadden het te druk met hun studie, de jongste ging wel mee, met een vriendinnetje. We huurden een deel van een woonhuis via AirBnB in Mallone met grote tuin met boomhut. Het duurde even om er te komen vanwege een flink aantal files.

Handig: Touwen dankzij een scoutinggroep in de organisatie

De volgende ochtend pakte ik mijn spullen in en en reed naar Evrehailles, 25 minuten rijden. Iets langer, want er was een brug over de Maas afgesloten. In Evrehailles werd ik een tot parkeerplaats omgedoopt weiland ingedirigeerd. Ik was opgelucht mensen in loopoutfit en/of racevesten en/of buffs en/of stokken aan te treffen. Altijd bang om per ongeluk de datum, tijd of plaats verkeerd te hebben gelezen.

Ik haalde mijn startnummer en ging terug naar de auto. Ik had nog 3 kwartier voor de start. Startnummer opspelden, constateren dat ik mijn fototoestel vergeten was. 15 minuten van tevoren liep ik richting de start. Daar hingen grote parcourskaarten die ik nog even bestudeerde. Geen bekenden te zien.

In het startvak kwam er een Franstalige spraakwaterval uit de luidspreker. Uiteindelijk werd er nog een minuut stilte in acht genomen voor iemand die blijkbaar niet meer onder ons was. Er stonden oook mensen met een portret op hun shirt. Even later werd er afgeteld en kon er gelopen worden. Ik startte vrijwel achteraan. Ervaring leerde mij dat ik hiermee de gejaagdheid van medelopers tijdens de eerste afdalingen ontloop.

Een idee van het typische karakter van deze trail

Het dorp zwaaide ons uit, we liepen het bos in. Daarna over glooiende weilanden die me deden denken aan de Koning van Spanjetrail. Even later daalden we af in een diepe steengroeve om er vervolgens met de tong op de schoenen weer uit te klimmen, 143 meter omhoog in 1,8 km. Het water in mijn rugzak klotste irritant. Ik was vergeten de lucht eruit te halen. Een lichte afdaling volgde, daarna steil omhoog en weer steil omlaag met behulp van touwen. Toen een stuk lopen door een bos en uiteindelijk, ravito 1 op 15 km.

Hier liet ik de lucht uit de waterzak ontsnappen en kon geruisloos verder lopen. Uit de verslagen heb ik dit parcours leren kennen als de trail met de Hectomètre Vertical plus nog een aantal beklimmingen die daar niet voor onderdoen.

Hier moest ik denken aan de Barkley Marathon. Die ook deze dag van start ging. Een bijzonder tunneltje met Nirvana en kaarslicht.

Dus ik was niet verrast na 18 km weer aan een stevige klim te moeten beginnen. 132 hoogtemeters binnen 400 meter, hellingspercentage 31%! Niet omhoog kijken. Uiteindelijk was ik boven en twee km verder bereikte ik ravito 2. Hier snel wat chocolade en banaan. Dat is goed geregeld hier. Weer 2 km later stonden wegwijzende vrijwilligers op het pad. Een bordje gaf hier aan dat het parcours van de 17 km afstand hier rechtdoor ging. Wij moesten hier echter linksaf, omhoog. Echt een pad was het niet. Hier was ie dan, de Hectomètre Vertical. Deze hakte er behoorlijk in. Volgens Strava een hellingspercentage van 69%. Hierna liep het parcours over heuvels van fijn leisteengrind. Dit deed me sterk denken aan de EtnaTrail. Omhoog lopen en bij elke stap weer een stukje omlaag wegzakken in het grind. Vermoeiend. Op 1 zo’n berg stond ook een mountainbiker naast zijn fiets. Om de paar seconden kneep hij twee keer in een toeter. Die man stond op minstens 10 plekken op het parcours de deelnemers te betoeteren, waarschijnlijk specifieker om 1 of enkele deelnemers die blijkbaar ergens achter mij liepen te supporten. Om ons daarna iets te ontzien liepen we vervolgens een heel stuk vrij vlak langs rivier le Bocq. Na verloop van tijd troffen we ook hier vrijwilligers van de organisatie aan. Ik wist niet dat dit ook gratis inbegrepen was, maar er moest een rivier doorwaad worden.

Moe, maar nog niet verslagen

Ze hadden touwen van oever naar oever gespannen om te vermoeide lichamen niet te doen laten meevoeren door de stroming. Koud uit het water moesten er weer ruim 100 hoogtemeters overwonnen worden. Hoewel het tegendeel waar was, begon het bijna grappig te worden. Via zo’n 50 haarspeldbochtjes liepen we weer naar beneden. Vanaf dit punt werd ik steeds vaker ingehaald en bedacht dat het niet erg was om de rest van het parcours al wandelend af te leggen en daarmee op een slechte positie in het klassement terecht te komen. Na een paar kilometer was daar ravito 3 waar ik vroeg hoe ver het nog was. 4 km nog. Ongeveer 40 minuten wandelen dus. In het bos zat een man met een bel. Hij zei hophophophophop en ‘un kilomètre et cinq cent mètre’. Vanaf hier geen extreem steil klim- en daalwerk meer. Tijdens lichte dalingen kon ik mij in stramme looppas voortbewegen. Ik meende in de verte finishgeluiden te horen. Ik moest nog een weiland door en een paar straatje in Evrehailles en daar was de finish.

De streepjescode op mijn startnummer werd gescand voor de uitslagen. Ik had er 5 uur en 9 minuten over gedaan. Van tevoren had ik ik de deelnemerslijst gekeken of er nog bekenden meededen. Mij viel op dat de meeste deelnemers daar uit de buurt kwamen.

Zigzagzigzagzigzagzigzag…

Ik zag ook dat er nog 1 deelnemer uit Haarlem was, Edwin de Groot. Ken ik niet, maar gek genoeg staat hij 14 seconde voor mij in de uitslag. Ik was 235e van de 462 deelnemers. Ook opvallend: 22,5% heeft de finish niet weten te halen. De snelste deelnemer was binnen in 3 uur en 11 minuten en de langzaamste in 7 uur en 16 minuten.

Na afloop kreeg ik kramp in mijn linkerenkel. Nog nooit eerder gehad. En 3 dagen spierpijn. Maar ik kan terugblikken op een mooi avontuur. Dit is een veel-voor-weinig-Trail (17 euro). Een fantastisch georganiseerd evenement op slechts 3 uur rijden vanaf Haarlem (zonder files dan).

Training op een mooie zaterdagmiddag

Ook al loop je altijd dezelfde route op het zelfde tijdstip, het is nooit helemaal hetzelfde. Het weer, het seizoen, dieren in de omgeving, andere weg- of trailgebruikers, net even een pijntje hier of daar, fitheid, het type schoenen en kleding, het zorgt altijd weer voor een unieke training.

Nog winter, maar meteorologisch gezien al lente

Een training wordt nog diverser als je een andere route en een ander tijdstip neemt. Zo startte ik gisteren mijn training op zaterdagmiddag om kwart voor drie in Nationaal Park Zuid Kennemerland. Met zo’n hoge temperatuur (±13º) had ik nog niet gelopen dit jaar. Dresscode: t-shirt en korte broek. Op zo’n mooie zaterdagmiddag zijn er meer wandelaars dan hardlopers op zondagochtend rond een uur of tien.

Er zijn delen in de duinen waar ik nog niet blind de weg weet. Ik loop de laatste tijd wat vaker in het zuidoostelijke deel. Daar is een aantal mooie paadjes. Ze lijken erg op elkaar. Gisteren kreeg ik de deelkaart weer wat beter in mijn hoofd.

Daarna over de Konijnenberg, langs Lichtbakkeet en de Hazenberg en een stukje over het strand. Naast vele wandelaars waren daar ook de eerste neergestreken zonaanbidders te vinden. Bij uitspanning Parnassia liep i

Prachtdier

k het strand op om er 600 meter verder bij duininham Kattendel weer af te gaan. Ik stak het duin over waar een fietspad onder moet liggen. Een stukje verder hoorde ik plotseling een koor van lichte machines dichterbij komen. Een horde solexers kwam aangereden over de Waterleiding weg en sloeg af naar de Ezelweg.

Onderweg moest ik een hoop wandelaars inhalen. Zoals je een elektrische auto niet hoort aankomen als deze stapvoets rijdt, hoor je mij ook niet altijd aankomen. Dat zorgt ervoor dat de wandelaars schikken als ze plotseling ingehaald worden. Ik kan natuurlijk mijn fluitje gebruiken als ik mijn racevest aanheb. En volgens mij zijn er ook handbellen verkrijgbaar. Geen overbodige luxe op zo’n mooie drukke middag.

Mag dat?

Mijn weg ging verder via de rode route richting ingang Bleek en Berg. Ik had ruim 13 kilometer gelopen. Daar stond mijn fiets al kwispelstaartend op mij te wachten.

 

UHT solo

Vandaag ging mijn wekker om 4:15. Nadat ik hem stil had gekregen, stapte ik maar meteen uit bed. De avond ervoor had ik vrijwel alles klaargelegd om snel te kunnen vertrekken. Evengoed duurde dat snel nog een half uur. Na een uurtje in de auto reed ik door Driebergen, heel mooi, maar geen station te bekennen. Ik reed terug, richting Zeist en vond daar het station waar ik moest zijn.

Utrechtse Heuvelrug Trail ongeveer zoals ik die vandaag gelopen moet hebben

Mijn plan was om hier de eerste trein van vandaag (6:06) te pakken. Thuis had ik nog even Buienradar gechecked en het voorspelde regenfront was een uur eerder dan gisteravond werd beloofd. Ik wijzigde mijn plan om van Rhenen naar Driebergen te lopen. Ik ging nu eerst lopen en dan met de trein terug. Dan kon ik minstens een half uur langer droog lopen. Minstens, omdat de regen dezelfde kant op ging als ik. Inhalen duurt langer dan tegenkomen in tegemoetkomende richting.

Een nadeel van het gewijzigde plan was dat ik het eerste stukje in het donker liep. Ik wilde vanmorgen nog een hoofdlamp meenemen, maar er waren geen nieuwe batterijen in voorraad. Maar, met een beetje moeite lukt het best goed in het donker. Ik had de routekaart op mijn telefoon gezet als JPEG. Het ging geheel GPS-loos, dus het navigeren ging niet vanzelf. Als je een gebied niet goed kent lijken alle bospaadjes op elkaar. Vooral in het donker.

Het werd licht en het was nog steeds droog. Het bos voor mij werd voorzien van een roodgloeiende achtergrond. Helaas werd deze achtergrond al snel vervangen door een grijs exemplaar. Grijs, maar gelukkig nog droog.

Toen ik 14 kilometer had gelopen, ter hoogte van de Leersumsche Plassen, voelde ik de eerste spetters en trok mijn regenjack aan. Toen ik zonder bril beter zag dan met bril voorzien van druppels, zette ik deze af. Het navigeren met de kaart op de telefoon ging steeds lastiger. Met druppels op het scherm en natte vingers wordt de werking van het touch-screen erg onvoorspelbaar.

Uilentoren in Leersum, nu voorzien van mijn handschoenen – Foto: HenkvD – Wikimedia Commons

Uiteindelijk resulteerde dit, in combinatie met het verkeerd interpreteren van de kaart, in verdwalen. Ik kwam bij een oud torentje, waarvan ik nu weet dat het de Uilentoren is. Daar kon ik even droog staan om goed op de kaart te kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik een straatnaambordje. Daar liep ik even snel heen en zag dat het niet de Scherpenzeelse weg was die het zou moeten zijn. Ik vroeg de weg naar die weg en die was vlakbij. Maar, daar aangekomen was het nog niet duidelijk. Ik zag in de verte winkels en liep daarheen. Dat was het centrum van Leersum. Ik besloot vanaf hier langs de weg naar Amerongen te lopen. Om er zeker van te zijn of ik de juiste richting koos vroeg ik of Amerongen die kant op was. De oude man die ik had aangesproken bevestigde dit en voegde er aan toe dat hij niet met me mee ging.

Ik besefte dat ik mijn handschoenen had laten liggen in het torentje. Geen denken aan om terug te gaan. Dan nog liever koude handen.

Achtsprong de Eenzame Eik op de Amerongse berg tijdens een regenachtige dag

In Amerongen kocht ik een kaascroissant en at deze op voor hij doorweekt was. Het lukte me om vanuit hier weer op de route te geraken. Nog geen kwartier later stond ik op de Amerongse berg.

Het stopte met zachtjes regenen. Nu kwam de nattigheid zowel van boven als van onderen. De ondergrond, die hier en daar al flink zompig was, veranderde in water- en modderpartijen. Het duurde niet lang of mijn voeten waren nat en mijn schoenen onherkenbaar.

Desondanks kreeg ik geen koude handen. Het navigeren met de kaart op mijn telefoon was nu nog moeilijker geworden want ik kon mijn handen en mijn telefoon nauwelijks meer afdrogen aan mijn natte kleding en drooghouden van het scherm was een onmogelijke opgave.

Het lukte verder, met een beetje geluk, om op de route te blijven. Gelukkig had ik wat herkenningspunten van de vorige keren dat ik hier liep. Uiteindelijk kwam ik aan in Rhenen. Bij het station stond de trein gelukkig al klaar. Als ik hier te lang zou moeten wachten zou ik teveel afkoelen. In de trein was het 22 graden. Het duurde al met al toch nog 40 minuten voor ik aankwam op station Driebergen-Zeist. Tijdens de laatste minuten in de trein begon ik te rillen. Daarna snel de auto in, droge kleren aan en de kachel op de hoogste stand en rijden naar huis.

Door het verkeerd lopen heb ik meer dan 33 kilometer afgelegd in plaats van 31. Ik deed er ruim 4 uur over.

Al met al een goede training met weersomstandigheden die ik tijdens een loopevenement ook kan hebben. Een les is dat volgende keer beter met GPS kan navigeren. Mijn Garmin horloge doet het vast nog wel. Mijn telefoon en GPS is geen goede combinatie. Misschien is een handheld GPS-apparaat, of zoals we het thuis noemen: bostomtom, een goed bruikbare oplossing voor mij.

Loop 5% sneller

Onderzoekers van de universiteit van Georgia ontdekten dat wanneer lopers tijdens een wedstrijd van 13km hun mond 8x spoelden met suikerwater, ze gemiddeld 3 minuten (±5%) sneller waren dan de lopers die hun monden 8x spoelden met water zonder suiker.

Ook de groep die de mond spoelden met kunstmatige zoetstof opgelost in water waren niet in het voordeel. Handig om hier je voordeel mee te doen tijdens 10 kilometer t/m 10 mijl wedstrijden om een nieuwe PR neer te zetten.

Door dit simpele trucje ga je 5 procent sneller rennen

Pierewaai Trail 2017

Door mijn gekneusde rib besloot ik de Pierewaai Trail, waar ik me voor had ingescheven, niet te lopen en mijn startnummer weg te geven.

Deze wedstrijd is onderdeel van de Dutch Coast Ultra By Night. Vorig jaar liep ik hiervan de eerste 25km vanaf Den Helder.

Volgend jaar maar weer een nieuwe poging wagen.

Gereusde Knib

Ik kreeg griep op 6 januari. Toen ik redelijk begon op te knappen, ik hoestte alleen nog, werd ik een week geleden wakker en bleek opnieuw een (zwevende) rib gekneusd te hebben. Ditmaal een zwevende rib met als waarschijnlijke oorzaak langdurig hoesten. Een gekneusde rib en hoesten is geen fijne combinatie. Een gekneusde rib en hardlopen ook niet. Dus nu maar geduldig afwachten tot ik weer kan gaan lopen. Ik heb nu al weer 2,5 week niet gelopen. Wel lastig met de Pierewaaitrail over 1 week in het vooruitzicht.

Update 24-01:
Een klein rondje van bijna 2km gelopen. De afstand zegt al genoeg. Niet goed nog. Teveel last van de rib.

 

Nieuwjaarsduik 2017

Op de Faceboekgroep “IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen” stond de aankondiging voor een nieuwjaarsduik in de Oosterplas.

We vertrokken bij ingang Heerenduinen. Hier is vrijwel altijd het startpunt van groepsloopjes van deze groep. Ze noemen deze plek ‘Het Wildrooster’. Voor mensen die ook wel eens via andere ingangen binnenkomen een beetje een vage aanduiding, want achter bijna elke ingang ligt een wildrooster. In ieder geval lijkt iedereen te weten dat Hèt Wildrooster bij ingang Heerenduinen (aan de Heerenduinenweg) is.

Met ongeveer 10 lopers liepen we naar de Oosterplas. Echt warm was het niet, maar als je goed aangekleed bent en je loopt een stukje hard krijg je het altijd wel warm.

Bij de Oosterplas kleedde iedereen zich uit/om en toen we klaar waren om te water te gaan moest er ook iemand klaarstaan om het moment te vereeuwigen. Ik lag er als eerste in en moest daardoor wat langer in het koude water blijven tot iedereen er in was en de foto’s waren gemaakt. Het voelde alsof er duizenden naalden in mij prikten. Toen ik er uit was moesten we er nogmaals in voor nog een foto. Brrr.

Gauw afdrogen, de hardloopkleren weer aan en wachten op de rest. Ik was blij dat we uiteindelijk weer liepen. Gelukkig had ik het even later al weer warm.

De loop eindigde weer bij het Wildrooster. Daar had Ron een uitgebreide borrel geregeld met bier, wijn en etenswaren. Maar ik kreeg het koud, het begin te regenen, en ik had geen trek in bier of wijn. Na 2 plakken kerststol besloot ik in de auto te stappen naar huis.

Off-trail rondje Amsterdamse Waterleidingduinen

Door mul zand een heuvel op

Ik werd opgepikt door Ruud en met een klein groepje vertrokken we vanaf ingang De Zilk onder leiding van Ezra voor een rondje door de AWD (Amsterdamse Waterleidingduinen). Het eerste stuk nog over paden en paadjes, maar vervolgens grotendeels dwars over het ruige terrein. Het was goed om schoenen (Vibrams) aan te hebben. De AWD lijken een stuk vlakker dan mijn eigen achtertuin, NPZK (Nationaal Park Zuid Kennemerland), maar de route van Ezra leek geen duintop te ontwijken waardoor het aantal hoogtemeters toch vrij hoog werd.

Het was koud. De eerste kilometers had ik het ook koud. Ik was relatief dun gekleed. Ook had ik lichtelijk last van een gekneusde rib (of een gescheurd spiertje) als gevolg van het verplaatsen van een zware kast.

Kabouterdorp

Onderweg waren er veel damherten te zien. Binnenkort zal dat niet meer het geval zijn. Er zullen veel herten doodgeschoten worden. Daarna is het de bedoeling dat ze zich over een groot gebied gaan verspreiden d.m.v. de 3 natuurbruggen, waarvan de eerste (de Zandpoort) klaar is en de andere twee (Duinpoort en Zeepoort) in aanbouw zijn. Dat betekent in de toekomst wellicht meer damherten in NPZK. Ondertussen is ook de wolf in aantocht. Uiteindelijk zal er dus meer een natuurlijk evenwicht ontstaan.

Na de zoveelste heuvel liepen we een kabouterdorp in. Iemand schijnt hier ooit zijn/haar tuinkaboutercollectie heen geëvacueerd te hebben. Daarna zijn er nog meer kabouters heengetrokken.

Gevulde koeken

Onderweg kreeg ik steeds meer last van mijn rib.

Na nog meer ruig terrein kwamen we weer terug bij ingang De Zilk alwaar we werden getrakteerd (Ruud was jarig geweest) op gevulde koeken. Totaal liepen we bijna 12 kilometer.

Oplossing broze botten komt uit Urk

skullBroze botten weer sterk maken, dat is wat een veelbelovend nieuw medicijn eindelijk voor elkaar krijgt. Belangrijk nieuws voor mensen met osteoporose oftewel botontkalking, waar alleen al in Nederland meer dan 800.000 mensen aan lijden. Naar verwachting komt dit medicijn volgend jaar in de Verenigde Staten op de markt. Hoogleraar celbiologie Clemens Löwik, die veel onderzoek heeft gedaan naar osteoporose, noemt het nieuwe middel ‘heel revolutionair’.

Lees het hele artikel

ATB parcours Zandvoort en wisenten

Vandaag was ik op pad met Ruud en Ron (die ik nog niet kende). Ron had een route gepland van 40+ km vanaf het wildrooster (NPZK ingang Heerenduinen) naar het ATB-parcours en weer terug. Ik had niet zo’n trek in die afstand, dus sprak ik af dat ik bij Parnassia zou aansluiten.

15241178_10211169629224648_4240782215633943900_n

Circuit op de achtergrond

Op de fiets richting Parnassia zag ik dat ik ruim in mijn tijd zat. Ik parkeerde mijn fiets bij Koekoeksbos en liep richting de zee. Onderweg bleek dat ik mij nog moest haasten om op tijd te komen. Dat lukte gelukkig precies. Op dat tijdstip vertrok daar toevallig ook een beginnende trailgroep. Het was warmer dan ik dacht. Een t-shirt was voldoende. Wij liepen het strand op richting Zandvoort. Druk in gesprek liepen we bijna de plek voorbij waar we omhoog, de boulevard op moesten.

Even later bevonden we ons op het mountainbikeparcours. Ik liep er al eens eerder op een woensdagochtend. Toen was het rustig. Vandaag niet. Elk ogenblik moest je op de hoede zijn voor achteropkomende fietsers. Toch niet zo’n goed idee op zondagochtend. Verder is het lopen van dit parcours op zich al een complete en afmattende training. Bij ons was het slechts een onderdeel.

15271843_10211169642424978_4634564943661046234_o

Wisenten in de verte

Met de sprankeling uit de benen gelopen, liepen we een stukje door Zandvoort naar het Kraansvlak. We betraden het Wisentenpad door via een trappetje over het hek te klimmen. Ik heb al een paar keer over dit pad gelopen en nooit een Wisent gezien. Maar vandaag hadden we geluk en zagen er drie.

We verlieten het Kraansvlak op de Zeeweg. Aan de overkant glipten we de verlaten camping De Lakens in. Hier is het altijd zoeken naar de doorgang naar de officiële paden van het duingebied. Na wat zoeken zagen we een klaphek. Dit was afgesloten, dus we moesten er overheen klimmen. Dit was niet het pad dat we zochten. Dit was een verwilderde single-track en kwam uit bij het Spartelmeer. Via talloze duindoorns bereikten we de begaanbare paden.

Over de duintoppen langs het Spartelmeer

Via de zuidkant liepen we om het Vogelmeer en via het Spinnenkoppenpad kwamen we bij Koekoeksbos. Ruud en Ron moesten nog helemaal teruglopen naar het wildrooster en ik was blij dat ik op mijn fiets kon stappen. Voor mij was bijna 30 km vandaag meer dan genoeg. Mijn langste afstand sinds de Trail des Fantomes.