Gereusde Knib

Ik kreeg griep op 6 januari. Toen ik redelijk begon op te knappen, ik hoestte alleen nog, werd ik een week geleden wakker en bleek opnieuw een (zwevende) rib gekneusd te hebben. Ditmaal een zwevende rib met als waarschijnlijke oorzaak langdurig hoesten. Een gekneusde rib en hoesten is geen fijne combinatie. Een gekneusde rib en hardlopen ook niet. Dus nu maar geduldig afwachten tot ik weer kan gaan lopen. Ik heb nu al weer 2,5 week niet gelopen. Wel lastig met de Pierewaaitrail over 1 week in het vooruitzicht.

Update 24-01:
Een klein rondje van bijna 2km gelopen. De afstand zegt al genoeg. Niet goed nog. Teveel last van de rib.

 

Nieuwjaarsduik 2017

Op de Faceboekgroep “IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen” stond de aankondiging voor een nieuwjaarsduik in de Oosterplas.

We vertrokken bij ingang Heerenduinen. Hier is vrijwel altijd het startpunt van groepsloopjes van deze groep. Ze noemen deze plek ‘Het Wildrooster’. Voor mensen die ook wel eens via andere ingangen binnenkomen een beetje een vage aanduiding, want achter bijna elke ingang ligt een wildrooster. In ieder geval lijkt iedereen te weten dat Hèt Wildrooster bij ingang Heerenduinen (aan de Heerenduinenweg) is.

Met ongeveer 10 lopers liepen we naar de Oosterplas. Echt warm was het niet, maar als je goed aangekleed bent en je loopt een stukje hard krijg je het altijd wel warm.

Bij de Oosterplas kleedde iedereen zich uit/om en toen we klaar waren om te water te gaan moest er ook iemand klaarstaan om het moment te vereeuwigen. Ik lag er als eerste in en moest daardoor wat langer in het koude water blijven tot iedereen er in was en de foto’s waren gemaakt. Het voelde alsof er duizenden naalden in mij prikten. Toen ik er uit was moesten we er nogmaals in voor nog een foto. Brrr.

Gauw afdrogen, de hardloopkleren weer aan en wachten op de rest. Ik was blij dat we uiteindelijk weer liepen. Gelukkig had ik het even later al weer warm.

De loop eindigde weer bij het Wildrooster. Daar had Ron een uitgebreide borrel geregeld met bier, wijn en etenswaren. Maar ik kreeg het koud, het begin te regenen, en ik had geen trek in bier of wijn. Na 2 plakken kerststol besloot ik in de auto te stappen naar huis.

Off-trail rondje Amsterdamse Waterleidingduinen

Door mul zand een heuvel op

Ik werd opgepikt door Ruud en met een klein groepje vertrokken we vanaf ingang De Zilk onder leiding van Ezra voor een rondje door de AWD (Amsterdamse Waterleidingduinen). Het eerste stuk nog over paden en paadjes, maar vervolgens grotendeels dwars over het ruige terrein. Het was goed om schoenen (Vibrams) aan te hebben. De AWD lijken een stuk vlakker dan mijn eigen achtertuin, NPZK (Nationaal Park Zuid Kennemerland), maar de route van Ezra leek geen duintop te ontwijken waardoor het aantal hoogtemeters toch vrij hoog werd.

Het was koud. De eerste kilometers had ik het ook koud. Ik was relatief dun gekleed. Ook had ik lichtelijk last van een gekneusde rib (of een gescheurd spiertje) als gevolg van het verplaatsen van een zware kast.

Kabouterdorp

Onderweg waren er veel damherten te zien. Binnenkort zal dat niet meer het geval zijn. Er zullen veel herten doodgeschoten worden. Daarna is het de bedoeling dat ze zich over een groot gebied gaan verspreiden d.m.v. de 3 natuurbruggen, waarvan de eerste (de Zandpoort) klaar is en de andere twee (Duinpoort en Zeepoort) in aanbouw zijn. Dat betekent in de toekomst wellicht meer damherten in NPZK. Ondertussen is ook de wolf in aantocht. Uiteindelijk zal er dus meer een natuurlijk evenwicht ontstaan.

Na de zoveelste heuvel liepen we een kabouterdorp in. Iemand schijnt hier ooit zijn/haar tuinkaboutercollectie heen geëvacueerd te hebben. Daarna zijn er nog meer kabouters heengetrokken.

Gevulde koeken

Onderweg kreeg ik steeds meer last van mijn rib.

Na nog meer ruig terrein kwamen we weer terug bij ingang De Zilk alwaar we werden getrakteerd (Ruud was jarig geweest) op gevulde koeken. Totaal liepen we bijna 12 kilometer.

Oplossing broze botten komt uit Urk

skullBroze botten weer sterk maken, dat is wat een veelbelovend nieuw medicijn eindelijk voor elkaar krijgt. Belangrijk nieuws voor mensen met osteoporose oftewel botontkalking, waar alleen al in Nederland meer dan 800.000 mensen aan lijden. Naar verwachting komt dit medicijn volgend jaar in de Verenigde Staten op de markt. Hoogleraar celbiologie Clemens Löwik, die veel onderzoek heeft gedaan naar osteoporose, noemt het nieuwe middel ‘heel revolutionair’.

Lees het hele artikel

ATB parcours Zandvoort en wisenten

Vandaag was ik op pad met Ruud en Ron (die ik nog niet kende). Ron had een route gepland van 40+ km vanaf het wildrooster (NPZK ingang Heerenduinen) naar het ATB-parcours en weer terug. Ik had niet zo’n trek in die afstand, dus sprak ik af dat ik bij Parnassia zou aansluiten.

15241178_10211169629224648_4240782215633943900_n

Circuit op de achtergrond

Op de fiets richting Parnassia zag ik dat ik ruim in mijn tijd zat. Ik parkeerde mijn fiets bij Koekoeksbos en liep richting de zee. Onderweg bleek dat ik mij nog moest haasten om op tijd te komen. Dat lukte gelukkig precies. Op dat tijdstip vertrok daar toevallig ook een beginnende trailgroep. Het was warmer dan ik dacht. Een t-shirt was voldoende. Wij liepen het strand op richting Zandvoort. Druk in gesprek liepen we bijna de plek voorbij waar we omhoog, de boulevard op moesten.

Even later bevonden we ons op het mountainbikeparcours. Ik liep er al eens eerder op een woensdagochtend. Toen was het rustig. Vandaag niet. Elk ogenblik moest je op de hoede zijn voor achteropkomende fietsers. Toch niet zo’n goed idee op zondagochtend. Verder is het lopen van dit parcours op zich al een complete en afmattende training. Bij ons was het slechts een onderdeel.

15271843_10211169642424978_4634564943661046234_o

Wisenten in de verte

Met de sprankeling uit de benen gelopen, liepen we een stukje door Zandvoort naar het Kraansvlak. We betraden het Wisentenpad door via een trappetje over het hek te klimmen. Ik heb al een paar keer over dit pad gelopen en nooit een Wisent gezien. Maar vandaag hadden we geluk en zagen er drie.

We verlieten het Kraansvlak op de Zeeweg. Aan de overkant glipten we de verlaten camping De Lakens in. Hier is het altijd zoeken naar de doorgang naar de officiële paden van het duingebied. Na wat zoeken zagen we een klaphek. Dit was afgesloten, dus we moesten er overheen klimmen. Dit was niet het pad dat we zochten. Dit was een verwilderde single-track en kwam uit bij het Spartelmeer. Via talloze duindoorns bereikten we de begaanbare paden.

Over de duintoppen langs het Spartelmeer

Via de zuidkant liepen we om het Vogelmeer en via het Spinnenkoppenpad kwamen we bij Koekoeksbos. Ruud en Ron moesten nog helemaal teruglopen naar het wildrooster en ik was blij dat ik op mijn fiets kon stappen. Voor mij was bijna 30 km vandaag meer dan genoeg. Mijn langste afstand sinds de Trail des Fantomes.

 

Happy Running Strand- en Duinloop eindigt in bloedbad

Wat voorheen de Happy Running Strandloop was, met een parcours volledig over het strand, is nu de Happy Running Strand- en Duinloop. De route is nu een stuk gevarieerder met eerst een stuk strand, een stukje over de Zuidpier, de Boulevard, het wandelpad langs de bunkers, wat leuke haarspeldbochtjes, het Zeewinden(fiets)pad, het wandelpad langs het Kennemermeer en via de parkeerplaats naar de finish bij paviljoen Noordzee. Dit is een parcours van 5km. De deelnemers van de 10km liepen dit rondje 2x. Ik ook dus.

Foto: Ton van Steijn

Parcours

Parcours: rondje van 5km en 50 hoogtemeters

Voor de start wist ik nog niet zeker of ik zonder schoenen zou gaan lopen. Er was niet veel tijd om daar over na te denken, dus trok ik ze maar uit. Het was een graad of 3/4 met een ijzig windje. Gelukkig stond ik slechts 2 minuten in het startvak. Het stuk strand ging prima, er lagen wel veel scheermesjes, maar die leggen het meestal af tegen blote voeten. Daarna volgde een stuk asfalt met plassen water. Hier koelden mijn voeten flink af. Ik kon de structuur van het asfalt niet goed inschatten want het gevoel was grotendeels uit mijn voetzolen verdwenen, maar het zag er niet comfortabel uit. Ergens wist ik dat ik onverstandig bezig was en bedacht me dat ik voor het tweede rondje beter even naar binnen kon lopen om mijn schoenen aan te doen.

Wegwijzende verkeersregelaars genoeg langs het parcours. Dat voorkwam echter niet dat ik de ingang van een duinpad miste. Bril niet op. Gelukkig hoefde ik niet terug en kon even verderop tussen de ijzerdraden van het hek door glippen en verloor mijn positie niet. Dit was het pad langs en over de bunkers. Een schelpenpad, dus ook niet ideaal, maar gelukkig kan je hier ook over het gras lopen. Daarna een stuk over een fietspad met ruwe klinkers. Ik had geen last van mijn voeten, want ik voelde niets. Ik werd nog gewaarschuwd voor punaises. Daar trapte ik niet in want die had ik vaker gehoord.

Toen ik aan mijn tweede rondje was begonnen was ik mijn plan om schoenen aan te doen vergeten. Ik had het inmiddels warm, op mijn voeten na dan. Maar daar was, zo te voelen, niets mis mee. Heel geleidelijk liep ik in op een voorganger en op het bunkerpad kon ik hem genadeloos inhalen. Zonder al teveel moeite kon ik stevig doorlopen naar de finish. Ik werd 12e (van 57) bij de heren met een tijd van 47:38. 2 jaar eerder, toen het nog een pure strandloop was, liep ik hier 2 minuten sneller.

Ik had geen andere blotevoetenlopers gezien, dus, waarschijnlijk was ik deze keer de enige. Toen ik naar binnen liep ontdekte ik dat ik een spoor van bloeddruppels achterliet. Een wondje aan de zijkant van mijn voet. Ik had daar tijdens het lopen niets van gemerkt. Omdat het er niet heel ernstig uitzag, trok ik mijn schoenen aan, dronk nog een kop koffie en liep naar de parkeerplaats. In de auto bemerkte ik nog een ander bloedspoor. Deze keer op mijn boven- en onderbeen, Maar geen wond of pijn te bekennen. En toen ik het huis binnenstapte ontwaarde ik stekende pijnen aan mijn voetzolen. Ik bleek weer eens bloedblaren te hebben.

Bunkerpad

Bunkerpad

Het bloedbad mocht te pret niet drukken. Het weer een mooie ervaring. Een leuk kleinschalig loopevenement (122 deelnemers) met een gevarieerd parcours en een uitstekende organisatie. Tot volgend jaar. Dan doe ik teenschoenen aan.

 

Blootsvoetse onbekenden

Parkeerplaats Bleek en Berg - Eén van de ingangen van Nationaal Park Zuid Kennemerland

Parkeerplaats Bleek en Berg

Zondagochtend, half 10. Spitsuur in de duinen. Ik verliet vanochtend op dat tijdstip de duinen via parkeerplaats Bleek en Berg, één van de ingangen van Nationaal Park Zuid Kennemerland. Daar was inmiddels zo’n grote instroom van lopers dat ik het pas in de gaten had toen ze grotendeels voorbij waren. Een groepje van ongeveer 10 lopers waarvan minstens 3 (waarschijnlijk meer) blotevoetenlopers. Ze liepen op dat moment nog over een met kleine steentjes bedekte parkeerplaats alsof het vloerbedekking was. Ik had mijn bril niet op maar had niet het idee dat ze me bekend voorkwamen. Wie waren dat?

Dit was mijn oproep via de Facebook Groep Barefoot Running NL. Ruth opperde dat het deelnemers van een blotevoetenwandeling konden zijn, maar op dat tijdstip en die plek was er volgens blotevoetenwandelingen.nl geen enkele ongeschoeide wandeling. Bovendien liepen ze hard en waren ze gekleed als hardlopers. Tot nu toe geen enkele reactie van iemand uit het betreffende groepje. Mochten die reacties nog komen, dan wordt dat hier uiteraard vervolgd.

Heemstedeloop 2016

schermafbeelding-2016-11-03-om-07-30-36

De heenweg + de Heemstedeloop

Via Bloemendaal, Kraantje Lek, het onverharde pad parallel het Visserspad, natuurbrug Zandpoort, de Waterleidingduinen, Leyduin en Groenendaal liep ik 15 kilometer warm om deel te nemen aan de 5km afstand van de Heemstedeloop samen met mijn broer. Zo te zien waren er meer deelnemers dan vorig jaar, toen we helemaal achteraan startten. Maar nu stonden we nog verder van de startlijn ondanks dat we niet achteraan stonden. Ruben deed er verstandig aan om niet voluit lopen, dus besloten we op gevoel ±10km/u te lopen.

Ongeveer 2 minuten na het startschot bereikten we de startlijn. Rustig lopen heeft bepaalde voordelen. Je kunt het langer volhouden, het kost niet zoveel moeite en je kunt een gesprek voeren zonder tussen elke 2 woorden naar adem te happen. Hoewel we dus langzamer liepen dan normaal, leken de kilometerbordjes sneller voorbij te gaan. Omdat we in de achterhoede gestart waren bleven we ondanks ons luie tempo zwaar hijgende lopers inhalen.

Het parcours bestaat uit een stukje richting het bos (Groenendaal), een flink stuk door het bos en vervolgens door het oudste deel van Heemstede. Daar reed ineens een stinkende scooter, van volgens mij de organisatie, tussen de lopers. Beiden beklaagden we ons bij de bestuurder tijdens het snel voorbijlopen om die vieze uitlaatgassen achter ons te laten.

Ruben leek iets te versnellen en aan te zetten voor een eindsprint. Ik probeerde gelijk op te lopen. Toen we de finish naderden werden we links en rechts ingehaald door jongetjes en meisjes. We bleven versnellen en zo werd het toch nog spannend. Zie deze prachtige uitslag:

schermafbeelding-2016-11-02-om-21-07-15

Ik heb geen medaille en plastic flesje met water aangenomen. Mijn racevest opgehaald en daarna weer richting huis. Eerst een stukje meegereden met de auto en de laatste kilometers lopend. Uiteindelijk een duurloopje in 3 etappes van totaal bijna 25km.

Volgens mijn archieven heb ik deze loop nu 4x gedaan. Eén keer een PR, en één keer zonder schoenen. Ik denk dat ik nu wel een beetje klaar ben met de Heemstedeloop.

Trail des Fantomes 2016

Met het idee van: “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan” (Pippi Langkous), schreef ik mezelf begin dit jaar in voor de langste afstand van de Trail des Fantomes (van dit jaar), 64,9km. Er was nog tijd genoeg om naartoe te trainen. Met tussendoor nog een marathon en een bergtrail zou het goed moeten gaan. De hele lange duurlopen zijn er echter bij ingeschoten. Meer dan 25km had ik bijna een half jaar niet meer gelopen. Toch maakte ik me er geen zorgen over. Ik trainde niet lang, maar wel veel (voor mijn doen), tot wel 4x per week.

De dag ervoor liet ik mij per trein vervoeren naar het dichtstbijzijnde punt van de start. Dat was station Melreux-Hotton, op ruim 20 km van La Roche. Het treinkaartje was slechts 19 euro. Ik moest 4x overstappen. In Leuven sukkelde de trein oertraag het station binnen waardoor ik pas tijdens het fluitsignaal in de aansluitende trein naar Luik kon springen. In Hotton werd ik opgehaald door Ruben en reden we naar zijn huisje even buiten Hubermont. Daar was het bijkomen van de reis met een paar biertjes in de warme namiddagzon. Het diner werd een soort van post-apocalyptisch maal van zowel verse ingrediënten als eetbare dingen die al jaren over de datum waren.

De volgende dag ging de wekker om 5:30. Snel opstaan, in de hardloopkleren en nog een restje rijst en wat brood naar binnen werken. Na een laatste check van de uitrusting bracht Ruben mij naar de start.

IMG_0917Weinig bekenden te zien daar. Alleen Stella, die ik wel eens tegenkom bij groepsloopjes. Eenmaal thuis zag ik dat ze als eerste dame bleek te zijn gefinisht. Bij de start vertrokken de deelnemers sneller dan ik had verwacht. Waarom nu al die haast, dacht ik. Al snel werd het tempo noodgedwongen teruggebracht door een lange, stevige klim met daarna een flinke afdaling. Hier kwam ik nog een bekende, Paul van AnyonesRunning, tegen. De schoenen die ik op dat moment aanhad kwamen bij hem vandaan.

Er volgde een nieuw stuk in het parcours ten opzicht van de oude afstand van 53 km, een klim naar het hoogte punt van het parcours, 460m. Omdat het parcours nu voornamelijk single-track was geworden moest je af en toe even wachten. Het was nog behoorlijk druk. Ik ben een voorzichtige, langzame afdaler, als langs het pad afgronden zijn of op het pad veel wortels, kuilen en keien. Ik ging hier regelmatig opzij om haastige afdalers te laten passeren.

De eerste verzorgingspost (22km) verscheen. Cola, wat eten en snel weer op pad. 2 jaar geleden liep een groot aantal deelnemers, waaronder ik, hier fout. We hadden het idee dat we hier een steile afdaling moesten nemen. Eenmaal beneden was niet meer duidelijk welke kant we op moesten. Dit jaar begin ik bijna dezelfde fout. De loper voor mij nam de steile afdaling, maar ik volgde de pijlen. Met een lange lus kwam ik ook beneden. Even later kwam ik bij de diagonale rots met hulpketting.

IMG_0920Vlak voor de eerste rivieroversteek stuurde ik een sms en pakte ik mijn camera en telefoon waterdicht in. Geen overbodige luxe, want de rivier was deels afgedamd met rotsen en in het midden snelstromend. Het was lastig om in de krachtige stroming overeind te blijven. Iemand was zo slim om voor de oversteek zijn schoenen en sokken uit te trekken.

Ik kwam op het punt waar ik 2 jaar geleden met Peter bramen plukte en waar even later Ruben stond. Nu plukte ik in mijn eentje bramen en stond Ruben daar weer, met 2 van zijn dochters. Ik kon even zitten in de auto, at wat en deed een paar droge sokken aan, met het risico dat ze binnen afzienbare tijd weer nat werden, maar dat bleek gelukkig mee te vallen. Ruben en zijn dochter renden mij weer op gang.

Een paar kilometer verder begon ik mijn maag te voelen. Ik herkende het gevoel. Doorgaan met rennen zou uiteindelijk leiden tot misselijkheid. Misschien had ik een te lange periode niet gegeten, waarschijnlijk omdat ik tijdens het lopen totaal geen tijdsbesef heb. Voorlopig werd het dus wandelen. Hiermee kwam mijn maag weer tot rust. Af en toe probeerde ik weer een stukje te rennen maar mijn maag liet telkens weten dat niet op prijs te stellen. Gelukkig was dit een erg mooi stuk in het parcours met veel mooie rotspartijen en trappetjes. Ergens sprong ik niet helemaal goed op een bruggetje, bestaande uit een loopplank met een leuning aan 1 kant. Mijn been schampte de leuning met een flinke schram tot gevolg.

IMG_0925Veel punten in het parcours kwamen me bekend voor van 2 jaar eerder. Ook de smalle brug over de Ourthe ten zuiden van het stuwmeer van Nisramont. De vorige keer was dit ongeveer het keerpunt halverwege. Dit keer moest ik volgens de pijlen deze brug passeren voor het tweede grote verlengstuk in het parcours. Af en toe zag ik ineens een pijl schuin naar boven waar het zo steil was dat ik met moeite met handen en voeten omhoog kon komen.

Na een flinke tijd bereikte ik een brug over de Ourthe Occidentale, waar ik weer een sms stuurde. Zowel voor als achter mij werd het steeds rustiger. Een behoorlijke tijd werd ik bergafwaarts door diverse deelnemers ingehaald waarna ik bij de beklimmingen dezelfde mensen weer inhaalde. Uiteindelijk zal ik vrijwel niemand meer.

Een man met een grijs shirt liep in tegengestelde richting. Hij zei dat het nog een paar 100m was naar de ravito. Ik zag hem later nog een keer of 3. Blijkbaar was het een supporter/verzorger van een andere langzame loper ergens achter mij. Even later vroeg een dame die daar aan het wandelen was hoe ze in Nisramont moest komen. Volgens mijn geprinte parcourkaartje was dat niet duidelijk dus adviseerde ik haar het nogmaals te vragen bij een groepje kampeerders die we verderop zagen.

Ik had net wat bramen gegeten toen Ruben me tegemoet kwam lopen. De ravito was toch nog wel een kilometer. We haalden samen een deelneemster in die met veel moeite via het pad omhoog Ravito 3, op het 42km-punt, wist te bereiken. Ik liet mijn waterzak geheel bijvullen en nam wat cola en tucjes. Iemand anders kreeg zijn waterzak niet open. Ik zag vanuit mijn ooghoek weer de dame die naar Nisramont moest. Blijkbaar was ze nog niet achter de juiste route. Gelukkig hoefde ik over mijn route niet na te denken met die duidelijke gele pijlen.

Ik vervolgde mijn weg en nu liep ik echt alleen door de Ardennen. Wel vreemd: Meedoen aan een wedstrijd en geen andere deelnemers zien. Maar dat heeft degene die eerste wordt vaak ook. Regelmatig was ik niet zeker of ik nog op het parcours liep en was elke keer blij en opgelucht als ik dan weer een gele pijl zag. De route was op 1 punt na (bovenaan bij de kettingrots) heel goed aangegeven.

Opeens liep ik lang huisjes. Dit was het punt waar ik weer een smsje zou sturen. Een flinke tijd later kwam ik op de plek waar Ruben klaarstond met een klapstoel. Ik ging er een paar minuten in zitten om vervolgens nog 1km te moeten afleggen tot het laatste verzorgingspunt, Maboge.

IMG-20160817-WA0003Toevallig kam ik hier Paula tegen. Ze was net klaar met het bezemen van het 12km- en 33km-parcours. De laatste lopers van de 33 km zaten dus vlak voor mij. Ik haalde ze in op de Muur van Maboge. Eenmaal boven was er een recht pad 3km heel geleidelijk naar beneden richting La Roche. Hier probeerde ik voorzichtig weer wat hard te lopen. Dat ging nog redelijk. Daarna stond er een bord: Finish 1km. Er volgde een haarspeldafdaling tot de oever van de Ourthe. De oversteek was ondiep en rustig. Ruben, Sarah en Rosa liepen de laatste paar honderd meter met me mee. Bij de finish werd mijn naam en positie (102, die later 103 bleek) omgeroepen. Ik had er 11:41 over gedaan. 103 van de 114, haha.

Nog geen half uur later gingen we op weg naar huis en ik zei: “Dit doe ik NOOIT meer!”. Maar ondertussen denk ik er al weer wat genuanceerder over.

Etna Trail 2016

De laatste jaren zoek ik altijd uit of er misschien een loopevenement in de buurt van onze vakantielocatie is. Dit jaar werd het Sicilië en het toeval wilde dat precies in de periode dat wij daar vakantie vierden de EtnaTrail (ik had er nog nooit van gehoord) plaatsvond. Dus, inschrijven maar!

Ik kon kiezen uit 3 verschillende afstanden. 12, 24 of 90 kilometer met respectievelijk 650, 1765 en 4700 hoogtemeters. Ik vond het verschil tussen de 24 en 90 best wel groot. 90 was in ieder geval teveel voor mij. Dus werd het 24 kilometer, daar zou ik me, op de hoogtemeters na, geen buil aan kunnen vallen. Ik informeerde via de TrailRunning community op FB naar ervaringen met deze race, ik bekeek filmpjes, liet een medisch verklaring door de huisarts, kocht gaiters (beenkappen) voor de verplichte uitrusting en een grotere rugzak met een nieuwe waterzak.

Over de medische verklaring maakte ik me enigszins zorgen. Ik kon de huisarts geen ongelijk geven om mijn verhoogde kans op botbreuken niet onvermeld te laten op de verklaring. Ik was opgelucht, zowel na mijn inschrijving als tijdens het ophalen van mijn startnummer. Niemand bleek hierover gevallen te zijn.

Daarnaast moesten er trainingen gedaan worden voor het beklimmen van een berg. Naast mijn normale trainingen in de glooiende duinen, waarbij ik probeerde wat vaker de hogere duintoppen mee te pakken, had ik een plek gevonden aan de oostkant van de Oosterplas, het strandje, waar je een aardig stukje kunt klimmen door mul zand en vervolgens kunt omkeren om weer af te dalen. Als je dat af en toe 10 keer achter elkaar doet, dan moet dat toch effect hebben op je benen. Een lange onafgebroken klim kan je hier in de buurt helaas niet doen.

24km-linguaglossaVooraf had ik de route en het hoogteprofiel bekeken. Ik had zelf een eenvoudige formule bedacht om mijn tijd in te schatten. Op een vlak parcours zou ik er met een tempo van 10km/u 2,4 uur over doen. per 1000 hoogtemeters tel ik daar 1 uur bij op, dus 2,4 + 1,7 = 4,1 uur. Voor het gemak bedacht ik me dat 4 uur zou moeten lukken.

Tijdens onze vakantie op Sicilië, voorafgaand aan de racedag, deed ik een duurloopje aan de voet van de Etna met ongeveer 400 hoogtemeters en 2 dagen van tevoren reden we de Etna op naar de startlocatie. Ik droeg hierbij mijn Luna sandalen/huaraches. Die zijn absoluut ongeschikt om te dragen in die omgeving. Bij elke stap komen er kleine scherpe basaltsteentjes tussen de zool en de voet. Gelukkig had ik voor het evenement zelf mijn Inov8 TrailRoc 245 schoenen meegenomen.

Op de grote dag reden José en ik, in alle vroegte, weer de vulkaan op en waren gek genoeg opgelucht om daar daadwerkelijk een ingerichte startlocatie plus deelnemers aan te treffen. Ik toonde mijn inschrijvingsbevestiging en leverde een kopie van de medische verklaring in. Ik ontving hier probleemloos een tasje met o.a. mijn startnummer en een shirt.

Hoewel het nog vroeg was en we op 1800 meter zaten was het toch al goed warm. Een paar minuten voor het startschot ging ik in het startvak staan. De groep van een paar honderd mensen vertrok. Na een paar honderd meter over de weg moest de groep een via een pad het bos in. Gelukkig was dit pad vrij breed waardoor er nauwelijks opstoppingen ontstonden. De eerste 5 kilometer ging 350 meter naar beneden. Daar kon hard(-)gelopen worden. Het terrein is grof. Paden van kale basaltstenen en basaltgrind. Ik had voldoende demping onder mijn voeten om hier geen last van te hebben en dankzij de beenkappen kreeg ik hier geen steentje in mijn schoenen. Daarna in een stuk van 7 kilometer netto 400 meter omhoog. Dat was best zwaar en tijdens de wat steilere stukjes besloot ik (en ook de meeste anderen) hier de krachten te sparen door te gaan wandelen. Vervolgens moest er in een stuk van ongeveer 6 kilometer 900 meter geklommen worden. Hier kwam de ware aard van dit parcours naar voren. Het eerste deel van deze klim was dichtbebost. De daaropvolgende verzorgingspost was meer dan welkom.

Met een paar bekers water, watermeloen en wat pinda’s ging ik weer op pad. De omgeving werd steeds kaler en ruiger. Het parcours ging over rotsen en even later zag ik deelnemers een stukje van het pad af in een afgrond turen. Een enorm zwartgrijs kaal dal waar gemakkelijk een middelgrote stad in zou passen. Het vervolg van de route bestond uit het ontbreken van paden. Nu kon je de voorgaande deelnemers en/of de oranje vlaggen volgen. Het tempo was er nu volledig uit. De enorme laag grind deed ons moeizaam voortschrijden. Bij elke paar stappen omhoog zakte je er wel weer één omlaag. Ik was blij met elk vast stuk rots tussen de losse steentjes waarop ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mijn kracht om kon zetten in een stijgende beweging. In de verte, richting de top zag je een spoor van steeds kleiner wordende gekleurde stipjes. Uiteindelijk was ik ook zo’n klein stipje geworden en bereikte de top.

Maar helaas… De top bleek niet de top te zijn want er doemde een nieuwe top op. Tot dit punt kon ik nog met enige regelmaat de ene voet voor de andere zetten. Het aantal aantal stappen zonder eventjes halt te houden, al dan niet te gaan zitten op een stuk rots, werd steeds kleiner. Waarschijnlijk door de toenemende hoogte werd ik af en toe licht in mijn hoofd. Ik keek, zoals gewoonlijk, onderweg niet naar de tijd. Ik wil dan alleen met het moment zelf bezig zijn. Ik kon me wel bedenken dat die geschatte 4 uur niet zou gaan lukken.

Even later stond ik zowaar op de echte top van het parcours. Dit was een piek van 2800 meter. Je had vanaf hier goed zicht op de echte top van de Etna, een piek met een krater van 3300 meter met nog wat sneeuw. De piek waar ik op stond was echter krater- en sneeuwloos. Het was hier duidelijk kouder en behoorlijk winderig. Door de inspanning en de zon had ik het niet koud in korte broek en t-shirt.

Ik ren regelmatig zandheuvels af. Dit varieert van 5 meter tot, bij hoge uitzondering, maximaal 80 meter (in Schoorl). Ik ga dan in een soort galop met een aardige snelheid naar beneden. Nu begon ik aan een afdaling van 1000 meter van een grindberg. De lopers voor mij gaven mij het voorbeeld. Grote stofwolken achterlatend zo snel mogelijk naar beneden. Het was goed onder controle te houden want het grind had een afremmende werking. Ik had mijn beenkappen tot nu toe laag gezet omdat het elastiek anders mijn been irriteerde. Hier deed ik ze omhoog omdat je af en toe kniediep in het grind wegzakte en ik geen steentjes wenste in mijn schoenen.

Al heel snel merkte ik dat het materiaal van mijn schoenen stofdoorlatend is. Zo te voelen verzamelde zich steeds meer fijn zand rond mijn tenen. Even later voelde het alsof ik een laagje beton om mijn voeten had. Zo’n 800 meter lager werd het minder steil en was er ineens weer begroeiing met gele bloemetjes. Daar zaten een paar deelnemers hun schoenen te legen. Dat was bij mij ook geen overbodige luxe. Ik volgde hun voorbeeld. Bij elke schoen die ik leegde waaide er een lading heel fijn zwart stof uit. De rest van de afdaling wisselden steil, glooiend en vlak elkaar af. Tussendoor moest ik mijn schoenen nog een keer leegmaken.

Omdat het lint van lopers ondertussen erg dun was geworden zag ik niet steeds meer lopers voor mij. Ik daalde af en hoorde ineens een fluitje. Dat was Gandalf in trail-outfit. Hij had gezien dat ik de verkeerde kant op ging. Supergoed, zo’n fluitje! Pas later zag ik dat het irritant heen en weer zwaaiend onderdeeltje op mijn nieuwe rugzak ook een fluitje is. Ik moest omkeren en weer een stuk omhoog.

Elke keer als ik in de verte Piano Provenzana (de start- en finishlocatie) zag, was deze dichterbij. Nu liep ik daar zelfs. Maar het bleek nog niet de finish. De grappenmakers hadden nog een skihelling omhoog in het parcours opgenomen. Gelukkig eindigde deze grap met het weerzien van José (die zich al ernstig zorgen begon te maken) en even later de finishboog.

Na een half uurtje bijkomen met flink veel water, cola en watermeloen stapten we in de auto voor de afdaling richting ons appartement. Onderweg leidde de navigatie ons 2 keer naar een doodlopende (smalle steile) weg waar we met veel moeite weer konden omkeren.

Ik mag niet klagen dat later bleek dat ik 99e van de 211 deelnemers was geworden.