Rivierbeddingenloop

Ik wachtte het moment af dat het droog zou worden en fietste naar ingang Bleek en Berg. Door de heftige regen en onweersbuien stond het fietspad hier en daar blank. De fiets gestald bij de Oosterplas en lopen maar.

Ik liep ongeveer het rondje van de week ervoor maar dan in omgekeerde richting, met de klok mee deze keer. En dan nu met het de Hazenberg erbij. Het Laarzenpad begint al weer aardig zijn naam eer aan te doen. Natte voeten. Hier begon het ook weer ineens flink te regenen. Op het strand striemde de regen tegen mijn zijkant. Elke goedgemikte druppel veroorzaakte een onmiddellijke piep in mijn oor. Waar de regen als zijnde trommelslagen tegen de strak gespannen capuchon van mijn regenjasje sloeg.

Sommige paden waren veranderd in ondiepe sloten, anderen waren tot drooggevallen rivierbeddingen verworden.

Toen ik de duinen uit fietste waren de straatlantaarns al weer aan. Ik kan nog twee keer op maandag na mijn werk in de duinen lopen voor de klok een uur terug gaat en het daarmee te donker is om nog de duinen in te mogen.

13,77 km, 257 hm

De schemering in

Nog niet donker, niet helemaal droog. Flodderregenjasje aan en lopen maar. In de richting van de duinen zat een groot helder hemels gat in het wolkendek. Ik liep erheen. Net bij de duiningang aangekomen floepten de straatlantaarns aan. In principe aan de late kant voor de duinen, maar met dat heldere stukje lucht licht genoeg.

Oei, een boswachtersauto. Snel achter een boom. Vervolgens de Brederode berg op, en af. Toen richting uitgang Duin en Kruidberg. De hele binnenduinrand is dicht bosgebied en aardig donker in de schemering. Via de ruïne van Brederode, het PZ-terrein. Langs de sportvelden op de Brederodelaan en weer huiswaarts.

11,62 km, 172 hm

Ondroog

Ja, weer eens een rondje na mijn werk. Bij uitzondering was ik met de auto want ik moest een gehuurde tegelsnijder terugbrengen naar het verhuurbedrijf die ochtend. Ik reed dus naar ingang Bleek en Berg.

Het begon enigszins droog. Via de Brederodeberg en fraaie paden naar standopgang Duin en Kruidberg. Daar liep iemand met fiets de berg op richting strand, zonder fiets is dit al zwaar.

Over het strand naar Kattendel. Wel een beetje regen maar niet hinderlijk of koud. Ik beklom daar het noordelijke duin. Via het Vogelmeer liep ik weer terug. Wel ging de kraan steeds verder open. Langzaam maar zeker werd ik natter en toen ik de auto bereikte was ik ondroog.

13,81 km, 269 hm

Rondje met schoenen uit

Zoals al vaker vertrok ik vanuit mijn werk naar de dichtstbijzijnde duiningang. Het was mooi weer en het bleek erg druk te zijn. Ik fietste door tot hoek Eilandpad/Dronken Delweg. Vervolgens de benenwagen richting Vogelmeer. Na een paar honderd meter gingen mijn schoenen uit. Via de Hazenberg, het Laarzenpad, Parnassia en via strand naar Kattendel. Een blootsvoets tweetal kwam me tegemoet en vroeg naar de weg naar de parkeerplaats. Op een minder comfortabel pad na liep ik over fijne single tracks terug naar mijn fiets en fietste naar huis.

9,44 km, 176 hm

Brederode 7

Weer even een rondje hardlopen na mijn werk. Dit keer was de Brederodeberg het decor. Er zijn minstens 7 paden om boven te komen en weer af te dalen. Ik zal ze enigszins proberen te beschrijven, zoals ik ze liep.

  1. In een rechte lijn naar de top. Dit pad wordt weinig belopen, varieert in stijlheid. De moeilijkheid zit in het laatste stuk, daar zitten een paar wat steilere stukjes in.
  2. Vanaf viersprong de kortste weg naar boven. Niet lastig, met als laatste de trap.
  3. Buitenom. Het grootste stuk is vlak. Je komt vlakbij de bergweg. Daarna wordt het pittig. Met het hek aan de rechterhand heuvel op, heuvel af, een paar keer.
  4. Halverwege via een klein paadje richting het hek, daarna met hek hek aan de linkerkant steil de heuvel op.
  5. Via het pad vanaf villa Jachtlust omhoog, tegen de richting van de groene route.
  6. Vanaf de driesprong noordwaarts, dan rechts een klein paadje in en via zandheuvels weer op een officieel pad eerst een kleine heuvel, daarna weer eens stukje naar beneden en via de trap naar de top.

Echt een training waarbij je afloop het gevoel hebt iets gedaan te hebben.

8,36 km, 306 hm

Zwemmende hond

Onze zomervakantie kon ondanks corona doorgaan. We hadden een camping aan het Gardameer geboekt en diverse AirBnb’s onderweg.

Eerste overnachting was in Jouy-aux-Arches, Frankrijk, een dorpje onder Metz aan de Moezel met een ruïne van een aquaduct. De AirBnb was onderdeel van een vrij modern kasteel. We hadden de beschikking over een appartement met zeer grote kamers met zeer hoge plafonds. In de vroege ochtend, de volgende dag, beslaat ik een stukje te gaan hardlopen. Aan de overkant van de Moezel lag op een berg fort Driant, een enorm militair complex dat dienst heeft gedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daar liep ik heen en beklom en bekeek het complex. Daarna snel weer terug en in de auto richting Zwitserland.

De tweede overnachting was in Dietwil, Zwitserland. De AirBnb daar had een buitengewoon laag plafond. Hier en daar kon ik alleen rechtop staan tussen de plafondbalken. In de avond maakten we een uitstapje naar het Zugmeer, alwaar we een (betaald) plekje vonden om te zwemmen. Betaald omdat vrijwel het hele meer is omringd met huizen en bijgehorende tuinen. Dus nergens kan je zomaar het meer in.

De volgende dag kwamen we aan op een vrijwel lege camping in Manerba del Garda. Onze temperatuur werd gemeten en we mochten een plaats uitzoeken.

We verbleven daar 10 volle dagen. In de buurt was een klein natuurreservaat. Al snel kwam ik daar terecht tijdens een hardlooprondje. Het reservaat had aan de Gardameerkust een rotswand, een berg met een kasteelruïne, heel veel mooie single-tracks en een paar leuke rotsstrandjes. Goed voor veel hardlooprondjes, wandelingen en zwemuitstapjes.

Onze hond had regelmatig verkoeling nodig en ging dan uit vrije wil het water in, maar nooit verder dan zijn buik. Soms namen we hem wat verder het water in en dan zwom hij zo snel mogelijk weer naar de kant.

Hoewel ik mij had voorgenomen geen massatoeristische steden meer te bezoeken deden we toch nog Venetië aan. Vanwege deze bijzondere tijd een uitgelezen kans. Het was daar redelijk druk maar relatief rustig voor Venetiaanse begrippen. Ook bezochten we Verona en Brescia. Deze stad is niet bepaald toeristisch maar desondanks een prachtige Italiaanse stad met onder meer een grote vesting waar je gratis naar binnen kon lopen.

Ook bezochten we nog vakantievrienden op een ander camping in de buurt. Vanaf daar was het natuurreservaat te zien als een zwemmende hond.

In twee lange dagen reden we huiswaarts met een overnachting in Colmar, Frankrijk.

Bos weg

Weer een rondje na mijn werk.

Op een bepaald punt, na ruim 5 kilometer raakte ik enigszins gedesoriënteerd. Ik schok want ik zag kale duinen zo ver ik kon kijken op een plek waar ik dat nog nooit had gezien. Ik keek om mij heen en wist waar ik was. Op de plek van de kale duinen was voorheen een bos.

Zo zag dat eruit, van boven. Nu, allemaal weg.

En zo zag het er nu uit:-(

Iedereen loopt

Het lijkt erop dat hardlopen met stip is binnengekomen op nummer 1 als (inter)nationale volkssport. Veel mensen liep al, maar sinds de sportfaciliteiten zijn gesloten wegens het virus, heeft hardlopen echt voet aan de grond gekregen. Iedereen loopt. Behalve ik.

Want, naast het feit dat iedereen loopt speelt er nog iets anders: Iedereen klust. Misschien dat veel mensen die kunnen combineren of dat niet iedereen die loopt ook klust of andersom. Hoewel de start van mij klus voorafging aan de pandemie ben ik nu tegen wil en dank een coronaklusser. Inclusief in de door anderhalve meters onderbroken rijen staan voor bouwmarkten, Ikea’s en buurtwinkeltjes in ijzerwaren. Ik ben nu zo fanatiek aan het klussen, het vanaf de grond (zelf eronder) opbouwen van een nieuwe keuken, dat ik geen tijd en energie over heb om ook nog te gaan lopen. Maar er breken ongetwijfeld weer tijden om te lopen aan.

Toen ik nog liep (met de nadruk op liep), liep ook Ahmaud Arbery nog. Hij, een zwarte man, die vandaag 26 jaar zou zijn geworden, werd tijdens zijn loopje op 23 februari doorgeschoten na een achtervolging door twee witte mannen, Gregory McMichael, 64, en zijn zoon Travis McMichael, 34. Het filmpje, waarin een worsteling te zien is en even later het neervallen van Ahmaud, ging afgelopen dagen viraal en leidde tot hashtag #JusticeForAhmaudArbery op sociale media en fysieke protesten. Dit heeft de druk op de autoriteiten opgevoerd om te komen tot de arrestatie die eigenlijk tweeënhalve maand eerder had moeten plaatsvinden. De filmer van het virale filmpje was medeachtervolger van Amoud en had ook een doorgeladen geweer in zijn auto. In feite is hij ook medeplichtig en zou ook gearresteerd moeten worden.

Er wordt opgeroepen om vandaag (op zijn verjaardag) als eerbetoon #RunWithMaud een loopje van 2,23 (de getallen van dag van de moord) mijl te lopen. Misschien ga ik dat wel doen.

Update 18 mei

Ja, ik heb weer gelopen. Eindelijk! Ik liep het eerbetoon 10 dagen later. Geprobeerd ongeveer op de 2,23 mijl uit te komen, in ieder geval niet er onder. Het werd 2,9 mijl. Ik liep een groot deel van de groene route v.a. Bleek & Berg maar dan zonder de Brederodeberg.

Update 22 mei

Ik las dat de filmer inmiddels ook is gearresteerd.