Training op een mooie zaterdagmiddag

Ook al loop je altijd dezelfde route op het zelfde tijdstip, het is nooit helemaal hetzelfde. Het weer, het seizoen, dieren in de omgeving, andere weg- of trailgebruikers, net even een pijntje hier of daar, fitheid, het type schoenen en kleding, het zorgt altijd weer voor een unieke training.

Nog winter, maar meteorologisch gezien al lente

Een training wordt nog diverser als je een andere route en een ander tijdstip neemt. Zo startte ik gisteren mijn training op zaterdagmiddag om kwart voor drie in Nationaal Park Zuid Kennemerland. Met zo’n hoge temperatuur (±13º) had ik nog niet gelopen dit jaar. Dresscode: t-shirt en korte broek. Op zo’n mooie zaterdagmiddag zijn er meer wandelaars dan hardlopers op zondagochtend rond een uur of tien.

Er zijn delen in de duinen waar ik nog niet blind de weg weet. Ik loop de laatste tijd wat vaker in het zuidoostelijke deel. Daar is een aantal mooie paadjes. Ze lijken erg op elkaar. Gisteren kreeg ik de deelkaart weer wat beter in mijn hoofd.

Daarna over de Konijnenberg, langs Lichtbakkeet en de Hazenberg en een stukje over het strand. Naast vele wandelaars waren daar ook de eerste neergestreken zonaanbidders te vinden. Bij uitspanning Parnassia liep i

Prachtdier

k het strand op om er 600 meter verder bij duininham Kattendel weer af te gaan. Ik stak het duin over waar een fietspad onder moet liggen. Een stukje verder hoorde ik plotseling een koor van lichte machines dichterbij komen. Een horde solexers kwam aangereden over de Waterleiding weg en sloeg af naar de Ezelweg.

Onderweg moest ik een hoop wandelaars inhalen. Zoals je een elektrische auto niet hoort aankomen als deze stapvoets rijdt, hoor je mij ook niet altijd aankomen. Dat zorgt ervoor dat de wandelaars schikken als ze plotseling ingehaald worden. Ik kan natuurlijk mijn fluitje gebruiken als ik mijn racevest aanheb. En volgens mij zijn er ook handbellen verkrijgbaar. Geen overbodige luxe op zo’n mooie drukke middag.

Mag dat?

Mijn weg ging verder via de rode route richting ingang Bleek en Berg. Ik had ruim 13 kilometer gelopen. Daar stond mijn fiets al kwispelstaartend op mij te wachten.

 

UHT solo

Vandaag ging mijn wekker om 4:15. Nadat ik hem stil had gekregen, stapte ik maar meteen uit bed. De avond ervoor had ik vrijwel alles klaargelegd om snel te kunnen vertrekken. Evengoed duurde dat snel nog een half uur. Na een uurtje in de auto reed ik door Driebergen, heel mooi, maar geen station te bekennen. Ik reed terug, richting Zeist en vond daar het station waar ik moest zijn.

Utrechtse Heuvelrug Trail ongeveer zoals ik die vandaag gelopen moet hebben

Mijn plan was om hier de eerste trein van vandaag (6:06) te pakken. Thuis had ik nog even Buienradar gechecked en het voorspelde regenfront was een uur eerder dan gisteravond werd beloofd. Ik wijzigde mijn plan om van Rhenen naar Driebergen te lopen. Ik ging nu eerst lopen en dan met de trein terug. Dan kon ik minstens een half uur langer droog lopen. Minstens, omdat de regen dezelfde kant op ging als ik. Inhalen duurt langer dan tegenkomen in tegemoetkomende richting.

Een nadeel van het gewijzigde plan was dat ik het eerste stukje in het donker liep. Ik wilde vanmorgen nog een hoofdlamp meenemen, maar er waren geen nieuwe batterijen in voorraad. Maar, met een beetje moeite lukt het best goed in het donker. Ik had de routekaart op mijn telefoon gezet als JPEG. Het ging geheel GPS-loos, dus het navigeren ging niet vanzelf. Als je een gebied niet goed kent lijken alle bospaadjes op elkaar. Vooral in het donker.

Het werd licht en het was nog steeds droog. Het bos voor mij werd voorzien van een roodgloeiende achtergrond. Helaas werd deze achtergrond al snel vervangen door een grijs exemplaar. Grijs, maar gelukkig nog droog.

Toen ik 14 kilometer had gelopen, ter hoogte van de Leersumsche Plassen, voelde ik de eerste spetters en trok mijn regenjack aan. Toen ik zonder bril beter zag dan met bril voorzien van druppels, zette ik deze af. Het navigeren met de kaart op de telefoon ging steeds lastiger. Met druppels op het scherm en natte vingers wordt de werking van het touch-screen erg onvoorspelbaar.

Uilentoren in Leersum, nu voorzien van mijn handschoenen – Foto: HenkvD – Wikimedia Commons

Uiteindelijk resulteerde dit, in combinatie met het verkeerd interpreteren van de kaart, in verdwalen. Ik kwam bij een oud torentje, waarvan ik nu weet dat het de Uilentoren is. Daar kon ik even droog staan om goed op de kaart te kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik een straatnaambordje. Daar liep ik even snel heen en zag dat het niet de Scherpenzeelse weg was die het zou moeten zijn. Ik vroeg de weg naar die weg en die was vlakbij. Maar, daar aangekomen was het nog niet duidelijk. Ik zag in de verte winkels en liep daarheen. Dat was het centrum van Leersum. Ik besloot vanaf hier langs de weg naar Amerongen te lopen. Om er zeker van te zijn of ik de juiste richting koos vroeg ik of Amerongen die kant op was. De oude man die ik had aangesproken bevestigde dit en voegde er aan toe dat hij niet met me mee ging.

Ik besefte dat ik mijn handschoenen had laten liggen in het torentje. Geen denken aan om terug te gaan. Dan nog liever koude handen.

Achtsprong de Eenzame Eik op de Amerongse berg tijdens een regenachtige dag

In Amerongen kocht ik een kaascroissant en at deze op voor hij doorweekt was. Het lukte me om vanuit hier weer op de route te geraken. Nog geen kwartier later stond ik op de Amerongse berg.

Het stopte met zachtjes regenen. Nu kwam de nattigheid zowel van boven als van onderen. De ondergrond, die hier en daar al flink zompig was, veranderde in water- en modderpartijen. Het duurde niet lang of mijn voeten waren nat en mijn schoenen onherkenbaar.

Desondanks kreeg ik geen koude handen. Het navigeren met de kaart op mijn telefoon was nu nog moeilijker geworden want ik kon mijn handen en mijn telefoon nauwelijks meer afdrogen aan mijn natte kleding en drooghouden van het scherm was een onmogelijke opgave.

Het lukte verder, met een beetje geluk, om op de route te blijven. Gelukkig had ik wat herkenningspunten van de vorige keren dat ik hier liep. Uiteindelijk kwam ik aan in Rhenen. Bij het station stond de trein gelukkig al klaar. Als ik hier te lang zou moeten wachten zou ik teveel afkoelen. In de trein was het 22 graden. Het duurde al met al toch nog 40 minuten voor ik aankwam op station Driebergen-Zeist. Tijdens de laatste minuten in de trein begon ik te rillen. Daarna snel de auto in, droge kleren aan en de kachel op de hoogste stand en rijden naar huis.

Door het verkeerd lopen heb ik meer dan 33 kilometer afgelegd in plaats van 31. Ik deed er ruim 4 uur over.

Al met al een goede training met weersomstandigheden die ik tijdens een loopevenement ook kan hebben. Een les is dat volgende keer beter met GPS kan navigeren. Mijn Garmin horloge doet het vast nog wel. Mijn telefoon en GPS is geen goede combinatie. Misschien is een handheld GPS-apparaat, of zoals we het thuis noemen: bostomtom, een goed bruikbare oplossing voor mij.

Loop 5% sneller

Onderzoekers van de universiteit van Georgia ontdekten dat wanneer lopers tijdens een wedstrijd van 13km hun mond 8x spoelden met suikerwater, ze gemiddeld 3 minuten (±5%) sneller waren dan de lopers die hun monden 8x spoelden met water zonder suiker.

Ook de groep die de mond spoelden met kunstmatige zoetstof opgelost in water waren niet in het voordeel. Handig om hier je voordeel mee te doen tijdens 10 kilometer t/m 10 mijl wedstrijden om een nieuwe PR neer te zetten.

Door dit simpele trucje ga je 5 procent sneller rennen

Pierewaai Trail 2017

Door mijn gekneusde rib besloot ik de Pierewaai Trail, waar ik me voor had ingescheven, niet te lopen en mijn startnummer weg te geven.

Deze wedstrijd is onderdeel van de Dutch Coast Ultra By Night. Vorig jaar liep ik hiervan de eerste 25km vanaf Den Helder.

Volgend jaar maar weer een nieuwe poging wagen.

Gereusde Knib

Ik kreeg griep op 6 januari. Toen ik redelijk begon op te knappen, ik hoestte alleen nog, werd ik een week geleden wakker en bleek opnieuw een (zwevende) rib gekneusd te hebben. Ditmaal een zwevende rib met als waarschijnlijke oorzaak langdurig hoesten. Een gekneusde rib en hoesten is geen fijne combinatie. Een gekneusde rib en hardlopen ook niet. Dus nu maar geduldig afwachten tot ik weer kan gaan lopen. Ik heb nu al weer 2,5 week niet gelopen. Wel lastig met de Pierewaaitrail over 1 week in het vooruitzicht.

Update 24-01:
Een klein rondje van bijna 2km gelopen. De afstand zegt al genoeg. Niet goed nog. Teveel last van de rib.

 

Nieuwjaarsduik 2017

Op de Faceboekgroep “IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen” stond de aankondiging voor een nieuwjaarsduik in de Oosterplas.

We vertrokken bij ingang Heerenduinen. Hier is vrijwel altijd het startpunt van groepsloopjes van deze groep. Ze noemen deze plek ‘Het Wildrooster’. Voor mensen die ook wel eens via andere ingangen binnenkomen een beetje een vage aanduiding, want achter bijna elke ingang ligt een wildrooster. In ieder geval lijkt iedereen te weten dat Hèt Wildrooster bij ingang Heerenduinen (aan de Heerenduinenweg) is.

Met ongeveer 10 lopers liepen we naar de Oosterplas. Echt warm was het niet, maar als je goed aangekleed bent en je loopt een stukje hard krijg je het altijd wel warm.

Bij de Oosterplas kleedde iedereen zich uit/om en toen we klaar waren om te water te gaan moest er ook iemand klaarstaan om het moment te vereeuwigen. Ik lag er als eerste in en moest daardoor wat langer in het koude water blijven tot iedereen er in was en de foto’s waren gemaakt. Het voelde alsof er duizenden naalden in mij prikten. Toen ik er uit was moesten we er nogmaals in voor nog een foto. Brrr.

Gauw afdrogen, de hardloopkleren weer aan en wachten op de rest. Ik was blij dat we uiteindelijk weer liepen. Gelukkig had ik het even later al weer warm.

De loop eindigde weer bij het Wildrooster. Daar had Ron een uitgebreide borrel geregeld met bier, wijn en etenswaren. Maar ik kreeg het koud, het begin te regenen, en ik had geen trek in bier of wijn. Na 2 plakken kerststol besloot ik in de auto te stappen naar huis.

Off-trail rondje Amsterdamse Waterleidingduinen

Door mul zand een heuvel op

Ik werd opgepikt door Ruud en met een klein groepje vertrokken we vanaf ingang De Zilk onder leiding van Ezra voor een rondje door de AWD (Amsterdamse Waterleidingduinen). Het eerste stuk nog over paden en paadjes, maar vervolgens grotendeels dwars over het ruige terrein. Het was goed om schoenen (Vibrams) aan te hebben. De AWD lijken een stuk vlakker dan mijn eigen achtertuin, NPZK (Nationaal Park Zuid Kennemerland), maar de route van Ezra leek geen duintop te ontwijken waardoor het aantal hoogtemeters toch vrij hoog werd.

Het was koud. De eerste kilometers had ik het ook koud. Ik was relatief dun gekleed. Ook had ik lichtelijk last van een gekneusde rib (of een gescheurd spiertje) als gevolg van het verplaatsen van een zware kast.

Kabouterdorp

Onderweg waren er veel damherten te zien. Binnenkort zal dat niet meer het geval zijn. Er zullen veel herten doodgeschoten worden. Daarna is het de bedoeling dat ze zich over een groot gebied gaan verspreiden d.m.v. de 3 natuurbruggen, waarvan de eerste (de Zandpoort) klaar is en de andere twee (Duinpoort en Zeepoort) in aanbouw zijn. Dat betekent in de toekomst wellicht meer damherten in NPZK. Ondertussen is ook de wolf in aantocht. Uiteindelijk zal er dus meer een natuurlijk evenwicht ontstaan.

Na de zoveelste heuvel liepen we een kabouterdorp in. Iemand schijnt hier ooit zijn/haar tuinkaboutercollectie heen geëvacueerd te hebben. Daarna zijn er nog meer kabouters heengetrokken.

Gevulde koeken

Onderweg kreeg ik steeds meer last van mijn rib.

Na nog meer ruig terrein kwamen we weer terug bij ingang De Zilk alwaar we werden getrakteerd (Ruud was jarig geweest) op gevulde koeken. Totaal liepen we bijna 12 kilometer.

Oplossing broze botten komt uit Urk

skullBroze botten weer sterk maken, dat is wat een veelbelovend nieuw medicijn eindelijk voor elkaar krijgt. Belangrijk nieuws voor mensen met osteoporose oftewel botontkalking, waar alleen al in Nederland meer dan 800.000 mensen aan lijden. Naar verwachting komt dit medicijn volgend jaar in de Verenigde Staten op de markt. Hoogleraar celbiologie Clemens Löwik, die veel onderzoek heeft gedaan naar osteoporose, noemt het nieuwe middel ‘heel revolutionair’.

Lees het hele artikel

ATB parcours Zandvoort en wisenten

Vandaag was ik op pad met Ruud en Ron (die ik nog niet kende). Ron had een route gepland van 40+ km vanaf het wildrooster (NPZK ingang Heerenduinen) naar het ATB-parcours en weer terug. Ik had niet zo’n trek in die afstand, dus sprak ik af dat ik bij Parnassia zou aansluiten.

15241178_10211169629224648_4240782215633943900_n

Circuit op de achtergrond

Op de fiets richting Parnassia zag ik dat ik ruim in mijn tijd zat. Ik parkeerde mijn fiets bij Koekoeksbos en liep richting de zee. Onderweg bleek dat ik mij nog moest haasten om op tijd te komen. Dat lukte gelukkig precies. Op dat tijdstip vertrok daar toevallig ook een beginnende trailgroep. Het was warmer dan ik dacht. Een t-shirt was voldoende. Wij liepen het strand op richting Zandvoort. Druk in gesprek liepen we bijna de plek voorbij waar we omhoog, de boulevard op moesten.

Even later bevonden we ons op het mountainbikeparcours. Ik liep er al eens eerder op een woensdagochtend. Toen was het rustig. Vandaag niet. Elk ogenblik moest je op de hoede zijn voor achteropkomende fietsers. Toch niet zo’n goed idee op zondagochtend. Verder is het lopen van dit parcours op zich al een complete en afmattende training. Bij ons was het slechts een onderdeel.

15271843_10211169642424978_4634564943661046234_o

Wisenten in de verte

Met de sprankeling uit de benen gelopen, liepen we een stukje door Zandvoort naar het Kraansvlak. We betraden het Wisentenpad door via een trappetje over het hek te klimmen. Ik heb al een paar keer over dit pad gelopen en nooit een Wisent gezien. Maar vandaag hadden we geluk en zagen er drie.

We verlieten het Kraansvlak op de Zeeweg. Aan de overkant glipten we de verlaten camping De Lakens in. Hier is het altijd zoeken naar de doorgang naar de officiële paden van het duingebied. Na wat zoeken zagen we een klaphek. Dit was afgesloten, dus we moesten er overheen klimmen. Dit was niet het pad dat we zochten. Dit was een verwilderde single-track en kwam uit bij het Spartelmeer. Via talloze duindoorns bereikten we de begaanbare paden.

Over de duintoppen langs het Spartelmeer

Via de zuidkant liepen we om het Vogelmeer en via het Spinnenkoppenpad kwamen we bij Koekoeksbos. Ruud en Ron moesten nog helemaal teruglopen naar het wildrooster en ik was blij dat ik op mijn fiets kon stappen. Voor mij was bijna 30 km vandaag meer dan genoeg. Mijn langste afstand sinds de Trail des Fantomes.

 

Happy Running Strand- en Duinloop eindigt in bloedbad

Wat voorheen de Happy Running Strandloop was, met een parcours volledig over het strand, is nu de Happy Running Strand- en Duinloop. De route is nu een stuk gevarieerder met eerst een stuk strand, een stukje over de Zuidpier, de Boulevard, het wandelpad langs de bunkers, wat leuke haarspeldbochtjes, het Zeewinden(fiets)pad, het wandelpad langs het Kennemermeer en via de parkeerplaats naar de finish bij paviljoen Noordzee. Dit is een parcours van 5km. De deelnemers van de 10km liepen dit rondje 2x. Ik ook dus.

Foto: Ton van Steijn

Parcours

Parcours: rondje van 5km en 50 hoogtemeters

Voor de start wist ik nog niet zeker of ik zonder schoenen zou gaan lopen. Er was niet veel tijd om daar over na te denken, dus trok ik ze maar uit. Het was een graad of 3/4 met een ijzig windje. Gelukkig stond ik slechts 2 minuten in het startvak. Het stuk strand ging prima, er lagen wel veel scheermesjes, maar die leggen het meestal af tegen blote voeten. Daarna volgde een stuk asfalt met plassen water. Hier koelden mijn voeten flink af. Ik kon de structuur van het asfalt niet goed inschatten want het gevoel was grotendeels uit mijn voetzolen verdwenen, maar het zag er niet comfortabel uit. Ergens wist ik dat ik onverstandig bezig was en bedacht me dat ik voor het tweede rondje beter even naar binnen kon lopen om mijn schoenen aan te doen.

Wegwijzende verkeersregelaars genoeg langs het parcours. Dat voorkwam echter niet dat ik de ingang van een duinpad miste. Bril niet op. Gelukkig hoefde ik niet terug en kon even verderop tussen de ijzerdraden van het hek door glippen en verloor mijn positie niet. Dit was het pad langs en over de bunkers. Een schelpenpad, dus ook niet ideaal, maar gelukkig kan je hier ook over het gras lopen. Daarna een stuk over een fietspad met ruwe klinkers. Ik had geen last van mijn voeten, want ik voelde niets. Ik werd nog gewaarschuwd voor punaises. Daar trapte ik niet in want die had ik vaker gehoord.

Toen ik aan mijn tweede rondje was begonnen was ik mijn plan om schoenen aan te doen vergeten. Ik had het inmiddels warm, op mijn voeten na dan. Maar daar was, zo te voelen, niets mis mee. Heel geleidelijk liep ik in op een voorganger en op het bunkerpad kon ik hem genadeloos inhalen. Zonder al teveel moeite kon ik stevig doorlopen naar de finish. Ik werd 12e (van 57) bij de heren met een tijd van 47:38. 2 jaar eerder, toen het nog een pure strandloop was, liep ik hier 2 minuten sneller.

Ik had geen andere blotevoetenlopers gezien, dus, waarschijnlijk was ik deze keer de enige. Toen ik naar binnen liep ontdekte ik dat ik een spoor van bloeddruppels achterliet. Een wondje aan de zijkant van mijn voet. Ik had daar tijdens het lopen niets van gemerkt. Omdat het er niet heel ernstig uitzag, trok ik mijn schoenen aan, dronk nog een kop koffie en liep naar de parkeerplaats. In de auto bemerkte ik nog een ander bloedspoor. Deze keer op mijn boven- en onderbeen, Maar geen wond of pijn te bekennen. En toen ik het huis binnenstapte ontwaarde ik stekende pijnen aan mijn voetzolen. Ik bleek weer eens bloedblaren te hebben.

Bunkerpad

Bunkerpad

Het bloedbad mocht te pret niet drukken. Het weer een mooie ervaring. Een leuk kleinschalig loopevenement (122 deelnemers) met een gevarieerd parcours en een uitstekende organisatie. Tot volgend jaar. Dan doe ik teenschoenen aan.