Veluwezoomtrail 2013

Vorig jaar vond de start in de stromende regen plaats. Dit keer wachtte ons hetzelfde lot maar dat bleek alleszins mee te vallen. Het werd een zonovergoten start. Achteraan starten levert een gematigd tempo op na de start. Helemaal als je al heel snel een kilometerslange single track betreedt. Toen het pad zich uiteindelijk verbreedde, kon het inhalen beginnen. Dat ging eigenlijk wel heel lekker. In de Onzalige Bossen lagen voornamelijk onzalige boomwortels. Ergens werden we rechts langs een dikke boom geleid. Links was namelijk iemand hard gevallen. Gelukkig ben ik gewend goed naar de grond te kijken en stootte ik slecht 1x licht mijn teen. Tot aan de verzorgingspost halverwege haalde ik hele hordes lopers in. Maar daarna was het tempo er een beetje uit. Waarschijnlijk toch iets te hard van stapel gelopen. Maar ja, als het lekker gaat, gaat het lekker.

Bij de verzorgingspost ontbijtkoek, sinaasappel en wat drinken genomen en binnen een minuut was ik weer op pad. Weer een stukje door bos en daarna met flinke tegenwind de uitgestrekte heide oversteken. Hier werd ik diverse keren ingehaald. Gelukkig was het tijdens die oversteek droog. Daarna het laatste stuk door het bos. Hier zat gemeen klim- en daalwerk in. Halverwege een beklimming, ik moest handen en voeten gebruiken, kreeg ik geen grip meer en stond stil. Wonder boven wonder kreeg ik net op dat moment een duwtje van de loper achter mij en kon ik mijn weg naar boven vervolgen. Af en toe ging de kraan boven nog even flink open. Gelukkig in het bos, zonder wind. Ik herkende nog de boomwortel die vorig jaar mijn teen brak. Ook daarna weer die glibberpaadjes waar ik heel voorzichtig en langzaam moest afdalen en lopers met profiel moest laten passeren. En ineens zei iemand langs het parcours dat het nog 500 meter tot de finish was. Daar stond een grote beker alcoholvrij bier die zich goed liet smaken. Vervolgens nog een wandeling naar het station, drie kwartier wachten op de trein, drie keer overstappen (Arnhem, Utrecht, Amsterdam), en een wandeling van station Haarlem naar huis.

Uit de uitslag bleek dat ik 8 minuten minder dan vorig jaar had genoten met een tijd van 2 uur en 40 minuten. Misschien volgend jaar weer. Maar dan toch maar met geprofileerde schoenen aan, tenzij het dan droog is. Tijdens het lopen ontwaarde ik veel voetopstakels, voornamelijk steentjes. Een groot deel van de route is hierdoor ongeschikt voor bloten voeten, wat nog een serieus plan was tot enkele weken geleden. Nu starten met trainen voor de Hoge Veluwe Trail. Die is nog 10 kilometer langer.

Herbruikbare opvouwbare drinkbeker

Tussen start en finish gebruikt een loper gemiddeld 3 plastic bekers tijdens een 5-kilometer loopevenement. Dat zal wel in de VS zijn want volgens mij krijg je er in NL ongeveer 1 per 5 km. Uiteraard afhankelijk van het evenement en het weer. Je kunt de hoeveelheid afval terugbrengen door een camelbag aan je rug te hangen, maar dan draag je toch de hele weg extra gewicht mee.

Een nieuwe oplossing is de opvouwbare drinkbeker die luistert naar de naam UA Cup 6 oz. Deze kan je eenvoudig aan een clip bevestigen. Bij de waterpunten staan mensen met gieters klaar om je beker te vullen (zie ik dan voor me). Je verliest misschien 4 seconden aan tijd, maar de meeste deelnemers hebben toch niet de illusie te winnen, behalve dan van zichzelf. Met het tijdverlies bewijs je het milieu wel een dienst.

Ben benieuwd welke loopevenementen dit gaan oppakken. Lijkt met wel iets voor de marathon van Zwolle en de 7-heuvelenloop, twee lopen die als groen te boek staan. Geef deelnemers optioneel een UA Cup 6 oz. en sta op de waterpunten met gieters. Of bestel hem hier zelf en vraag je supporters om op strategische punten klaar te staan met gevulde gieters.

Ongegrond (4)

Deel 4 van estafetteblog Ongegrond

  • Deel 1 – Anne van Dalen
  • Deel 2 – Johannes de Loper
  • Deel 3 – Dijkloper
  • Deel 4 – Ikzelf
  • Deel 5 (volgt) – Olaf Landzaat

Aanleiding

Ik kan me mijn eerste meters (rennen) op blote voeten herinneren. Ik was een paar jaar geleden op vakantie bij onze oosterburen en las het boek Born to Run. Mensen die dat boek hebben gelezen zullen wel begrijpen waarom. Wie het nog (steeds) niet gelezen heeft… Kijk het filmpje onderaan dit artikel! Met mijn schoenen nog aan verliet ik de camping en op een onverhard pad trok ik mijn schoenen uit. Na een paar honderd meter gingen ze weer aan. Al die obstakels waar je voeten mee in aanraking kunnen komen! Eenmaal terug van vakantie heb ik FiveFingers aangeschaft. Wel het blotenvoetengevoel, maar met een veilig beschermlaagje tussen mij en de boze ondergrond. Ideaal. Zo heb ik enkele jaren gelopen, afgewisseld met andere minimalistische schoenen en zo nu en dan zonder schoenen.

Blotevoetenschaal

Vorig jaar was ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ik had het idee om de marathon Scheveningen-Zandvoort te lopen, in de categorie blote voeten welteverstaan. Dus in de zomer en het najaar deed ik aardig wat blootsvoetse trainingen. Toen bedacht ik ook de Blotevoetenschaal. Een schaal van 0 t/m 10 waarbij 1 het meest en 10 het minst geschikt is voor blote voeten met als doel de paden in Nationaal Park Zuid Kennemerland op OpenStreetMap te markeren met deze schaalindeling. Bij schaal 10 heb ik een ondergrond met scherpe stenen en/of glas en/of ijzeren punten voor ogen. Niet echt voetvriendelijk dus. Schaal 0 zou eigenlijk hoogpolige vloerbedekking moeten zijn. Behoorlijk voetvriendelijk.

IJstijd

Ik stopte met onverpakte voeten toen ik tijdens de trainingen geen gevoel meer in mijn voeten kreeg door de kou. Ik zag ook foto’s op internet van iemand die in vrieskou en sneeuw gewoon hardloopwedstrijden liep. Met als resultaat bevriezing. Geen prettige foto’s. Toch heb ik zelf ook, uit nieuwsgierigheid, twee keer op blote voeten door de sneeuw gelopen. Eerst een paar honderd meter en een paar dagen later één kilometer. Meer vond ik niet verantwoord. Wel een bijzonder gevoel aan je voeten, vooral als ze binnenshuis weer op temperatuur komen. Vanwege de ijstijd kon er te weinig ongeschoeid worden getraind, waardoor Scheveningen-Zandvoort voor mij (maar niet voor iedereen) een geschoeide loop werd. De uitdaging was niettemin groot genoeg, mijn eerste marathon. In de periode daarna bleef het koud en de schoenen bleven aan. Uiteindelijk steeg de temperatuur. Ik nam deel aan het EK/NK Barefootrunning (in het VFF-team) en op trainingen ging de schoenen steeds vaker uit.

Strand

Op het strand zijn tal van ondergronden te vinden: Droog (mul) zand, vochtig zand, zand met een laagje water, zand met een laag schelpen, zand met ribbels, zand met schuim, drijfzand, betonzand, bandensporen. Vochtig zand waarin je een lichte afdruk achterlaat is mijn favoriet, op de voet gevolgd door zand met een laagje water. Zand met schelpen is ook te doen omdat de schelpen het zand in worden gedrukt onder je voet. Het zand met de ribbels loopt aanmerkelijk minder fijn. Gelukkig is er vrijwel altijd keuze uit meerdere ondergronden. Als het niet te koud is en je niet te ver hoeft te rennen, dan is er geen enkele reden om je schoenen hier aan te houden.

Duin- en bospaden

In het duingebied zijn nog veel meer bodemvariaties te vinden: Ook hier weer droog en vochtig zand, bosgrond (vochtige aarde), modder, wildroosters, plassen, schelpenpaden, kleischelpen, betonpaden, klinkers, asfalt, dennennaalden, kort gras, paden met úitstekend (niet uitstékend) puin. Mijn favoriet: bospaden. Ze veren en je voeten worden mooi zwart. Concentratie is hier geboden, want dennenappels, losse takken en boomwortels moeten hier ontweken worden. Als de temperatuur het fijnst is voor de blote voeten deze tevens het fijnst voor de teken. Single tracks zijn bij uitstek geschikt om blootsvoets te belopen, maar vanwege de bovenmatige tekenpopulatie zitten je benen en voeten hier binnen de kortste keren onder de potentiële Lymebesmetters. Bredere paden met bermen buiten beenbereik zijn een stuk veiliger. Door de grote variatie aan ondergronden is het elke keer een feest om te lopen in de duinen. De voetjes passen zich langzaam aan de minder comfortabele ondergronden aan.

Openbare weg

Vorige week heb ik voor het eerst de openbare weg betreden met schoenen in mijn handen. Ook hier weer tal van variaties van hoofdzakelijk keiharde ondergrond. De hardheid is echter geen enkel probleem. Mensen zijn voorzien van een ongekende ingebouwde demping. Door optimaal gebruik te maken van deze eigen demping geef je elke schoen het nakijken. Soms kunnen schoenen toch handig zijn op de openbare weg: Op een zonovergoten dag kan het asfalt te heet worden en er bestaat zoiets als fakirasfalt. Alfalt met uitstekende steentjes die bij elke stap proberen je voet binnen te dringen. Mijn voeten zijn helaas nog niet hitte- en prikbestendig.

Tartanbaan

Ook vorige week voor het eerst ongeschoeid de tartanbaan geprobeerd. Tijdens een training op de atletiekbaan had ik mijn Fivefingers gedurende de laatste kilometer niet aan. De baan is niet helemaal glad, maar het liep verder prima. Langere afstanden zijn vanwege die ruwheid meer geschikt voor de gevorderde barefootrunner.

Gras

Ja, gras kan ook lekker lopen afhankelijk van de ondergrond, ware het niet dat gras een plant is die er niet geheel toevallig tegen kan dat je er met je volle gewicht op gaat staan. Als je daar bij stilstaat is het toch merkwaardig om over het gras te rennen.

Obstakels

Gisteren merkte ik dat de naakte voet ook behoorlijk kwetsbaar is. Tijdens een blootsvoetse duurloop door Nationaal Park Zuid Kennemerland kreeg ik na een kilometer of 13 in een onvoorzichtig moment te maken met een grote teen die in aanraking kwam met een boomwortel. Die teen ging bloeden waardoor ik mijn tocht zonder schoenen moest onderbreken met het aantrekken van mijn Fivefingers. Bijna een jaar geleden kwam een andere teen (in Fivefingers) ook in aanraking met een boomwortel en de teen brak. Nou schijnen ze daar iets op gevonden te hebben. Schoenen! Desgewenst met stalen neuzen.

Schoenen zijn ongegrond

Schoenen. Doe ze uit waar het kan of trek ze niet aan als het niet nodig is. In het begin is het misschien wat onwennig, maar ja, dat is logisch als je ze je hele leven hebt ingepakt. Kleine kinderen lopen pijnloos over grindtegels. Mijn eerste stappen over grindtegels voelden ook aan als pijn. Nu voel ik de ondergrond.

De geboren renner

Uitgemaakt voor Keniaan

Vorige week wandelden we met vrienden om het meer bij de Bokkedoorns. Omdat ik geen reden kon bedenken om dit met schoenen te doen trok ik de stoute schoenen aan en trok mijn schoenen uit. Het lukte me niet om de anderen over te halen hetzelfde te doen. Vandaag echter, hadden ze tijdens een deel van een wandeling op blote voeten gelopen.

Dit weekend had ik geen tijd voor een lange duurloop maar kon vandaag toch ruim 21 kilometer lopen in 3 sessies tussen de bedrijven door. Vanmorgen naar mijn ouders en enige tijd later weer terug al lopend naast Selena die fietste en vanavond even naar de duinen, een rondje over de Starreberg en de Brederodeberg. In de duinen liep ik schoenloos. Ik raak maar niet gewend aan de schelpenpaadjes. Gelukkig bieden de kortbegraasde bermen hier uitkomst. Ook leuk is het slalommen tussen de ontelbare dennenappels, de legoblokjes van het bos. Het grootste deel van de route besloeg paadjes met mul zand, bosgrond of dennennaalden. Ideale ondergronden om blootsvoets te belopen. Maar dan… de parkeerplaats van in-/uitgang Bleek & Berg over. Mij niet gezien. Kleine kiezelsteentjes. 1x gedaan maar nooit meer. Dan liever het zanderige speelveld over en nog een stukje fietspad. Eenmaal uit de duinen had ik nog niet het idee om mijn schoenen weer aan te trekken. Op de Bergweg kreeg ik hier spijt van. Wat een fakirasfalt. Vreselijk. Gauw het gras in van de berm. Op de stoep van de Brederodeweg was het weer goed te doen.

Toen ik net op het punt stond om mijn schoenen weer aan te doen maakte een lolbroek uit een groep fietsende jongeren mij uit voor Keniaan. Wel grappig, want vandaag liep ik eigenlijk voor het eerst met blote voeten over asfalt en andere steenachtige ondergronden. Conclusie: Als de ondergrond niet al te ruw is, heb je ook hier geen schoenen nodig.