Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

Traditionele 1e Kerstdag UHT 2014

Dit jaar organiseerde Paula voor de vierde keer de Traditionele 1e Kerstdag UHT (Utrechtse Heuvelrug Trail). Dit jaar was ik er voor de tweede keer bij.

1507937_903332113033848_4333170633232282754_nCarpoolend met Peter en Paula reden we naar Station Driebergen-Zeist, alwaar we ons bij de rest van de lopers voegden. Het was een flink gezelschap want naast de lopers die zich bij Paula hadden aangemeld sloot zich nog een ander groepje aan. Het was nog even wachten op Camiel, die had zich verslapen en uiteindelijk vertrokken we toch nog zonder hem, terwijl, naar later bleek, hij slechts op twee minuten achterstand zat. Hij had ons nog in kunnen halen, ware het niet dat hij verkeerd liep.
Bij de start hadden we regen, maar na een aantal kilometers werd het droog en na verloop van tijd begon zelf de zon te schijnen. Toen het even later weer begon te regenen werden we getrakteerd op een fraaie regenboog. We liepen vanaf het begin te snel (5:30min/km). Het tempo moest eruit want dat was niet voor iedereen goed vol te houden. Dat werd geregeld door een gedisciplineerd iemand (Inge) voorop te laten lopen. Niemand mocht haar voorbij.

10885601_903332139700512_7111059622739593741_n(1)Ik had verwacht dat we De Kaap (uitkijktoren) nog wel aan zouden doen, maar we weken niet van de officiële MudSweatTrails route af. Ergens was het pad meerdere malen achter elkaar afgezet met versperringen van takken. Waarom was niet echt duidelijk, maar we hielden ons aan de route.

Onderweg werden loopervaringen en loopplannen uitgewisseld. Er liepen vrijwel alleen ultralopers mee (mag ik mezelf ook zo noemen na 1 ultraloop?). Voor de meesten die meeliepen was een afstand van 100 kilometer geen uitzondering.

Tot het fotomoment op de Amerongse Berg ging het allemaal goed, daarna kreeg Henk last van kramp. Tot het eindpunt moesten we steeds vaker stukjes wandelen. Ik vond dat geen probleem, want ik begon ook best moe te worden. De fanaten en de mensen die het koud kregen pasten zich aan door tijdens de wandelmomenten stukjes heen en terug te rennen.

10337700_903332166367176_2682496106998889340_nUiteindelijk was daar station Rhenen. Het andere groepje had de auto daar geparkeerd en uit de kofferbak kwam bier en krentenbrood tevoorschijn. De vertrektijd van de trein was uitstekend getimed, want er was tijd om het lekkers te nuttigen om even later in de trein te stappen en te vertrekken. Prettig om te ervaren dat de trein er ook nog best lang doet over het stuk dat we gelopen hadden.

Op station Driebergen-Zeist stapten we weer in de auto richting de andere kerstactiviteiten, voornamelijk gericht op eten, drinken en natuurlijk gezelligheid.

Rondje Velserbroek Spaarnwoude

Schermafbeelding 2014-12-21 om 11.10.13Tijdens de zwemles van Selena heb ik een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude gelopen.

Het bijzondere van dit loopje vond ik wel dat ik na afloop een filmpje bekeek van de Kilimanjaro expeditie van Wim Hof en ze zag trainen op en om het kunstobject, de trap met de betonnen schijven en de rotsblokken, precies die trap en de rotsblokken waren ook onderdeel van deze training.

De Kilimanjarobeklimmers

maandoordebomen
Makkers staakt uw wild geraas

Het was nog donker toen ik vanmorgen de deur uit liep. Het vroor bovendien, te zien aan de geparkeerde auto’s. Toen ik bij de duinen aankwam werd het al iets lichter. Ik spotte een andere loper met een koplamp, maar ik vond het inmiddels licht genoeg om de hoofdlamp in mijn rugzak op te bergen. De duinen waren wit van de rijp en de maan scheen helder door de bomen.

kaalslag
Het kaalslagveld

Er word al weer een tijdje hard gewerkt in de duinen, met groot materieel. Waar dit voor nodig is mag Joost weten. In ieder geval hadden ze kans gezien om rijk begroeide vlaktes en hellingen af te graven. Hele ecosystemen verandert in stukjes woestijn. Blijkbaar een grote hobby van iemand die hier over het duinbeheer gaat. Wat is er mis met de duinen als je dit soort dingen niet doet?

zonkomtop
Fotogeniek moment

De zon kwam op en even later liep ik door de, eveneens door mensen bedachte, grote inham in het zeewerend duin het strand op. Slechts een paar honderd meter zuidwaards ging ik het strand weer af bij Parnassia. Daar liepen 3 hoffers (geïnspireerd door Wim Hof). De heren wandelden met stokken in korte broek en ontblote bovenlijven het strand op, en dat terwijl het net boven het vriespunt was. Toevallig zag ik op de Facebookpagina van Kilimanjaro Expeditie 2015 foto’s van deze 3 heren.

Deze foto vond ik toevallig.

Ik liep over de Hazenberg en de Starreberg richting ingang Bleek en Berg. Terwijl het nationale park zijn hard­lopers­ver­za­di­gings­punt begon te bereiken, stapte ik thuis moe maar voldaan op de deurmat. Ik had zo’n 19 km aan zichtbare en onzichtbare noppige voetsporen gemaakt.

Vergeten besparingen – De hooikist

Als je isolatie toepast blijft de warmte langer gescheiden van de kou. Dit wetende, kan je veel gas of elektriciteit besparen door je huis te isoleren. Dit is een redelijk ingeburgerd fenomeen. Maar dat je ook tijdens het koken veel gas kan besparen (of eigenlijk minder gas kan verspillen) door een aan de kook gebrachte pan in een hooikist te stoppen, beseffen nog te weinig mensen. Vandaar mijn artikeltje. Doe er jezelf en de wereld voordeel mee.

Hooikist "Het Spaarvarken&quot, 1936
Hooikist “Het Spaarvarken”, 1936

Een hooikist is een geïsoleerd kastje. Eigenlijk zoals je koelkast maar dan zonder koeling. Nu heb ik (nog) geen hooikist, maar ben al wel druk aan het experimenteren met de techniek. Dat kan heel eenvoudig door de pan in een bed onder de deken stoppen. En heb je een jong kind dat vroeg naar bed gaat? Die profiteert dan van het voorverwarmde bed. Neem wel klachten als ‘Mijn bed ruikt naar rijst’ op de koop toe.

Het laatste geslaagde hooikistexperiment was het koken van bieten. Omdat het een tijdje duurt voor de hitte het binnenste van een flinke biet bereikt, laat ik de pan 5 minuten koken alvorens deze de ‘hooikist’ in gaat. Anders koelt het water in de pan weer af door de lage temperatuur van het binnenste van de biet. Je moet geen haast hebben. Het beste is om de bietjes een dag van tevoren te koken. Hoe lang de bieten precies in de hooikist moeten weet ik niet. Ik was ze eigenlijk vergeten en haalde ze er de volgende ochtend uit. Ze bleken toen gaar te zijn. Maar misschien is 2 uur ook al voldoende.

Rijst gaat een stuk sneller. Ik begin het bereiden van de maaltijd altijd met het aan de kook brengen van de rijst, die vervolgens in de hooikist gaat. Daarna groenten snijden, koken, bakken, enz. Als laatste komt de pan met rijst weer tevoorschijn en kan zo op tafel. Ideaal. Het is nauwelijks meer werk, je bespaart een hoop gas. Je hoeft niet telkens op te letten of het nog kookt (of niet overkookt). Dus je gasstel blijft schoon. Je hebt minder gaspitten nodig. Eigenlijk zijn 2 gaspitten meer dan voldoende. Ik zou zeggen: Moet je ook eens proberen.

Update 30 september 2015: Simpel en dagelijks toepasbaar

Sindsdien heb ik diverse andere groenten e.d. geprobeerd. Mits je het goed uitvoert, werkt het gegarandeerd. De inhoud van de pan merkt n.l. geen verschil. De groente tijdens het koken is 100˚ Celsius. Omdat het water borrelt weet je dat het nog kookt en op de juiste temperatuur is. Warmer dan die 100˚ wordt het niet, tenzij het in een snelkookpan zit en nog hetere stoom de groente (sneller) gaart. Zodra de groente aan de kook is gebracht en afhankelijk van de dikte van de groente niet of nog enkele minuten is doorgekookt, kan de pan de geïsoleerde omgeving in. Het idee is dat de temperatuur van de pan nauwelijks daalt. Die 100˚ is niet heilig. 95˚ werkt ook. Het kookproces gaat ongehinderd door. Als de groente niet heel lang hoeft te koken is een simpel fleecedekentje voldoende. Spreidt het dekentje uit, leg eerst een isolerende onderzetter of pannenlap in het midden en zet daar vervolgende de pan op. Sla nu het dekentje aan alle kanten dicht. Je kunt de gebruikelijke kooktijden aanhouden. Bieten, erwten en bonen moeten langer koken, dus langer heet blijven. Gebruik dan bijv. 2 fleecedekens en/of eventueel wat kussens of een dekbed.

Sinterklaasloop 2014 – 1 + 5.2 * 2

Gisteren stelde ik mijn dochter van 7 voor om de kinderloop (1km) van de Sinterklaasloop te rennen. Dat wilde ze wel, dus heb ik haar vanmorgen in haar pietenpak gehesen en zijn we naar AV Suomi gefietst. Ikzelf schreef me in de voor 5.2K. Die had ik al eerder gedaan in 2011.

10608499_808447629192891_6496156827244573031_o
Een trotse Selena, met trotse oom en papa.

Na wat pepernoten was het al tijd om met Selena in het startvak te gaan staan. Ze had er zin in maar ik moest wel bij haar blijven. De start was daar en ze ging er zonder mij als een haas vandoor. Daar was ik niet op bedacht. Gelukkig kon ik zonder andere kinderen te hinderen langs de zijkant een stukje afsnijden om weer bij Selena te komen. Ik zei dat ze wat langzamer moest lopen. Dat deed ze en ik hield haar hand vast gedurende de rest van het parcours. Na 800 meter was ze er even klaar mee en ging wandelen om vervolgens op 900 meter weer te gaan rennen. Het laatste stuk liet ik haar los en er zat nog een eindsprintje in. Haar barcode werd gescand voor de uitslag en kreeg een medaille (haar eerste) en een chocoladeletter.

Toen waren mijn broer en ik aan de beurt. Ik zo gaan voor een mooie tijd en hij zou rustig aan doen omdat het zijn eerste loopevenement was na zijn heupbreuk. De 10K en 5.2K startten gelijk. De eerste paar honderd meter hing ik achter de kopgroep, die al snel een langgerekt lint werd en even daarna veranderde in losse lopers waarvan de koplopers zich langzaam aan mijn zicht onttrokken. Het tempo viel me redelijk zwaar. Logisch… Ik had al twee weken (sinds de Happy Running Strandloop) niet hardgelopen. Niet vanwege een blessure, ik had gewoon geen zin.

Toen ik op de terugweg onder station Santpoort-Noord heen was werd mij door een wegwijzer/verkeersregelaar gemeld dat ik positie 10 had. Eén meter achter mij liep nummer 11, maar die had het kennelijk zwaarder dan ik want ik begon weer wat tempo te maken voor het laatste stuk en hij hield me niet bij. Een heel stuk voor me liep een dame. Heel gestaag haalde ik ook haar in en kwam dus op positie 9 die ik behield tot op de eindstreep. Het toeval wil dat ik in 2011 ook plaats 9 had met nagenoeg dezelfde tijd.

Enkele minuten later kwam ook mijn broer over de streep. Een zeer knappe prestatie. Ik denk dat ik hem al gauw niet meer voor kan blijven.

Happy Running Strandloop 2014

De Happy Running Strandloop, had ik al een paar keer aan mij voorbij laten gaan. Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, omdat dit bij uitstek een loopje is om zonder schoenen te doen. Bovendien in de buurt en lekker kleinschalig.

Bij de start kwam ik Ruud tegen (vanzelfsprekend op blote voeten) We hadden de keuze tussen 5 en 10 km. Ik koos de 10. De afstand werd bepaald met strandpalen. Na het aftellen liepen we eerst in noordelijke richting om de laatste strandpaal voor de zuidpier. Daarna windje tegen richting Parnassia. Voor het keerpunt van de 5 km kwam ik Johan Neve tegemoet, op weg naar alweer een overwinning.

Foto1k0-NN3CYMET
Barefoot runners zijn happy runners

Vlak na de start werd ik ingehaald door een andere rappe blotevoetenloper. Het eerste stuk ging over vlaktes bedekt met scheermesjes. Deze schelpen zijn niet opgewassen tegen blote voeten. Ruim voor het keerpunt  even voorbij Parnassia zag ik Bob en Ruud strijden om de titel voor de 10 km. Ondertussen liep ik meter voor meter in op de andere blotevoetenloper (dat hij Frits heette bleek later) en vanaf het keerpunt kon ik hem voorblijven. Omdat je vanaf daar je achtervolgers tegemoet liep was het een extra motivatie om lekker op tempo te blijven en leuk om te zien dat ik al die sportievelingen voor kon blijven. En dat ging ook prima met die wind mee. Ik liep heel langzaam in op de loper in de verte voor mij en daar weer voor liep de eerste vrouw (te zien aan de meefietser van de organisatie). Op de hele terugweg geen scheermesjes te zien. Blijkbaar werd het vloed.

happy_running_strandloop_uitslag
Bijna een blootsvoetse winnaar en de alle ongeschoeide deelnemers in de top 12.

Op het strand lopen is leuk vanwege de ondergrond, maar niet leuk vanwege de eindeloosheid. Afstanden zijn moeilijk in te schatten. Zo leek de finish veel dichterbij dan deze in werkelijkheid was. Ik had een achtervolger op de hielen, dus ik kon het tempo niet laten zakken en moest het zelfs wat opvoeren. Het laatste stukje van de vloedlijn met harde ondergrond tot het verharde pad naar de finish was even ploegen. Gelukkig zonder schoenen. Ik werd door Ruud, die 2e was geworden, als een winnaar onthaald. Even later kwam ook Frits over de finish en gingen we, als volgens mij de enige 3 deelnemers op blote voeten, op de foto.

Ik werd 7e. En 6e van de heren. Met een tijd van 45:36. Ik had totaal niet verwacht dat ik een PR zou gaan lopen. En dat ondanks (of dankzij?) de blote voeten.

Heemstedeloop 2014 – Blootsvoets racedebuut

Zo nu en dan loop ik hard op blote voeten. Omdat het kan en omdat het leuk is. Ook omdat het zou kunnen dat het in contact komen van je voeten met de Aarde je gezondheidsvoordelen zouden kunnen opleveren en omdat ik soms graag tegen de stroom in ga. Tijdens de Heemstedeloop liep ik overigens met de stroom mee, maar dan zonder schoenen. Voor zover er sprake was van en plan zou ik de 5K gaan lopen. Maar vanwege een tijdrovende Marktplaatsdeal was ik te laat en had geluk dat de 10K een uur later begon. 6 minuten voor het startschot schreef ik mij in. Daardoor gelukkig geen rij. Ik trok mijn schoenen uit en voegde mij in het startvak.

groenendaal_img_0013_resize1Onderweg bleken mijn onbedekte voeten een opvallende verschijning. ‘Blote voeten’, ‘Hé, iemand op blote voeten’, ‘Kijk, blote voeten’, ‘Op blote voeten, wat knap’. Over blote handen hoorde je niemand want dat was heel gewoon. Ik was dus blijkbaar de enige ongeschoeide dus ik hoefde geen enkele haast te maken om eerste te worden in mijn categorie (blote voeten). Aan dat die categorie stelselmatig ontbreekt bij 99% van de loopjes ga ik binnenkort iets doen.

Als je een route loopt kan je die na afloop het beste beschrijven met het meeste geprikkelde zintuig. Dat leverde in dit geval een opsomming van ondergronden op. we startten op akelig bobbelig asfalt (fakirasfalt voor insiders). Ergens waren enkele meters vernieuwd. Verend fluweelzacht gitzwart glad asfalt in een oase van boos ruw asfalt. Ik nam de stoep maar die bleek dezelfde textuur te hebben. we liepen het Groenendaalse Bos in en liepen nog steeds op dezelfde ondergrond. Even later volgden gladde klinkers en dit werd even later een karrenspoor met dezelfde klinkers maar het stuk waar nooit wielen reden was begroeid. Ik zag mijn kans schoon om over deze strook mensen in te halen. En toen volgde de bospaden. Mooie vlakke zwarte vochtige bospaden. Ik had medelijden met de geschoende lopers. Maar helaas, time flies when you’re having fun, want voor ik het wist liep ik in een woonwijk, weer op fakirasfalt. Daarna weer een stukje fijn op gladde roze tegels van een fietspad en vervolgens weer dat nare asfalt. Gelukkig kon ik hier een berm pakken. En, omdat ik steeds vlak voor me uitkeek zag ik maar net op tijd dat de berm geen brug had. We liepen langs de molen en gelukkig hier weer een stukje gladde klinkers. Even later nog meer van die klinkers maar dan heel ongelijk liggend. Loopt ook niet fijn kan ik je vertellen. Na een aantal van deze straatjes, in een antiek deel van Heemstede, volgde het 5K-punt. Hetzelfde rondje moest nog een keer en hier hoorde ik door de luidspreker dat toploper Stan Niesten (18 jaar) aan zijn laatste km bezig was. Die zou de 10K net niet binnen een half uur lopen.

In ronde 2 weer dezelfde ondergronden als in ronde 1 maar mijn voeten vonden het minder leuk worden. toch haalde ik nog steeds mensen in (vooral op de bospaden) en werd ik naarmate het einde naderde toch ook steeds vaker doelwit van inhalers. Ik liep onder de finish door, liep als een toerist die niet lastig gevallen wil worden door verkopers langs de plasticflesjesuitdelers en stond na enkele meters stil en keek naar mijn voeten. Ze waren er nog, maar de onderkant voelde wat aan als rauw vlees. En ik zag bloed op mijn linker kleine teen. Toen ik een stap verzette zag ik ook bloed op straat. Voorzichtig, om maar zo min mogelijk bloedsporen te maken, liep ik naar de sportzaal en trok snel mijn sokken en schoenen aan en fietste naar huis. Onderweg werd ik nog 2 keer herkend als de blotevoetenloper.

Thuis bleek het wondje gelukkig erg mee te vallen en ontdekte ik nog een bloedblaar onder mijn rechtervoet. Blijkbaar van 10K toch iets te gortig voor mijn voeten in combinatie met de ondergronden. Eigenlijk wist ik dat van te voren ook wel. En wat ik fakirasfalt noemde zal voor de meer geoefende blote voet niet echt een probleem zijn. Dat wordt dus meer oefenen.

De Halve van Haarlem 2014 – Geen schoenen uit

Waarschijnlijk was het nooit eerder zo warm tijdens de Halve van Haarlem. Maar ja, liever warm dan koud. Ik fietste naar de fietsenstalling in de Smedestraat en liep naar de start waar ik achteraan in de rij van de op het startschot wachtende menigte ging staan. Het plan was: rustig aan en onderweg de strategie bepalen. Ik zou vertrekken op FiveFingers maar het zou zomaar kunnen dat ik ze onderweg uit zou doen. Onder het harde geluid van de omroeper probeerde ik tevergeefs de GPS op mijn smartphone in te starten. Boeien. Aftellen en de meute komt langzaam in beweging. Voordeel is dat het vrij snel heel breed is (Zijlweg) en geen last hebt van opstoppingen. Al meteen had ik een gematigd tempo waarvan ik dacht: prima en veel meer zit er niet in.

Onderweg inspecteerde ik het parcours op blootsvoetsvriendelijkheid. Er zitten een aantal kleine en grote onvriendelijke stukken tussen. De Duinvlietweg bijvoorbeeld is half verhard met kiezelsteentjes. Daarna is de begaanbaarheid prima tot het Visserspad waar je grove ruwe klinkers aantreft. Deze ondergrond is ongeveer 7 kilometer lang. Daarna komt er weer een vlak gedeelte tot aan het Houtmanpad. Weer kiezelsteentjes. Dus om dit parcours geheel blootsvoets te lopen moeten je voeten tegen een stootje kunnen. Mijn langste blootsvoetse training was 14 kilometer op onverharde ondergrond. De langste afstand op verharde ondergrond is 5 kilometer. En op FiveFingers loop ik ook bijna nooit meer dan 10 kilometer op harde grond. Dus geen gemakkelijk blotevoetenparcours voor mij.

halve-van-haarlem-sept-2014-013Ik had mijn waterrugzak mee. Fijn om onafhankelijk te zijn van waterposten. Vanwege de hoge temperatuur hadden ze ook sponzen. Die sloeg ik vriendelijk af. Ik vind het idioot, zo’n grote hoeveelheid sponzen en bekertjes voor één- of halfmatig gebruik.

De kilometers gingen voorbij. Bij Kraantje Lek vroeg ik me af waarom het parcours niet over de zandberg heen ging. Er omheen dus, richting Zandvoort. En daar moesten geluidsobstakels worden genomen. Er was een DTM bezig en diverse keren waren de wagens (en een helicopter) zo dicht in de buurt dat ik mag stellen dat ik nooit eerder onder zulke hoge decibellen heb hardgelopen.

Dat dit geluid zijn tol eiste mag evident zijn. Even later zag ik de eerste slachtoffers. Het kan ook zijn dat het zelfmoordpacifisten waren (lopers die zichzelf opbliezen door te snel te starten). Ook de concentratie was volledig weg. De organisatie had om ongelukken te voorkomen houten platen over de wildrooster gelegd, maar een loper schuin voor mij kreeg het voor elkaar hier toch onderuit te gaan. Dat was nog wel aan de goede kant van de houten plaat. De andere kant was kromgetrokken en verhief zich 20 cm boven het wegdek. Als daar niet iemand van de organisatie voor stond waren daar nog veel meer ongelukken gebeurt.

Veel goed publiek waar we de Zeeweg op draaiden. Hier was het punt waar ik mijn schoenen aanhield. En even later was er een verzorgingspost waar ik banaan at en per ongeluk toch een beker water aanpakte er leegdronk (en dat water in mijn rugzak dan?). Het was even daarna dat me bedacht: waarom loop ik eigenlijk zo langzaam. Ik ging sneller lopen en bleef maar mensen inhalen en voerde een kort telefoongesprek met mijn dochter.

Er volgde nog 2 waterposten. Ik nam beide keren een beker aan die ik omkeerde boven mijn hoofd. Ik kon het tempo handhaven. Vlakbij de finish kwamen er ook nog een paar malloten voorbij razen waarvan ik dacht: Als je nu zo snel rent, waarom ben je hier dan nu pas? Ik sloeg de medaille en het flesje water af en liep naar mijn fiets.

Geen PR. 2 jaar geleden liep ik hier 1:43. Nu 1:52 en ik vind het prima. Ik zou waarschijnlijk niet meegedaan hebben als één of ander groot bedrijf zijn naam nog had gekoppeld aan dit evenement. Op de één of andere manier (misschien omdat ik een geboren Haarlemmer ben) vind ik het super dat het nu gewoon De Halve van Haarlem heet. Dus laat die hoofdsponsoren maar lekker wegblijven.

KennemerRunners Duinentrail Schoorl

20140921_100640Ik trainde een paar maanden geleden met Hans in de duinen van Schoorl. We deden de duintoppenroute. Hij vertelde dat hij voor de KennemerRunners de Duinentrail Schoorl die jaarlijks in oktober wordt gelopen wilde organiseren als groepsloop. Ik als niet-KennemerRunner mocht ook meelopen. Omdat ik na afloop op een open dag het barefoot hardlopen ging promoten ging ik op eigen gelegenheid naar het startpunt. Ik kon op nog geen 300 meter van de betaalde parkeerplaats bij het bezoekerscentrum een gratis plekje vinden voor de auto. Even later, op het parkeerterrein stond daar al een groepje KennemerRunners. Hans had de route geprint op 10 A4tjes. Simon bleek daar heel goed analoog mee te kunnen navigeren. Zelfs als we even de weg kwijt waren kon hij de route weer terugvinden op de kaart. Dat kwam goed uit want de GPS-horloges lieten het hier en daar afweten. We liepen in een groep van 7 heren en 2 stoere dames. Door het vele mulle zand onderweg was het loodzwaar. De eerste helft was dat nog goed te doen maar de vermoeidheid (ongetraindheid) eiste zijn tol. De 2e helft kon ik ze nog nauwelijks bijhouden en ik was blij dat er een paar andere meeliepen die het ook zwaar hadden en daardoor het tempo enigszins drukten. De laatste kilometers veel gewandeld op de mulle stukken. Ik voelde ook een lichte misselijkheid opkomen en liep achteraan. Gelukkig zag ik even later de hoofden van de lopers voor mij achter het zand verdwijnen. Het teken dat daar beneden de finish was. Ik ging even zitten, trok mijn schoenen uit en rende het hoge duin af door het mulle zand.

Afstand: ± 31 kilometer
Tijd: niet belangrijk
Weer: Zon, bewolkt, windkracht 5 en een paar minispatjes regen