Er was eens een zwaan

Op een ochtend fietste ik naar mijn werk via mijn gebruikelijke route vanaf de school van mijn dochter. Langs de Rijksstraatweg, door het Schoterbos en via het Zwarte Pad naar Santpoort. Dit fiets- en voetpad loopt langs volkstuinen, de Jan Gijzenvaart met daarachter een wijds uitzicht over weilanden. In de verte zag ik een groepje zwanen zich opvallend gedragen bij een hek. Daar was duidelijk iets ongewoons aan de hand.

Via een karrenspoor kon ik bij dat hek komen. Eén van de zwanen zat vast in het hek. Een mannetjeszwaan, te zien aan de zwarte knobbel boven zijn snavel, maar dat wist ik toen nog niet. Het arme dier zat niet zo vast als het zelf dacht. Ik pakte na enig aarzelen zijn nek en duwde deze terug door het hek. Hij deed niets om zich te verdedigen en werkte zelfs mee. Zijn nek voelde slap aan. Daarna moest hij nog worden losgetrokken uit het prikkeldraad. Hij zat gelukkig alleen vast met wat veren. Eenmaal los zat er niet veel beweging in de zwaan. Waarschijnlijk had hij een flinke poos in die benarde positie gezeten.

De overige twee zwanen begonnen ijverig aan zijn nek te trekken. Misschien dat ze daar al een poos mee bezig waren. Daar hielpen ze niet echt mee. Ik probeerde ze te verjagen. Ze namen wat afstand. Ik besloot de dierenambulance te bellen, maar ik had het nummer niet bij me (en geen internet). Even later kwam ik twee mensen tegen die 5 herdershonden aan het uitlaten waren. Ik vroeg of zij even bij de zwaan wilden kijken. Ondertussen reed ik naar mijn werk.

5 minuten later had ik het nummer opgezocht en fietste weer terug. De andere zwanen waren inmiddels nergens meer te zien en de bevrijdde zwaan stond er weer vrij normaal bij en was zich aan het fatsoeneren. De dierenambulance hoefde dus niet te worden ingeschakeld en de zwaan leefde nog lang en gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.