UH Fourteen

Voor het eerst sinds tijden heb ik weer eens de 30km aangetikt. Eigenlijk net wel of net niet. Op zoek naar een leuke route tot 30km stuitte ik op de UH Fourteen, bedacht door MudSweatTrails, naar het voorbeeld van ‌Nolan’s‌ ‌Fourteen,‌ ‌een‌ ‌bergtocht waarbij‌ ‌de‌ ‌veertien‌ ‌pieken‌ ‌boven‌ ‌de‌ ‌14.000‌ feet (omgerekend ongeveer 4.000 meter hoogte) ‌van‌ ‌de‌ ‌Sawatch‌ ‌Range‌ ‌in‌ ‌Colorado‌ ‌moet‌en worden aangedaan.‌ ‌De‌ ‌route‌ ‌tussen de toppen mag‌ ‌je‌ ‌zelf‌ ‌bepalen.‌

De UH Fourteen is bij lange na niet zo ver en nagenoeg vlak in vergelijking tot Nolan’s 14, maar toch een uitdaging. Een tocht over de Utrechtse Heuvelrug, met alle toppen (op 1 na) boven de 50 meter. Alleen, een ronde met deze 14 toppen is minimaal 54km. Ik vond een route die deze de toppen zoveel mogelijk in 1 rechte lijn volgt van een kilometer of 29. Dus wel alle toppen, alleen helaas niet finishen op het startpunt. De gevonden route heeft bijna hetzelfde begin- en eindpunt als de UHT (Utrechte Heuvelrug Trail), die ik een keer of 4 heb gelopen. Twee keer op Eerste Kerstdag (in 2013 en 2014), één keer in het donker tijdens volle maan en één keer solo onder het genot van de hele weg regen.

Ik ging samen met een vriend lopen. Met de auto er naartoe was het idee. Met de trein van het eindpunt terug naar de start wilden we eigenlijk niet. We reden dus beiden met de eigen auto naar het eindpunt bij Doorn. Vanaf daar met 1 auto naar het beginpunt, de Grebbeberg bij Rhenen.

Het was iets van 9:30 toen we vertrokken. Het regende licht. De Grebbeberg op via ijzeren trappen. Anderhalve week eerder waren we hier in de buurt, in Ouwehands Dierenpark, geopend in 1932. Toen er gevochten ging worden tijdens WO2 kreeg de eigenaar van het park van het Nederlandse leger te horen dat alle dieren afgeschoten moesten worden omdat ze bang waren dat er tijdens de gevechten wilde dieren zouden ontsnappen. De eigenaar vertrouwde de schietvaardigheden van de soldaten niet en besloot zelf met een jachtgeweer het leven van zijn dieren te beëindigen, op een ijsbeer met 2 jongen na, die hij wist te verstoppen met een voorraadje eten. De dierentuin werd verwoest maar de ijsberen hadden het overleefd. Toen de gevechten voorbij waren bouwde hij zijn dierentuin weer op. Maar dat terzijde.

Even later liepen we dwars door Rhenen. Dit stadje ligt ook op de Utrechtse Heuvelrug. Dit kan je duidelijk zien en merken als je vanaf de kant van de Nederrijn het stadje in zou lopen, wat wij niet deden. We liepen min of meer over de kam of zeg maar de ruggengraad van de Utrechtse Heuvelrug en deden 14 wervels aan. Eenmaal Rhenen uit liepen we in het bos en bleven in het bos lopen op een paar heidevelden na. Eén van die heidevelden kwam mij bekend voor van anderhalve week eerder. Toen stonden daar schapen en nu niet.

Bij de Veldschuur, onder Maarsbergen keken we of er koffie verkrijgbaar was. Maar logischerwijs was die dicht. Desondanks even pauze met water en wat te eten. We vervolgen onze weg door de Kaapse Bossen. Erg druk met wandelaars, fietsers, paardrijders en andere recreanten, zoals wij. We kwamen bij de uitzichttoren De Kaap en klommen naar boven. Heel druk op de trappen. Boven bleek het aardig te waaien en de zon te schijnen. De terugweg naar beneden was langzaamlopend en stilstaand.

Nu was het nog maar een paar kilometer naar het eindpunt. Dit laatste stuk viel een klein beetje zwaarder, maar lang niet zo zwaar als ik van te voren had bedacht. Eigenlijk ging het vrij gemakkelijk. Dit uiteraard mede dankzij het lage tempo dat we aanhielden en goed gezelschap.

Na de inwendige mens gevuld te hebben met oploskoffie, mandarijnen e.d. weer teruggereden (niet-coronaproof) naar de andere auto bij de Grebbeberg en in separate auto’s (coronaproof) naar huis. Ja, dit smaakte naar meer lange loopjes in de nabije toekomst.

29,9km, 409hm

Dwars over de Utrechtse Hondsrug met heuvel, maar dan andersom

Vorige week verbleven wij in een bungalowpark ter hoogte van Leersum in het hart van de Utrechtse Heuvelrug. Ik liep daar een paar keer, zonder vooropgezet plan.

Ook heb ik een poging gedaan om een stuk te rennen met onze hond. Liever gezegd, ons hondje. Als hij aan de riem zit en je gaat rennen, dan hapt hij in de riem en gaat half voor je voeten rennen, met kans op struikelen. Laat je hem los, dan gaat het prima. Al mag dat daar niet. In sprints rent hij mij met een noodgang voorbij. Onderweg ziet hij van alles. Takken, modder, zand. Daar wil hij van alles mee, maar als we rennen heeft hij vrijwel zijn volledige aandacht nodig om mij in het oog te houden. Af en toe moest hij toch aan de riem, bij het oversteken van verkeerswegen en wanneer er andere honden in het zicht kwamen. Toen hij moe begon te worden bleef hij braafjes een halve meter achter mij lopen. Het was tijd om terug te keren naar het huisje.

Rivierbeddingenloop

Ik wachtte het moment af dat het droog zou worden en fietste naar ingang Bleek en Berg. Door de heftige regen en onweersbuien stond het fietspad hier en daar blank. De fiets gestald bij de Oosterplas en lopen maar.

Ik liep ongeveer het rondje van de week ervoor maar dan in omgekeerde richting, met de klok mee deze keer. En dan nu met het de Hazenberg erbij. Het Laarzenpad begint al weer aardig zijn naam eer aan te doen. Natte voeten. Hier begon het ook weer ineens flink te regenen. Op het strand striemde de regen tegen mijn zijkant. Elke goedgemikte druppel veroorzaakte een onmiddellijke piep in mijn oor. Waar de regen als zijnde trommelslagen tegen de strak gespannen capuchon van mijn regenjasje sloeg.

Sommige paden waren veranderd in ondiepe sloten, anderen waren tot drooggevallen rivierbeddingen verworden.

Toen ik de duinen uit fietste waren de straatlantaarns al weer aan. Ik kan nog twee keer op maandag na mijn werk in de duinen lopen voor de klok een uur terug gaat en het daarmee te donker is om nog de duinen in te mogen.

13,77 km, 257 hm

De schemering in

Nog niet donker, niet helemaal droog. Flodderregenjasje aan en lopen maar. In de richting van de duinen zat een groot helder hemels gat in het wolkendek. Ik liep erheen. Net bij de duiningang aangekomen floepten de straatlantaarns aan. In principe aan de late kant voor de duinen, maar met dat heldere stukje lucht licht genoeg.

Oei, een boswachtersauto. Snel achter een boom. Vervolgens de Brederode berg op, en af. Toen richting uitgang Duin en Kruidberg. De hele binnenduinrand is dicht bosgebied en aardig donker in de schemering. Via de ruïne van Brederode, het PZ-terrein. Langs de sportvelden op de Brederodelaan en weer huiswaarts.

11,62 km, 172 hm

Ondroog

Ja, weer eens een rondje na mijn werk. Bij uitzondering was ik met de auto want ik moest een gehuurde tegelsnijder terugbrengen naar het verhuurbedrijf die ochtend. Ik reed dus naar ingang Bleek en Berg.

Het begon enigszins droog. Via de Brederodeberg en fraaie paden naar standopgang Duin en Kruidberg. Daar liep iemand met fiets de berg op richting strand, zonder fiets is dit al zwaar.

Over het strand naar Kattendel. Wel een beetje regen maar niet hinderlijk of koud. Ik beklom daar het noordelijke duin. Via het Vogelmeer liep ik weer terug. Wel ging de kraan steeds verder open. Langzaam maar zeker werd ik natter en toen ik de auto bereikte was ik ondroog.

13,81 km, 269 hm

Rondje met schoenen uit

Zoals al vaker vertrok ik vanuit mijn werk naar de dichtstbijzijnde duiningang. Het was mooi weer en het bleek erg druk te zijn. Ik fietste door tot hoek Eilandpad/Dronken Delweg. Vervolgens de benenwagen richting Vogelmeer. Na een paar honderd meter gingen mijn schoenen uit. Via de Hazenberg, het Laarzenpad, Parnassia en via strand naar Kattendel. Een blootsvoets tweetal kwam me tegemoet en vroeg naar de weg naar de parkeerplaats. Op een minder comfortabel pad na liep ik over fijne single tracks terug naar mijn fiets en fietste naar huis.

9,44 km, 176 hm

Brederode 7

Weer even een rondje hardlopen na mijn werk. Dit keer was de Brederodeberg het decor. Er zijn minstens 7 paden om boven te komen en weer af te dalen. Ik zal ze enigszins proberen te beschrijven, zoals ik ze liep.

  1. In een rechte lijn naar de top. Dit pad wordt weinig belopen, varieert in stijlheid. De moeilijkheid zit in het laatste stuk, daar zitten een paar wat steilere stukjes in.
  2. Vanaf viersprong de kortste weg naar boven. Niet lastig, met als laatste de trap.
  3. Buitenom. Het grootste stuk is vlak. Je komt vlakbij de bergweg. Daarna wordt het pittig. Met het hek aan de rechterhand heuvel op, heuvel af, een paar keer.
  4. Halverwege via een klein paadje richting het hek, daarna met hek hek aan de linkerkant steil de heuvel op.
  5. Via het pad vanaf villa Jachtlust omhoog, tegen de richting van de groene route.
  6. Vanaf de driesprong noordwaarts, dan rechts een klein paadje in en via zandheuvels weer op een officieel pad eerst een kleine heuvel, daarna weer eens stukje naar beneden en via de trap naar de top.

Echt een training waarbij je afloop het gevoel hebt iets gedaan te hebben.

8,36 km, 306 hm

Zwemmende hond

Onze zomervakantie kon ondanks corona doorgaan. We hadden een camping aan het Gardameer geboekt en diverse AirBnb’s onderweg.

Eerste overnachting was in Jouy-aux-Arches, Frankrijk, een dorpje onder Metz aan de Moezel met een ruïne van een aquaduct. De AirBnb was onderdeel van een vrij modern kasteel. We hadden de beschikking over een appartement met zeer grote kamers met zeer hoge plafonds. In de vroege ochtend, de volgende dag, beslaat ik een stukje te gaan hardlopen. Aan de overkant van de Moezel lag op een berg fort Driant, een enorm militair complex dat dienst heeft gedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daar liep ik heen en beklom en bekeek het complex. Daarna snel weer terug en in de auto richting Zwitserland.

De tweede overnachting was in Dietwil, Zwitserland. De AirBnb daar had een buitengewoon laag plafond. Hier en daar kon ik alleen rechtop staan tussen de plafondbalken. In de avond maakten we een uitstapje naar het Zugmeer, alwaar we een (betaald) plekje vonden om te zwemmen. Betaald omdat vrijwel het hele meer is omringd met huizen en bijgehorende tuinen. Dus nergens kan je zomaar het meer in.

De volgende dag kwamen we aan op een vrijwel lege camping in Manerba del Garda. Onze temperatuur werd gemeten en we mochten een plaats uitzoeken.

We verbleven daar 10 volle dagen. In de buurt was een klein natuurreservaat. Al snel kwam ik daar terecht tijdens een hardlooprondje. Het reservaat had aan de Gardameerkust een rotswand, een berg met een kasteelruïne, heel veel mooie single-tracks en een paar leuke rotsstrandjes. Goed voor veel hardlooprondjes, wandelingen en zwemuitstapjes.

Onze hond had regelmatig verkoeling nodig en ging dan uit vrije wil het water in, maar nooit verder dan zijn buik. Soms namen we hem wat verder het water in en dan zwom hij zo snel mogelijk weer naar de kant.

Hoewel ik mij had voorgenomen geen massatoeristische steden meer te bezoeken deden we toch nog Venetië aan. Vanwege deze bijzondere tijd een uitgelezen kans. Het was daar redelijk druk maar relatief rustig voor Venetiaanse begrippen. Ook bezochten we Verona en Brescia. Deze stad is niet bepaald toeristisch maar desondanks een prachtige Italiaanse stad met onder meer een grote vesting waar je gratis naar binnen kon lopen.

Ook bezochten we nog vakantievrienden op een ander camping in de buurt. Vanaf daar was het natuurreservaat te zien als een zwemmende hond.

In twee lange dagen reden we huiswaarts met een overnachting in Colmar, Frankrijk.