Pierwaaitrail zonder lamp

Net wakker voor 2 wekkers om 4:45. Om 5:15 zat ik op de fiets naar IJmuiden. Ik fietste nog verkeerd, waardoor ik pas 5 minuten voor de start mijn startnummer in ontvangst kon nemen. Daarna snel opspelden. Ik was nog bezig mezelf in gereedheid te brengen toen het aftellen al bezig was. Ook bleek ik mijn hoofdlamp nog thuis te liggen. Vergeten in de tas te doen.

De eerste 5 kilometer ging langs het Kennemermeer en langs het strand. Bij Parnassia de duinen in. De route gaf het Laarzenpad aan, maar iedereen besloot om te lopen om de voetjes droog te houden. Ik liep hier nog tussen een groep hoofdlantaarndragers, dus ik kon meeliften op andermans licht. Al zagen ze prima, ze liepen na de Hazenberg het verkeerde pad in, het ruiterpad. Op de Starreberg besloot ik even op adem te komen en mijn proviand aan te spreken. De groep liep mij wat te snel, dus ik liet ze gaan en at een banaan.

Nu liep ik in het donker. Dat gaf rust. Beter dan al die lichtbundels. Aan de voet van de Brederodeberg bleek ik het klein paadje rechts van het officiële voetpad op te moeten. Ik kon dat paadje niet goed vinden en nam alsnog het grote pad. Maar omdat ik toch graag op het parcours wilde lopen liep ik van het pad af naar het blauwe lijntje dat mijn navigatieapparaat aangaf. In de verte zag ik 2 lampen. De lampen hielden even stil toen ze allerlei gekraak in het struikgewas hoorden. Even later verscheen ik, zonder lamp. Ze dachten vast dat het een hert was. Ik liep achter deze deelnemers die ik de rest van het parcours afwisselen voor en achter mij had. Ze liepen regelmatig verkeerd of stonden bij een splitsing te twijfelen welke kant ze op moesten. Als ze mij niet hadden gebruikt als gids, hadden ze heel wat meer kilometers moeten lopen.

Tot twee keer toe viel ik op de grond. De eerst keer liep ik tegen een boomtak en viel achterover op het zand. Niets aan de hand. Daarna nog een kleine struikeling tijdens het beklimmen van de Koepelberg. Ik vond het een beetje jammer toen het licht begon te worden. Het was best te doen zo, zonder hoofdlamp. Helemaal omdat ik in NPZK inmiddels ongeveer blind de weg weet.

Vlak na het Hubertuspad speelde ik voor de tweede keer een beetje vals. Door iets om te lopen behield ik droge voeten. Die verleiding zou er niet geweest zijn als ik de weg hier niet zou kennen.

Een paar kilometer voor de finish voegden zich nog 2 lopers bij ons. We liepen een klein stukje gezamenlijk totdat ik besloot het nog wat rustiger aan te doen. Het groepje liep voor mij uit. Toen ze het laatste stukje nog verkeerd liepen kwamen we toch nog ongeveer gelijk aan. Kloktijd 02:55:12.

Er werd geklapt voor de finishers. De Pierewaaitrail is onderdeel van de Dutch Coast Ultra. Je kunt kiezen uit verschillende afstanden op verschillende delen van het parcours. De start is ‘s avonds om 10 uur in Den Helder. Twee jaar geleden liep ik vanaf daar 25km tot Petten. Je kunt ook kiezen voor 50km, 75km en 100km. De eindstreep voor de 75km is het clubgebouw van Pierewaai. De 100km-lopers kunnen hier pauzeren en lopen er nog een Pierwaaitrail achteraan. Omdat je die trial ook afzonderlijk kunt lopen leek het mij leuk om deze eens te proberen. Er stond een lange rij tafels met daarop een buffet met calorierijk voedsel en drinken, waaronder ook lekkere biertjes van hoge gisting.

Na eten, drinken en napraten stapte ik op mijn fiets richting huis. Onderweg bedacht ik me dat dit één van de leukste loopevenementen was uit mijn loopcarrière.

Hoogtemeters trainen

Als ik me aanmeld voor een loopevenement is dat meestal een drijfveer om wat meer te gaan trainen. Ik loop in januari de Pierwaaitrail en in maart en april een serie van 4 VK’s (vertikale kilometers). De laatste tijd loop ik weinig omdat ik een nieuwe schuur aan het bouwen ben. Maar ik moet dus weer aan de bak.

Gisteren heb ik de draad weer opgepakt. Selena bij scouting afgeleverd voor het Sinterklaasfeest en doorgefietst naar de vuilnisberg in Spaarnwoude. Daar, bij de klimmuur is een trap tussen betonnen halve cirkels. Dit heeft niet echt een naam. Die liep ik 30 keer op (en af). Deze trap is ongeveer 10 meter hoog. Dus bijna een derde van een VK. Nu heb ik spierpijn en ben ik de openbare trappen in de buurt aan het inventariseren. De eerste trap (Piramide van Austerlitz) die ik in maart moet bedwingen is 30 meter hoog. Trappen van deze hoogte zijn er hier niet. Sommigen komen wel een eind in die richting.

Lijst met trainingslocaties in de buurt van Haarlem

Naam Plaats Type Hoogteverschil (±)
Trap tussen betonnen schijven Recreatiegebied Spaarnwoude Trap 10m
Langs SnowPlanet naar uitkijktoren Recreatiegebied Spaarnwoude Pad + trap 32m
Big Spotters Hill Groene Weelde, Haarlemmermeer Trap 27m
Kijkduintrap Kopje van Bloemendaal Trap 20m
Karmeltrap Kopje van Bloemendaal Trap 16m
Trap zonder naam Kopje van Bloemendaal Trap 20m
Kraantje Lek Bloemendaal Zandheuvel 14m
Duin Zeereep Strand Duin- en Kruidberg Zandpad 20m

Overige interessante locaties

Naam Plaats Type Hoogteverschil (±)
Catrijp/Klimduin Schoorl Zandheuvel 51m

HappyRunning Duin en Strandloop 2017

Dit was de derde keer dat ik meeliep in de HappyRunning Duin en Strandloop 2017. De wedstrijd begon om 11 uur. Om 10:15 reed ik van huis weg om nog op tijd te zijn voor de aanmelding in paviljoen Noordzee op het strand van IJmuiden. Onderweg regen en hagel. De meeste lopers waren gekleed in minstens een lange broek en shirts met lange mouwen en ik zag ook een flink aantal regenjasjes. Ik droeg een korte broek en een t-shirt. Wel wat frisjes aan de start en ook wat frisjes als er een hagel- of regenbui zou komen. Ik had me ingeschreven voor de 10km, die was net zo duur (9 euro) als de 5km afstand. Anders had ik wellicht voor de 5km gekozen.

Ik had mijn teenschoenen aan. De vorige keer op blote voeten beviel niet echt goed.

Het eerste stukje ging zuidwaarts over het strand. Daarna richting het Kennemermeer, erlangs en via de Kennemerboulevard naar de bunkerroute en vervolgens weer via het strand terug richting paviljoen Noordzee. Dit was de route van de 5km. De 10km-lopers mochten nog een rondje. Omdat ik voor de start al twijfelde tussen de 5 en de 10, begon ik nu, met het eindpunt van de 5km in zicht weer te twijfelen. ‘Als je twijfelt niet doen’, zeg ik altijd. Dus ik besloot te stoppen. Het laatste stukje versnelde ik waardoor ik toch nog 8e werd (van de ±50).

Barefoot Crew loopt halve Marathon Amsterdam

Het was op een recordwarme oudewijvenzomerdag halverwege oktober. Een paar maanden eerder hadden we besloten om met 21 blootpootapen mee te doen aan de halve marathon van Amsterdam.

Met de bus van Haarlem naar het Olympisch Stadion, dat was voor mij de snelste optie. Eenmaal ingestapt was ik 26 minuten later op 9 minuten loopafstand van het stadion. Ik had voor de zekerheid een screendump van een kaartje gemaakt om de weg te vinden maar dat bleek niet nodig. Een massa felgekleurde mensen bewoog gestaag een zekere richting op. Ik ging op in die massa. Even later was het de kunst om op de afgesproken plek te komen, de brug achter het stadion. Maar er waren daar 2 bruggen. De verzamelplek werd bij een boom tussen de 2 bruggen in. Ik liep wat rond met de Crazy Barefootvlag om de barrevoeters te verzamelen. We kregen fraaie Barefoot Crew hemdjes en startnummers.

We moesten door een soort menselijke stroopachtige massa ons startvak proberen te bereiken. Aan het startschot te horen waren we ongeveer op de juiste tijd en plaats. We bewogen mee met de stroom die uiteindelijk van wachten, slenteren, wandelen, dribbelen en joggen, overging in slalommend hardlopen. 1 ding was van belang: Volg de Crazy Barefootvlag.

Na een paar kilometer kwam er wat meer lucht tussen de lopers. Ruud, de vlagdrager, zweepte met succes de toeschouwers op en kreeg ze telkens zover om ons aan te moedigen. Hij sprak ook veel lopers, die het zichtbaar zwaar hadden, moed in. Ondertussen bleek dat het asfalt van Amsterdam niet echt comfortabel loopt. Mijn blootsvoetse trainingen hadden voornamelijk plaatsgevonden op duinpaden, fietspaden en stoepen, en niet op de rijweg. Ik zocht de gladde witte wegbelijningen op om mijn voeten enigszins te ontzien. Ondanks dat er soms maar 1 van de 4 voetlandingen op een onderbroken streep kwam, gaf dat toch verlichting. De structuur van de weg was op zich aanvaardbaar, maar met nog zoveel kilometers te gaan maakte ik mij wel zorgen. Ik had mezelf nadrukkelijk geen blaren beloofd.

De verzorgingsposten boden bananen, water en sponzen. Ik at banaan maar liet de sponzen en bekers staan. Ik ben er op tegen om spullen eenmalig te gebruiken. We baanden ons een wegover de natte weg met weggegooide bekers en sponzen die gemiddeld 2 seconden in gebruik zijn geweest. Die natte sponzen liepen overigens wel zo lekker dat ik wenste dat het hele parcours van natte spons was.

Ik had van tevoren het parcours niet bestudeerd, dus ik was onaangenaam verrast toen we het Vondelpark inliepen. Ik kende het gematigd grove asfalt daar. Mijn getergde voeten begonnen pijn te doen. Ik raakte daardoor ook achter op de vlagdrager. Op een gegeven moment zag ik ineens Ruth (natural running coach en organisator van deze stunt) vlakbij lopen. Ze begon te versnellen om de vlag bij te halen en ik volgde. Nog een paar kilometer. Weer rotwegdek met amper belijning.

Gelukkig kregen we het stadion in beeld. Met de comfortabele oranje verende ondergrond van de atletiekbaan in het vooruitzicht kon ik mijn zorgen laten varen. Met rauwe voeten en wonder boven wonder zonder blaren over de finish in 02:07:56. Naast de baan was heerlijk gras dat voor ons dienst deed als blusdeken.

Iedereen bleek witte stukjes op de voeten te hebben. Kartonnen bekerpulp van bij de drinkposten. We feliciteerden elkaar en bewogen als teerzand naar de uitgang. Ik had mijn Luna’s bij me en was blij om ze onder mijn voeten te kunnen binden. Na wat bijkomen, wat foto’s en wat napraten ging ieder zijns/haars weegs.

Ik besloot de metro te pakken naar Centraal. Bij het metrostation kwam ik terecht in een ingedikte modderstroom. Een perron vol mensen drong de metro in. Eenmaal vertrokken bleek deze voor mij de verkeerde kant op te gaan. Even later stapte ik het eerstvolgende station uit om in alle rust in de metro in tegengestelde richting te stappen. Elke halte stapten er felgekleurde mensen met dikke schoenen uit totdat ik ineens een uitzondering was en de medepassasiers mij vreemd aankeken met mijn Barefoot Crewhemd met startnummer.

Thuis kreeg ik mijn voetzolen niet meer schoon. Alsof het Amsterdamse asfalt vers onder mijn voeten getatoeëerd was. En zo voelde het ook.

Klein Zwitserland

Müllerthal, ook wel Klein Zwitserland genoemd, is 1 van de mooiste plekjes op de aardbol. We waren hier eind juli dit jaar een paar dagen. Selena was op scoutingkamp. De rest van het gezin paste inclusief de bagage precies in onze piepkleine autootje. We hadden gereserveerd op een camping in Wallendorf-Pont, een gehucht aan de Luxemburgse kant van de rivier de Sauer.

Één dag reden we naar een paar hoogtepunten in de wandelroutes door Müllerthal. Uitgestrekte bossen, riviertjes, maar vooral de rotswanden zijn kenmerkend voor dit gebied. Ergens (dat was de Kuelscheier) werd 1 van de wandelpaden onderbroken door een smalle spleet tussen de rotsen. Deze spleet ging over in een volledig donkere tunnel. Handig om hier te lopen met een lamp, maar nog leuker om hier op de tast de weg te volgen.

Een andere dag begon ik hardlopend aan de andere kant van de rivier, in Duitsland. Helemaal vreemd is het niet, maar hier is het landschap hetzelfde als in Luxemburg. Als je graag in Klein Zwitserland komt maar het te druk vindt, ga dan naar het Duitse deel. Dit gebied, maakt net als het Müllerthal deel uit van het Duits-Luxemburgs Natuurpark. Iets meer dan de helft van dit park ligt in Duitsland.

 

Dronken Del

Gisteravond liep ik blootsvoets een rondje door Nationaal Park Zuid Kennemerland. Ditmaal een verlengde versie van de Groene Route vanaf Bleek & Berg. Ik liep over de Dronken Delweg die overgaat in de Ezelweg. Maar in plaats van de Ezelweg te nemen, dan zou mijn rondje te groot geworden zijn, sloeg ik linkaf, illegaal, de Waterleidingweg op. Dit maar een klein stukje, want even later kon ik het parallel lopende Iepenpad nemen. Via het Lage Zeeveldspad kwam ik weer terug op de Groene Route.

Als je de kaart van NPZK bekijkt zie je de merkwaardigste namen zoals: Houtglop, Poppy’s kop, Dronken Del, Kattendel, Lattendel, Starredel en Vossendel, Gleuf, Adam’s Vlakje, Kaasvlak, De Hel, Verbrande Huis, Luizenpan. De benamingen van deze stukjes duin maken me nieuwsgierig naar de oorsprong ervan.

In een eerder stukje heb ik al eens een paar betekenissen kunnen achterhalen.

Ik beklom nog twee keer de Starreberg, liep in een rechte lijn, cross-country richting de Oosterplas. Hier liep ik een flinke verzameling duindoornstekels in mijn voeten op. Ik kon ze er eenvoudig weer uittrekken, behalve één. Ik nam nog een korte duik en strompelde richting de ingang en hoorde behalve allerlei vogels ook gejoel van jonge mensen en zag overal geparkeerde en liggende fietsen. De zon was inmiddels onder de horizon. Toen ik even later de zandvlakte vlakbij de ingang passeerde zag ik daar tientallen, misschien wel honderd of meer tieners schreeuwen, lachen, zitten en staan. Onderweg naar huis zag ik nog meer groepjes zandhangers aan komen fietsen richting de duiningang.

Thuis kon ik de stekel zonder al teveel moeite verwijderen met een naald, een pincet en een felle lamp.

Vanmorgen was ik vroeg wakker, even voor 4:00. Normaal gesproken ga ik dan een poging doen om weer in slaap te vallen. Ditmaal niet. Ik zette de radio aan en even later hoorde ik gestommel boven. Mijn dochter moest de bus van 5:07 op het station halen om naar Schiphol te gaan. Niet voor een vakantie maar om er te werken. Het regende flink. Mijn aanbod om haar met de auto naar het station te brengen sloeg ze niet af. Daarna had ik nog wel zin om nog een rondje door de regen te hardlopen. Ik reed vanaf het station door naar de parkeerplaats bij ingang Bleek en Berg. De jongeren waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor hun afval. Het leek wel een verlaten festivalterrein. De hele parkeerplaats lag bezaaid met blikjes, flessen, bekertjes en kapotte fietsonderdelen, voornamelijk achterlichten. Ook lag er een kampeerder in het bushalte-achtige hokje met de parkeerbetaalautomaat. Toen ik terugkwam na een rondje van 5.5km + een stukje zwemmen was deze verdwenen. Naar mag ik aannemen weggespoeld en verkleumd door de regen. Dat bushokje was niet bepaald waterdicht. Ik was ook doornat maar desondanks niet koud. Het is tenslotte zomer. Vanmorgen vroeg was het reeds 17 graden.

‘Schoenen verloren?’

Deze ochtend, eigenlijk was het nog net nacht, ging ik de duinen in voor een rondje door de regen en een stukje zwemmen. Omdat ik een uitdaging bij Strava had aangeklikt, 2500hm in juli, en het is 1 juli, besloot ik alvast wat hoogtemeters te maken. Aan de noord-oostzijde van de Oosterplas rijst een duintop van een meter of 11 op, alwaar ik 10x ophoog klom. Omdat ik het daar erg warm van kreeg zocht ik even wat afkoeling in het water. Ik zwom naar de overkant terwijl het steeds harder begon te regenen. Toen ik terugzwom meende ik in de verte onweer te horen, dus haastte ik mij weer terug. Ik liep terug naar de ingang en was zo goed als doorweekt.

Blotevoetenlopers horen passanten wel eens vragen: ‘Schoenen verloren?’. Persoonlijk heb ik deze vraag nog nooit gehad, maar ik zou die vraag vandaag bevestigend hebben kunnen beantwoorden.

Bij de auto aangekomen legde ik eerst mijn schoenen en gps-device op dak. Omdat ik meestal blootsvoets rijdt miste ik ze niet. Onderweg naar huis besloten de verstekelingen gezamenlijk ongemerkt van het dak te glijden. Toen ik daar thuis achterkwam ging ik meteen terug om ze te zoeken. Ik zag ze liggen op de Mollaan. De Garmin op de strepen in het midden van de weg met een klein barstje in het scherm en de schoenen in het gras in de berm.

Ochtendloop

Ik zag gisteravond een oproep in de FB-groep IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen: Of er vanmorgen nog gelopen zou worden in NPZK. Ik wel, maar dan om 7 uur. 1 iemand had wel interesse, maar die reageerde niet meer. Zodoende stond ik vanmorgen om 6:59 bij ingang Bleek & Berg en omdat ik verder niemand zag vertrok ik om 7:02, op mijn Fivefingers.

Via een omweg, met o.a. een doodlopend paadje naar een verboden-toegangbordje, naar de Oosterplas voor een stukje zwemmen. Ik vervolgde mijn weg blootsvoets. Tijdens het lopen hield ik mijn mond. Niet omdat er niemand was om mee te praten, maar om te wennen aan een neusademhaling tijdens het hardlopen. Dit naar aanleiding van het boek Zuurstofwinst. Ik had daardoor nog steeds wel behoorlijk wat ongemak van een loopneus. Dat schijnt uiteindelijk weg te gaan. Benieuwd hoe lang dat bij mij gaat duren.

Klusserdeklus plus wandeling naar Maboge

Wegens achterstallig onderhoud aan het vakantiehuisje van mijn broer mocht er het één en ander geklust worden. O.a. rotte delen van de veranda en de binnenkant van de dakrand vervangen. Toen het huisje weer als nieuw was, was er tijd voor een late avondwandeling.

Grotendeels de gele-ruit route. Prachtige route met het nodige klim en daalwerk. Een flink stuk single track. Langs de rivier de Ourthe was het pad bijna niet meer zichtbaar door de weinige passanten en de woekerende begroeiing. Onderweg zagen we sporen van bevers, omgeknaagde bomen, een wildkampeerder bij een kampvuurtje en barbecueënde jongeren op Maboge Plage. Het eerste en het laatste stuk weken we van de route af om te kunnen starten en eindigen bij het huisje.

Boek: Zuurstofwinst

Ik was aanwezig bij de presentatie van het boek Zuurstofwinst, de Nederlandse bewerking van The Oxygen Advantage.

Bij ademen is het principe ‘minder is meer’ van toepassing. Door minder lucht op te nemen wordt zuurstof beter afgeleverd aan de spieren, de organen en de weefsels. Zuurstofwinst geeft je de kennis en de vaardigheden om de zuurstofvoorziening van je lichaam te optimaliseren, met als gevolg een betere gezondheid in het algemeen en grotere sportprestaties in het bijzonder.

Bram Bakker schreef het voorwoord en deed ook bij de presentatie het voorwoord. Marion Meesters bewerkte het boek en vertelde hoe en waarom dat boek. Vervolgens kregen we een uitgebreid theoretisch en praktisch verhaal van Patrick McKeown, de schrijver van het oorspronkelijke boek. Het was erg warm in de zaal. Ik was blij dat we na het met gespitste oren luisteren naar buiten mochten, het Vondelpark in, voor een aantal oefeningen, die je niet mocht doen als je zwanger bent of het aan je hart hebt. Het was druk in het Vondelpark en we hadden veel bekijks omdat we nogal opvielen door allemaal met onze neus (en mond) dicht rond te lopen. Sommige oefeningen waren behoorlijk zwaar. Na afloop konden de boeken worden gesigneerd.