Korte lange duurloop

Dat was weer een rondje, met een droge start en een natte finish. Een lange duurloop van 11,5km. Lang (relatief) omdat ik de afgelopen tijd weinig heb gelopen. Kort dus in absolute zin. De frequentie was tot één keer per andere halve week teruggelopen.

Het was net licht en omdat het zondag was, waren er al weer veel wandelaars, fietsers, hardlopers en zelfs nog een paar zwemmers die vergeten waren dat het winter is. Dit was waarschijnlijk het groepje wimhoffers, waar ik ook twee keer mee heb gezwommen.

Proefkonijnen BNNVARA

Ik kreeg een mailtje met de vraag om samen te werken voor het programma Proefkonijnen van BNNVARA. Het onderwerp is ‘Wat zijn de voordelen van eelt?’

Ik loop al sinds oktober vorig jaar (2018) niet meer serieus op blote voeten. Al en toe een stukje. De laatste serieuze keer was met de BarefootCrew, de halve marathon van Amsterdam. Dus ik kan ze momenteel geen eelt laten zien. Bovendien kunnen anderen daar veel beter over vertellen dan ik. Ik heb ze vriendelijk doorverwezen naar Ruth en Hans. Die geven cursussen hardlopen op blote voeten en kunnen er veel over vertellen. Ik ben overigens wel benieuwd naar de uitwerking van het programma en wil het tegen die tijd wel zien.

Update 26 januari 2020

Het ziet er voorlopig niet naar uit dat we het programma te zien krijgen wegens beschuldigingen over seksueel overschrijdend gedrag door één van de presentatoren.

Reject False Icons

16 december 2019 was de enige dag dat je wereldwijd de documentaire Reject False Icons, waarin je de Gorillazfamilie ziet in de periode tussen twee albumopnamen (Humanz en The Now Now) en de wereldtournee. Ik had het geluk er op tijd op geattendeerd te worden.

Hier kan je de trailer bekijken:

De creativiteit, muzikaliteit en het plezier spat van het scherm ondersteund door fijne bassen, drums en een zee van feestgeluid. Dit wordt afgewisseld door opnamen in studio’s tijdens het creatieve proces en in concertzalen waarin de Damon Albarn (1968), bekend geworden met de band Blur, op het podium staat met grootheden uit het heden en vooral uit het verleden.

Op het nieuwste album The Now Now bijvoorbeeld, staat een nummer met George Benson (1943), gitarist, singer-songwriter, bekend van o.a. Give me the Night. Het intro lijkt sterk op Escape (de Pina Colada Song). Het landschappelijke stemgeluid van Damon Albarn zet in en vervolgens een hoop achtergrondvocals. In de documentaire zien we George Benson op het podium tijdens Deamon Dayz LA Festival.

Het nummer Stylo met een videoclip met Bruce Willis in een El Camino op de vlucht voor een met Gorillaz gevulde politieauto en met vocals door wijlen Bobby Womack (1944-2014) en Mos Def (1973). Tijdens de concerten speelt deze clip op de achtergrond mee.

Het meest bekend nummer Feel Good Inc, startend met het gelach van Vincent Mason van De La Soul, gezang door Damon en rap door David Jolicoeur, ook van De La Soul.

Alles wordt visueel ondersteund door het enige vaste mede bandlid Jamie Hewlett (1968), striptekenaar, vormgever van de virtuele bandleden.

Lou Reed (1942-2013), ook een grootheid die inmiddels is overleden, zingt in Some Kind of Nature op album Plastic Beach. Neneh Cherry (1964) hoor je, als je goed luistert, op Kids with Guns. Ike Tuner (1931-2007), ook dood, speelt piano op Every Planet We Reach is Dead, ook een heel fijn nummer. Grace Jones (1948) hoor je in Charger en Carly Simon (1945) zingt mee op Ticker Tape, een greep uit de > 100 gastartiesten.

Ook bijzonder is dat Noel Gallagher, die met Oasis jarenlang in muzikale strijd was verwikkeld met Blur, meezingt op We Got the Power. Ook live op The Graham Norton Show in 2017.

Een terugkerend fenomeen voorafgaand aan alle concerten is het maken van een stevige kring met alle artiesten, elke keer een stuk of twintig, waarna het feest op het podium begint.

Als hoogtepunt zien we Damon niezen, midden in een nummer. Na afloop deelt hij mee dat dit de allereerste keer is dat hij moest niezen tijdens een optreden.

Jammer joh, dat je er niet bij was.

New Order

In april kocht ik een kaartje een concert van New Order. Gisteren was het eindelijk zo ver. Ik had het idee om op de fiets te gaan en zo gebeurde het ook.

Vanuit mijn werk naar Afas was een tocht van 31 km volgens Google Maps. Ik zette de navigatie daarvan aan en keek onderweg regelmatig op mijn telefoon. Dat was erg onhandig en bovendien strafbaar. Op een bepaald moment ontdekte ik dat je ook gesproken navigatie aan kon zetten. Het duurde wel even voordat ik daar enigszins op vertrouwde. De route ging niet helemaal zoals gepland. Bij Halfweg/Zwanenburg moest ik een omleiding volgen waarbij ik ergens een omleidingsbordje miste. Niet veel later reed ik Amsterdam in, tijdens de avondspits. Heel veel verkeersdrukte. Ik kon nergens door rood rijden bij 1 van de ontelbare verkeerslichten waarbij de fietser altijd langer moet wachten dan de auto. Ook ging er vlak voor mij een brug open. Uiteindelijk was ik uit de stad en kon ik weer een beetje opschieten. Na 2 uur was ik op mijn bestemming. Ik parkeerde mijn fiets (gratis) en liep naar een Snacktent om wat te eten. Daar stond een lange rij. Toen ik aan de beurt was bestelde ik een vegagrillburger en liep al etend naar Afas. Bij de ingang stond een rij, een hele lange rij. Een rij van een paar honderd meter. Ik sloot aan en de rij liep best snel. Even later was ik binnen. Je kon hier een kluisje huren (6,-) om je spullen en jas in te doen. Ze bleken boven ook een garderobe te hebben. Ik bracht mijn jas daarheen en dat was tot mijn verrassing gratis. Het voorprogramma begon precies toen ik nog even naar de wc was geweest. Stolen, een Chinese technoband. Klonk best aardig, met leuke beelden. Mijn collega met een groep vrienden bleek inmiddels ook binnen te zijn en we haalden wat te drinken. Toen we de zaal weer betraden bleek het voorprogramma te zijn afgelopen en konden we alvast een plek innemen voor het kijken/luisteren naar New Order.

De band kwam op en begon een serie nummers te spelen. Pas na een paar nummers hoorde ik wat bekends. Er straalde weinig enthousiasme uit van het podium. Misschien dat ze vermoeid waren omdat ze al een lange tour achter de rug hadden. Of misschien dat de leeftijd parten gaat spelen. Desondanks erg gaaf om deze band live te zien en horen spelen.

True Faith en Blue Monday, daar kwamen we (of in ieder geval ik) vooral voor. Ik had oordoppen in, maar die deed ik even uit tijdens Blue Monday. In de toegift speelden ze twee nummers van Joy Division waarvan het laatste nummer Love Will Tear Us Apart was. In de videobeelden was Ian Curtis te zien. Ian Curtis, de zanger van Joy Division heeft in 1980 zelfmoord gepleegd. Daarna werd de band ontbonden en hervormd tot New Order. Gitarist Bernard Sumner werd tevens zanger.

Na afloop wilde ik voortmaken om niet al te laat thuis te zijn. De navigatie bracht mij weer dwars door Amsterdam. Nu wel wat minder druk gelukkig. Hier en daar waren wat wegwerkzaamheden waardoor ik kleine stukjes om moest rijden. Even na Sloterdijk was er een fietspad afgezet. Ik kon er nog net langs en zou wel een stukje gaan lopen waar ze bezig waren. 500 meter verder was nogmaals een afzetting met hoge hekken waar ik absoluut niet door kon. Ik moest terug. Even na de eerdere afzetting kon ik een pad in. Het Fluisterbos. Aardedonker. Ik zag bijna niks. Stapvoets fietste ik er doorheen. Ik kwam uit bij Zwanenburg waar ik uitkwam op het punt waar ik op de heenweg uit had moeten komen vanaf Halfweg. Vlak voor Haarlem was weer het fietpad afgezet. Ik volgde netjes de omleidingsbordjes door de Zuiderpolder. Via de Amsterdamse Poort fietste ik door de Haarlemse binnenstad naar huis, met inmiddels lamme poten.

Uitkijktoren Woldberg

Afgelopen weekend waren wij in de buurt van Steenwijk aan het wandelen. Onder andere in Landgoed de Eese, met tot mijn verrassing een uitkijktoren, op de Woldberg. Ik ben gek op trappen, torens, hoogtemeters maken. Die toren heb ik beklommen en bovenop het uitzicht gadegeslagen. Dat was niet bepaald helder door het regenachtige weer. Toen ik weer beneden was besloot ik nog een keer naar boven te lopen en vervolgens nog eens alvorens onze wandeling te vervolgen.

IJmuiden Kust Trail 2019

Tijdens Trailtour Ninglinspo beloofde ik te komen helpen bij de organisatie van de IJmuiden Kust Trail. Ik had alleen wel een mountainbike nodig. Ik had de avond ervoor voor weinig een dergelijke fiets op de kop weten te tikken. De dag vóór de loop fietste ik op mijn ‘nieuwe’ fiets naar mijn werk en ’s middags had ik vrij genomen en fietste naar zwembad de Heerenduinen. Daar werden we gebriefd en zetten we de parcoursen met drie tweetallen uit. Twee jaar eerder hingen we de route vol met lintjes. Deze keer hingen we op spaarzame wijze en op strategische punten bordjes met pijntjes op. Tegen het einde van ons deel werd mijn band lek. Gelukkig was het niet al te ver meer. In een personeelsruimte van het zwembad aten we pizza en dronken we bier. Toen ik naar huis wilde kon ik iemand anders zijn mountainbike lenen om naar huis te gaan. De volgende ochtend, op de racedag, fietste ik weer terug naar de startlocatie. Ik kon het door mij uitgezette parcoursdeel controleren en finetunen. Op lange stukken tussen 2 bordjes hing ik nog een lintje. Ik kreeg ineens weer een lekke band. Ik verstopte de fiets op een berg, vlakbij waar de verzorgingspost kwam en ging lopend verder met de controle. Daarna ging ik naar een kritisch punt in het parcours om daar controleren of de lopers niet een punt zouden afsnijden. Ik was helaas te laat voor de lopers van de 30km. Toen de laatste loper (van de 15km) voorbij was begon ik alvast met bordjes en lintjes weghalen. Bij de verzorgingspost de lekke fiets weer opgehaald en afgeleverd bij de verzorgingspost. Daar gewacht tot de laatste loper voorbij was. Toen met busje van verzorgingspost meegereden naar finish. Daar twee pogingen gedaan om mijn band te plakken. Bij poging twee vond ik een duindoorn. Ik kon er nog net mee naar huis fietsen voor de band weer helemaal plat was. De duindoorn bleek een rij gaatjes te hebben geprikt. Ik heb er de volgende dag een nieuwe binnenband ingezet.

Zonsondergang Starreberg

Een rondje in de vroege avond, want het wordt al weer vroeg donker. Op de Starreberg kwam net de zon onder een wolkendek vandaan om aanstalten te maken voor de zoveelste nacht achter de horizon te verdwijnen. In de verte zijn goed een windmolenpark en een booreiland te zien. Er waren gegroepeerde hardlopers en wat ongegroepeerde mensen, waaronder ik, die nog een duik in de schemering maakten.

Ontmoeting met een vos

Zonsondergang was gisteravond al weer vrij vroeg, om 20:30 uur. Het was een uitzonderlijk warme 31 augustus met temperaturen tot over de 32 graden in Maastricht en tot 27 graden bij ons. Ik ging een uur voor zonsondergang nog even de duinen in. Ik liep op en rond de Starreberg en experimenteerde onderweg wat met scherptediepte met de camera van mijn telefoon.

Daarna keerde ik terug naar de Oosterplas om nog even wat te zwemmen. Er waren nog wat nagenieters. Eén groepje zat al preventief onder een stuk plastic vanwege een naderende wolkbreuk. Ik zwom. Het water was nog heerlijk. Toen ik eruit kwam en mij aankleedde zag ik een vos dichtbij. Ik ging zo rustig mogelijk op de grond zitten en pakte mijn telefoon om wat foto’s te maken. Ze vos liep ongestoord en kwam nieuwsgierig tot op zo’n twee meter afstand. Even later dronk het dier uit de Oosterplas.

De vos ging er weer vandoor en ik moest ook maar eens gaan. Opeens verscheen er een auto. Twee boswachters stapten uit en verzochten de aanwezigen om zich naar de uitgang te begeven. Ik fietste de duinen uit en daar was de wolkbreuk.

Bijna doorweekt en in het bezit van een paar mooie foto’s kwam ik thuis.

Ik wil alleen maar zwemmen

Deze week is de week dat mijn vader overleed. Ik sliep bijzonder slecht. Mijn gedachten maakten vreemde kronkels en ik luisterde naar de nachtelijke radio, wachtend op de eerste tekenen van de zonsopgang. Ik stond dan op om naar de Oosterplas te gaan, op de fiets of lopend. Daar zwom ik vanaf één van de twee stranden naar de overkant. Dat is een aardig stukje vanaf het zuidelijke strand en wat minder ver vanaf het noordoostelijke strand. Soms kwamen er in die vroegte ook al andere zwemmers. Na het zwemmen ging ik naar mijn werk of naar huis.