Vroege en late nachtzwemmers

Vroeg wakker. Even na 4 uur. Ik zette de radio aan. Radio 1. Luisteraars mochten in de uitzending hun mening geven over een vleestax waarover wordt gesproken. Tegen 5 uur was ik nog steeds niet weer in slaap gevallen en stond op. Koffie en op de fiets richting de Oosterplas voor een microtriatlon. Het was al een tijdje licht maar als je vindt dat de nacht tot 6 uur ’s morgens duurt was het nog nacht. Eigenlijk is het in de duinen nacht tussen zonsondergang en zonsopgang, maar dat is niet zoals ik het geleerd heb. In de betreffende uitzending van Radio 1 zeggen de bellers ook altijd goedemorgen om 4 uur ’s nachts. Daar krijg ik altijd kortsluiting in mijn hersenen van plus de neiging om ook naar de uitzending te bellen om te zeggen dat ze daar eens mee op moeten houden. Maar wanneer de nacht ophoudt en de ochtend begint is geen vast gegeven. Toen ik aankwam bij het meerstrand was het er verlaten en stil. Een mist hing over het water. De overkant was nauwelijks te onderscheiden.

Deze zelfde nacht, een aantal uur eerder, hadden jongeren kennelijk bezit genomen van dit paradijselijke duinmeertje. Hoewel het verlaten was, waren er wel sporen van nachtelijke zwempret en feestvreugde in de late uurtjes (of in de vroege nacht). Een hoop lege drankflessen stond reeds bij de prullenbakken. Lege rumflessen, bierkratten. Her en der lagen echter nog flesjes in het zand, alsmede zanderige badkleding en veel handdoeken, als vodden achtergelaten. Tot zelf slippers en een tas aan toe. Dus, heb je nog iets nodig op dat gebied, dan weet je waar je moet zijn. Aan statiegeld lag er zeker voor 15 euro.

Toen ik uitgezwommen was en mijn schoenen weer aan deed kwamen de volgende vroege (of laat nachtelijke) badgasten aanfietsen.

Parnassia

Na het eten lag een mooie avond in het vooruitzicht. We besloten naar Parnassia te gaan, een van de schaarse plekken waar honden veilig en legaal eindeloos kunnen rondrennen. Ik ging al hardlopend daarheen. De anderen met de auto. Ik liep naar ingang Bleek en Berg en volgde daar de rode route (Oosterplas, Starreberg, Vogelmeer, langs de Hazenberg). Het Laarzenpad was inmiddels Laarzenmeer geworden. Er doorheen waden kon nog wel, maar wellicht zou ik hier bodemdiertjes mee vertrappen, tijd verliezen, kou moeten lijden en er natte schoenen aan overhouden. Dus ik liep er omheen en even later stond ik op het strand. Toen even later de rest arriveerden kon de hondenpret beginnen. Bailey rende als een dolle door het zand, trotseerde de kustlijn en groef gaten. Geen andere honden te zien, maar uiteindelijk bleek er toch één hond te zijn waar hij mee kon spelen. Ik kreeg het inmiddels koud, maar de zonsondergang was weer adembenemend mooi. Toen we de Zeeweg opreden verscheen er een enorme vuurrode bal in de achterruit van de auto.

Stemmen tellen

Photo by Michael Fousert on Unsplash

Ergens zag ik een oproep voor het werven van stembureauleden en stemmentellers voor de Tweede Kamerverkiezingen. Ik meldde mij aan als stemmenteller.

Ik werd ingedeeld op de Willem van Oranjeschool. Vooraf kreeg ik nog een online training.

Op de 3e verkiezingsdag meldde ik mij om 20:45 bij de voorzitter op het stembureau. Het laatste kwartier dat het bureau open was kwam er nog één persoon stemmen en dat bleek ook een teller te zijn. Ik had al eerder die dag gestemd in het Patronaat, alwaar mijn oudste dochter stembureaulid was.

Om 21 uur volgden we het protocol voor het tellen. Alle tellers (drie) waren nieuw, maar wisten dankzij de training in grote lijnen wat de bedoeling was. Naast het telprotocol kwam er ook nog een coronaprotocol bij. Dat betekende mondkapjes (en eventueel handschoenen, mij niet gezien), 1,5m afstand, éénrichtingsverkeer. Uiteindelijk bleek de enige gehanteerde maatregel het mondkapje te zijn. Mondkapje in de zin van: niet over de neus, bij sommige mensen.

De stembureauleden telden de stempassen en de tellers vouwden alle stembiljetten open. Dat alleen al was een immense klus. Vervolgens kwam alles in twee grote stapels op twee tafels. De voorzitter en een stembureaulid (beiden rond de 80 jaar) lazen de lijstnummers op en de tellers legden de biljetten op de juiste stapels. Daarna kon het per lijst worden geteld en als voorlopige uitslag worden doorgegeven. Daarna duurde het nog heel lang voordat alles per kandidaat was geteld. Uiteindelijk moest alles nog worden verzegeld en ingepakt.

Om 1:00 uur was ik thuis. En dat voor ‘slechts’ 480 stemmen.

Mijn van straat geredde boom

Aap, noot, mies, wim, zus, jet. Wij hadden: Boom, roos, vis, vuur, mus, pim en tegenwoordig hebben ze weer andere woordenrijtjes om te leren lezen.

Je kunt beter een boom van de straat redden dan een roos, want dat is kansloos, tenzij die Roos een mens is.

In de vroege ochtend van 5 februari zag ik, tijdens het uitlaten van de hond, overal afgedankte kerstbomen, oftewel omgezaagde jonge sparren. Hier en daar lagen of stonden ook sparretjes in een pot. Ik besloot er één mee te nemen. Het was heel koud buiten en dit was een goeie manier om het snel heel warm te krijgen en om spierpijn op een later tijdstip te veroorzaken want de boom plus de pot waren loodzwaar.

De volgende dag laadde ik het boompje in mijn fietstas en reed naar de duinen. Alwaar het de laatste jaren de gewoonte is om zoveel mogelijk bebossing om te vormen tot woestijnlandschap. Ik nam de boom mee naar één van die kale plekken, een klein dal. Ik groef een gat op het diepste punt van het dalletje. Vervolgens ontdeed ik de spar van zijn pot. In de pot zat kleiachtige aarde. Daardoor moest ie van de pot gerukt worden. De klei viel van de wortels. Althans, wat er van die wortels over was. Niet veel.

Het begon al licht te worden. Ik plantte de voormalige kerstboom in het gat en vulde het aan met de klei en met zand. En de boom leefde nog lang en groeide uit tot een eenzame hoge spar. Dat hoop ik tenminste. Ik hou ‘m in de gaten de komende tijd. Als hij volgend jaar nog leeft is dat al een hele mijlpaal.

Update na 2 weken

Vandaag even gekeken hoe die erbij stond. Ik fietste er langs en zag niets. Ik zette mijn fiets neer en liep naar de plek waar de boom ongeveer zou moeten staan. Hij was nergens meer te bekennen. Vreemd. Ook geen spoor meer te zien. Ik vermoed dat het sparretje verwijderd is. Jammer, maar het was leuk geprobeerd.

Mag het nog?

Op Nieuwjaarsdag nam ik geen nieuwjaarsduik. Maar, vanmorgen was ik vroeg wakker en besloot alsnog een nieuwjaarsduik te nemen. Mag dat nog, een nieuwjaarsduik op 4 januari? Of heet het dan geen nieuwjaarsduik meer.

Temperatuur: 2˚
Wind: Noordoost 5
Gevoelstemperatuur: -2˚
Watertemperatuur: ± 4/5˚

LT-radiatoren 40˚C

We hebben onze convectorput verwijderd en onze vloer laten isoleren. Zodoende hadden we nog maar één radiator in de woonkamer. In plaats van de convectorput wilden we aan weerszijden van de openslaande deuren een radiator die geschik is voor lagetemperatuurverwarming. We waren hier lange tijd niet zo mee bezig want het werd niet koud. Toen het wel koud werd kostte het enige moeite om dit klusje op korte termijn te laten uitvoeren. Maar iemand bleek tijd te hebben en de radiatoren hingen er snel.

Daarnaast wilde ik graag weten of onze CV-installatie nu geschikt was voor lagetemperatuurverwarming, oftewel een warmtepomp. Ik stelde de aanvoertemperatuur van de CV-ketel in op 40˚C. Het werd desondanks snel warm in de woonkamer.

Een paar weken later ging het flink vriezen en, daar waar je hoorde dat mensen aan het testen waren met de CV op 50˚ en het niet meer warm te stoken was, bij ons werd en bleef het prima warm. Uiteindelijk willen we de temperatuur nog verder naar beneden hebben en dat moet kunnen want de kozijnen aan de achterkant op de begane grond worden nog vervangen door kunststof met triple-glas. Net zoals we boven al hebben.

Nu is het tijd om offertes op te vragen voor een warmtepomp!

Teruglopen

Elke week komt mijn moeder bij ons eten. En elke week dat het donker is als ze weer naar huis moet rijd ik haar naar huis in haar auto. Ze rijdt niet graag in het donker omdat ze dan te weinig ziet. Vanaf de geparkeerde auto loop ik dan terug naar huis. Een afstand van een kilometer of 4. Of langer, naar gelang ik variatie aanbreng in de route.

Dwars over de Utrechtse Hondsrug met heuvel, maar dan andersom

Vorige week verbleven wij in een bungalowpark ter hoogte van Leersum in het hart van de Utrechtse Heuvelrug. Ik liep daar een paar keer, zonder vooropgezet plan.

Ook heb ik een poging gedaan om een stuk te rennen met onze hond. Liever gezegd, ons hondje. Als hij aan de riem zit en je gaat rennen, dan hapt hij in de riem en gaat half voor je voeten rennen, met kans op struikelen. Laat je hem los, dan gaat het prima. Al mag dat daar niet. In sprints rent hij mij met een noodgang voorbij. Onderweg ziet hij van alles. Takken, modder, zand. Daar wil hij van alles mee, maar als we rennen heeft hij vrijwel zijn volledige aandacht nodig om mij in het oog te houden. Af en toe moest hij toch aan de riem, bij het oversteken van verkeerswegen en wanneer er andere honden in het zicht kwamen. Toen hij moe begon te worden bleef hij braafjes een halve meter achter mij lopen. Het was tijd om terug te keren naar het huisje.

De schemering in

Nog niet donker, niet helemaal droog. Flodderregenjasje aan en lopen maar. In de richting van de duinen zat een groot helder hemels gat in het wolkendek. Ik liep erheen. Net bij de duiningang aangekomen floepten de straatlantaarns aan. In principe aan de late kant voor de duinen, maar met dat heldere stukje lucht licht genoeg.

Oei, een boswachtersauto. Snel achter een boom. Vervolgens de Brederode berg op, en af. Toen richting uitgang Duin en Kruidberg. De hele binnenduinrand is dicht bosgebied en aardig donker in de schemering. Via de ruïne van Brederode, het PZ-terrein. Langs de sportvelden op de Brederodelaan en weer huiswaarts.

11,62 km, 172 hm

Ondroog

Ja, weer eens een rondje na mijn werk. Bij uitzondering was ik met de auto want ik moest een gehuurde tegelsnijder terugbrengen naar het verhuurbedrijf die ochtend. Ik reed dus naar ingang Bleek en Berg.

Het begon enigszins droog. Via de Brederodeberg en fraaie paden naar standopgang Duin en Kruidberg. Daar liep iemand met fiets de berg op richting strand, zonder fiets is dit al zwaar.

Over het strand naar Kattendel. Wel een beetje regen maar niet hinderlijk of koud. Ik beklom daar het noordelijke duin. Via het Vogelmeer liep ik weer terug. Wel ging de kraan steeds verder open. Langzaam maar zeker werd ik natter en toen ik de auto bereikte was ik ondroog.

13,81 km, 269 hm