Ik liep in de duinen

Vanmorgen was ik veel te vroeg wakker. Eerst nog even gewerkt. Toen het licht dreigde te worden, stapte ik op de fiets naar de duinen voor het lopen van een klein rondje om uit te zoeken of mijn hielspoorvoet dat aankan zonder problemen.

Eigenlijk was het nog iets te donker, maar er was gelukkig geen boswachter te bespeuren. Ik parkeerde mijn fiets bij de Oosterplas en liep via de officiële wandelpaden een rondje tegen de klok in, om het meer.

Onlangs had ik een botscan laten maken en de uitslag was niet best. Ik ben nog iets breekbaarder geworden. Ik bedacht dat ik beter voortaan mijn telefoon mee kon nemen in het geval ik iets zou breken onderweg. Dat ik niet ergens hulpeloos hoef te blijven liggen als er geen voorbijgangers zijn.

Nog geen minuut later lag ik gestrekt op de grond. Getackeld door een boomstronk. Dat gebeurt me niet vaak meer, maar ik heb ook al lang niet in de duinen gelopen. Ik lag en voelde geen gebroken botten, behalve misschien de grote teen die tegen de boomstronk kwam wel gebroken, maar waarschijnlijk niet. Ik stond op en liep verder.

Ik kwam weer terug bij de Oosterplas. Na die vele uren zon van de afgelopen periode zou het water wel eens niet zo heel koud kunnen zijn. Ik testte het uit en kon een paar slagen zwemmen voordat ik bedacht dat ik het toch wel koud vond.

Op het strandje lag een bierkrat met een paar flesjes. Hier en daar lag nog een verdwaald flesje. Ik raapte wat flesjes op en stopte deze in het krat. Ik kon het niet handig meenemen. Misschien kan iemand anders dat statiegeld trouwens beter gebruiken dan ik.

Ik fietste naar huis en zag hier en daar een oranje vuurbal boven de huizen uitkomen. De zon was op. Thuis was niets meer te merken van de val op een pijnlijke teen na.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.