Geblesseerd, niet optimaal kunnen trainen en de vorige dag teruggekomen van vakantie met lange vermoeide autoritten. Maar daardoor had ik wel zin om weer wat te bewegen. Tijdens het inschrijven had ik de blessure nog niet en zou ik ambitieus gaan voor een 1 uur en 50 minuten. Mijn PR is 1 uur 43, dus dit moest haalbaar zijn. Twee jaar geleden deed ik er nog meer dan twee uur over. En voor vandaag zou ik die 1 uur en 50 minuten niet proberen na te streven. Onder de 2 uur blijven zou mooi zijn, maar erboven was ook niet erg. Van de blessure afkomen was het hogere doel. Over een krappe week wil ik ook in staat zijn om flink wat kilometers te maken tijdens het aankomende (trail)weekend in de Voerstreek.
Dit jaar werd voor het eerst gewerkt met startvakken, een andere startlocatie en het grotendeels omkeren van het parcours. Ik stond vanwege die eerdere ambitie in een snel startvak, met een paar lopers van onze loopgroep die toevallig ook minder snel wilden gaan lopen. Een tijd lang lukte het vrij goed om bij dit groepje aangehaakt te blijven, maar doordat ieder toch zijn eigen tempo ging lopen moest ik vanaf zo’n 7 kilometer in mijn eentje verder. Omdat ik in het snelle startvak was gestart, zonder de bijbehorende snelheid, werd ik veelvuldig ingehaald. De hele weg lang. Dat was niet erg motiverend.
Na zo’n 14 kilometer kreeg ik wat ongemakken op rechts. Mijn heup en mijn been begonnen te protesteren. De snelheid ging er nog verder uit. Hele groepen kwamen mij nu voorbij. Ik leek wel een slak. Gelukkig vorderden de kilometers gestaag en kwam de finish toch steeds dichterbij. Vanaf boven het tunneltje van het Houtmanpad werd ik aangemoedigd door een kleine delegatie van onze loopgroep.
Uiteindelijk liep ik de brug over de Leidsevaart over. Daar stond een grote delegatie van Loopgroep03 bij DJ Steffen, ook van Loopgroep03. Door de aanmoediging hier kreeg ik de boost die ik nodig had om de finish te bereiken.
Ik kreeg een medaille om en ging op zoek naar de anderen. Ik vond ze en kreeg tevens vlekken voor mijn ogen. Blijkbaar had mijn hoofd te weinig bloed. Ik ging op de grond zitten. Toen het even later beter ging stond ik op, maar kreeg weer die vlekken en een soort achtbaangevoel. Ik ging weer zitten. In werd in de gaten gehouden door Bart. Na een hernieuwde poging om op te staan bleek ik weer enigszins genormaliseerd te zijn en liep naar mijn fiets om vervolgens naar huis te fietsen.
Tijd: 1:56:18
Geef een reactie