De joggende burgemeester

Vandaag las ik een bericht over een Oekraïense burgemeester die tijdens het joggen in zijn rug was geschoten. Een ander bericht meldde dat hij was neergeschoten tijdens het zwemmen. Omdat je nou eenmaal niet alle ellende van de wereld op je schouders kunt nemen moest ik denken aan het woord ‘joggen’ (bestaat sinds 1979). Op de één of andere manier een afgrijselijk woord. Net nog een tandje erger dan het (nog antiekere) woord ‘trimmen’. Gelukkig worden deze woorden nauwelijks nog gebruikt, maar soms kan je met specifieke woorden nuance aanbrengen. Net zoals Eskimo’s veel woorden voor sneeuw gebruiken, zou het handig zijn als de loopscene ook over een hoop woorden voor hardlopen zou kunnen beschikken. De betreffende burgemeester was dus aan het hardlopen, maar dan langzaam. Want het woord zachtlopen bestaat (gelukkig) niet. En ook langzaamlopen komt niet voor in onze woordenlijst. Maar wat is lopen dan precies?

Ik dacht altijd dat lopen een vorm van wandelen was totdat iemand mij vertelde dat lopen eigenlijk hardlopen is. Behoorlijk verwarrend dus voor zo’n alledaags woord. Diegene bleek deels gelijk te hebben want in het Vlaams gebruikt men de term lopen voor het zicht snel voortbewegen en in Nederland om aan te geven dat men zich op rustige wijze voortbeweegt, volgens Wikipedia. Waar is het dan misgegaan? In Nederland waarschijnlijk. Daar heeft het woord om onduidelijke reden het element snelheid verloren, vandaar dat er iets aan toegevoegd moest worden. Waarom dat ‘hard’ moest zijn waar ‘snel’ meer voor de hard ligt is waarschijnlijk een random gevolg van hoe de taal zich nou eenmaal ontwikkeld. Hoewel wij vroeger altijd ‘lopend’ naar school gingen en ‘lopend’ naar mijn grootouders in Hoofddorp (wandelen dus) neig ik nu toch naar de Vlaamse betekenis. In het Duits betekent laufen ook rennen.

Rennen is tenminste een duidelijk woord. Het betekent zeer snel lopen. Rennen kan je doen om je uit de voeten te maken. Vluchten dus. Dieren lopen ook niet hard, ze rennen. Een prooidier rent en een roofdier ook. Je rent ook om de trein te halen en je mag niet rennen bij het zwembad, niet in de gang van de school en ook niet in de kerk. Rennen is een meer instinctieve manier van hardlopen.

Joggen is ook duidelijk. Het is een niet-prestatiegerichte, langzame vorm van hardlopen die wordt gebezigd door mensen van middelbare leeftijd met overgewicht die ondanks hun matige snelheid overmatig zweten. Niemand wil daarmee worden geassocieerd, dus is het woord in onbruik geraakt. Dus met het lezen van het nieuwsbericht over die burgemeester kreeg ik gelijk een beeld van de onfortuinlijke man. Omdat de man net zo goed aan het zwemmen geweest kan zijn, kan de burgervader net zo goed atletisch gebouwd zijn. Dat zou gunstiger zijn omdat iemand met overgewicht nou eenmaal minder goede herstelkansen heeft. Ik wens de man beterschap en zijn omgeving vrede.

Grachtenloop Haarlem 2012

Ik had besloten niet aan de Grachtenloop deel te nemen dit jaar. Een te druk parcours (alleen de 1e kilometer), paste niet in mijn trainingsschema (die ik niet heb), was uitverkocht (ja, logisch als je zo lang wacht met inschrijven), 2 rondjes van hetzelfde parcours (ze hebben niet genoeg grachten voor 10K). Maar ik kon het toch niet laten even te gaan kijken. Rob Hinse, die ik mij de Letterenloop mis was gelopen liep de 5K (op huaraches). Dat wilde ik graag zien.

Op het linkerpaar liep Rob Hinse de 4daagsen van Nijmegen en Haarlem, op rechterpaar liep hij de Grachtenloop - Foto © Rob HInse

Even voor de start van de 5K was er een kortstondige wolkbreuk die even plotseling ophield als dat hij begon. Ik ging staan op de hoek Kinderhuisvest en de Nieuwe Gracht waar ik een goed overzicht had. Ik kon mooi de eerste lopers langs zien komen en even later zag ik warempel Ruud voorbij rennen, blootsvoets. Hij was slechts een uur eerder op de hoogte gesteld van het feit dat iemand een startnummer beschikbaar had. 5 minuten later zag ik daar een paar huaraches, met daarboven, ja, dat moest Rob Hinse zijn. Ik liep een stukje mee en sprak hem bij de finish. Hij heeft verschillende modellen huaraches gebouwd. Deze waren gesneden uit een zwart slaapmatje. Aan de onderkant is de slijtvastheid verbeterd d.m.v. Bisontix. Op de bovenkant is een laagje canvas gelijmd om de grip te verbeteren. Rob heeft er voornamelijk veel kilometers op gewandeld en gaat er dit jaar weer mee op pad in Schotland.

Daarna heb ik de top 10 lopers van de 10K voorbij zien lopen. Ik had al bij de 5K gezien of ik hem zag bij de koplopers, Johan Neve. Daar zag ik hem niet. Hij bleek de 10K te lopen en liep als 6e langs. De rest van zijn leeftijdscategorie (55+) ver achter zich latend.

Al met al zag ik dat het toch wel een leuk loopje was. Ik heb hem de 2 voorgaande jaren gelopen, de 10K. Misschien is het voor volgend jaar wel leuk om aan de 5K mee te doen. Dan hoef ik ook niet 2x hetzelfde rondje en kan ik misschien ook de stap zonder schoenen wagen.

Avondduurloop konijnen ontwijken in NPZK

Selena was het hele weekend al ziek en José was er een paar dagen tussenuit met een vriendin. Op zondagavond kreeg ik Elisa en Amber zover om allebei een uur op te passen zodat ik toch nog een duurloopje kon doen. Het weer was meer dan prima.

Foto: Maurits Burgers

Ik had mijn fiets geparkeerd op de Krullenlaan, daar waar deze overging in een onverharde weg. Van daaruit liep ik naar ingang Bleek en Berg. Onderweg zag ik dat ze al bijna klaar waren met de verbouwing van de Ridders van Brederode. Of het straks nog zo heet, ik heb geen idee. Bij de Oosterplas zaten nog wat recreanten. Ik nam de rode route naar Parnassia (en terug). Onderweg naar het strand waren de onderbenen nog wat stram, waardoor ik deed lekker rustig aan deed. Op het strand, met mijn voeten in het water, belde ik even naar huis om te vragen hoe het ging met Selena. Die wilde dat ik naar huis kwam. Dat kwam goed uit want ik ging even later op huis aan. De terugweg ging lekkerder, beter en sneller dan de heenweg. Ongeveer halverwege krioelde het werkelijk van de konijnen. Op ongeveer 50 cm van mijn voet zat ineens een jong konijntje. Ik stopte en zag een dier in doodsangst. Uiteindelijk had hij door welke kant de dichtstbijzijnde struik was en het arme beestje schoot weg. Overal om mij heen stoven konijnen weg. Ik had mijn bril niet op en meende een katachtig dier te zien. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een vos was die rustig tussen de konijnen door dribbelde. Hij had zijn buik vast vol en had mij niet eens in de gaten.

Voor ik het wist was ik (jammer genoeg) al weer terug bij de ingang en maakte dankbaar gebruik van het waterfonteintje. Vandaag heb ik een waterrugzak besteld. Die zal zeker van pas komen bij de steeds langere duurlopen in steeds warmer weer. Ik zal deze ook dragen tijdens de Veluwezoomtrail over 2 weken. Qua trainingsomvang ben ik er eigenlijk niet klaar voor, maar vanavond ging het zo goed dat ik denk dat het goed gaat komen.

Jan Knippenberg Memorial 2012

Ik mocht van geluk spreken dat er nog een loper voor mij over was. Tijdens het wachten kwamen met mondjesmaat lopers met reeds ruim 80 kilometer in de benen begeleid door een fietsvrijwillers de timmerfabriek annex verzorgingspost in IJmuiden binnen. Ik kreeg er koffie en een geel/oranje veiligheidshesje. De lopers kregen desgewenst soep, eten, drinken, massage, ehbo en konden hier hun rugzak aanvullen met meegebrachte mondvoorraad. Ondertussen hoorden we van veel uitvallers vanwege het extreme weer. Regen en ijskoude wind tegen. Het strand zelf was zompig. Dat hadden we de avond ervoor tijdens een #FMTR ook zelf ervaren ter hoogte van Bakkum. De lopers die nog in de race waren kwamen daardoor veel later van het strand in IJmuiden. Er was nu een overschot aan fietsbegeleiders.

Na ruim een uur wachten mocht ik richting het strand fietsen. Omdat het inmiddels licht was konden we de lopers vanaf vele kilometers aan zien komen. Na enige oefening wisten we welke stipjes in de verte wel en welke niet bewogen. Om de ijskoude wind in combinatie met de regen te vermijden stonden we tijdelijk tegen een sanitairgebouwtje uit de wind. Carel Schrama coördineerde de fietsers en trotseerde de koud in zijn motorpak. We zaten nu tegen de doorkomstlimiet en zagen een bewegend zwart stipje in de verte die uiteindelijk splitsten in 2 zwarte stipjes. 2 lopers kwamen er aan en die zouden net te laat binnenkomen. Na overleg met de organisatie besloot men de limiet met een kwartier te verlengen, waardoor deze 2 lopers als laatsten door mochten lopen. De rest werd daarna opgevangen in de timmerfabriek.

© 2012 Bas Beentjes

Luc de Jaeger-braet en Wilma Dierx kregen ieder een fietser. Ik mocht naast Luc fietsen. Hij had het duidelijk gehad en zat behoorlijk in een dip. Eenmaal in de verzorgingspost wilde Wilma weer zo snel mogelijk op pad. Omdat ze op het strand voordeel hadden om beurtelings elkaar uit de wind te houden was het zaak voor Luc om bij Wilma te blijven om dit voordeel te blijven behouden vanaf de noordpier bij Wijk aan Zee. Luc dronk snel een soepje en vervolgde zijn weg.

Om de hoek stonden op dat moment de lopers voor de halve JKM te wachten op het startsignaal. Wilma liep er luid roepend dwars doorheen. Ik kon Luc niet bijhouden omdat ik een opgebroken weg over moest met de fiets aan de hand. Daarna moest ik mij nog een weg banen door de wachtende lopers. Na nog geen 10 seconden kwamen de lopers in hoog tempo op ons af. Ik ging aan de kant van de weg fietsen en Luc werd respectvol gegroet en succes gewenst door veel lopers. Even later werd Luc vergezeld van nog een extra fietsbegeleider. Omdat hij ondertussen geen vrienden met de wind was geworden reden we vlak voor of naast hem naar gelang de windrichting wat nog een hele kunst is. Precies het juiste tempo aanhouden, de kortste bochtjes nemen. Hij was erg blij dat zijn bagagegordel tijdelijk in mijn fietstas kon en was ons erg dankbaar dat we hem over zijn dipje heen hadden geholpen. Na het afscheid liepen Luc en Wilma slechts een paar honderd meter uit elkaar, dus waarschijnlijk konden zij hun weg over het strand weer samen vervolgen.

Een relikwie van Luc

Eenmaal thuis vernam ik uiteindelijk dat Luc was gefinisht op 19.53.15. Als 5e en laatste binnen de tijdslimiet van 20 uur met een speling van minder dan 7 minuten! Wilma is helaas niet gefinished. Velen hadden het over een slagveld. Meer dan de helft was halverwege al uitgevallen. Totaal deden er 27 mee aan de hele afstand van 100 mijl. Ik ben heel trots op ‘mijn’ loper. Hij heeft nu 3 JKM’s uitgelopen. Deze ultraloper heeft ook al 4 Spartathlons en 137 marathons op zijn naam staan.

Micah True alias Caballo Blanco dood gevonden in New Mexico

Na het zoeken van vier dagen sinds zijn vermissing is Micah True zaterdag 31 maart om 6 uur in de middag door twee van zijn vrienden dood aangetroffen in de wildernis van nationaal park Gila in New Mexico.

Tot op dit moment is nog geen duidelijkheid over de doodsoorzaak.

Micah True alias Caballo Blanco (het witte paard) is de hoofdpersoon uit het boek De Geboren Renner van Christopher McDougall en hij was de organisator van The Copper Canyon Ultra Marathon, die op 4 maart nog plaats had gevonden.

Meer dan een dozijn reddingsteams, inclusief teams met honden en op paarden hebben 4 dagen lang gezocht. Ook vanuit de lucht met een helicopter en een vliegtuig. 20 goede vrienden van Micah kwamen vanuit andere delen van de VS gevlogen om te helpen zoeken.

Caballo verbleef in de The Wilderness Lodge in Silver City van waaruit hij de dinsdagochtend ervoor om 10 uur vertrok voor een loop van 12 mijl. Hij had niemand verteld waar hij heen ging. Het zoeken werd bemoeilijkt door de grote wildernis.

Tijdens het zoeken vonden ze voetsporen, een zonnebril en een hoed waarna het gebied werd uitgekamd en hij uiteindelijk kon worden gevonden.

Zilveren Kruis Achmea loop 2011

Vandaag heb ik mijn eerste halve marathon gelopen. Deze wens had ik voor het begin van dit jaar al maar toen liep ik te hard van stapel met een blessure en een hernieuwde poging tot gevolg. Om een beetje in de sfeer te komen en om mijn broer te supporten ging ik eerst kijken bij de andere afstanden. Daarna was ik aan de beurt. Ik had met enige aarzeling besloten de FiveFingers aan te trekken. Ik dacht: moet kunnen.

Continue reading “Zilveren Kruis Achmea loop 2011”

Drinkadvies tijdens hardlopen

Martin Kiptolo Lel tijdens London Marathon 2005. Foto: Nickt
Je krijgt een signaal wanneer je moet gaan drinken. Dat signaal heet ‘dorst’. Simpeler kan het niet. Dit lijkt ook het beste te zijn tijdens een wedstrijd om te voorkomen dat je teveel dan wel te weinig drinkt. Ook de hoeveelheid heeft de natuur goed geregeld. Als ik dorst heb, klok ik met gemak een paar glazen water weg terwijl als ik geen dorst heb na een paar slokjes niet meer hoef.

Lees het bericht op Nu.nl over het wetenschappelijk onderzoek over het feit dat de helft van de hardlopers teveel drinkt tijdens hardloopwedstrijden.

Lopen in het teken van de zon

De lopers zwoegen zich een weg naar boven door het mulle zand. Foto © P. IJzerman

Op 21 juni 2011, op midzomeravond, vond de 1e Barefootstylemidsummernightrun plaats. De opkomst was niet gigantisch. Op de aangekondigde tijd vertrokken we met 6 lopers, waarvan 1 ons totaal onbekend. Die had het evenement ergens opgepikt van internet en dacht dat het een grote georganiseerde loop was. Het weer was prima, de sfeer was prima en onderweg werden vossen, herten en ander gedierte gesignaleerd.

We liepen in de richting van de zee en de zon raakte af en toe de duintoppen en verdween er regelmatig helemaal achter. De starttijd was zo gekozen dat het zou moeten lukken om voor de zonsondergang op het strand te staan. Het leek er even op dat het niet zou gaan lukken, maar dat kon ons er niet toe verleiden harder te gaan lopen.

Even voor zonsondergang
Door het mulle zand zwoegend, werd de zeewering beklommen. Sommigen van ons kwamen enigszins hijgend boven. Daar aanschouwden we een grote vuurbal op enige afstand van de horizon. Te hoog nog om te wachten tot de zon in zee verdween. Er stond een stevige afkoelende bries. De natives hadden een alternatieve route voor de terugweg. Dit was het fietspad, maar even later sloegen we af naar een prachtig klein parallel wandelpaadje. Op dit pad liep de koploper, de onbekende loper, een eindje voor ons uit totdat hij na een tijdje helemaal uit het oog verloren was. We hebben hem niet meer gezien. Ondertussen was het behoorlijk schemerig aan het worden. Dat merkten we pas goed toen we het bosachtige gebied in liepen. De bomen werden hoger en dichter en de ondergrond werd steeds moeilijker zichtbaar. Officieel waren we in overtreding omdat je na zonsondergang het duingebied niet meer mag betreden. Gelukkig waren we toen al bijna bij het eindpunt.

Al met al een zeer geslaagd evenement, met leuke mensen, dat voor herhaling vatbaar is, op enkele verbeterpuntjes na:

Een deel van het loopgezelschap
Op het prachtige smalle paadje was hier en daar volledig begroeid. Daar liepen we dwars door de doornige begroeiing of sprongen er overheen. De doorns waren geen probleem. De bewoners van deze struiken, teken, echter wel. Ik vermoed althans dat ik de 7 teken die ik heb meegenomen naar huis hieruit afkomstig waren. Dit soort paden kunnen beter vermeden worden (met korte broek).

De ondergrond was hier en daar niet goed blootsvoets beloopbaar. Hoewel ik een deel van het parcours van tevoren had verkend en dit redelijk tot goed geschikt was voor blote voeten, liepen de VFF’ers en andere minimalisten op sommige stukken wat minder comfortabel over puntig gesteente.

De nacht nadert met rasse schreden
Het lopen in de schemering door dit prachtige gebied is een geweldige ervaring, maar de schemering gaat over in de nacht. Als je de grond niet meer zo goed kan waarnemen loop je niet prettig mee. Uit voorzorg tilde ik mijn voeten een stuk hoger op om een smak op de grond door een onzichtbare boomwortel te vermijden. Ofwel de loop moet vroeger eindigen, ofwel de loop moet op het laatste stuk door open gebied gaan.

Ik kijk nu al weer uit naar volgend jaar. Dan organiseer ik dit loopje zeker weer, maar dan onder een nieuwe naam: Heksenloop. De domeinnaam heb ik reeds geregistreerd. Ik had de naam al in mijn hoofd, maar omdat er elders in de duinen ook heksenactiviteiten plaatsvinden op midzomernacht is er reden te meer voor deze nieuwe pakkende naam te gaan gebruiken. Om dan niet halverwege te hoeven wachten op een zonsondergang zorg ik dat iedereen ruim voor zonsondergang het strand bereikt heeft. Daarna gaat de route een stuk over het strand zodat de zonsondergang al lopend waargenomen kan worden, als het weer het toelaat. De route gaat dan waarschijnlijk niet meer terug door de duinen (zo hoeven we niet in de illegaliteit te lopen), maar via het strand naar IJmuiden of Bloemendaal. Suggesties verneem ik graag in de comments.