Trail des Aiguilles

Ik was op zoek naar een trailevenement in de buurt van de vakantielocatie waar we over een week heen vertrekken: Vercheny, Drôme, Frankrijk. Ik vond een evenement: de Ultra Tour de la Motte Chalancon met verschillende afstanden: 86, 42, 21, 20, 13 en 12 kilometer. Ik heb de 42 kilometer uitgekozen met 2,4 kilometer klimmen. De naam van deze afstand en dit parcours is Trail des Aiguilles. Ik zag dat de sluitingstijden van de doorkomstposten nogal ruim was, dus ik mag rustig aan doen. Hoe langer je er over mag doen, hoe meer kilometers je kunt afleggen.

Regelwerk

Er zijn nog een paar zaken die geregeld moesten worden voor we vertrokken. Eén daarvan was een medische verklaring. Is verplicht in o.a. Frankrijk bij bijna alle loopevenementen. Dus ik moest de huisarts nog zien te overtuigen om zo’n certificaat te ondertekenen. En ik had nog stokken nodig. Dat was vrij eenvoudig. Ik bestelde een paar Black Diamond’s (Distance Carbon ZPole) van 130cm. Dat was volgens een bepaalde formule de maat die het dichtst bij mijn lengte past. Deze stokken zijn in drieën inklap-/opbergbaar.

Ik stuurde een Franstalig invulbaar certificaat naar mijn huisarts en belde de volgende dag met de assistente. Ik legde uit wat ik van plan was en zij stelde een paar vragen. Uit haar reactie bleek dat het lastig zou worden, zo kort van tevoren en zonder sporttest. Maar mijn verrassing was groot toen ik aan het eind van de middag een mailtje met het certificaat ingevuld en bestempeld retour. Ik heb het meteen geüpload naar mijn inschrijving. Nu maar hopen dat de stokken ook op tijd afgeleverd worden.

Inscription validée

Een dag later vond ik de volgende boodschap in mijn mailbox:

Bonjour! Nous avons le plaisir de vous informer de la validation de votre inscription, après acceptation de votre licence ou certificat médical. Votre inscription est à présent complète.

De stokken werden op tijd bezorgd, ondanks dat het bezorgadres (mijn werk) incompleet was doorgegeven. Gelukkig zijn een postcode + huisnummer (+ eventueel huisletter en toevoeging) voldoende om een adres te kunnen lokaliseren. Ik experimenteerde met een manier van het bevestigen van de stokken aan mijn rugzak. Dat werd te ingewikkeld. Ik stop ze gewoon in de rugzak, als dat nog past met watervoorraad en andere verplichte inhoud.

Ik vond een nieuw trainingsplek: langs het hek omhoog de Brederodeberg beklimmen. Dat deed ik tien keer, en elke keer via de trappen en een smal paadje weer naar beneden. Twee dagen later, een dag voor vertrek, trainde ik daar weer. Maar dan twintig keer omhoog en ook weer langs hetzelfde hek naar beneden. Dat is een nog hogere verhouding hoogtemeters/afstandmeters.

Trailtour Ninglinspo

In maart schreef ik mij in voor een ééndaagse trailtour naar de omgeving van toeristische trekpleister Ninglinspo, Coo en de skipiste van Wanne. De Ninglinspo, de enige bergrivier van België, daar heb ik de afgelopen jaren al een paar keer gewandeld toen we in de omgeving krampeerden. Coo, daar ben ik ontelbare keren geweest en de skipiste Wanne, daar ben ik drie weken geleden zonder dat ik het wist, rakelings langsgelopen. Een segment van één kilometer van het parcours overlapt bovendien met mijn gelopen route.

Blauwe spoor is parcours Trailtour Ninglinspo, rode spoor is mijn gelopen route

Mijn laatste georganiseerde loop was in januari, de Pierewaaitrail. Verder heb ik dit jaar in groepsverband nog niets gedaan op hardloopgebied. De noodzaak ontbrak ook om de trainen. Desondanks heb ik de afgelopen maanden wel gelopen, hetzij wat minder dan met zo nu en dan een groepsloop of wedstrijd. En de afgelopen weken voerde ik mijn trainingen behoorlijk op. Je kan tijdens deze trailtour kiezen uit 26 en 36 kilometer. De 26km stopt bij Coo en brengt de deelnemers per touringcar naar Wanne alwaar de 36km-lopers aankomen. Ik ging voor die 36km.

De wekker ging om 4 uur. Ik had een half uur + wat speling. Het begon net een beetje licht te worden toen ik in de auto stapte naar Heemskerk. Vanaf daar carpoolend met Ralph naar Arnhem. We bleken elkaar nog te kennen van de Vertical K Serie van vorig jaar. We vertrokken met bijna 50 personen naar startplaats, de monding van de Ninglinspo in de Amblève. Daar bleek je niet alleen te kunnen kiezen tussen 26 en 36 kilometer, maar ook tussen 36 snel en 36 langzaam. De snelle 36-groep zou bovendien al vrijwel meteen starten met een interessant omweggetje, een steile klim en afdaling. Dat leek me wel wat en ik besloot te starten met die groep, met de verzekering dat ik later nog kon downgraden naar de langzame 36-groep. De klim was steil, lang en zou later in het parcours slopend geweest zijn, maar nu waren we nog fris. Op de top was een kale rotspunt met een waanzinnig uitzicht. Na een steile afdaling stonden we weer aan de oever van de Ninglinspo. Hier liepen we stroomopwaarts, afwisselen aan de linker- en rechterkant overstekend via bruggetjes, rotsen of door het water.

Op een bepaalde plek zag ik dat de voorste loper ineens steil omhoog klom. Ik liep daarachter en vroeg of het de bedoeling was dat we daar omhoog moesten. Gelukkig bleek er grip in de vorm van uitstekende keien en boomwortels. Een stukje verder kwamen we op een recht pad vals plat in opwaartse richting. Het looptempo lag hoog, zoals er verwacht mag worden van de snelle groep. Ik was één van de weinigen die ze niet kon bijhouden en begreep dat ik eigenlijk niet in deze groep had mogen starten. Niemand leek er een probleem van te maken. Er werd hier en daar geduldig gewacht. De bedoeling was eigenlijk dat we de langzame 36-groep snel zouden bijhalen zodat de lopers die het straffe tempo niet konden bijbenen zich bij de groep B kon voegen. Pas na 12km, bij de 1e verzorgingspost troffen we de andere groep. Waarschijnlijk hadden ze gewacht want ze stonden op het punt om weer te vertrekken. Ik kon nog net snel mijn waterzak bijvullen.

Ik had grond in mijn schoenen. Dat raakte erin tijdens een lange steile afdaling zonder paden. Dat vermengde zich met water op de natte stukken. Dat droogde op en begon een beetje mijn voetzolen te schuren. Op dat moment bleek het geen goede keuze geweest te zijn om zonder sokken in mijn schoenen te lopen. Ik loop wel vaker zonder sokken maar onder deze omstandigheden was dat dus niet handig. We hadden juist een bosperceel padloos diagonaal doorgestoken toen ik mijn kans zag om 1 van mijn schoenen te ontdoen van de ergste opgedroogde aarddelen. We werden ingehaald door de snelle groep en ook wij vervolgden onze weg, weer lichtelijk irritant opwaarts.

Ook de langzame groep deed het niet rustig aan. Wel was er een veel groter tempoverschil tussen de voor- en achterlopers. Hier kon je onbeschaamd je eigen tempo lopen. Ik liep ergens in het midden, dus mijn tempo was prima. Hierna volgden ook een aantal afdalingen. Vervolgens kwamen we weer in de buurt van de Ambève en bleven daar een stuk langslopen. Dit deel van de route kwam me bekend voor. Niet van een paar weken geleden, maar een paar jaar geleden. Toen hebben we daar gewandeld met een hond. Er zat een korte steile afdaling van een rots in. We hebben daar met moeite die hond zonder vachtscheuren naar beneden weten te begeleiden.

Vlak voor mij zag ik één van ons languit op zijn rug liggen in de brandnetels en de dikte van zijn enkel nam schrikbarend toe. Gelukkig waren we nog vrij dicht bij de weg en kon hij daar opgepikt worden door het busje van de organisatie. Het is echt oppassen op deze dichtbegroeide paadjes. Je kan zomaar een kei of een boomwortel over het hoofd zien.

Ondertussen was het schuren van mijn voetzool doorgegaan. Plotseling begon elke stap met mijn rechtervoet hevig pijn te doen. Na een klimmetje waar we op elkaar wachten ging ik op een boomstam zitten. Ik deed mijn schoen uit en zag een grote kapotte blaar, kreeg ik een plakmatje aangeboden en we konden weer verder. De pijn nam gelukkig weer af.

We bereikten een zeer hoge brug en op ons niveau ook een brug over de rivier. Sommigen zochten wat verkoeling hadden geen brug nodig. Eén van hem hielp nog een vastgelopen kayakker los te komen. Daar was ook een verzorgingspost. Ik vulde mijn waterzak, at wat zoute snacks en pulkte wat klei van mijn linker inlegzool om aan die kant blaren pogen te voorkomen. We gingen weer op weg en ik bleek gemist te hebben dat hier mensen konden uitstappen. Wie hier niet uitstapte moest door naar de finish. Het lopen ging zonder al te veel pijn en de uitkijktoren van Coo kwam in zicht. Even later liepen we over de overdekte Plopsabrug weer over de rivier. We beklommen de trap om op de weg te komen. Oversteken en nog een trap omhoog. Dit stukje is ook wel bekend als de ExtraTrail Vertical Track en op Strava als segment Killing Hill Coo. Op de pagina staat o.a.:

U wilt graag trainen op een parcours met veel hoogteverschillen? Dan is de Vertical Track echt iets voor u! Deze technische, beboste en rotsachtige singletrack voldoet aan alle voorwaarden voor een training waarmee u uw kracht en uithoudingsvermogen kunt verbeteren, zowel bergopwaarts als -afwaarts.

Ik heb deze klim jaren geleden al ontdekt. We stonden toen op Camping de la Cascade in Coo. ’s Morgens vroeg, terwijl iedereen nog sliep, klom ik daar dan naar boven om vervolgens weer af te dalen. Eén van de betere manieren om de dag mee te beginnen. Het verschil van toen met deze trailtour was dat je (althans ik, en ik was niet de enige) na 26km niet meer zo fris in de benen bent. Ik begon goed en liep voorop. Het ging goed tot de uitkijktoren. Maar daarna volgde nog een lang steil stuk. Eenmaal boven was ik gesloopt. Hier werd het kaf van het koren gescheiden. Er werd gezegd: Hierna volgen nog twee van deze beklimmingen. Op dat moment leek me dat even te veel en ik sloot me aan bij het groepje dat het opgaf, weer afdaalde naar Coo en zich meldde bij de buschauffeur om zich te laten vervoeren naar het eindpunt.

Uitzicht vanaf uitkijktoren bovenaan kabelbaan Plopsa Coo

De bus moest nog hard werken om de klim te maken naar de top van de skipiste. We stapten uit en zagen de snelle groep net de skiheuvel opwandelen. Enkele fanatiekelingen waren zelfs hier nog aan het hardlopen. Nu was het wachten op de rest. De tijd begon te dringen want alles was straks gepland. Rond 16:30 kwamen de laatste 3 lopers binnen. Ik had er toen spijt van dat ik daar niet bijliep. We konden eten. Er werd nagepraat en om 17:30 moesten we de bus in voor de terugreis bus – carpoolen – eigen auto. Om 22 uur was ik thuis.

En thuis moest het matje nog van mijn voetzool en dus ook van de blaar worden gehaald.

Klimaatmars

Een dag kou en nattigheid doorstaan, daar moesten we ons op kleden. Voor het gemak namen we de bus naar het station en vervolgens de trein naar Amsterdam CS. Daar hadden we met mijn broer en zijn dochter afgesproken bij de stationspiano. Die konden we dus allebei niet vinden en bleek een beetje verstopt achter een trap te staan. Vanwege het slechte weer bleven we zo lang mogelijk in het stationsgebouw alvorens ons in de stoet richting de Dam te begeven. Mijn broer speelde nog een stukje op de piano en ontving een applaus. We gingen het barre weer in. De Dam bleek volledig overdekt met paraplus. Een flink deel van het water dat van de paraplu’s afliep kwam terecht op de mensen zonder paraplu. Op ons dus. Door de paraplu’s konden we ook niet zien (en horen) wat er zich op het podium afspeelde. Vrienden bleken zich inmiddels ook op de Dam te bevinden en we deden een poging om bij elkaar te komen. Dat was lastig want de massa kwam al deels in beweging, maar het lukte uiteindelijk toch. Op weg naar het Museumplein was er weer wat bewegingsruimte en kon en redelijk doorgelopen worden. Selena had inmiddels heel koude handen en was niet blij meer. Af en toe bewoog er een geluidsgolf van gejuich over het Rokin. De massa werd via een afzetting van politiemotoren + de berijders om het Rijksmuseum geleid. Dat was tenminste de bedoeling. Wij hadden dat pas door toen we er al tussendoor waren gelopen en een stukje konden afsnijden door onder het Rijksmuseum door te lopen. Het Museumplein was drassig en hier en daar ondergelopen. Er stonden gelukkig mobiele toiletten. We lieten ons fotograferen bij een enorme opblaaswereldbol en deden een poging om ons op te laten warmen in een café. Maar omdat meer mensen op dat idee waren gekomen stond er een rij bij de ingang. Dan maar snel de tram naar CS en de trein naar huis. De reis verliep voorspoedig waardoor we lekker thuis konden opwarmen. Nog een betere optie dan in een café met allemaal natte kleren aan. Nu maar hopen dat ons meelopen enig effect gaat krijgen.

Pierewaaitrail met lamp op zak

Vorig jaar liep ik de Pierewaaitrail zonder lamp (hoofdlamp vergeten). Dat beviel goed. Dit jaar zou ik weer zonder lamp lopen. Wel op zak maar niet op mijn hoofd. Een hoofdlamp is n.l. onderdeel van de verplichte uitrusting, hoewel dit niet gecontroleerd werd.

Vorig jaar was ik op de fiets en bijna te laat. Dit jaar besloot ik met de auto en op tijd te komen. Maar omdat ik toch nog iets te laat vertrok, rustig reed en verkeerd reed was ik pas 5 minuten voor de start aanwezig. Ik kon nog snel een startnummer opspelden en met de anderen mee naar buiten lopen voor de start.

Eerst een stukje over het strand, bij opgang Duin en Kruidberg de Heerenduinen in. Bij ingang Midden/Herenduin het zijpad langs een slootje, dit is een heel lastig paadje in het donker, over de Koepelberg, waar ik nog steeds niet weet hoe de paden lopen, langs ingang Duin en Kruidberg, langs het hek over de Brederodeberg, langs de Oosterplas, over de Hazenberg, het begon al een beetje licht te worden langs Parnassia, over het strand tot opgang Duin en Kruidberg, het pad tussen het strand en de duinen tot IJmuiderslag, het bunkerpad, Kwelderpad, Pierewaaierspad en de finish.

De uitslag: 2:39:31 (17e van de 61 deelnemers), 15 minuten sneller dan vorig jaar!

Vorig jaar liep ik net te snel mee met een groepje waardoor ik snel opgebrand was met veel wandelstukjes als gevolg. Deze keer rustig, maar gestaag doorgelopen, 9 km/h.

Volgend jaar nog maar een keer denk ik.

Concert Ernst Oosterveld

Meestal schrijf ik stukjes over hardlopen. Dit keer echter, gaat het over een muziekuitvoering die ik bijwoonde. Het verhaal begint desondanks met hardlopen.

Na mijn werk fietste ik naar de duinen, naar Koekoeksbos, ongeveer exact het middelpunt tussen Zeeweg, IJmuiden, de zee en de oostgrens van het nationaal park. Vanaf daar rende ik via de rode route naar het strand ter hoogte van duininham/strandslag Kattendel. Het was mooi weer, doch niet te warm en zeker niet druk. Hier en daar een verdwaalde wandelaar, fietser of hardloper. Zo liep er ook een mij onbekende man met een kaal hoofd, een geel t-shirt met opdruk en een kaki broek.

Ik liep over het strand tot Strandslag Zeeweg, het stuk naaktstrand waarop deze tijd van het jaar de bebording ontbreekt. Desalniettemin, dankzij het mooie weer hier en daar een mens zonder kleding, terwijl ik zelfs niet eens mijn (teen)schoenen uitdeed. Dat deed ik wel op het eerste de beste pad toen ik weer de duinen binnenstruinde. Ik leegde mijn schoenen en liep verder, langs donkerbruine pony’s, schotse hooglanders, schapen en ongetwijfeld ook andere diersoort die zich niet vertoonden.

Mijn fiets stond waar ik deze verwachte waardoor ik naar huis kon fietsen, daar kookte, at en weer op mijn fiets stapte. Deze keer samen met Elisa, naar de Pletterij, alwaar een optreden plaatsvond van Ernst Oosterveld, een Haarlems componist van experimentele muziek. Ik las erover in de krant en het maakte me nieuwsgierig.

De Pletterij is een klein zaaltje waar niet commercieel interessante evenementjes worden georganiseerd. Bijvoorbeeld deze. Toegang zelfs gratis, met vrijwillige bijdrage. Ernst nam plaats achter een keyboard, laptop en mengtafel en aan de andere kant van het podium zat een man met een elektrische gitaar. Er werd een muziekstuk van 40 minuten ten gehore gebracht. Het ging alle kanten op, behalve de bekende. Hij maakte gebruik van eigen ontwikkelde software waaruit stukken muziek kwamen die door berekening in elkaar overliepen, dat gecombineerd met live gespeelde noten/akkoorden uit synthesizers, aangestuurd door keyboard en gitaar. De dissonanten vlogen je om de oren. Het was een soort muziek die ik ooit eerder hoorde met hier en daar een stuk in normale toonaarde en ritmes om even op adem te komen.

De man met het kale hoofd en het gele t-shirt met opdruk en de kakibroek zat aan de andere kant van de zaal eveneens in het publiek. In de pauze ging een metalen kistje rond voor vrijwillige bijdragen en na de pauze een nieuw muziekstuk van 40 minuten, nu met een niet onaardige toevoeging van een contrabassist, voorzien van een contrabas met geïmproviseerde midi-aansluiting. Bij het strijken dus naast een diepe basklank de meest vreemde filmische geluiden. Op een bepaald moment klonken enigszins normale gitaarklanken, solo. Het volgende moment kwamen daar opeens luide synthesizerklanken doorheen, met als effect een lachuitbarsting van het publiek.

De toegift was ook een bijzonder onderdeel. Er moest worden gestemd over wel of geen toegift. Het aantal handen was te weinig en tijdens het stemmen liepen ook de medemuzikanten al van het podium. Ernst speelde toch een stukje van hoe die toegift dan ongeveer geklonken zou hebben, ook weer leidend tot hilariteit.

Het was een bijzondere ervaring.Tot een paar dagen ervoor had ik nog nooit van Ernst Oosterveld gehoord. Eveneens weet ik niet of ik ooit nog iets van hem ga horen. Maar hij woont hemelsbreed 350 meter bij mij vandaan, dus wie weet, kom ik hem nog wel eens tegen op straat.

De hele uitvoering is opgenomen en op YouTube gezet:

Duin & Kruidberg Run

Bij de 4e Duin & Kruidberg run, stond ik als parcoursbegeleider op het fietspad van Duin & Kruidberg richting het strand. Eerst op 2,75 km bij de westelijke splitsing met de Jagtlustweg. Toen de laatste loper (wandelend) voorbij was fietste ik naar de oostelijke splitsing met de Jagtlustweg. Hier was het ± 8 km punt van de 10 km. Het was warm, maar het waaide flink. Dus de lopers liepen in de zon en de wind dan wel in de schaduw en uit de wind waardoor het qua weer best prima te doen was. De directeur van Duin & Kruidberg, deelnemer van het eerste uur, droeg startnummer 1. Deze loop werd georganiseerd door Landgoed Duin & Kruidberg met hulp van AV Suomi. Onderweg liep er een aantal lopers verkeerd door sabotage van de bewegwijzering. Er waren 181 inschrijvingen.

Vertical K Serie

Ik zag de aankondiging van dit evenement en schreef mij onmiddellijk in omdat er maar max. 25/30 mensen mee konden doen. Trainen deed ik voornamelijk op het Kopje van Bloemendaal. Mijn doel was om niet laatste te worden. Inmiddels is alles achter de rug en heb ik er eindelijk een verslag van gemaakt.

1. De Pyramide van Austerlitz

Dit object is gebouwd in 1804 gebouwd door Nederlandse en Franse soldaten om ze iets te doen te geven tijdens het lange wachten. De piramide was in 27 dagen klaar.

Start: zaterdag 24 maart, 10:00 uur
Hoogtemeters: 1012, 44 x 23m/93 treden
Afstand: 4,6km, 1 x 200m (om de pyramide) + 44 x  2 x 50m (trap, platform)

Aardige weergave van het karakter van deze race

De smalle, ijzeren trap had leuningen aan weerszijden en in het midden, zodoende kan er tegelijkertijd iemand omhoog en omlaag lopen. Om snelle deelnemers kans te geven als eerste de trap te bereiken liepen we vanaf de start eerst een rondje om de piramide. Het snelheidsverschil was groot. Normaal traplopend, 2 treden tegelijk of dribbelend trede voor trede, al dan niet gebruikmakend van de leuning om je aan omhoog te trekken. Op de smalle trap moest zowel omhoog als omlaag worden ingehaald. Dit was passen en meten, maar het ging. Op de top van de piramide staat een obelisk. Eenmaal boven liepen we hier een rondje omheen alvorens weer af te dalen. Ook dit was weer een gelegenheid om de snelleren voorrang te verlenen en de langzameren voorbij te gaan. Ook beneden was een klein lusje waar dit mogelijk was. Veilig en snel naar beneden kon dankzij de trapleuningen. Na 1 uur klonk de koebel als teken dat de winnaar klaar was met het laatste rondje. Ik moest vervolgens nog bijna 20 minuten.

Tijd: 01:22:53
Positie: 18e van de 23 gefinishte heren

2. Emma Pyramide, Velp

In het kader van werkverschaffing werd in 1891 een uitkijkberg gemaakt, die iets weg had van een piramide. Later werd er een uitkijktoren aan toegevoegd. In 2011 is de toren vernieuwd en verhoogd.

Start: Zaterdag 14 april 2018, 10:00
Hoogtemeters: 1026, 18 x 57 meter
Afstand: 9,9km, 18 x 550 meter

Emma Pyramide

Eigenlijk was ik iets te laat van huis weggereden en onderweg miste ik een afslag. En ik wist niet precies waar de startlocatie was. Na enig zoeken vond ik deze een paar minuten voor de start. Mijn naam was al doorgestreept. De deelnemers wachtten nog even tot ik mijn startnummer had opgespeld en we begonnen met de 2e VK. Eerst een stukje omhoog over een zeer ongelijk (technisch) pad met boomwortels, daarna een stukje vals plat door het bos, over een spiraalvormig pad de Emma Piramyde op en daarna het beklimmen van de uitkijktoren. Daar een rondje om het trapgat en vervolgens alles in omgekeerde richting weer naar beneden. Daar moest je je startnummer roepen en werd er weer een ronde genoteerd door de organisatie.  Het smalle technische paadje was extra lastig. Een single track waar deelnemers in uiteenlopende snelheden omhoog en omlaag gingen, dus vele malen ruimte maken of ruimte afdwingen door even naast het pad te gaan of gewoon doorlopen en een ander het ad af laten gaan. Over het algemeen kreeg het dalende verkeer voorrang. Op dit parcours, met een wat horizontale afstand,  waren de skyrunners in het nadeel en de trailrunners in het voordeel. Blij dat ik klaar was na 18 rondes. Twee deelnemers liepen door een telfout een rondje extra.

Tijd: 02:13:55
Positie: 15e van 22 gefinishte heren

3. Langste trap van Nederland, Landgraaf

De Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel op het grondgebied van de gemeente Landgraaf. De heuvel is ontstaan als steenberg van de Staatsmijn Wilhelmina en is in de jaren 70 van de 20e eeuw omgevormd tot recreatiegebied.

Start: 21 april 2018, 10:00 uur
Hoogtemeters:
± 975, 13 x 75m/508 treden
Afstand: 6,4km, 13 x 2 x 248m

Verschillende stijgtechnieken op de langste trap van Nederland

Helemaal naar Landgraaf, en dat voor een paar keer die trap op! Gelukkig deed iemand een oproep om te carpoolen. Zo konden we een groot deel van de weg met 3 deelnemers met 1 auto afleggen. We waren ruim op tijd en het was warm aan het worden. Als je beneden aan die trap staat lijkt de top bijna onbereikbaar vanwege het perspectivische gezichtsbedrog. Onderaan is de trap breed en bovenaan smal. Omhoog kijken is onderweg dus niet aan te raden. Na het startschot begon ik enthousiast met 2 treden tegelijk, daarna afwisselend enkele of dubbele treden, omhoog dribbelend en gebruik makend van de leuning om mezelf gemakkelijker omhoog te bewegen. Naar beneden kon via een paadje door het gras naast de trap. Hoewel dit veel afremkracht koste, bleek dit een enorm voordeel t.o.v. de deelnemers die afdaalden via de trap. Ook was het oppassen bij de dwarshekjes, geplaatst om het mtb-ers lastig te maken hier af te dalen. Het werd heel warm en de vermoeidheid nam bijna exponentieel toe. Een paar deelnemers stapten zelfs uit. Na de finish moe maar voldaan, heel veel dorst en 4 dagen spierpijn.

Uitslag: 9e van de 17 gefinishte heren

4. SnowPlanet, Spaarnwoude

Indoorskibaan in recreatiegebied Spaarnwoude.  Op de skipiste heerst een constante temperatuur van -5° Celsius.

Start: 28 april 2018, 9:30 uur
Hoogtemeters:
±1000, 38 x 27?m
Afstand: 12,9km, 38 x 2 x 170m

Start van de afdaling

Ha, ik kon deze keer gewoon op de fiets naar de startlocatie! Deze keer werd er gelopen met chip omdat er meer mensen meededen. Dik ingepakt, muts, vest, handschoenen. Omhoog lopen ging prima, al had ik al bij de 2e keer besloten snel omhoog te wandelen in plaats van (hard)lopen. Het wegglijden viel me mee. Alleen op het steilste stuk, bijna bovenaan gleed ik af en toe een klein stukje naar beneden. Naar beneden was een verrassing, hoe zou dat gaan? Ik zag anderen gaan, sommigen snel, anderen voorzichtig langzaam. Ik besloot te doen alsof het een zandberg was. Lekker naar beneden struinen met grote passen. Alleen zakte je hier wat verder weg en het glibberde hier en daar. Dit deed ik vervolgens alle afdalingen en viel niet 1 x. Sommigen gingen sneller omhoog, maar langzamer omlaag. Al snel deed ik mijn vest en mijn handschoenen uit. 38x dit intensieve rondje is best veel, dus ik fietste op de terugweg wat langzamer dan op de heenweg.

Uitslag: 14e van de 21 gefinishte heren

Uitreiking hoodies in MST-winkel, Zoetermeer

24 mei 2018, 19 uur

Finishers eerste Vertical K series in Nederland na de uitreiking van de windjacks

Meteen vanuit mijn werk nam ik de trein naar Zoetermeer. Iets van 1 uur en 3 kwartier reizen. Met de auto zou ik er ongeveer net zo lang over gedaan hebben in de drukke avondspits. Vanuit station Zoetermeer-Oost was het nog bijna 2 km lopen naar de MST-winkel op een industrieterrein met metaalstraatnamen. Onderweg was een stoep zo bezaaid met hondenpoep dat je de drollen bijna niet kon ontwijken. Het was leuk om de meeste deelnemers weer te zien en de mensen waarmee ik had gelopen ook eens te spreken. Er werden pizza’s en salades aangerukt en er was bier in een soort van hoestdrankflesjes. We kregen officieel onze beloofde hoodie (in de vorm van een windjack) uitgereikt. Een zeer licht jackje in de kleuren geel en zwart met op de achterkant het logo van het Vertical K gebeuren met de namen van de plaatsen waar we de VK’s hebben afgelegd. Ook was dit een leuke gelegenheid om eens te kijken in deze fraaie winkel vol nuttige en mooie spulletjes voor trailrunners. De terugweg was niet echt een succes. Ik liep terug naar het station met Justus en kon het station niet binnenkomen via het poortje vanwege een te laag OV-chipsaldo. Daarom liepen we samen door de deurtjes van het poortje. Gelukkig was op het perron een automaat. Ik laadde de kaart op en moest mijn ov-kaart gebruiken om weer door het poortje naar buiten te gaan om vervolgens weer terug door het poortje te gaan om in te kunnen checken. Fout fout fout! Toen bleek mijn saldo weer te laag. Het opladen was dus mislukt. En ik miste de trein. Nog een keer opladen, uitcheck, inchecken en hetzelfde gebeurde weer. Ik gaf het op en wachtte op de volgende trein. Daar uitgezocht met de conductrice waardoor het fout was gegaan. Als je uitcheckt zonder ingechecked te zijn gaat er 20 euro van je saldo af. Dat is precies de hoeveelheid die ik er 2x had opgezet. Op station Den Haag Centraal heb ik alles recht kunnen laten zetten bij de servicebalie. Ik heb een paar verbeterpuntjes voor de NS:

  1. Sluit het perron niet af met poortjes
  2. Als je dat wel doet: Zet er dan een automaat bij
  3. Schrijf geen 20 euro van de kaart als iemand uitcheckt

Maar goed, ik dwaal af. Deze VK-serie was bijzonder leuk. Veel uiteenlopende mensen deden mee. Jong, oud (ik), snel, langzaam (ik). Met als doel wat extra trainen voor een bergtrail, proberen te winnen of gewoon voor de uitdaging (ik). De uitslagen waren wat lastig te vinden maar ik bleek 14e geworden te zijn in de uitslag van de 24 deelnemende heren.

Mijn doel om niet laatste te worden was ruimschoots gehaald. Wat ik hier gemerkt heb is dat de Wilhelminaberg het meeste spierpijn opleverde. Dit, waarschijnlijk vanwege de lange klimmen. Als ik nog eens een bergtrail ga doen zal ik deze locatie zeker nog een keer aandoen. Misschien kan ik dat dan wel combineren met Pinkpop.

Pierwaaitrail zonder lamp

Net wakker voor 2 wekkers om 4:45. Om 5:15 zat ik op de fiets naar IJmuiden. Ik fietste nog verkeerd, waardoor ik pas 5 minuten voor de start mijn startnummer in ontvangst kon nemen. Daarna snel opspelden. Ik was nog bezig mezelf in gereedheid te brengen toen het aftellen al bezig was. Ook bleek ik mijn hoofdlamp nog thuis te liggen. Vergeten in de tas te doen.

De eerste 5 kilometer ging langs het Kennemermeer en langs het strand. Bij Parnassia de duinen in. De route gaf het Laarzenpad aan, maar iedereen besloot om te lopen om de voetjes droog te houden. Ik liep hier nog tussen een groep hoofdlantaarndragers, dus ik kon meeliften op andermans licht. Al zagen ze prima, ze liepen na de Hazenberg het verkeerde pad in, het ruiterpad. Op de Starreberg besloot ik even op adem te komen en mijn proviand aan te spreken. De groep liep mij wat te snel, dus ik liet ze gaan en at een banaan.

Nu liep ik in het donker. Dat gaf rust. Beter dan al die lichtbundels. Aan de voet van de Brederodeberg bleek ik het klein paadje rechts van het officiële voetpad op te moeten. Ik kon dat paadje niet goed vinden en nam alsnog het grote pad. Maar omdat ik toch graag op het parcours wilde lopen liep ik van het pad af naar het blauwe lijntje dat mijn navigatieapparaat aangaf. In de verte zag ik 2 lampen. De lampen hielden even stil toen ze allerlei gekraak in het struikgewas hoorden. Even later verscheen ik, zonder lamp. Ze dachten vast dat het een hert was. Ik liep achter deze deelnemers die ik de rest van het parcours afwisselen voor en achter mij had. Ze liepen regelmatig verkeerd of stonden bij een splitsing te twijfelen welke kant ze op moesten. Als ze mij niet hadden gebruikt als gids, hadden ze heel wat meer kilometers moeten lopen.

Tot twee keer toe viel ik op de grond. De eerst keer liep ik tegen een boomtak en viel achterover op het zand. Niets aan de hand. Daarna nog een kleine struikeling tijdens het beklimmen van de Koepelberg. Ik vond het een beetje jammer toen het licht begon te worden. Het was best te doen zo, zonder hoofdlamp. Helemaal omdat ik in NPZK inmiddels ongeveer blind de weg weet.

Vlak na het Hubertuspad speelde ik voor de tweede keer een beetje vals. Door iets om te lopen behield ik droge voeten. Die verleiding zou er niet geweest zijn als ik de weg hier niet zou kennen.

Een paar kilometer voor de finish voegden zich nog 2 lopers bij ons. We liepen een klein stukje gezamenlijk totdat ik besloot het nog wat rustiger aan te doen. Het groepje liep voor mij uit. Toen ze het laatste stukje nog verkeerd liepen kwamen we toch nog ongeveer gelijk aan. Kloktijd 02:55:12.

Er werd geklapt voor de finishers. De Pierewaaitrail is onderdeel van de Dutch Coast Ultra. Je kunt kiezen uit verschillende afstanden op verschillende delen van het parcours. De start is ’s avonds om 10 uur in Den Helder. Twee jaar geleden liep ik vanaf daar 25km tot Petten. Je kunt ook kiezen voor 50km, 75km en 100km. De eindstreep voor de 75km is het clubgebouw van Pierewaai. De 100km-lopers kunnen hier pauzeren en lopen er nog een Pierwaaitrail achteraan. Omdat je die trial ook afzonderlijk kunt lopen leek het mij leuk om deze eens te proberen. Er stond een lange rij tafels met daarop een buffet met calorierijk voedsel en drinken, waaronder ook lekkere biertjes van hoge gisting.

Na eten, drinken en napraten stapte ik op mijn fiets richting huis. Onderweg bedacht ik me dat dit één van de leukste loopevenementen was uit mijn loopcarrière.

HappyRunning Duin en Strandloop 2017

Dit was de derde keer dat ik meeliep in de HappyRunning Duin en Strandloop 2017. De wedstrijd begon om 11 uur. Om 10:15 reed ik van huis weg om nog op tijd te zijn voor de aanmelding in paviljoen Noordzee op het strand van IJmuiden. Onderweg regen en hagel. De meeste lopers waren gekleed in minstens een lange broek en shirts met lange mouwen en ik zag ook een flink aantal regenjasjes. Ik droeg een korte broek en een t-shirt. Wel wat frisjes aan de start en ook wat frisjes als er een hagel- of regenbui zou komen. Ik had me ingeschreven voor de 10km, die was net zo duur (9 euro) als de 5km afstand. Anders had ik wellicht voor de 5km gekozen.

Ik had mijn teenschoenen aan. De vorige keer op blote voeten beviel niet echt goed.

Het eerste stukje ging zuidwaarts over het strand. Daarna richting het Kennemermeer, erlangs en via de Kennemerboulevard naar de bunkerroute en vervolgens weer via het strand terug richting paviljoen Noordzee. Dit was de route van de 5km. De 10km-lopers mochten nog een rondje. Omdat ik voor de start al twijfelde tussen de 5 en de 10, begon ik nu, met het eindpunt van de 5km in zicht weer te twijfelen. ‘Als je twijfelt niet doen’, zeg ik altijd. Dus ik besloot te stoppen. Het laatste stukje versnelde ik waardoor ik toch nog 8e werd (van de ±50).

Barefoot Crew loopt halve Marathon Amsterdam

Het was op een recordwarme oudewijvenzomerdag halverwege oktober. Een paar maanden eerder hadden we besloten om met 21 blootpootapen mee te doen aan de halve marathon van Amsterdam.

Met de bus van Haarlem naar het Olympisch Stadion, dat was voor mij de snelste optie. Eenmaal ingestapt was ik 26 minuten later op 9 minuten loopafstand van het stadion. Ik had voor de zekerheid een screendump van een kaartje gemaakt om de weg te vinden maar dat bleek niet nodig. Een massa felgekleurde mensen bewoog gestaag een zekere richting op. Ik ging op in die massa. Even later was het de kunst om op de afgesproken plek te komen, de brug achter het stadion. Maar er waren daar 2 bruggen. De verzamelplek werd bij een boom tussen de 2 bruggen in. Ik liep wat rond met de Crazy Barefootvlag om de barrevoeters te verzamelen. We kregen fraaie Barefoot Crew hemdjes en startnummers.

We moesten door een soort menselijke stroopachtige massa ons startvak proberen te bereiken. Aan het startschot te horen waren we ongeveer op de juiste tijd en plaats. We bewogen mee met de stroom die uiteindelijk van wachten, slenteren, wandelen, dribbelen en joggen, overging in slalommend hardlopen. 1 ding was van belang: Volg de Crazy Barefootvlag.

Na een paar kilometer kwam er wat meer lucht tussen de lopers. Ruud, de vlagdrager, zweepte met succes de toeschouwers op en kreeg ze telkens zover om ons aan te moedigen. Hij sprak ook veel lopers, die het zichtbaar zwaar hadden, moed in. Ondertussen bleek dat het asfalt van Amsterdam niet echt comfortabel loopt. Mijn blootsvoetse trainingen hadden voornamelijk plaatsgevonden op duinpaden, fietspaden en stoepen, en niet op de rijweg. Ik zocht de gladde witte wegbelijningen op om mijn voeten enigszins te ontzien. Ondanks dat er soms maar 1 van de 4 voetlandingen op een onderbroken streep kwam, gaf dat toch verlichting. De structuur van de weg was op zich aanvaardbaar, maar met nog zoveel kilometers te gaan maakte ik mij wel zorgen. Ik had mezelf nadrukkelijk geen blaren beloofd.

De verzorgingsposten boden bananen, water en sponzen. Ik at banaan maar liet de sponzen en bekers staan. Ik ben er op tegen om spullen eenmalig te gebruiken. We baanden ons een wegover de natte weg met weggegooide bekers en sponzen die gemiddeld 2 seconden in gebruik zijn geweest. Die natte sponzen liepen overigens wel zo lekker dat ik wenste dat het hele parcours van natte spons was.

Ik had van tevoren het parcours niet bestudeerd, dus ik was onaangenaam verrast toen we het Vondelpark inliepen. Ik kende het gematigd grove asfalt daar. Mijn getergde voeten begonnen pijn te doen. Ik raakte daardoor ook achter op de vlagdrager. Op een gegeven moment zag ik ineens Ruth (natural running coach en organisator van deze stunt) vlakbij lopen. Ze begon te versnellen om de vlag bij te halen en ik volgde. Nog een paar kilometer. Weer rotwegdek met amper belijning.

Gelukkig kregen we het stadion in beeld. Met de comfortabele oranje verende ondergrond van de atletiekbaan in het vooruitzicht kon ik mijn zorgen laten varen. Met rauwe voeten en wonder boven wonder zonder blaren over de finish in 02:07:56. Naast de baan was heerlijk gras dat voor ons dienst deed als blusdeken.

Iedereen bleek witte stukjes op de voeten te hebben. Kartonnen bekerpulp van bij de drinkposten. We feliciteerden elkaar en bewogen als teerzand naar de uitgang. Ik had mijn Luna’s bij me en was blij om ze onder mijn voeten te kunnen binden. Na wat bijkomen, wat foto’s en wat napraten ging ieder zijns/haars weegs.

Ik besloot de metro te pakken naar Centraal. Bij het metrostation kwam ik terecht in een ingedikte modderstroom. Een perron vol mensen drong de metro in. Eenmaal vertrokken bleek deze voor mij de verkeerde kant op te gaan. Even later stapte ik het eerstvolgende station uit om in alle rust in de metro in tegengestelde richting te stappen. Elke halte stapten er felgekleurde mensen met dikke schoenen uit totdat ik ineens een uitzondering was en de medepassasiers mij vreemd aankeken met mijn Barefoot Crewhemd met startnummer.

Thuis kreeg ik mijn voetzolen niet meer schoon. Alsof het Amsterdamse asfalt vers onder mijn voeten getatoeëerd was. En zo voelde het ook.