Concert Ernst Oosterveld

Meestal schrijf ik stukjes over hardlopen. Dit keer echter, gaat het over een muziekuitvoering die ik bijwoonde. Het verhaal begint desondanks met hardlopen.

Na mijn werk fietste ik naar de duinen, naar Koekoeksbos, ongeveer exact het middelpunt tussen Zeeweg, IJmuiden, de zee en de oostgrens van het nationaal park. Vanaf daar rende ik via de rode route naar het strand ter hoogte van duininham/strandslag Kattendel. Het was mooi weer, doch niet te warm en zeker niet druk. Hier en daar een verdwaalde wandelaar, fietser of hardloper. Zo liep er ook een mij onbekende man met een kaal hoofd, een geel t-shirt met opdruk en een kaki broek.

Ik liep over het strand tot Strandslag Zeeweg, het stuk naaktstrand waarop deze tijd van het jaar de bebording ontbreekt. Desalniettemin, dankzij het mooie weer hier en daar een mens zonder kleding, terwijl ik zelfs niet eens mijn (teen)schoenen uitdeed. Dat deed ik wel op het eerste de beste pad toen ik weer de duinen binnenstruinde. Ik leegde mijn schoenen en liep verder, langs donkerbruine pony’s, schotse hooglanders, schapen en ongetwijfeld ook andere diersoort die zich niet vertoonden.

Mijn fiets stond waar ik deze verwachte waardoor ik naar huis kon fietsen, daar kookte, at en weer op mijn fiets stapte. Deze keer samen met Elisa, naar de Pletterij, alwaar een optreden plaatsvond van Ernst Oosterveld, een Haarlems componist van experimentele muziek. Ik las erover in de krant en het maakte me nieuwsgierig.

De Pletterij is een klein zaaltje waar niet commercieel interessante evenementjes worden georganiseerd. Bijvoorbeeld deze. Toegang zelfs gratis, met vrijwillige bijdrage. Ernst nam plaats achter een keyboard, laptop en mengtafel en aan de andere kant van het podium zat een man met een elektrische gitaar. Er werd een muziekstuk van 40 minuten ten gehore gebracht. Het ging alle kanten op, behalve de bekende. Hij maakte gebruik van eigen ontwikkelde software waaruit stukken muziek kwamen die door berekening in elkaar overliepen, dat gecombineerd met live gespeelde noten/akkoorden uit synthesizers, aangestuurd door keyboard en gitaar. De dissonanten vlogen je om de oren. Het was een soort muziek die ik ooit eerder hoorde met hier en daar een stuk in normale toonaarde en ritmes om even op adem te komen.

De man met het kale hoofd en het gele t-shirt met opdruk en de kakibroek zat aan de andere kant van de zaal eveneens in het publiek. In de pauze ging een metalen kistje rond voor vrijwillige bijdragen en na de pauze een nieuw muziekstuk van 40 minuten, nu met een niet onaardige toevoeging van een contrabassist, voorzien van een contrabas met geïmproviseerde midi-aansluiting. Bij het strijken dus naast een diepe basklank de meest vreemde filmische geluiden. Op een bepaald moment klonken enigszins normale gitaarklanken, solo. Het volgende moment kwamen daar opeens luide synthesizerklanken doorheen, met als effect een lachuitbarsting van het publiek.

De toegift was ook een bijzonder onderdeel. Er moest worden gestemd over wel of geen toegift. Het aantal handen was te weinig en tijdens het stemmen liepen ook de medemuzikanten al van het podium. Ernst speelde toch een stukje van hoe die toegift dan ongeveer geklonken zou hebben, ook weer leidend tot hilariteit.

Het was een bijzondere ervaring.Tot een paar dagen ervoor had ik nog nooit van Ernst Oosterveld gehoord. Eveneens weet ik niet of ik ooit nog iets van hem ga horen. Maar hij woont hemelsbreed 350 meter bij mij vandaan, dus wie weet, kom ik hem nog wel eens tegen op straat.

De hele uitvoering is opgenomen en op YouTube gezet:

Vertical K Serie

Ik zag de aankondiging van dit evenement en schreef mij onmiddellijk in omdat er maar max. 25/30 mensen mee konden doen. Trainen deed ik voornamelijk op het Kopje van Bloemendaal. Mijn doel was om niet laatste te worden. Inmiddels is alles achter de rug en heb ik er eindelijk een verslag van gemaakt.

1. De Pyramide van Austerlitz

Dit object is gebouwd in 1804 gebouwd door Nederlandse en Franse soldaten om ze iets te doen te geven tijdens het lange wachten. De piramide was in 27 dagen klaar.

Start: zaterdag 24 maart, 10:00 uur
Hoogtemeters: 1012, 44 x 23m/93 treden
Afstand: 4,6km, 1 x 200m (om de pyramide) + 44 x  2 x 50m (trap, platform)

Aardige weergave van het karakter van deze race

De smalle, ijzeren trap had leuningen aan weerszijden en in het midden, zodoende kan er tegelijkertijd iemand omhoog en omlaag lopen. Om snelle deelnemers kans te geven als eerste de trap te bereiken liepen we vanaf de start eerst een rondje om de piramide. Het snelheidsverschil was groot. Normaal traplopend, 2 treden tegelijk of dribbelend trede voor trede, al dan niet gebruikmakend van de leuning om je aan omhoog te trekken. Op de smalle trap moest zowel omhoog als omlaag worden ingehaald. Dit was passen en meten, maar het ging. Op de top van de piramide staat een obelisk. Eenmaal boven liepen we hier een rondje omheen alvorens weer af te dalen. Ook dit was weer een gelegenheid om de snelleren voorrang te verlenen en de langzameren voorbij te gaan. Ook beneden was een klein lusje waar dit mogelijk was. Veilig en snel naar beneden kon dankzij de trapleuningen. Na 1 uur klonk de koebel als teken dat de winnaar klaar was met het laatste rondje. Ik moest vervolgens nog bijna 20 minuten.

Tijd: 01:22:53
Positie: 18e van de 23 gefinishte heren

2. Emma Pyramide, Velp

In het kader van werkverschaffing werd in 1891 een uitkijkberg gemaakt, die iets weg had van een piramide. Later werd er een uitkijktoren aan toegevoegd. In 2011 is de toren vernieuwd en verhoogd.

Start: Zaterdag 14 april 2018, 10:00
Hoogtemeters: 1026, 18 x 57 meter
Afstand: 9,9km, 18 x 550 meter

Emma Pyramide

Eigenlijk was ik iets te laat van huis weggereden en onderweg miste ik een afslag. En ik wist niet precies waar de startlocatie was. Na enig zoeken vond ik deze een paar minuten voor de start. Mijn naam was al doorgestreept. De deelnemers wachtten nog even tot ik mijn startnummer had opgespeld en we begonnen met de 2e VK. Eerst een stukje omhoog over een zeer ongelijk (technisch) pad met boomwortels, daarna een stukje vals plat door het bos, over een spiraalvormig pad de Emma Piramyde op en daarna het beklimmen van de uitkijktoren. Daar een rondje om het trapgat en vervolgens alles in omgekeerde richting weer naar beneden. Daar moest je je startnummer roepen en werd er weer een ronde genoteerd door de organisatie.  Het smalle technische paadje was extra lastig. Een single track waar deelnemers in uiteenlopende snelheden omhoog en omlaag gingen, dus vele malen ruimte maken of ruimte afdwingen door even naast het pad te gaan of gewoon doorlopen en een ander het ad af laten gaan. Over het algemeen kreeg het dalende verkeer voorrang. Op dit parcours, met een wat horizontale afstand,  waren de skyrunners in het nadeel en de trailrunners in het voordeel. Blij dat ik klaar was na 18 rondes. Twee deelnemers liepen door een telfout een rondje extra.

Tijd: 02:13:55
Positie: 15e van 22 gefinishte heren

3. Langste trap van Nederland, Landgraaf

De Wilhelminaberg is een kunstmatige heuvel op het grondgebied van de gemeente Landgraaf. De heuvel is ontstaan als steenberg van de Staatsmijn Wilhelmina en is in de jaren 70 van de 20e eeuw omgevormd tot recreatiegebied.

Start: 21 april 2018, 10:00 uur
Hoogtemeters:
± 975, 13 x 75m/508 treden
Afstand: 6,4km, 13 x 2 x 248m

Verschillende stijgtechnieken op de langste trap van Nederland

Helemaal naar Landgraaf, en dat voor een paar keer die trap op! Gelukkig deed iemand een oproep om te carpoolen. Zo konden we een groot deel van de weg met 3 deelnemers met 1 auto afleggen. We waren ruim op tijd en het was warm aan het worden. Als je beneden aan die trap staat lijkt de top bijna onbereikbaar vanwege het perspectivische gezichtsbedrog. Onderaan is de trap breed en bovenaan smal. Omhoog kijken is onderweg dus niet aan te raden. Na het startschot begon ik enthousiast met 2 treden tegelijk, daarna afwisselend enkele of dubbele treden, omhoog dribbelend en gebruik makend van de leuning om mezelf gemakkelijker omhoog te bewegen. Naar beneden kon via een paadje door het gras naast de trap. Hoewel dit veel afremkracht koste, bleek dit een enorm voordeel t.o.v. de deelnemers die afdaalden via de trap. Ook was het oppassen bij de dwarshekjes, geplaatst om het mtb-ers lastig te maken hier af te dalen. Het werd heel warm en de vermoeidheid nam bijna exponentieel toe. Een paar deelnemers stapten zelfs uit. Na de finish moe maar voldaan, heel veel dorst en 4 dagen spierpijn.

Uitslag: 9e van de 17 gefinishte heren

4. SnowPlanet, Spaarnwoude

Indoorskibaan in recreatiegebied Spaarnwoude.  Op de skipiste heerst een constante temperatuur van -5° Celsius.

Start: 28 april 2018, 9:30 uur
Hoogtemeters:
±1000, 38 x 27?m
Afstand: 12,9km, 38 x 2 x 170m

Start van de afdaling

Ha, ik kon deze keer gewoon op de fiets naar de startlocatie! Deze keer werd er gelopen met chip omdat er meer mensen meededen. Dik ingepakt, muts, vest, handschoenen. Omhoog lopen ging prima, al had ik al bij de 2e keer besloten snel omhoog te wandelen in plaats van (hard)lopen. Het wegglijden viel me mee. Alleen op het steilste stuk, bijna bovenaan gleed ik af en toe een klein stukje naar beneden. Naar beneden was een verrassing, hoe zou dat gaan? Ik zag anderen gaan, sommigen snel, anderen voorzichtig langzaam. Ik besloot te doen alsof het een zandberg was. Lekker naar beneden struinen met grote passen. Alleen zakte je hier wat verder weg en het glibberde hier en daar. Dit deed ik vervolgens alle afdalingen en viel niet 1 x. Sommigen gingen sneller omhoog, maar langzamer omlaag. Al snel deed ik mijn vest en mijn handschoenen uit. 38x dit intensieve rondje is best veel, dus ik fietste op de terugweg wat langzamer dan op de heenweg.

Uitslag: 14e van de 21 gefinishte heren

Uitreiking hoodies in MST-winkel, Zoetermeer

24 mei 2018, 19 uur

Finishers eerste Vertical K series in Nederland na de uitreiking van de windjacks

Meteen vanuit mijn werk nam ik de trein naar Zoetermeer. Iets van 1 uur en 3 kwartier reizen. Met de auto zou ik er ongeveer net zo lang over gedaan hebben in de drukke avondspits. Vanuit station Zoetermeer-Oost was het nog bijna 2 km lopen naar de MST-winkel op een industrieterrein met metaalstraatnamen. Onderweg was een stoep zo bezaaid met hondenpoep dat je de drollen bijna niet kon ontwijken. Het was leuk om de meeste deelnemers weer te zien en de mensen waarmee ik had gelopen ook eens te spreken. Er werden pizza’s en salades aangerukt en er was bier in een soort van hoestdrankflesjes. We kregen officieel onze beloofde hoodie (in de vorm van een windjack) uitgereikt. Een zeer licht jackje in de kleuren geel en zwart met op de achterkant het logo van het Vertical K gebeuren met de namen van de plaatsen waar we de VK’s hebben afgelegd. Ook was dit een leuke gelegenheid om eens te kijken in deze fraaie winkel vol nuttige en mooie spulletjes voor trailrunners. De terugweg was niet echt een succes. Ik liep terug naar het station met Justus en kon het station niet binnenkomen via het poortje vanwege een te laag OV-chipsaldo. Daarom liepen we samen door de deurtjes van het poortje. Gelukkig was op het perron een automaat. Ik laadde de kaart op en moest mijn ov-kaart gebruiken om weer door het poortje naar buiten te gaan om vervolgens weer terug door het poortje te gaan om in te kunnen checken. Fout fout fout! Toen bleek mijn saldo weer te laag. Het opladen was dus mislukt. En ik miste de trein. Nog een keer opladen, uitcheck, inchecken en hetzelfde gebeurde weer. Ik gaf het op en wachtte op de volgende trein. Daar uitgezocht met de conductrice waardoor het fout was gegaan. Als je uitcheckt zonder ingechecked te zijn gaat er 20 euro van je saldo af. Dat is precies de hoeveelheid die ik er 2x had opgezet. Op station Den Haag Centraal heb ik alles recht kunnen laten zetten bij de servicebalie. Ik heb een paar verbeterpuntjes voor de NS:

  1. Sluit het perron niet af met poortjes
  2. Als je dat wel doet: Zet er dan een automaat bij
  3. Schrijf geen 20 euro van de kaart als iemand uitcheckt

Maar goed, ik dwaal af. Deze VK-serie was bijzonder leuk. Veel uiteenlopende mensen deden mee. Jong, oud (ik), snel, langzaam (ik). Met als doel wat extra trainen voor een bergtrail, proberen te winnen of gewoon voor de uitdaging (ik). De uitslagen waren wat lastig te vinden maar ik bleek 14e geworden te zijn in de uitslag van de 24 deelnemende heren.

Mijn doel om niet laatste te worden was ruimschoots gehaald. Wat ik hier gemerkt heb is dat de Wilhelminaberg het meeste spierpijn opleverde. Dit, waarschijnlijk vanwege de lange klimmen. Als ik nog eens een bergtrail ga doen zal ik deze locatie zeker nog een keer aandoen. Misschien kan ik dat dan wel combineren met Pinkpop.

Pierwaaitrail zonder lamp

Net wakker voor 2 wekkers om 4:45. Om 5:15 zat ik op de fiets naar IJmuiden. Ik fietste nog verkeerd, waardoor ik pas 5 minuten voor de start mijn startnummer in ontvangst kon nemen. Daarna snel opspelden. Ik was nog bezig mezelf in gereedheid te brengen toen het aftellen al bezig was. Ook bleek ik mijn hoofdlamp nog thuis te liggen. Vergeten in de tas te doen.

De eerste 5 kilometer ging langs het Kennemermeer en langs het strand. Bij Parnassia de duinen in. De route gaf het Laarzenpad aan, maar iedereen besloot om te lopen om de voetjes droog te houden. Ik liep hier nog tussen een groep hoofdlantaarndragers, dus ik kon meeliften op andermans licht. Al zagen ze prima, ze liepen na de Hazenberg het verkeerde pad in, het ruiterpad. Op de Starreberg besloot ik even op adem te komen en mijn proviand aan te spreken. De groep liep mij wat te snel, dus ik liet ze gaan en at een banaan.

Nu liep ik in het donker. Dat gaf rust. Beter dan al die lichtbundels. Aan de voet van de Brederodeberg bleek ik het klein paadje rechts van het officiële voetpad op te moeten. Ik kon dat paadje niet goed vinden en nam alsnog het grote pad. Maar omdat ik toch graag op het parcours wilde lopen liep ik van het pad af naar het blauwe lijntje dat mijn navigatieapparaat aangaf. In de verte zag ik 2 lampen. De lampen hielden even stil toen ze allerlei gekraak in het struikgewas hoorden. Even later verscheen ik, zonder lamp. Ze dachten vast dat het een hert was. Ik liep achter deze deelnemers die ik de rest van het parcours afwisselen voor en achter mij had. Ze liepen regelmatig verkeerd of stonden bij een splitsing te twijfelen welke kant ze op moesten. Als ze mij niet hadden gebruikt als gids, hadden ze heel wat meer kilometers moeten lopen.

Tot twee keer toe viel ik op de grond. De eerst keer liep ik tegen een boomtak en viel achterover op het zand. Niets aan de hand. Daarna nog een kleine struikeling tijdens het beklimmen van de Koepelberg. Ik vond het een beetje jammer toen het licht begon te worden. Het was best te doen zo, zonder hoofdlamp. Helemaal omdat ik in NPZK inmiddels ongeveer blind de weg weet.

Vlak na het Hubertuspad speelde ik voor de tweede keer een beetje vals. Door iets om te lopen behield ik droge voeten. Die verleiding zou er niet geweest zijn als ik de weg hier niet zou kennen.

Een paar kilometer voor de finish voegden zich nog 2 lopers bij ons. We liepen een klein stukje gezamenlijk totdat ik besloot het nog wat rustiger aan te doen. Het groepje liep voor mij uit. Toen ze het laatste stukje nog verkeerd liepen kwamen we toch nog ongeveer gelijk aan. Kloktijd 02:55:12.

Er werd geklapt voor de finishers. De Pierewaaitrail is onderdeel van de Dutch Coast Ultra. Je kunt kiezen uit verschillende afstanden op verschillende delen van het parcours. De start is ’s avonds om 10 uur in Den Helder. Twee jaar geleden liep ik vanaf daar 25km tot Petten. Je kunt ook kiezen voor 50km, 75km en 100km. De eindstreep voor de 75km is het clubgebouw van Pierewaai. De 100km-lopers kunnen hier pauzeren en lopen er nog een Pierwaaitrail achteraan. Omdat je die trial ook afzonderlijk kunt lopen leek het mij leuk om deze eens te proberen. Er stond een lange rij tafels met daarop een buffet met calorierijk voedsel en drinken, waaronder ook lekkere biertjes van hoge gisting.

Na eten, drinken en napraten stapte ik op mijn fiets richting huis. Onderweg bedacht ik me dat dit één van de leukste loopevenementen was uit mijn loopcarrière.

HappyRunning Duin en Strandloop 2017

Dit was de derde keer dat ik meeliep in de HappyRunning Duin en Strandloop 2017. De wedstrijd begon om 11 uur. Om 10:15 reed ik van huis weg om nog op tijd te zijn voor de aanmelding in paviljoen Noordzee op het strand van IJmuiden. Onderweg regen en hagel. De meeste lopers waren gekleed in minstens een lange broek en shirts met lange mouwen en ik zag ook een flink aantal regenjasjes. Ik droeg een korte broek en een t-shirt. Wel wat frisjes aan de start en ook wat frisjes als er een hagel- of regenbui zou komen. Ik had me ingeschreven voor de 10km, die was net zo duur (9 euro) als de 5km afstand. Anders had ik wellicht voor de 5km gekozen.

Ik had mijn teenschoenen aan. De vorige keer op blote voeten beviel niet echt goed.

Het eerste stukje ging zuidwaarts over het strand. Daarna richting het Kennemermeer, erlangs en via de Kennemerboulevard naar de bunkerroute en vervolgens weer via het strand terug richting paviljoen Noordzee. Dit was de route van de 5km. De 10km-lopers mochten nog een rondje. Omdat ik voor de start al twijfelde tussen de 5 en de 10, begon ik nu, met het eindpunt van de 5km in zicht weer te twijfelen. ‘Als je twijfelt niet doen’, zeg ik altijd. Dus ik besloot te stoppen. Het laatste stukje versnelde ik waardoor ik toch nog 8e werd (van de ±50).

Barefoot Crew loopt halve Marathon Amsterdam

Het was op een recordwarme oudewijvenzomerdag halverwege oktober. Een paar maanden eerder hadden we besloten om met 21 blootpootapen mee te doen aan de halve marathon van Amsterdam.

Met de bus van Haarlem naar het Olympisch Stadion, dat was voor mij de snelste optie. Eenmaal ingestapt was ik 26 minuten later op 9 minuten loopafstand van het stadion. Ik had voor de zekerheid een screendump van een kaartje gemaakt om de weg te vinden maar dat bleek niet nodig. Een massa felgekleurde mensen bewoog gestaag een zekere richting op. Ik ging op in die massa. Even later was het de kunst om op de afgesproken plek te komen, de brug achter het stadion. Maar er waren daar 2 bruggen. De verzamelplek werd bij een boom tussen de 2 bruggen in. Ik liep wat rond met de Crazy Barefootvlag om de barrevoeters te verzamelen. We kregen fraaie Barefoot Crew hemdjes en startnummers.

We moesten door een soort menselijke stroopachtige massa ons startvak proberen te bereiken. Aan het startschot te horen waren we ongeveer op de juiste tijd en plaats. We bewogen mee met de stroom die uiteindelijk van wachten, slenteren, wandelen, dribbelen en joggen, overging in slalommend hardlopen. 1 ding was van belang: Volg de Crazy Barefootvlag.

Na een paar kilometer kwam er wat meer lucht tussen de lopers. Ruud, de vlagdrager, zweepte met succes de toeschouwers op en kreeg ze telkens zover om ons aan te moedigen. Hij sprak ook veel lopers, die het zichtbaar zwaar hadden, moed in. Ondertussen bleek dat het asfalt van Amsterdam niet echt comfortabel loopt. Mijn blootsvoetse trainingen hadden voornamelijk plaatsgevonden op duinpaden, fietspaden en stoepen, en niet op de rijweg. Ik zocht de gladde witte wegbelijningen op om mijn voeten enigszins te ontzien. Ondanks dat er soms maar 1 van de 4 voetlandingen op een onderbroken streep kwam, gaf dat toch verlichting. De structuur van de weg was op zich aanvaardbaar, maar met nog zoveel kilometers te gaan maakte ik mij wel zorgen. Ik had mezelf nadrukkelijk geen blaren beloofd.

De verzorgingsposten boden bananen, water en sponzen. Ik at banaan maar liet de sponzen en bekers staan. Ik ben er op tegen om spullen eenmalig te gebruiken. We baanden ons een wegover de natte weg met weggegooide bekers en sponzen die gemiddeld 2 seconden in gebruik zijn geweest. Die natte sponzen liepen overigens wel zo lekker dat ik wenste dat het hele parcours van natte spons was.

Ik had van tevoren het parcours niet bestudeerd, dus ik was onaangenaam verrast toen we het Vondelpark inliepen. Ik kende het gematigd grove asfalt daar. Mijn getergde voeten begonnen pijn te doen. Ik raakte daardoor ook achter op de vlagdrager. Op een gegeven moment zag ik ineens Ruth (natural running coach en organisator van deze stunt) vlakbij lopen. Ze begon te versnellen om de vlag bij te halen en ik volgde. Nog een paar kilometer. Weer rotwegdek met amper belijning.

Gelukkig kregen we het stadion in beeld. Met de comfortabele oranje verende ondergrond van de atletiekbaan in het vooruitzicht kon ik mijn zorgen laten varen. Met rauwe voeten en wonder boven wonder zonder blaren over de finish in 02:07:56. Naast de baan was heerlijk gras dat voor ons dienst deed als blusdeken.

Iedereen bleek witte stukjes op de voeten te hebben. Kartonnen bekerpulp van bij de drinkposten. We feliciteerden elkaar en bewogen als teerzand naar de uitgang. Ik had mijn Luna’s bij me en was blij om ze onder mijn voeten te kunnen binden. Na wat bijkomen, wat foto’s en wat napraten ging ieder zijns/haars weegs.

Ik besloot de metro te pakken naar Centraal. Bij het metrostation kwam ik terecht in een ingedikte modderstroom. Een perron vol mensen drong de metro in. Eenmaal vertrokken bleek deze voor mij de verkeerde kant op te gaan. Even later stapte ik het eerstvolgende station uit om in alle rust in de metro in tegengestelde richting te stappen. Elke halte stapten er felgekleurde mensen met dikke schoenen uit totdat ik ineens een uitzondering was en de medepassasiers mij vreemd aankeken met mijn Barefoot Crewhemd met startnummer.

Thuis kreeg ik mijn voetzolen niet meer schoon. Alsof het Amsterdamse asfalt vers onder mijn voeten getatoeëerd was. En zo voelde het ook.

Trail des Sauvages

Leisteengroeve Carrière d’Yvoir

Trails au Fils du Bocq is voor Nederlanders een betrekkelijk onbekend loopfestijn. Het staat wel in de trailkalenders maar je hoort er vrij weinig over. Dat was precies waar ik naar op zoek was. Er zijn genoeg trailevenementen in de Ardennen die kleinschalig en bovendien zeer betaalbaar zijn. Ik schreef me in voor de 36km/1350hm. Elke afstand heeft hier een eigen naam, deze: Trail des Sauvages (Trail der Wilden).

We besloten er een weekendje weg van te maken met het gezin. De oudere meiden hadden het te druk met hun studie, de jongste ging wel mee, met een vriendinnetje. We huurden een deel van een woonhuis via AirBnB in Mallone met grote tuin met boomhut. Het duurde even om er te komen vanwege een flink aantal files.

Handig: Touwen dankzij een scoutinggroep in de organisatie

De volgende ochtend pakte ik mijn spullen in en en reed naar Evrehailles, 25 minuten rijden. Iets langer, want er was een brug over de Maas afgesloten. In Evrehailles werd ik een tot parkeerplaats omgedoopt weiland ingedirigeerd. Ik was opgelucht mensen in loopoutfit en/of racevesten en/of buffs en/of stokken aan te treffen. Altijd bang om per ongeluk de datum, tijd of plaats verkeerd te hebben gelezen.

Ik haalde mijn startnummer en ging terug naar de auto. Ik had nog 3 kwartier voor de start. Startnummer opspelden, constateren dat ik mijn fototoestel vergeten was. 15 minuten van tevoren liep ik richting de start. Daar hingen grote parcourskaarten die ik nog even bestudeerde. Geen bekenden te zien.

In het startvak kwam er een Franstalige spraakwaterval uit de luidspreker. Uiteindelijk werd er nog een minuut stilte in acht genomen voor iemand die blijkbaar niet meer onder ons was. Er stonden oook mensen met een portret op hun shirt. Even later werd er afgeteld en kon er gelopen worden. Ik startte vrijwel achteraan. Ervaring leerde mij dat ik hiermee de gejaagdheid van medelopers tijdens de eerste afdalingen ontloop.

Een idee van het typische karakter van deze trail

Het dorp zwaaide ons uit, we liepen het bos in. Daarna over glooiende weilanden die me deden denken aan de Koning van Spanjetrail. Even later daalden we af in een diepe steengroeve om er vervolgens met de tong op de schoenen weer uit te klimmen, 143 meter omhoog in 1,8 km. Het water in mijn rugzak klotste irritant. Ik was vergeten de lucht eruit te halen. Een lichte afdaling volgde, daarna steil omhoog en weer steil omlaag met behulp van touwen. Toen een stuk lopen door een bos en uiteindelijk, ravito 1 op 15 km.

Hier liet ik de lucht uit de waterzak ontsnappen en kon geruisloos verder lopen. Uit de verslagen heb ik dit parcours leren kennen als de trail met de Hectomètre Vertical plus nog een aantal beklimmingen die daar niet voor onderdoen.

Hier moest ik denken aan de Barkley Marathon. Die ook deze dag van start ging. Een bijzonder tunneltje met Nirvana en kaarslicht.

Dus ik was niet verrast na 18 km weer aan een stevige klim te moeten beginnen. 132 hoogtemeters binnen 400 meter, hellingspercentage 31%! Niet omhoog kijken. Uiteindelijk was ik boven en twee km verder bereikte ik ravito 2. Hier snel wat chocolade en banaan. Dat is goed geregeld hier. Weer 2 km later stonden wegwijzende vrijwilligers op het pad. Een bordje gaf hier aan dat het parcours van de 17 km afstand hier rechtdoor ging. Wij moesten hier echter linksaf, omhoog. Echt een pad was het niet. Hier was ie dan, de Hectomètre Vertical. Deze hakte er behoorlijk in. Volgens Strava een hellingspercentage van 69%. Hierna liep het parcours over heuvels van fijn leisteengrind. Dit deed me sterk denken aan de EtnaTrail. Omhoog lopen en bij elke stap weer een stukje omlaag wegzakken in het grind. Vermoeiend. Op 1 zo’n berg stond ook een mountainbiker naast zijn fiets. Om de paar seconden kneep hij twee keer in een toeter. Die man stond op minstens 10 plekken op het parcours de deelnemers te betoeteren, waarschijnlijk specifieker om 1 of enkele deelnemers die blijkbaar ergens achter mij liepen te supporten. Om ons daarna iets te ontzien liepen we vervolgens een heel stuk vrij vlak langs rivier le Bocq. Na verloop van tijd troffen we ook hier vrijwilligers van de organisatie aan. Ik wist niet dat dit ook gratis inbegrepen was, maar er moest een rivier doorwaad worden.

Moe, maar nog niet verslagen

Ze hadden touwen van oever naar oever gespannen om te vermoeide lichamen niet te doen laten meevoeren door de stroming. Koud uit het water moesten er weer ruim 100 hoogtemeters overwonnen worden. Hoewel het tegendeel waar was, begon het bijna grappig te worden. Via zo’n 50 haarspeldbochtjes liepen we weer naar beneden. Vanaf dit punt werd ik steeds vaker ingehaald en bedacht dat het niet erg was om de rest van het parcours al wandelend af te leggen en daarmee op een slechte positie in het klassement terecht te komen. Na een paar kilometer was daar ravito 3 waar ik vroeg hoe ver het nog was. 4 km nog. Ongeveer 40 minuten wandelen dus. In het bos zat een man met een bel. Hij zei hophophophophop en ‘un kilomètre et cinq cent mètre’. Vanaf hier geen extreem steil klim- en daalwerk meer. Tijdens lichte dalingen kon ik mij in stramme looppas voortbewegen. Ik meende in de verte finishgeluiden te horen. Ik moest nog een weiland door en een paar straatje in Evrehailles en daar was de finish.

De streepjescode op mijn startnummer werd gescand voor de uitslagen. Ik had er 5 uur en 9 minuten over gedaan. Van tevoren had ik ik de deelnemerslijst gekeken of er nog bekenden meededen. Mij viel op dat de meeste deelnemers daar uit de buurt kwamen.

Zigzagzigzagzigzagzigzag…

Ik zag ook dat er nog 1 deelnemer uit Haarlem was, Edwin de Groot. Ken ik niet, maar gek genoeg staat hij 14 seconde voor mij in de uitslag. Ik was 235e van de 462 deelnemers. Ook opvallend: 22,5% heeft de finish niet weten te halen. De snelste deelnemer was binnen in 3 uur en 11 minuten en de langzaamste in 7 uur en 16 minuten.

Na afloop kreeg ik kramp in mijn linkerenkel. Nog nooit eerder gehad. En 3 dagen spierpijn. Maar ik kan terugblikken op een mooi avontuur. Dit is een veel-voor-weinig-Trail (17 euro). Een fantastisch georganiseerd evenement op slechts 3 uur rijden vanaf Haarlem (zonder files dan).

Pierewaai Trail 2017

Door mijn gekneusde rib besloot ik de Pierewaai Trail, waar ik me voor had ingescheven, niet te lopen en mijn startnummer weg te geven.

Deze wedstrijd is onderdeel van de Dutch Coast Ultra By Night. Vorig jaar liep ik hiervan de eerste 25km vanaf Den Helder.

Volgend jaar maar weer een nieuwe poging wagen.

Happy Running Strand- en Duinloop eindigt in bloedbad

Wat voorheen de Happy Running Strandloop was, met een parcours volledig over het strand, is nu de Happy Running Strand- en Duinloop. De route is nu een stuk gevarieerder met eerst een stuk strand, een stukje over de Zuidpier, de Boulevard, het wandelpad langs de bunkers, wat leuke haarspeldbochtjes, het Zeewinden(fiets)pad, het wandelpad langs het Kennemermeer en via de parkeerplaats naar de finish bij paviljoen Noordzee. Dit is een parcours van 5km. De deelnemers van de 10km liepen dit rondje 2x. Ik ook dus.

Foto: Ton van Steijn
Parcours
Parcours: rondje van 5km en 50 hoogtemeters

Voor de start wist ik nog niet zeker of ik zonder schoenen zou gaan lopen. Er was niet veel tijd om daar over na te denken, dus trok ik ze maar uit. Het was een graad of 3/4 met een ijzig windje. Gelukkig stond ik slechts 2 minuten in het startvak. Het stuk strand ging prima, er lagen wel veel scheermesjes, maar die leggen het meestal af tegen blote voeten. Daarna volgde een stuk asfalt met plassen water. Hier koelden mijn voeten flink af. Ik kon de structuur van het asfalt niet goed inschatten want het gevoel was grotendeels uit mijn voetzolen verdwenen, maar het zag er niet comfortabel uit. Ergens wist ik dat ik onverstandig bezig was en bedacht me dat ik voor het tweede rondje beter even naar binnen kon lopen om mijn schoenen aan te doen.

Wegwijzende verkeersregelaars genoeg langs het parcours. Dat voorkwam echter niet dat ik de ingang van een duinpad miste. Bril niet op. Gelukkig hoefde ik niet terug en kon even verderop tussen de ijzerdraden van het hek door glippen en verloor mijn positie niet. Dit was het pad langs en over de bunkers. Een schelpenpad, dus ook niet ideaal, maar gelukkig kan je hier ook over het gras lopen. Daarna een stuk over een fietspad met ruwe klinkers. Ik had geen last van mijn voeten, want ik voelde niets. Ik werd nog gewaarschuwd voor punaises. Daar trapte ik niet in want die had ik vaker gehoord.

Toen ik aan mijn tweede rondje was begonnen was ik mijn plan om schoenen aan te doen vergeten. Ik had het inmiddels warm, op mijn voeten na dan. Maar daar was, zo te voelen, niets mis mee. Heel geleidelijk liep ik in op een voorganger en op het bunkerpad kon ik hem genadeloos inhalen. Zonder al teveel moeite kon ik stevig doorlopen naar de finish. Ik werd 12e (van 57) bij de heren met een tijd van 47:38. 2 jaar eerder, toen het nog een pure strandloop was, liep ik hier 2 minuten sneller.

Ik had geen andere blotevoetenlopers gezien, dus, waarschijnlijk was ik deze keer de enige. Toen ik naar binnen liep ontdekte ik dat ik een spoor van bloeddruppels achterliet. Een wondje aan de zijkant van mijn voet. Ik had daar tijdens het lopen niets van gemerkt. Omdat het er niet heel ernstig uitzag, trok ik mijn schoenen aan, dronk nog een kop koffie en liep naar de parkeerplaats. In de auto bemerkte ik nog een ander bloedspoor. Deze keer op mijn boven- en onderbeen, Maar geen wond of pijn te bekennen. En toen ik het huis binnenstapte ontwaarde ik stekende pijnen aan mijn voetzolen. Ik bleek weer eens bloedblaren te hebben.

Bunkerpad
Bunkerpad

Het bloedbad mocht te pret niet drukken. Het weer een mooie ervaring. Een leuk kleinschalig loopevenement (122 deelnemers) met een gevarieerd parcours en een uitstekende organisatie. Tot volgend jaar. Dan doe ik teenschoenen aan.

 

Heemstedeloop 2016

schermafbeelding-2016-11-03-om-07-30-36
De heenweg + de Heemstedeloop

Via Bloemendaal, Kraantje Lek, het onverharde pad parallel het Visserspad, natuurbrug Zandpoort, de Waterleidingduinen, Leyduin en Groenendaal liep ik 15 kilometer warm om deel te nemen aan de 5km afstand van de Heemstedeloop samen met mijn broer. Zo te zien waren er meer deelnemers dan vorig jaar, toen we helemaal achteraan startten. Maar nu stonden we nog verder van de startlijn ondanks dat we niet achteraan stonden. Ruben deed er verstandig aan om niet voluit lopen, dus besloten we op gevoel ±10km/u te lopen.

Ongeveer 2 minuten na het startschot bereikten we de startlijn. Rustig lopen heeft bepaalde voordelen. Je kunt het langer volhouden, het kost niet zoveel moeite en je kunt een gesprek voeren zonder tussen elke 2 woorden naar adem te happen. Hoewel we dus langzamer liepen dan normaal, leken de kilometerbordjes sneller voorbij te gaan. Omdat we in de achterhoede gestart waren bleven we ondanks ons luie tempo zwaar hijgende lopers inhalen.

Het parcours bestaat uit een stukje richting het bos (Groenendaal), een flink stuk door het bos en vervolgens door het oudste deel van Heemstede. Daar reed ineens een stinkende scooter, van volgens mij de organisatie, tussen de lopers. Beiden beklaagden we ons bij de bestuurder tijdens het snel voorbijlopen om die vieze uitlaatgassen achter ons te laten.

Ruben leek iets te versnellen en aan te zetten voor een eindsprint. Ik probeerde gelijk op te lopen. Toen we de finish naderden werden we links en rechts ingehaald door jongetjes en meisjes. We bleven versnellen en zo werd het toch nog spannend. Zie deze prachtige uitslag:

schermafbeelding-2016-11-02-om-21-07-15

Ik heb geen medaille en plastic flesje met water aangenomen. Mijn racevest opgehaald en daarna weer richting huis. Eerst een stukje meegereden met de auto en de laatste kilometers lopend. Uiteindelijk een duurloopje in 3 etappes van totaal bijna 25km.

Volgens mijn archieven heb ik deze loop nu 4x gedaan. Eén keer een PR, en één keer zonder schoenen. Ik denk dat ik nu wel een beetje klaar ben met de Heemstedeloop.

Etna Trail 2016

De laatste jaren zoek ik altijd uit of er misschien een loopevenement in de buurt van onze vakantielocatie is. Dit jaar werd het Sicilië en het toeval wilde dat precies in de periode dat wij daar vakantie vierden de EtnaTrail (ik had er nog nooit van gehoord) plaatsvond. Dus, inschrijven maar!

Ik kon kiezen uit 3 verschillende afstanden. 12, 24 of 90 kilometer met respectievelijk 650, 1765 en 4700 hoogtemeters. Ik vond het verschil tussen de 24 en 90 best wel groot. 90 was in ieder geval teveel voor mij. Dus werd het 24 kilometer, daar zou ik me, op de hoogtemeters na, geen buil aan kunnen vallen. Ik informeerde via de TrailRunning community op FB naar ervaringen met deze race, ik bekeek filmpjes, liet een medisch verklaring door de huisarts, kocht gaiters (beenkappen) voor de verplichte uitrusting en een grotere rugzak met een nieuwe waterzak.

Over de medische verklaring maakte ik me enigszins zorgen. Ik kon de huisarts geen ongelijk geven om mijn verhoogde kans op botbreuken niet onvermeld te laten op de verklaring. Ik was opgelucht, zowel na mijn inschrijving als tijdens het ophalen van mijn startnummer. Niemand bleek hierover gevallen te zijn.

Daarnaast moesten er trainingen gedaan worden voor het beklimmen van een berg. Naast mijn normale trainingen in de glooiende duinen, waarbij ik probeerde wat vaker de hogere duintoppen mee te pakken, had ik een plek gevonden aan de oostkant van de Oosterplas, het strandje, waar je een aardig stukje kunt klimmen door mul zand en vervolgens kunt omkeren om weer af te dalen. Als je dat af en toe 10 keer achter elkaar doet, dan moet dat toch effect hebben op je benen. Een lange onafgebroken klim kan je hier in de buurt helaas niet doen.

24km-linguaglossaVooraf had ik de route en het hoogteprofiel bekeken. Ik had zelf een eenvoudige formule bedacht om mijn tijd in te schatten. Op een vlak parcours zou ik er met een tempo van 10km/u 2,4 uur over doen. per 1000 hoogtemeters tel ik daar 1 uur bij op, dus 2,4 + 1,7 = 4,1 uur. Voor het gemak bedacht ik me dat 4 uur zou moeten lukken.

Tijdens onze vakantie op Sicilië, voorafgaand aan de racedag, deed ik een duurloopje aan de voet van de Etna met ongeveer 400 hoogtemeters en 2 dagen van tevoren reden we de Etna op naar de startlocatie. Ik droeg hierbij mijn Luna sandalen/huaraches. Die zijn absoluut ongeschikt om te dragen in die omgeving. Bij elke stap komen er kleine scherpe basaltsteentjes tussen de zool en de voet. Gelukkig had ik voor het evenement zelf mijn Inov8 TrailRoc 245 schoenen meegenomen.

Op de grote dag reden José en ik, in alle vroegte, weer de vulkaan op en waren gek genoeg opgelucht om daar daadwerkelijk een ingerichte startlocatie plus deelnemers aan te treffen. Ik toonde mijn inschrijvingsbevestiging en leverde een kopie van de medische verklaring in. Ik ontving hier probleemloos een tasje met o.a. mijn startnummer en een shirt.

Hoewel het nog vroeg was en we op 1800 meter zaten was het toch al goed warm. Een paar minuten voor het startschot ging ik in het startvak staan. De groep van een paar honderd mensen vertrok. Na een paar honderd meter over de weg moest de groep een via een pad het bos in. Gelukkig was dit pad vrij breed waardoor er nauwelijks opstoppingen ontstonden. De eerste 5 kilometer ging 350 meter naar beneden. Daar kon hard(-)gelopen worden. Het terrein is grof. Paden van kale basaltstenen en basaltgrind. Ik had voldoende demping onder mijn voeten om hier geen last van te hebben en dankzij de beenkappen kreeg ik hier geen steentje in mijn schoenen. Daarna in een stuk van 7 kilometer netto 400 meter omhoog. Dat was best zwaar en tijdens de wat steilere stukjes besloot ik (en ook de meeste anderen) hier de krachten te sparen door te gaan wandelen. Vervolgens moest er in een stuk van ongeveer 6 kilometer 900 meter geklommen worden. Hier kwam de ware aard van dit parcours naar voren. Het eerste deel van deze klim was dichtbebost. De daaropvolgende verzorgingspost was meer dan welkom.

Met een paar bekers water, watermeloen en wat pinda’s ging ik weer op pad. De omgeving werd steeds kaler en ruiger. Het parcours ging over rotsen en even later zag ik deelnemers een stukje van het pad af in een afgrond turen. Een enorm zwartgrijs kaal dal waar gemakkelijk een middelgrote stad in zou passen. Het vervolg van de route bestond uit het ontbreken van paden. Nu kon je de voorgaande deelnemers en/of de oranje vlaggen volgen. Het tempo was er nu volledig uit. De enorme laag grind deed ons moeizaam voortschrijden. Bij elke paar stappen omhoog zakte je er wel weer één omlaag. Ik was blij met elk vast stuk rots tussen de losse steentjes waarop ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mijn kracht om kon zetten in een stijgende beweging. In de verte, richting de top zag je een spoor van steeds kleiner wordende gekleurde stipjes. Uiteindelijk was ik ook zo’n klein stipje geworden en bereikte de top.

Maar helaas… De top bleek niet de top te zijn want er doemde een nieuwe top op. Tot dit punt kon ik nog met enige regelmaat de ene voet voor de andere zetten. Het aantal aantal stappen zonder eventjes halt te houden, al dan niet te gaan zitten op een stuk rots, werd steeds kleiner. Waarschijnlijk door de toenemende hoogte werd ik af en toe licht in mijn hoofd. Ik keek, zoals gewoonlijk, onderweg niet naar de tijd. Ik wil dan alleen met het moment zelf bezig zijn. Ik kon me wel bedenken dat die geschatte 4 uur niet zou gaan lukken.

Even later stond ik zowaar op de echte top van het parcours. Dit was een piek van 2800 meter. Je had vanaf hier goed zicht op de echte top van de Etna, een piek met een krater van 3300 meter met nog wat sneeuw. De piek waar ik op stond was echter krater- en sneeuwloos. Het was hier duidelijk kouder en behoorlijk winderig. Door de inspanning en de zon had ik het niet koud in korte broek en t-shirt.

Ik ren regelmatig zandheuvels af. Dit varieert van 5 meter tot, bij hoge uitzondering, maximaal 80 meter (in Schoorl). Ik ga dan in een soort galop met een aardige snelheid naar beneden. Nu begon ik aan een afdaling van 1000 meter van een grindberg. De lopers voor mij gaven mij het voorbeeld. Grote stofwolken achterlatend zo snel mogelijk naar beneden. Het was goed onder controle te houden want het grind had een afremmende werking. Ik had mijn beenkappen tot nu toe laag gezet omdat het elastiek anders mijn been irriteerde. Hier deed ik ze omhoog omdat je af en toe kniediep in het grind wegzakte en ik geen steentjes wenste in mijn schoenen.

Al heel snel merkte ik dat het materiaal van mijn schoenen stofdoorlatend is. Zo te voelen verzamelde zich steeds meer fijn zand rond mijn tenen. Even later voelde het alsof ik een laagje beton om mijn voeten had. Zo’n 800 meter lager werd het minder steil en was er ineens weer begroeiing met gele bloemetjes. Daar zaten een paar deelnemers hun schoenen te legen. Dat was bij mij ook geen overbodige luxe. Ik volgde hun voorbeeld. Bij elke schoen die ik leegde waaide er een lading heel fijn zwart stof uit. De rest van de afdaling wisselden steil, glooiend en vlak elkaar af. Tussendoor moest ik mijn schoenen nog een keer leegmaken.

Omdat het lint van lopers ondertussen erg dun was geworden zag ik niet steeds meer lopers voor mij. Ik daalde af en hoorde ineens een fluitje. Dat was Gandalf in trail-outfit. Hij had gezien dat ik de verkeerde kant op ging. Supergoed, zo’n fluitje! Pas later zag ik dat het irritant heen en weer zwaaiend onderdeeltje op mijn nieuwe rugzak ook een fluitje is. Ik moest omkeren en weer een stuk omhoog.

Elke keer als ik in de verte Piano Provenzana (de start- en finishlocatie) zag, was deze dichterbij. Nu liep ik daar zelfs. Maar het bleek nog niet de finish. De grappenmakers hadden nog een skihelling omhoog in het parcours opgenomen. Gelukkig eindigde deze grap met het weerzien van José (die zich al ernstig zorgen begon te maken) en even later de finishboog.

Na een half uurtje bijkomen met flink veel water, cola en watermeloen stapten we in de auto voor de afdaling richting ons appartement. Onderweg leidde de navigatie ons 2 keer naar een doodlopende (smalle steile) weg waar we met veel moeite weer konden omkeren.

Ik mag niet klagen dat later bleek dat ik 99e van de 211 deelnemers was geworden.