Sterke Vikingen

Ik dacht: Laat ik eens een keer naar Spaarnwoude fietsen om de hond daar eens te laten draven. Bij het parkeren van de fiets zag ik dat de boel was afgezet en zal ik modderige hardlopers. Dat kon maar 1 ding betekenen. De Strong Viking run was bezig. We wurmden ons langs de afzetting en liepen omhoog waar de lopers aan het afdalen waren.

Onderweg zag ik dat het parcours veelvuldig werd onderbroken door hindernissen waarbij meestal de kracht van de armspieren op de proef werd gesteld. Bijvoorbeeld via heel veel ringen boven de grond naar de overkant. Of een steile helling op rennen en het laatste stuk met een touw omhoog.

De sportschoolmannetjes die met gemak de hindernissen bedwongen hadden het zwaar tijdens het lopen en bij de hardlopers was het omgekeerd. Hoewel het aandeel mannelijke deelnemers het grootst was deden er ook veel vrouwen en kinderen mee, meestal in teamverband, aan de shirts te zien.

Ik liep met Bailey langs het over de vuilnisheuvels meanderende parcours en stak hier en daar het met lint afgezette parcours over als er even een gat tussen de deelnemers was. Daar waar ze een zandzak moesten pakken en daarmee moesten lopen verliet ik het parcours en liep een stukje over het MTB-circuit, dat nu was afgesloten vanwege het evenement. Daarna liep ik weer de weg af, naar beneden, naar mijn fiets.

Dit is een leuk evenement, maar niet voor mij want ik ben geen Viking, en zeker geen sterke Viking. Bovendien is het vrij duur, met ticketprijzen tot ver boven de honderd euro.

Maar het lonkt wel.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Parkrun Schoterbos

Terwijl tegen beter weten in nog steeds de ene na de andere hardloopwedstrijd wordt afgelast zijn er in Haarlem maar liefst 52 hardloopwedstrijden per jaar bijgekomen die wel doorgaan, n.l. de wekelijkse Parkrun in het Schoterbos.

Parkrun is een gratis loopevenement op elke zaterdag, met tijdsregistratie, georganiseerd door vrijwilligers. Dit concept is bedacht in 2004 door Paul Sinton-Hewitt, die ermee begon in Bushy Park in London.

Parkruns verspreiden zich wereldwijd en sinds enkele weken is er ook één in Haarlem, vlakbij mijn huis in het Schoterbos, een park in Haarlem Noord, ooit aangelegd als park Noorderhout. Het park is de laatste jaren grondig opgeknapt met o.a. veel waterpartijen. Omdat ze hier nog steeds mee bezig zijn is het parcours van de Parkrun vooralsnog een beetje saai. Vier dezelfde rondjes op de buitenste voetpaden.

Gisteren besloot ik mee te doen. Ik moest mij registreren, kreeg een streepjescode (godzijdank geen QR-code!). Deze moest worden afgedrukt. Ik heb ‘m op mijn fietsframe geplakt en geplastificeerd met plakband. Zo heb ik ‘m altijd mee, zolang ik maar op die fiets naar de Parkrun ga.

Ik parkeerde mijn fiets. Aanmelden bleek niet te hoeven en na een korte startbriefing wandelden we naar de start. Op klokslag 9 uur begonnen we met lopen. Ik startte achter de snelle lopers, die vooraan klaar mochten staan. Ze gingen er razendsnel vandoor. Het lopersveld veranderde echter de rest van de ronden niet meer wat mijn positie betrof. Ik haalde niemand in en werd ook niet ingehaald, al hoorde ik wel af en toe iemand in mijn nek hijgen. Die bleek achteraf 6 seconden na mij te zijn gefinisht en heeft mij blijkbaar gebruikt als pacer. Ik zal hem volgende keer proberen af te schudden!

Bij de finish kreeg je een token. Een stukje kunststof met een streepjescode. Deze wordt gescand en overhandigd zodra je binnenkomt. Daarna moesten deze token + mijn eigen code nog gescand worden om de finishtijd aan mij te koppelen. Een uurtje later kreeg ik een mail met mijn resultaat en stonden de resultaten ook op de website.

Ik was eerste in mijn leeftijdgroep. Dat was niet zo’n bijzondere prestatie. Van de 50- t/m 54-jarigen deden er maar twee mee, waarvan de tweede er bijna 10 minuten langer over deed, maar hij had wel een PR want een week eerder deed hij er nog anderhalve minuut langer over.

Wil je ook meedoen? Zie meer info op de pagina van de Schoterbos Parkrun.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Net geen halve triatlon

De jongste dochter had een slaapfeestje, oftewel een wakkerfeestje. Toen het tegen de ochtend liep wilden ze gaan slapen en kreeg er één heimwee. Die werd opgehaald en omdat ik toch al wakker was ging ik er uit en fietste naar de Oosterplas om een frisse duik te nemen, een volledig rondje zo dicht mogelijk langs de oevers. Ik was dit keer de enige zwemmer. In het weekend komen ze blijkbaar wat later zwemmen hier. Ik fietste huiswaarts, liet de hond uit en ontbeet.

Vervolgens stond de schoonvader van de middelste dochter voor de deur om mij op te pikken voor de KAV Holland Duintrail. Deze loop is er al vele jaren maar was mij (die dacht alle plaatselijke loopjes al gelopen te hebben) onbekend. De start van deze informele loop was bij ingang Midden Herenduinen en kende drie afstanden: 7K, 13K en 20K. Ik stond klaar voor de start van de 20K om 9 uur, de vermelde starttijd. Er was geen tijdsregistratie geen startschot of ander startsignaal. Even na 9 uur besloot iemand te gaan lopen en de rest besloot te volgen. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. De koploper was al snel uit het zicht verdwenen. Ik bleef een tijdje achterin een groepje lopen. Dit groepje splitste in tweeën waarvan ik bleef hangen in de achterste helft. Toen mijn groepje (op mij na) een lintje miste en ± 50 meter moest omlopen liep ik ineens voor het groepje uit. Ik besloot dat ik dit graag zo wilde houden. Nu liep ik solo en het groepje achter mij raakte steeds verder achter. Bij de strandopgang deed ik mijn schoenen uit. Ik had inmiddels wat last van zand en wrijving. Ik besloot aan de duinkant te blijven lopen om een stukje af te snijden nadat ik twijfelde om nog even af te koelen in de zee vanwege de warmte. Door zo’n afkoeling kan je daarna je voordeel doen. Aan de duinkant was het zand zeer mul, dus langs de waterlijn zou sneller geweest zijn. Eenmaal terug in de duinen trok ik mijn schoenen weer aan. Dat was een beetje een worsteling zoals je dat af en toe hebt met die teenschoenen. Het groepje, nog wat verder uitgedund, kwam snel dichterbij. Desondanks had ik mijn schoenen op tijd aan om het groepje voor te blijven. En zo bleef ik ze de rest van de loop voor. Ik eindigde binnen twee uur. Niet gek voor zijn afstand in dit terrein. Er was appeltaart die extra goed smaak na zo’n inspanning.

Wij nemen een centrale positie in

Daarna naar huis om mij voor te bereiden op het Woonprotest. Ik ging met mijn oudste dochter en haar vriendin. Alleen ging ik met de fiets en zij met de trein. Ik fietste naar het Westerpark in Amsterdam. Omdat ik mijn fiets niet het manifestatieterrein mocht opnemen en ik geen slot mee had verstopte ik mijn fiets in wat struiken naast de Gashouder. Daarna voegde ik mij bij de toestromende betogers en even later ook bij mijn dochter. Het had bij aanvang een beetje de sfeer van een festival. We zaten in een nazomers zonnetje in het gras. Er stond een podium en er kwam reggaemuziek uit een muur van boxen. Een DJ mixte allemaal nummers aan elkaar die iets met het thema wonen te maken hadden. Er waren veel protestborden en er waren sprekers. Er was een rapper, een dichter en een punkband (Hang Youth). Al snel waren er twee uur om en ik moest gaan. Dit was vlak voor de menigte vertrok naar de Dam.

Hier sta ik ongetwijfeld op

Ik fietste naar Nieuw-Vennep. Hier deed ik precies 2 uur over. Alleen al 1 uur om Amsterdam uit te komen via o.a. het Rembrandtpark en het Amsterdamse Bos. Als je fietsknooppunten volgt en een lijstje met knooppuntnummers je enige navigatiemiddel is, is het niet handig als er omleidingen zijn. Ondanks dat bleef ik (met wat zoekwerk) redelijk op de uitgestippelde route. De wind was niet heel gunstig. Boven de dijk langs de ringvaart vlogen de vliegtuigen heel laag. Dit is een gebied met binnendijks Schiphol en buitendijks een langgerekt gebied voor waterrecreatie. Leuk als je van vliegtuigen en boten houdt.

Ik verliet de dijk in Burgerveen en fietste de 13 rijstroken van de A4 over, via een brug gelukkig. Eenmaal in Nieuw-Vennep kon ik op de verjaardag van mijn zwager in de tuin en in de zon vertoeven met een biertje waar ik vreselijk aan toe was. Daarna nog een biertje en lekker eten. Na de laatste hap was het alweer tijd om te gaan om de ondergaande zon voor te zijn. Toen ik mijn huis bereikte was deze reeds onder.

Ik had verdeeld over de dag ruim 90 kilometer gefietst. Ik was slechts iets meer dan 1 kilometer zwemmen, 1 kilometer lopen en nog 10 kilometer fietsen verwijderd van een halve triatlon. De schade was 1 blaar, 2 dagen spierpijn en nog zeker 3 dagen inwendig nagenieten.

Formule 0

We gingen meedoen aan een actie van Extinction Rebellion tegen de Formule 1 in Zandvoort. De avond ervoor maakten we protestborden en dierenonderdelen (schotse hooglanderhoorns, vossenoren en kikkerogen).

Op de dag van de Formule 1 fietsten we naar Station Haarlem. Dit was een verzamelpunt voor actievoerders uit Haarlem en actievoerders die vanuit richting Amsterdam met de trein naar Haarlem kwamen. De treinreizigers lieten op zich wachten. Ondertussen trokken er grote groepen F1-reizigers aan ons voorbij met afkeurende blikken en statements. We besloten alvast naar het echte startpunt van de fietsactie te gaan, Bentveld.

In Bentveld aangekomen stonden daar nog veel meer actievoerders klaar en we wachtten daar op de rest uit Amsterdam. Die kwamen uiteindelijk opdagen. De briefing werd een beetje verstoord door een malloot van Powned die ons de gehele actie bleef lastig vallen. We beklommen de fietsen en reden rustig naar Zandvoort. We werden af en toe links en rechts ingehaald door F1-fans, zichtbaar verontwaardigd waren dat wij hun feestje wilden verstoren.

Op een paar plekken in Zandvoort hielden wij halt om duidelijk te maken waarvoor wij waren gekomen. We eindigden onze actie op het strand. Het was een zeer warme dag en sommigen gingen met XR-spandoeken en al het water in. Na de debriefing fietsen wij huiswaarts via het Visserspad.

Klimaatalarm 🔔

Oorspronkelijk was het Klimaatmars maar corona (of eigenlijk het regime) gooide roet in het eten en moest het een stilstaand evenement worden op een grid van 1,5 m. Bovendien met mondkapje (buiten, hoezo?). Er waren 500 stippen op het Vlooienveld in de Hout in Haarlem. Het was niet alleen in Haarlem maar ook in 69 andere steden. Er stonden om 15 uur 35.000 mensen te alarmeren met potten, pannen, fluitjes en klompen. Ik had de hond mee. Voorafgaand aan het alarm was er een 10-tal sprekers die preekten voor eigen parochie.

Of het geholpen heeft of nog gaat helpen, geen idee.

Eerste Haarlemse klimaatmars

Afgelopen zondag, 02-02-2020 (palindroomdatum) was de eerste klimaatmars van Haarlem een feit. Ruim honderd bezorgde burgers, waar ik mezelf ook onder mag rekenen, marcheerden gewapend met spandoeken, vlaggen, borden en slagwerk van de muziekkoepel in de Hout naar de achterkant van het stadhuis waar de burgermeester een manifest van Extinction Rebellion in ontvangst nam.

De start in de muziekkoepel was een goede plek. Een enthousiaste trommelmeester leerde ons een eenvoudig maar doeltreffend ritme van 3 partijen (grote trommels, kleine trommels en nog kleiner slagwerk zoals koebellen e.d.). Toen dat kort was ingestudeerd gingen we op weg. Voorop een rubberboot met kinderen op een bakfiets die voortbewogen en bestuurd werd door een man met een jas met een patroon van Extinction Rebellion logo’s. Daarachter een spandoek, voortbewogen door een aantal mensen. Daar weer achter de rest van de deelnemers en de pers. Dit tafereel is het vroeg winkelend publiek en de winkelmedewerkers niet ontgaan.

Ook ik had me voorbereid en ging op pad met een trommel en een dubbelzijdig bord.

De meelopende journalisten hebben hun best gedaan. Een grote foto op de voorpagina van het Haarlems Dagblad en een artikel met een grote foto op de voorpagina van het regiokatern. Daarnaast nog wat aandacht op Twitter en YouTube.

Pierewaaitrail 2020, met lamp aan

Toen de inschrijving openging aarzelde ik te lang waardoor de startnummers al vergeven waren. Omdat ik de nieuwsbrieven van de Pierewaaitrail ontvang kreeg ik een paar weken geleden een bericht dat er een paar lopers waren afgehaakt en er weer een paar mensen konden inschreven. Dit deed ik vervolgens onmiddellijk.

Dit keer moest en zou ik ruim op tijd aan de start verschijnen. Dat is een kwestie van goed plannen en voorbereiden, maar blijkbaar niet mijn sterkste punt. Gisteravond alles klaargelegd, wekker om 4:30 gezet en vanmorgen ging ik zowaar op tijd de deur uit, op de MTB. Ik was nog geen honderd meter weg toen het doordrong dat ik geen slot bij me had. Terug en dan maar met de auto. Daardoor was ik zelfs behoorlijk ruim op tijd. Ik kon nog koffie nemen en rustig mijn startnummer opspelden (met speldjes die ik ook had meegenomen, want die hebben ze daar niet).

De route was iets aangepast ten opzichte van vorig jaar en in omgekeerde richting voor de variatie. Ik zou rustig aan doen want ik was eigenlijk niet klaar voor 25km na te weinig en te kort trainen, en dat deed ik ook.

Eerst een stuk strand tot opgang Duin en Kruidberg. Eenmaal in het duin moest er een ondergelopen pad worden genomen. Als je niet beter wist dan leek het meer op een brede sloot. Echt diep was het niet. Velen liepen hier een alternatief stukje om droge voeten te houden. Uiteindelijk ging het weer omhoog en waren de paden droog. Af en toe liep ik een stukje mee met iemand of een groepje. Ik had dit keer het grootste deel van het parcours mijn hoofdlamp aan.

Deze foto en foto bovenaan: Ellen Stoevelaar

Van tevoren had ik de route redelijk goed in mijn hoofd geprent dus ik kon zonder navigatie redelijk de weg vinden in het donker. Daarbij werd ik natuurlijk geholpen door lichtjes voor mij, bijvoorbeeld achterlangs de Brederodeber, waar ik langzaam werd ingehaald door een flinke horde lopers. Daarna de Oosterplas, Starreberg, Vogelmeer en de Hazenberg. Hier en daar zag ik mensen verkeerd lopen. Het begon licht te worden. Na de Hazenberg volgde het Laarzenpad. Dit pad deed (in tegenstelling tot vorig jaar) zijn naam eer aan. Het was er vrij diep. Je zou lieslaarzen nodig gehad hebben om het droog te houden. De loper achter mij waagde het ook om hier door het water te waden. Het voortbewegen ging zwaar en was behoorlijk koud. De drooglopers (de meesten) liepen hier een kleine omweg die desondanks sneller was dan door het water.

Eenmaal uit het water kreeg ik enigszins kramp in een kuit. Dit zette gelukkig niet door en ik bereikte de verzorgingspost op de parkeerplaats bij Parnassia. Daar maakte ik gebruik van en bleef er even hangen. Handschoenen weer aan want ik had het koud gekregen. Nu een stuk over het strand tot opgang Duin en Kruidberg. Daar tussen de duinen en de duindoorns richting IJmuiderslag. Vervolgens nog even het bunkerpad en even later stond ik weer in de Pierewaai, waar ik een medaille kreeg en kon kiezen uit een flink buffet. Na een half uurtje vond ik het mooi en reed naar huis.

Dit was waarschijnlijk mijn laatste editie. Je moet stoppen voor het saai wordt. Hieronde zie je de door de organisatie uitgestippelde route (blauw) gemixt met de door mij gelopen route (rood). Zoals je ziet ben ik redelijk op het blauwe lijntje gebleven. Niet op het strand trouwens want bij ons was het vloed en bij het uitzetten waarschijnlijk eb. Op een paar plaatsen heb ik ook net een ander paadje genomen.

Reject False Icons

Henry W. Laurisch [CC BY-SA 4.0], via Wikimedia Commons

16 december 2019 was de enige dag dat je wereldwijd de documentaire Reject False Icons, waarin je de Gorillazfamilie ziet in de periode tussen twee albumopnamen (Humanz en The Now Now) en de wereldtournee. Ik had het geluk er op tijd op geattendeerd te worden.

Hier kan je de trailer bekijken:

De creativiteit, muzikaliteit en het plezier spat van het scherm ondersteund door fijne bassen, drums en een zee van feestgeluid. Dit wordt afgewisseld door opnamen in studio’s tijdens het creatieve proces en in concertzalen waarin de Damon Albarn (1968), bekend geworden met de band Blur, op het podium staat met grootheden uit het heden en vooral uit het verleden.

Op het nieuwste album The Now Now bijvoorbeeld, staat een nummer met George Benson (1943), gitarist, singer-songwriter, bekend van o.a. Give me the Night. Het intro lijkt sterk op Escape (de Pina Colada Song). Het landschappelijke stemgeluid van Damon Albarn zet in en vervolgens een hoop achtergrondvocals. In de documentaire zien we George Benson op het podium tijdens Deamon Dayz LA Festival.

Het nummer Stylo met een videoclip met Bruce Willis in een El Camino op de vlucht voor een met Gorillaz gevulde politieauto en met vocals door wijlen Bobby Womack (1944-2014) en Mos Def (1973). Tijdens de concerten speelt deze clip op de achtergrond mee.

Het meest bekend nummer Feel Good Inc, startend met het gelach van Vincent Mason van De La Soul, gezang door Damon en rap door David Jolicoeur, ook van De La Soul.

Alles wordt visueel ondersteund door het enige vaste mede bandlid Jamie Hewlett (1968), striptekenaar, vormgever van de virtuele bandleden.

Lou Reed (1942-2013), ook een grootheid die inmiddels is overleden, zingt in Some Kind of Nature op album Plastic Beach. Neneh Cherry (1964) hoor je, als je goed luistert, op Kids with Guns. Ike Tuner (1931-2007), ook dood, speelt piano op Every Planet We Reach is Dead, ook een heel fijn nummer. Grace Jones (1948) hoor je in Charger en Carly Simon (1945) zingt mee op Ticker Tape, een greep uit de > 100 gastartiesten.

Ook bijzonder is dat Noel Gallagher, die met Oasis jarenlang in muzikale strijd was verwikkeld met Blur, meezingt op We Got the Power. Ook live op The Graham Norton Show in 2017.

Een terugkerend fenomeen voorafgaand aan alle concerten is het maken van een stevige kring met alle artiesten, elke keer een stuk of twintig, waarna het feest op het podium begint.

Als hoogtepunt zien we Damon niezen, midden in een nummer. Na afloop deelt hij mee dat dit de allereerste keer is dat hij moest niezen tijdens een optreden.

Jammer joh, dat je er niet bij was.

New Order

RL GNZLZ from Chile [CC BY-SA 2.0], via Wikimedia Commons

In april kocht ik een kaartje een concert van New Order. Gisteren was het eindelijk zo ver. Ik had het idee om op de fiets te gaan en zo gebeurde het ook.

Vanuit mijn werk naar Afas was een tocht van 31 km volgens Google Maps. Ik zette de navigatie daarvan aan en keek onderweg regelmatig op mijn telefoon. Dat was erg onhandig en bovendien strafbaar. Op een bepaald moment ontdekte ik dat je ook gesproken navigatie aan kon zetten. Het duurde wel even voordat ik daar enigszins op vertrouwde. De route ging niet helemaal zoals gepland. Bij Halfweg/Zwanenburg moest ik een omleiding volgen waarbij ik ergens een omleidingsbordje miste. Niet veel later reed ik Amsterdam in, tijdens de avondspits. Heel veel verkeersdrukte. Ik kon nergens door rood rijden bij 1 van de ontelbare verkeerslichten waarbij de fietser altijd langer moet wachten dan de auto. Ook ging er vlak voor mij een brug open. Uiteindelijk was ik uit de stad en kon ik weer een beetje opschieten. Na 2 uur was ik op mijn bestemming. Ik parkeerde mijn fiets (gratis) en liep naar een Snacktent om wat te eten. Daar stond een lange rij. Toen ik aan de beurt was bestelde ik een vegagrillburger en liep al etend naar Afas. Bij de ingang stond een rij, een hele lange rij. Een rij van een paar honderd meter. Ik sloot aan en de rij liep best snel. Even later was ik binnen. Je kon hier een kluisje huren (6,-) om je spullen en jas in te doen. Ze bleken boven ook een garderobe te hebben. Ik bracht mijn jas daarheen en dat was tot mijn verrassing gratis. Het voorprogramma begon precies toen ik nog even naar de wc was geweest. Stolen, een Chinese technoband. Klonk best aardig, met leuke beelden. Mijn collega met een groep vrienden bleek inmiddels ook binnen te zijn en we haalden wat te drinken. Toen we de zaal weer betraden bleek het voorprogramma te zijn afgelopen en konden we alvast een plek innemen voor het kijken/luisteren naar New Order.

De band kwam op en begon een serie nummers te spelen. Pas na een paar nummers hoorde ik wat bekends. Er straalde weinig enthousiasme uit van het podium. Misschien dat ze vermoeid waren omdat ze al een lange tour achter de rug hadden. Of misschien dat de leeftijd parten gaat spelen. Desondanks erg gaaf om deze band live te zien en horen spelen.

True Faith en Blue Monday, daar kwamen we (of in ieder geval ik) vooral voor. Ik had oordoppen in, maar die deed ik even uit tijdens Blue Monday. In de toegift speelden ze twee nummers van Joy Division waarvan het laatste nummer Love Will Tear Us Apart was. In de videobeelden was Ian Curtis te zien. Ian Curtis, de zanger van Joy Division heeft in 1980 zelfmoord gepleegd. Daarna werd de band ontbonden en hervormd tot New Order. Gitarist Bernard Sumner werd tevens zanger.

Na afloop wilde ik voortmaken om niet al te laat thuis te zijn. De navigatie bracht mij weer dwars door Amsterdam. Nu wel wat minder druk gelukkig. Hier en daar waren wat wegwerkzaamheden waardoor ik kleine stukjes om moest rijden. Even na Sloterdijk was er een fietspad afgezet. Ik kon er nog net langs en zou wel een stukje gaan lopen waar ze bezig waren. 500 meter verder was nogmaals een afzetting met hoge hekken waar ik absoluut niet door kon. Ik moest terug. Even na de eerdere afzetting kon ik een pad in. Het Fluisterbos. Aardedonker. Ik zag bijna niks. Stapvoets fietste ik er doorheen. Ik kwam uit bij Zwanenburg waar ik uitkwam op het punt waar ik op de heenweg uit had moeten komen vanaf Halfweg. Vlak voor Haarlem was weer het fietpad afgezet. Ik volgde netjes de omleidingsbordjes door de Zuiderpolder. Via de Amsterdamse Poort fietste ik door de Haarlemse binnenstad naar huis, met inmiddels lamme poten.

Trail des Aiguilles

Ik was een week voor ons vertrek op zoek naar een trailevenement in de buurt van ons vakantielocatie (Vercheny, Drôme, Frankrijk). Ik vond een evenement: de Ultra Tour de la Motte Chalancon met verschillende afstanden: 86, 42, 21, 20, 13 en 12 kilometer. Ik heb de 42 kilometer uitgekozen met 2,4 kilometer klimmen. De naam van deze afstand en dit parcours is Trail des Aiguilles, genoemd naar één van de te beklimmen pieken. Ik zag dat de sluitingstijden van de doorkomstposten nogal ruim was, dus ik kon rustig aan doen door de eenvoudige wetmatigheid: Hoe langer je er over mag doen, hoe meer kilometers je kunt afleggen.

Regelwerk

Er waren nog een paar zaken die geregeld moesten worden voor we vertrokken. Eén daarvan was een medische verklaring. Is verplicht in o.a. Frankrijk bij bijna alle loopevenementen. Dus ik moest de huisarts nog zien te overtuigen om zo’n certificaat te ondertekenen. En ik had nog stokken nodig. Dat was vrij eenvoudig. Ik bestelde een paar Black Diamond’s (Distance Carbon ZPole) van 130cm. Dat was volgens een bepaalde formule de maat die het dichtst bij mijn lengte past. Deze stokken zijn in drieën inklap-/opbergbaar.

Ik stuurde een Franstalig invulbaar certificaat naar mijn huisarts en belde de volgende dag met de assistente. Ik legde uit wat ik van plan was en zij stelde een paar vragen. Uit haar reactie bleek dat het lastig zou worden, zo kort van tevoren en zonder sporttest. Maar mijn verrassing was groot toen ik aan het eind van de middag een mailtje met het certificaat ingevuld en bestempeld retour. Ik heb het meteen geüpload naar mijn inschrijving. Nu maar hopen dat de stokken ook op tijd afgeleverd worden.

Inscription validée

Een dag later vond ik de volgende boodschap in mijn mailbox:

Bonjour! Nous avons le plaisir de vous informer de la validation de votre inscription, après acceptation de votre licence ou certificat médical. Votre inscription est à présent complète.

De stokken werden op tijd bezorgd, ondanks dat het bezorgadres (mijn werk) incompleet was doorgegeven. Gelukkig zijn een postcode + huisnummer (+ eventueel huisletter en toevoeging) voldoende om een adres te kunnen lokaliseren. Ik experimenteerde met een manier van het bevestigen van de stokken aan mijn rugzak. Dat werd te ingewikkeld. Ik stop ze gewoon in de rugzak, als dat nog past met watervoorraad en andere verplichte inhoud.

Hoogtemeters

Ik vond een nieuw trainingsplek: langs het hek omhoog de Brederodeberg beklimmen. Dat deed ik tien keer, en elke keer via de trappen en een smal paadje weer naar beneden. Twee dagen later, een dag voor vertrek, trainde ik daar weer. Maar dan twintig keer omhoog en ook weer langs hetzelfde hek naar beneden. Dat is een nog hogere verhouding hoogtemeters/afstandmeters.

Vakantie

Eenmaal op vakantie bouwde ik mijn training af. Ik liep door onbekende gebieden waarbij ik hier en daar een stuk zonder paden moest overbruggen, al dan niet met braamstruiken. Drie dagen voor de race liep ik de berg tegenover de camping op, een tocht van 4 uur. Voldoende voorbereiding vond ik.

Op de dag zelf zouden 2 wekkers afgaan om 4 uur. Ik was ruim op tijd wakker om te verhinderen dat anderen daardoor wakker zouden worden. De spullen lagen klaar, ik at wat en liep naar de auto die buiten het hek van de camping stond. Onderweg remde ik voor een hert en diverse vogels die zich op de weg bevonden. Na anderhalf uur was ik in La Motte-Chalancon. Ik zag een speciaal voor het evenement ingerichte parkeerplaats over het hoofd en parkeerde buiten de bebouwde kom.

In het hele stadje was leven op deze vroege ochtend. Verkeersregelaars, vrijwilligers, lokale politie, ingehuurde buschauffeurs en zenuwachtige deelnemers, mijn categorie. Ik was in de veronderstelling dat ik op moest schieten en moest snel een startnummer zien te bemachtigen. Dat kon na wat rondvragen ergens in een zaaltje op de bovenverdieping van een gebouw. Ik kreeg daar zonder problemen een startnummer en een shirt. Vervolgens vond na weer wat rondvragen ook de pendelbus naar Rémuzat, de startlocatie. De haast bleek ongegrond want ik zat meer dan ruim op tijd in de bus. Op de startlocatie moest nog ruim een uur worden gewacht voor het startmoment. Ik kreeg er koffie en doodde de tijd met een beetje rondhangen, door Rémuzat en me in te smeren met spul tegen zonnebrand.

Na de start kwamen ruim honderd deelnemers in beweging. Ik was bijna achteraan ingevoegd. Na een paar honderd meter begon de eerste beklimming via een single track. Dus via een soort zandloper en vervolgens achter elkaar lopen, niet al te snel. Daarna werd het pad breed en steil. De voorste lopers zag ik niet maar moeten hardlopend naar boven zijn gegaan. Waar ik liep werd gewandeld, al dan niet met stokken. Bergop wandel ik doorgaans sneller dan gemiddeld en haalde hier wat mensen in. Maar aan de beklimming leek geen eind te komen en de hellingshoek nam toe. Uiteindelijk leek dan toch de top bereikt en begon de afdaling. Ik ben slecht (of voorzichtig) met afdalingen, dus ik werd links en rechts ingehaald.

Toen de snellen mij hadden ingehaald, bleven er nog wat langzameren dan ik over om in te halen. Na weer een klim verscheen er een verzorgingspost. Daarna wachtte weer een uitputtende klim, waarbij ik mijn stokken besloot in gebruik te nemen, die ons naar de hoogste punt van het parcours bracht. Eerst Les Aiguilles (1352m) en vervolgens Pas de la Pousterie (1445m).

Op de foto lijkt de punt in de verte minder ver dan in werkelijkheid. Zie de gekleurde mieren als je inzoomt.

Een hele lange afdaling via haarspeldpaadjes leidde ons weer terug naar het startpunt in Rémuzat, tevens een verzorgingspost. Vanuit dit dorp kijk je tegen een indrukwekkende rotswand, Le Chateau, aan. Ik liep nog beneden tussen de rotswand en een rivier. Een stuk verderop moesten we omhoog. Hier was een soort van pad, maar dan wel met ijzeren uitsteeksels, ladders en staalkabels als hulpmiddelen om opwaarts te komen. Hier en daar stond een vrijwilliger om de veiligheid te bewaken.

Gaandeweg bleken de stokken steeds meer mijn steun en toeverlaat. Het was goed om bezig te zijn om een vierpotig ritme te zoeken, in plaats van alleen maar het ene been voor het andere te zetten. Hoewel ik hier ook op het parcours van de 21 km liep, werd het steeds meer een solo-avontuur. Heel af en toe werd ik nog ingehaald of haalde ik in.

In de verte hoorde ik een blaasinstrument. Ik herkende sommige melodieën. Mijn vermoeden dat er ergens een blazer op een bergtop zou staan klopte niet. Uiteindelijk stond ik op de top en er was geen muzikant te bekennen. Toen ik aan de afdaling begon zag ik beneden een lavendel veld en daaronder stond een blaasorkest. Daar was tevens een waterpost. Ik liet mijn waterzak bijvullen en vervolgde mijn weg, een lange afdaling.

Uiteindelijk kwam ik uit in een dorpje met een verzorgingspost. Hier bleek één van de vrijwilligers een geëmigreerde Nederlander te zijn. Hij woonde in dat dorpje. Vervolgens moest er weer geklommen en gedaald worden, dat het een lieve lust was.

Een paar kilometer voor de finish werd het bijna vlak. Ik had geen zin meer om hard te lopen. Ik werd nog een keer ingehaald en bereikte La Motte-Chalancon. Daar kreeg ik een persoonlijke fietsbegeleider, een jongen van een jaar of 13. Vlak voor de finish leek het of er een andere deelnemer vlak achter mij liep. Ik versnelde om toch niet op het laatste moment nog een keer ingehaald te worden. Na de finish ontving ik een medaile en stonden er uitgebreide tafels klaar met eten en drinken.

Ik bleef niet te lang hangen en liep terug naar de auto. Omdat deze buiten het stadje stond moest ik een aardig stukje lopen. Ik kreeg zelfs nog een lift aangeboden. De terugweg met daglicht was een stuk gemakkelijker en sneller. In een uur was ik terug op de camping.

Uitslag

Ik werd 83e van de 127 starters. 19 deelnemers haakten onderweg af. De winnaar had een tijd van 4:15:48. Mijn tijd was 8:00:55. De laatste kwam na 12:06:43 over de finish.