We zijn gek op stromend water

Wie is er niet gek op stromend water? Thuis beschikken wij, net als andere rijke wereldburgers, over stromend water. Draai aan een knop en je hebt het. Druk op een knop en het stroomt rijkelijk door een wc-pot. Heel fijn om onder een uitgewaaierde straal warm stromend water te staan. Buitenshuis lusten we ook wel pap van. Fonteinen op pleinen. Watervalletjes in de tuinvijver. Buitendouches. Sproeiers uit een tuinslang als de natuur even haar werk verzuimd. Stromend water, we weten er wel raad mee. En als we op vakantie zijn gaan we er naarstig naar op zoek. Een paar voorbeelden:

In Noorwegen kan je er bijna niet omheen. Tijdens autoritten kom je watervallen tegen. Soms klettert het water zo op de weg en rijd je er niet droog doorheen. Je kijkt je ogen uit. Kolkende kloven waar je waarschijnlijk niet levend uitkomt als je per ongeluk uitglijdt op een randje met goed uitzicht, het trekt desondanks aan.

Rond de Plitvicemeren in Kroatië is een mooi wandelparcours gemaakt. Er is geen betere manier om dit mooi te aanschouwen dan via houten wandelpaden vlak boven het wateroppervlak. Je ziet het water verlopen via vele watervallen, meren en poelen met kristalhelder blauw water met ontelbare vogels, vissen en insecten. En eveneens ontelbare hoeveelheden mensen. Zoveel, dat je op piekmomenten in de file staat op de houten wandelpaden. Tip: ga niet of ga vroeg in de ochtend (het is dan wel heel koud). En, hoe aantrekkelijk het water ook is om er in te springen, het is niet toegestaan.

Krka national park

Dit is wel zo bij de eveneens in Kroatië gelegen KRKA-watervallen. Loeidruk!

gole-alcantara-kloof-sicilie-9

De Alcantarakloof op Sicilië, ontstaan door een vulkaanuitbarsting van een zijkrater van de Etna, 2400 voor Christus. Fantastisch. En druk. Het is natuurlijk niet alleen het water, maar ook het decor waarbinnen het water een rol speelt wat tot een magische combinatie samensmelt. Maar ook zonder decor zijn bijvoorbeeld ook watervalletjes gemaakt met behulp van stukjes dakgoot heel aantrekkelijk. En vooral voor kinderen als ze daar mee kunnen spelen en kliederen.

laghetti-cavagrande

Eveneens op Sicilië, Cavagrande, een zeer diepe kloof. Je moet via een slecht onderhouden pad afdalen. Duur ca. een uur voor je verkoeling kunt zoeken in het ijskoude water en kunt genieten van de natuurpracht en van de vele mensen die eveneens de zware afdaling en na afloop de nog zwaardere klim er voor over hadden.

Het riviertje de Ninglinspo, in de Ardennen in België. Een onbenullig riviertje, maar er is een wandelpad naast soms links en soms recht van de rivier zodat je steeds moet oversteken via bruggetjes. Hier en daar een leuke waterval. Zwart van de mensen. De toegangsweg staat tot meer dan een kilometer vanaf de ingang vol met illegaal geparkeerde auto’s. Terwijl bij andere, misschien wel net zo mooie riviertjes die ik tegenkom langs afgelegen wandel-/mtb-/trailpaadjes geen sterveling te zien is.

https://www.ensplore.com/sites/default/files/styles/ensplore_destination_highlight_350h_hr/public/2016-07/shutterstock_285781109%20%28Wandelen%2C%20Vintgarkloof%29.jpg.jpeg?itok=VKKmY_Nk
Vintgarkloof, het kan er blijkbaar ook rustig zijn

De Vintgarkloof in Slovenië, in het hoogseizoen niet te doen. Een prachtig houten pad langszijde. Heel erg druk… Maar ook weer niet altijd.

Via internet vind je de mooiste rivieren, meren, watervallen en kloven. De mooiste bezienswaardigheden trekken daardoor het meeste mensen aan. Hoewel je zo de aantrekkelijkste stromende vormen van water kunt aanschouwen, ben je wel een massatoerist. Maar als je net even op andere tijdstippen gaat dan de meeste anderen ben je een slimme massatoerist.

Uiteraard zijn er ook een paar uitzonderingen die de regel, dat we er gek op zijn, bevestigen: Wateroverlast. Op sommige plekken wil je geen stromend water. De zware regenbuien van de afgelopen weken hebben in mijn omgeving problemen veroorzaakt. Er liep water vanuit de tuin, onze schuur in. Kletterend water tegen de gevel liep het ventilatierooster van de wc binnen. Enge borrelende en gorgelende geluiden uit onze wc-pot. De wc-pot van vrienden in de buurt overstroomd. De keuken van andere vrienden in de buurt overstroomd. De poort achter ons huis deels veranderd in een rivier, waardoor ik zojuist een poortgenoot aantrof die water uit zijn schuur aan het pompen was. Ik moest omlopen naar de voordeur om geen natte voeten te krijgen.

Klein Zwitserland

Müllerthal, ook wel Klein Zwitserland genoemd, is 1 van de mooiste plekjes op de aardbol. We waren hier eind juli dit jaar een paar dagen. Selena was op scoutingkamp. De rest van het gezin paste inclusief de bagage precies in onze piepkleine autootje. We hadden gereserveerd op een camping in Wallendorf-Pont, een gehucht aan de Luxemburgse kant van de rivier de Sauer.

Één dag reden we naar een paar hoogtepunten in de wandelroutes door Müllerthal. Uitgestrekte bossen, riviertjes, maar vooral de rotswanden zijn kenmerkend voor dit gebied. Ergens (dat was de Kuelscheier) werd 1 van de wandelpaden onderbroken door een smalle spleet tussen de rotsen. Deze spleet ging over in een volledig donkere tunnel. Handig om hier te lopen met een lamp, maar nog leuker om hier op de tast de weg te volgen.

Een andere dag begon ik hardlopend aan de andere kant van de rivier, in Duitsland. Helemaal vreemd is het niet, maar hier is het landschap hetzelfde als in Luxemburg. Als je graag in Klein Zwitserland komt maar het te druk vindt, ga dan naar het Duitse deel. Dit gebied, maakt net als het Müllerthal deel uit van het Duits-Luxemburgs Natuurpark. Iets meer dan de helft van dit park ligt in Duitsland.

 

Klusserdeklus plus wandeling naar Maboge

Wegens achterstallig onderhoud aan het vakantiehuisje van mijn broer mocht er het één en ander geklust worden. O.a. rotte delen van de veranda en de binnenkant van de dakrand vervangen. Toen het huisje weer als nieuw was, was er tijd voor een late avondwandeling.

Grotendeels de gele-ruit route. Prachtige route met het nodige klim en daalwerk. Een flink stuk single track. Langs de rivier de Ourthe was het pad bijna niet meer zichtbaar door de weinige passanten en de woekerende begroeiing. Onderweg zagen we sporen van bevers, omgeknaagde bomen, een wildkampeerder bij een kampvuurtje en barbecueënde jongeren op Maboge Plage. Het eerste en het laatste stuk weken we van de route af om te kunnen starten en eindigen bij het huisje.

Kennedymars Vijfhuizen 2015 – DNF

Al een aantal jaren stond de Kennedymars Vijfhuizen op mijn wensenlijstje. In 2007, dat was voor mijn hardloopcarrière, liep ik er al één in Sittard. En waarom deze Kennedymars en waarom überhaupt een Kennedymars? Dat vroeg ik mij onderweg eigenlijk pas af.

km5h-patch-kleinIk meldde me aan en we vertrokken gisteravond vanuit de feesttent. Veel echte wandelaarstypes, waarvan een aantal ter voorbereiding speciaalbier dronk. We werden uitgezwaaid door feestende feestweekgangers. Het regende, maar het werd gelukkig vrij snel droog. Eigenlijk was er daarna niets aan te merken op het weer. Het waaide wel aardig, maar koud was het niet. Maar door de natte straten waren mijn schoenen en sokken nat geworden. Op zich geen probleem, dacht ik. Tijdens trails heb ik onderweg door rivieren gewaad en geen enkele hinder ondervonden van natte schoenen en sokken. Toch leek het, nee ik wist het zeker: Na slechts een kilometer of 10, ik liep toen langs de Polderbaan waar af en toe een vliegtuig opsteeg, voelde ik dat blaren onontkoombaar waren. Dat was het punt dat ik me afvroeg: Waarom loop ik hier eigenlijk? Misschien had ik me dat zonder die grote kans op blaren een heel stuk later afgevraagd.

logo-feestweekHet eerste stuk van de Kennedymars was een flink rondje om Vijfhuizen. Na dat rondje kwam ik weer in de buurt van waar ik de auto had geparkeerd. Ik kon op dat moment alleen maar voordelen bedenken om te stoppen: Geen blaren, gewoon kunnen slapen, tijd over hebben voor andere belangrijke dingen, geen stijfheid, geen spierpijn, niet afzien, geen oververmoeidheid. Verdergaan en later stoppen zou logistiek een stuk lastiger zijn. Ik besloot naar de auto te lopen en naar huis te gaan.

Ha, mijn tweede DNF (Dit Not Finish). Ooit, in een ver verleden, begon ik aan een 100 kilometer wandeltocht in België die ik ook (nog voor de helft) heb afgebroken. Wat heb ik hiervan geleerd? Dat ik lange wandeltochten over langgerekte wegen in het donker niet leuk vind.