Klein Zwitserland

Müllerthal, ook wel Klein Zwitserland genoemd, is 1 van de mooiste plekjes op de aardbol. We waren hier eind juli dit jaar een paar dagen. Selena was op scoutingkamp. De rest van het gezin paste inclusief de bagage precies in onze piepkleine autootje. We hadden gereserveerd op een camping in Wallendorf-Pont, een gehucht aan de Luxemburgse kant van de rivier de Sauer.

Één dag reden we naar een paar hoogtepunten in de wandelroutes door Müllerthal. Uitgestrekte bossen, riviertjes, maar vooral de rotswanden zijn kenmerkend voor dit gebied. Ergens (dat was de Kuelscheier) werd 1 van de wandelpaden onderbroken door een smalle spleet tussen de rotsen. Deze spleet ging over in een volledig donkere tunnel. Handig om hier te lopen met een lamp, maar nog leuker om hier op de tast de weg te volgen.

Een andere dag begon ik hardlopend aan de andere kant van de rivier, in Duitsland. Helemaal vreemd is het niet, maar hier is het landschap hetzelfde als in Luxemburg. Als je graag in Klein Zwitserland komt maar het te druk vindt, ga dan naar het Duitse deel. Dit gebied, maakt net als het Müllerthal deel uit van het Duits-Luxemburgs Natuurpark. Iets meer dan de helft van dit park ligt in Duitsland.

 

Klusserdeklus plus wandeling naar Maboge

Wegens achterstallig onderhoud aan het vakantiehuisje van mijn broer mocht er het één en ander geklust worden. O.a. rotte delen van de veranda en de binnenkant van de dakrand vervangen. Toen het huisje weer als nieuw was, was er tijd voor een late avondwandeling.

Grotendeels de gele-ruit route. Prachtige route met het nodige klim en daalwerk. Een flink stuk single track. Langs de rivier de Ourthe was het pad bijna niet meer zichtbaar door de weinige passanten en de woekerende begroeiing. Onderweg zagen we sporen van bevers, omgeknaagde bomen, een wildkampeerder bij een kampvuurtje en barbecueënde jongeren op Maboge Plage. Het eerste en het laatste stuk weken we van de route af om te kunnen starten en eindigen bij het huisje.

Kennedymars Vijfhuizen 2015 – DNF

Al een aantal jaren stond de Kennedymars Vijfhuizen op mijn wensenlijstje. In 2007, dat was voor mijn hardloopcarrière, liep ik er al één in Sittard. En waarom deze Kennedymars en waarom überhaupt een Kennedymars? Dat vroeg ik mij onderweg eigenlijk pas af.

km5h-patch-kleinIk meldde me aan en we vertrokken gisteravond vanuit de feesttent. Veel echte wandelaarstypes, waarvan een aantal ter voorbereiding speciaalbier dronk. We werden uitgezwaaid door feestende feestweekgangers. Het regende, maar het werd gelukkig vrij snel droog. Eigenlijk was er daarna niets aan te merken op het weer. Het waaide wel aardig, maar koud was het niet. Maar door de natte straten waren mijn schoenen en sokken nat geworden. Op zich geen probleem, dacht ik. Tijdens trails heb ik onderweg door rivieren gewaad en geen enkele hinder ondervonden van natte schoenen en sokken. Toch leek het, nee ik wist het zeker: Na slechts een kilometer of 10, ik liep toen langs de Polderbaan waar af en toe een vliegtuig opsteeg, voelde ik dat blaren onontkoombaar waren. Dat was het punt dat ik me afvroeg: Waarom loop ik hier eigenlijk? Misschien had ik me dat zonder die grote kans op blaren een heel stuk later afgevraagd.

logo-feestweekHet eerste stuk van de Kennedymars was een flink rondje om Vijfhuizen. Na dat rondje kwam ik weer in de buurt van waar ik de auto had geparkeerd. Ik kon op dat moment alleen maar voordelen bedenken om te stoppen: Geen blaren, gewoon kunnen slapen, tijd over hebben voor andere belangrijke dingen, geen stijfheid, geen spierpijn, niet afzien, geen oververmoeidheid. Verdergaan en later stoppen zou logistiek een stuk lastiger zijn. Ik besloot naar de auto te lopen en naar huis te gaan.

Ha, mijn tweede DNF (Dit Not Finish). Ooit, in een ver verleden, begon ik aan een 100 kilometer wandeltocht in België die ik ook (nog voor de helft) heb afgebroken. Wat heb ik hiervan geleerd? Dat ik lange wandeltochten over langgerekte wegen in het donker niet leuk vind.