Duintoppentocht Schoorl

We zouden gaan wandelen op Texel, maar dit hebben we twee weken verschoven vanwege een zieke deelnemer. Omdat we toch in de wandelstemming waren, reden mijn dochter, de hond en ik naar de Schoorlse duinen voor een vergelijkbare wandeling.

We parkeerden de auto ergens op de Oorsprongweg ter hoogte van de uitkijktoren, die gesloten was. We kozen de rode route, de Duintoppentocht van ± 23km, met de klok mee. Bij het bezoekerscentrum daalden we weer even af voor het toilet om daarna weer omhoog te klimmen en de route te vervolgen. Zo’n driekwart van de route liepen we door bossen aan de binnenduinrand. Het waaide stevig maar het was niet koud. Volgens mij met iets van 15˚C de warmste 2 januari sinds mensheugenis. Maar toen we uit de bossen waren, door de mulle zandduinen trokken en via het strand bij Camperduin aankwamen, waren we toch behoorlijk afgekoeld door de stevige wind, kracht 5.

We deden niet mee aan de zeeslag want die was al voorbij, maar aten daar een patatje en begonnen vervolgens aan het laatste stuk van de route. De hielspoor en vermoeidheid begon op te spelen. We waren blij toen we de auto weer zagen. Ik heb deze route ook wel hardgelopen. Toen ook behoorlijk zwaar, maar je bent wel een stuk sneller klaar. Toen we terugreden begon het donker te worden.

De hond had nog nooit zo’n lange wandeling gemaakt. Hij sliep in de auto, ging thuis op de bank liggen en er was de rest van de dag geen beweging meer in te krijgen. En ik liep mank, kon niet zonder pijn staan en lopen op mijn hielspoorvoet. Ik vreesde het ergste voor voor volgende dag/dagen. Maar niets was minder waar. De volgende dag stond ik gewoon weer op met een licht hielspoorgevoel en kon verder normaal lopen.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Hond, Wandelen

Zonsondergangers

We reden de parkeerplaats van de Bokkendoorns op met onze zwarte Prius terwijl een witte Prius net wegreed, met daar omheen rennend een hond. De auto parkeerde weer, naast onze auto. Het baasje leek de hond niet te pakken te krijgen. Blijkbaar deed hij een poging die bij kleine kinderen nog wel eens wil werken. Willen ze niet verder of mee, doe dan gewoon of je weggaat en in 9 van de 10 gevallen komt het kind alsnog (brullend) aangelopen. Onze hulp werd ingeschakeld om de nog jonge hond te vangen. Het was een jonge hond die heel behendig alle pogingen van ons ontweek. Ook de aantrekkingskracht van ons hondje hielp niet. Het baasje gooide dennenappels in onze richting waar de hond op af kwam. Uiteindelijk kreeg mijn dochter de hond, die een speciaal tuigje om had met een soort handgreep, te pakken.

Waar we voor gekomen waren kon nu beginnen. We liepen naar ‘Bloemendaal aan Zee’, een officieuze woonplaats getuigende het witte (in plaats van blauwe) plaatsnaambord. Behalve de voortrazende auto’s op de Zeeweg was de omgeving prachtig. Groene glooiende bolle bergen (duinen) en bloeiende bermen met witte en gele bloemen. Net als in echte gebergten heb je bij de kust een boomgrens. De bomen worden lager en lager tot er nog een laatste struikje staat. Uiteindelijk rest alleen nog helmgras en ten slotte niets anders dan zand waar wind en water vrij spel hebben.

Op de boulevard stond er bij de strandopgang een wit rond bord met een rode rand en een zwarte hond. Hier mochten er geen honden op het strand. Ook onze hond niet, al is die wit. De lucht was prachtig en kraakhelder. We hadden een haarscherp uitzicht op de boortorens, windmolens en schepen aan de horizon. De wolkenpartijen waren prachtig. Toen we dat allemaal aanschouwd hadden kregen we trek in ijs, maar daar waar je ijs kon halen was al gesloten. Een gemiste kans voor die verkooppunten op de boulevard waar de hele zomer lang zonsondergangers vertoeven.

De zon was nog niet onder en nog heel erg fel. We liepen naar het Duinpieperpad. Dit bleek een losloopgebied te zijn. Daar beklommen we een hoog duin. Vanaf hier zagen we de zonsondergang. Bailey is dol op zand en dol op bergen. Zandheuvels zijn voor hem het paradijs. Toen we terugliepen hing zijn tong uit zijn bek.

Thuis bleken we gelukkig nog ijs in de vriezer te hebben.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Hond, Wandelen

Omlopen

Ik had mijn moeder thuisgebracht en het was mooi weer. Te mooi om in een zo recht mogelijke lijn naar huis te lopen. Het was n.l. eindelijk voorjaar.

Ik liep een stukje door Duinvliet (park tussen Aerdenhout en Elswout). Daarna ontdekte ik in Aerdenhout een paardenpad. Dit liep naar het Van Haemstedebos. Daarna beklom ik het Kopje van Aerdenhout, liep door het Mr. Enschedépark en even later over de Westerduinweg, langs de duinen. Nu ik het op de kaart terugzie, merkte ik nog een klein paadje op dat ik had kunnen nemen. Dat bewaar ik voor de volgende keer. Vervolgens rechtsaf het fietspad richting Zandvoort op en bij de natuurbrug Zandpoort het Blinkertpad in, althans een smal onverhard paadje dat daar parallel aan loopt. Dit loopt door het Kraansvlak, onderdeel van Nationaal Park Zuid Kennemerland. Ik passeerde de Atlantik Wal. Aan het eind sloeg ik rechtsaf het Visscherspad op. Even later passeerde ik de Duinpoort, ook onderdeel van de 3 natuurbruggen tussen de AWD en NPZK. Daarna kon ik weer een smal onverhard paadje pakken langs het hek van Koningshof. Ik bedacht hoe het zou zijn als dat hek er niet zou staan. Die hekken moeten eigenlijk weg want natuur moet zoveel mogelijk met elkaar verbonden zijn t.b.v. van de ecologische hoofdstructuur. Waarschijnlijk staan die hekken er al sinds jaar en dag om mensen tegen te houden.

Ik bereikte Kraantje Lek. Ik holde de zandberg af en ging linksaf. Langs villa Luinlust en weer linksaf naar het Brouwerskolkpark. Ik liep een onverhard paadje in en een stukje verderop kwam ik weer op het verharde pad. Daar, ter hoogte van het Kopje van Overveen, schok een labradoedel van mij en beet mij in mijn been. Geen schade merkbaar dus ik liep snel door. Even later schok weer een hond van mij. Die rende hard weg. Toen ik stilhield liet ik hem even aan mijn hand snuffelen om hem gerust te stellen. Ik liep daarna via de rotonde op de Zeeweg binnendoor via het gemeentehuis en achterlangs bij de vaccinatie- en testlocatie.

Dat was een rondje van ongeveer 15km. Aaneensluitend liet ik nog even de hond uit.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Hond, Trainen

Hert gesignaleerd, hond aan de lijn

Gisteren besloten we weer eens door Caprera te wandelen, met ons hondje. Altijd lastig omdat je daar aan de kassa moet betalen, tenzij je een jaarkaart hebt. Contant betalen. Eén euro per persoon/hond. Dus thuis op zoek naar muntjes. Maar sinds 2021 kan je er uitsluitend met PIN betalen. Dus ik hoef voortaan geen munten meer te zoeken. Het gevonden geld dat is gisteren nodig dacht te hebben heb ik vandaag uitgegeven aan een Straatjournaal.

Vlak na de kassa stond een bord: Hert gesignaleerd, hond aan de lijn. Wij hadden geen hert gesignaleerd dus mocht de hond los. Caprera is een ware belevenis voor honden. Zeer veel andere honden en een terrein waar ze naar hartenlust kunnen draven en graven.

Na verloop van tijd kwamen we bij het laag gelegen deel met veel water, modder en moeras. Er kwam een bruine hond snel voorbij gerent die een raar geluid maakte. Ons hondje ging er achteraan. De hond bleek een hert te achtervolgen. Wij signaleerden toen dus een hert. Het zag er zielig uit. Het hert rende voor zijn leven en de hond was snel. Ze doorkruisten het terrein en we zagen ze zo we vier keer voorbij komen. Daarna was het hert blijkbaar ontsnapt. Ik hoop ergens overheen gesprongen naar een onbereikbare plaats voor honden. De hond kwam zonder hert ervoor nog zeker vier keer langsgerend. Hij was zijn baasje kwijt en door het bos vele malen te doorkruizen trachtte hij deze weer terug te vinden.

Inmiddels waren wij bij de uitgang aangekomen en zagen wij dat de betreffende hond inmiddels weer herenigd was met zijn baasje. Netjes aan de lijn alsof er niets was gebeurd met geen spoor van vermoeidheid.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Hond, Wandelen