Duintoppentocht Schoorl

We zouden gaan wandelen op Texel, maar dit hebben we twee weken verschoven vanwege een zieke deelnemer. Omdat we toch in de wandelstemming waren, reden mijn dochter, de hond en ik naar de Schoorlse duinen voor een vergelijkbare wandeling.

We parkeerden de auto ergens op de Oorsprongweg ter hoogte van de uitkijktoren, die gesloten was. We kozen de rode route, de Duintoppentocht van ± 23km, met de klok mee. Bij het bezoekerscentrum daalden we weer even af voor het toilet om daarna weer omhoog te klimmen en de route te vervolgen. Zo’n driekwart van de route liepen we door bossen aan de binnenduinrand. Het waaide stevig maar het was niet koud. Volgens mij met iets van 15˚C de warmste 2 januari sinds mensheugenis. Maar toen we uit de bossen waren, door de mulle zandduinen trokken en via het strand bij Camperduin aankwamen, waren we toch behoorlijk afgekoeld door de stevige wind, kracht 5.

We deden niet mee aan de zeeslag want die was al voorbij, maar aten daar een patatje en begonnen vervolgens aan het laatste stuk van de route. De hielspoor en vermoeidheid begon op te spelen. We waren blij toen we de auto weer zagen. Ik heb deze route ook wel hardgelopen. Toen ook behoorlijk zwaar, maar je bent wel een stuk sneller klaar. Toen we terugreden begon het donker te worden.

De hond had nog nooit zo’n lange wandeling gemaakt. Hij sliep in de auto, ging thuis op de bank liggen en er was de rest van de dag geen beweging meer in te krijgen. En ik liep mank, kon niet zonder pijn staan en lopen op mijn hielspoorvoet. Ik vreesde het ergste voor voor volgende dag/dagen. Maar niets was minder waar. De volgende dag stond ik gewoon weer op met een licht hielspoorgevoel en kon verder normaal lopen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.