Ik zet nooit mijn wekker behalve als ik wakker moet worden op onchristelijke tijdstippen. Zo ook gisteren. De wekker ging af om 5:15 uur. Ik ging er uit, en even later mijn broer ook, die ook voor de zekerheid zijn wekker had gezet en vervolgens zijn dochter. We hoorden vreemde drukke dierengeluiden bij de buren. Het was nog donker en we zagen wel wat schimmen. Eenmaal buiten stierven de geluiden weg. Dit moest een zwijnenfamilie zijn geweest.
Mijn racevest hing al klaar. Alleen nog water vullen en ontbijten. Vervolgens werd ik naar de start op Landgoed Le Hérou gebracht, op een steenworp afstand van de stuwdam van Nisramont. Een flink weiland als parkeerterrein was geen overbodige luxe. Zo’n 500 trailrunners, verdeeld over de afstanden 73km en 55km, werden verwacht om hier vanaf 7 uur d.m.v. een rolling start te vertrekken. Elke 30 seconden mochten 30 lopers vertrekken om te voorkomen dat we elkaar in de weg liepen. Ik stond enigszins achteraan omdat ik rustig aan wilde doen en me niet wilde laten opjagen door stoeten met lopers die mij willen passeren op een single track.
Evengoed waren er nog enkele opstoppingen, bij een technisch stuk langs de rivier met glibberige paadjes en veel omgevallen (of door bevers omgeknaagde?) boomstammen en bij een stuk met een aantal trappen achter elkaar. Dit had soms ook voordelen. Daar waar een dikke braamtak op ooghoogte hing werd deze opzij gehouden door mijn voorganger, ik deed vervolgens hetzelfde en dat ging zo door. Beter dan dat je voorganger de braamtak in je gezicht laat zwiepen.
Even later was de sliert deelnemers dusdanig uitgerekt dat iedereen op een eigen stukje trail liep en rustig zijn/haar eigen ding kon doen in dit prachtige landschap. Nadeel was dat er niemand meer was om doorntakken opzij te houden waardoor ik onderweg nog wel de nodige schrammen opliep. Regelmatig liep er een langzamer iemand voor mij of een sneller iemand achter mij en moest er toch ingehaald worden. Hoewel dit heel gemakkelijk ging en niet afgedwongen hoefde te worden had ik daar 3 weken eerder geen last van toen ik op een deel van dit parcours in training was. Maar deze activiteit met gelijkgestemden om je heen is wel een stuk leuker. Het zorgde er tevens voor dat ik sneller ging dan gedacht.
Van tevoren had ik mijn kansen slecht ingeschat. Bij die training van 3 weken eerder bleek ik te langzaam te zijn om het te kunnen halen binnen de gestelde tijdslimiet van 10 uur. Daar kwam anderhalve week geleden nog een nieuwe blessure bij. Toch was ik van plan dit avontuur aan te gaan en dan maar af te wachten wat er zou gebeuren als ik buiten de tijd zou lopen.
Bij de eerste verzorgingspost, na 13km, was een flink deel van mijn water al op en moest ik in de rij staan om mijn bidons bij te vullen. Vervolgens pakte ik een stuk Limburgse vlaai en ging weer op pad. Een stuk verderop zei iemand dat het leek of we rondjes liepen omdat het leek dat een fotograaf op dezelfde plek zat als eerder op de route. Ik zei dat sommige stukken erg op elkaar lijken, maar hij bleek toch gelijk te hebben, want even later liepen we voor de tweede keer over de stuwdam bij Nisramont.
Tot dan toe had ik geen last van mijn blessure, maar die begon op te spelen. Een nare pijn die wegebde als ik ging wandelen, dat deed ik dan maar. Het was nu nog een kleine 5km en het doorwaden van de rivier tot de verzorgingspost op de helft, tevens op de locatie van de start en finish. Hier stonden mijn broer en nichtje om mij op te vangen en te steunen. Ze regelden een stoel voor me. Ik bleek over de eerste helft 4,5 uur gedaan te hebben, dus ik had 5,5 uur voor de tweede helft. Niet een geheel kansloze missie dus. Ik at wat, vulde mijn flessen en nam 2 paracetamols en ging weer op pad. Waar het kon snelwandelde ik met de stokken. Een soort van nordic walking, maar ik noem het zelf liever speedhiken. Daar waar het parcours licht daalde probeerde ik zelfs weer te rennen. Op deze manier ging de reis vrij soepeltjes. Het werd wel steeds warmer, tot wel 26 graden, maar door voldoende te drinken was dit best te doen en 90% van het parcours was onder een bladerdak.
Ik kwam, niet geheel toevallig, nog een paar keer mijn broer en zijn dochter tegen. Op de plek waar de route het dichtst langs hun huisje kwam stonden ze echter niet. Ik was blijkbaar iets vroeger dan ze hadden ingeschat. Ik nam het paadje waar ik al zo vaak had gelopen, vorige maand waren daar de frambozen rijp. Nu was het bramentijd. Veelvuldig kwam ik langs braamstruiken vol rijpe bramen, maar ik mocht ze niet plukken, want dat zou tijd kosten. Ook veelvuldig zag ik verpakkingen van repen of gels. Ik had al een tijd geen trailwedstrijden gelopen, maar dit is kennelijk nieuw. In mijn tijd lieten we alleen voetsporen achter.
Even later werden we over de twee fraaie bruggetjes gestuurd en kwamen op een pad cq beekje. De voeten waren nog niet geheel droog van het rivierwater, dus bang om de voeten nat te maken was ik niet. Even later de bekende afdaling naar Maboge. Ook daar zag ik mijn familie niet. Maar op dat moment bedacht ik dat mijn telefoon wel eens leeg zou kunnen zijn. Misschien was het tijd om deze aan te sluiten op de powerbank. Ik keek en zag 1%. Net op tijd dus. Ik sloot de telefoon aan en daar waren ze. Ze waren mijn aan het zoeken. Ik had mijn locatie gedeeld op Whatsapp, maar dat werkte voor geen meter. Daar konden we niets mee. Er was hier onverwachts ook weer een verzorgingspost. Die had ik blijkbaar gemist tijdens het inprenten van de parcourskaart. Ik vulde 1 fles met water en 1 met isotone drank met citroensmaak. Even later ging ik weer op weg.
Het parcours ging hier over het ‘beverpad’, het pad langs een riviertje van Maboge naar Berismenil met een groot hoogteverschil met een stuk of 6 grote beverdammen, die nu zijn te herkennen een muur van bloemen aan een grote vijver. Mijn idee is dat de bloemzaden blijven hangen in de beverdam en ter plekke uitgroeien tot bloemen. Bovenaan dit pad zijn sportvelden, en alweer een verzorgingspost. Hier was het opletten want je moest het clubgebouw door om de route te vervolgen. Het was nu nog maar 10km en ik had nog ruim 2 uur. Nog steeds niet onmogelijk om het te halen.
Vol goede moed trok ik verder, met nog een paar klimmetjes te gaan moest het allemaal net wel of net niet gaan lukken. Maar het venijn zat in de staart. De beklimmingen en de afdalingen wisselden elkaar veelvuldig af. Ik zwoegde tot ik een ons woog. Deze laatste kilometers bevatten nog 500m klimmen en 500m dalen. Dat had ik niet aan zien komen. Advies aan mezelf: bestudeer en visualiseer de route vooraf goed. Maar uiteindelijk had dat niets uitgemaakt, want ik deed al mijn uiterste best om het tempo erin te houden.
Degene die vlak na mijn finishte was ik onderweg een aantal keer tegengekomen. Hij haalde mij een paar keer in en bij de beklimmingen moest hij telkens het onderspit delven. Hij zei dat het krap werd om het nog te halen binnen de tijdslimiet en zat er helemaal doorheen, maar vroeg hoe het met mij ging en probeerde nog nog iemand anders moed in te praten. Even later stond er een vrouw langs het parcours die zei dat de finish nog 1km was. Dat klonk ons als muziek in de oren. Enkele tientallen meters voor de finish ging ik weer in looppas om op die manier over de finish te komen, dat staat toch wat beter dan wandelend. Het leek erop dat ik het niet had gered binnen de 10 uur, maar uit niets bleek dat ik te laat binnen was.
Ik werd weer naar het huisje gereden, alwaar een heerlijke Chouffe koud stond en mijn nichtje maakte een lekkere pasta. Telkens als ik opstond uit een stoel bewoog ik mij strompelend rond en dat nu, ruim een dag later, nog steeds zo.
Ik had een tijd van 10 uur en 8 minuten. Ik was als 187e binnen. Na mij kwamen er nog 49 binnen en nog 29 kwamen helemaal niet binnen (DNF). Ik stond gewoon netjes in de uitslagen, dus in dit geval had het overschrijden van de tijdslimiet geen verdere consequenties. Misschien is die vermelding vooraf een manier om potentiële langzame deelnemers af te schrikken. De laatste deelnemer in de uitslag is binnengekomen na 13 uur en 31 minuten.
Geef een reactie