IJmuiden Kust Trail 2019

Tijdens Trailtour Ninglinspo beloofde ik te komen helpen bij de organisatie van de IJmuiden Kust Trail. Ik had alleen wel een mountainbike nodig. Ik had de avond ervoor voor weinig een dergelijke fiets op de kop weten te tikken. De dag vóór de loop fietste ik op mijn ‘nieuwe’ fiets naar mijn werk en ’s middags had ik vrij genomen en fietste naar zwembad de Heerenduinen. Daar werden we gebriefd en zetten we de parcoursen met drie tweetallen uit. Twee jaar eerder hingen we de route vol met lintjes. Deze keer hingen we op spaarzame wijze en op strategische punten bordjes met pijntjes op. Tegen het einde van ons deel werd mijn band lek. Gelukkig was het niet al te ver meer. In een personeelsruimte van het zwembad aten we pizza en dronken we bier. Toen ik naar huis wilde kon ik iemand anders zijn mountainbike lenen om naar huis te gaan. De volgende ochtend, op de racedag, fietste ik weer terug naar de startlocatie. Ik kon het door mij uitgezette parcoursdeel controleren en finetunen. Op lange stukken tussen 2 bordjes hing ik nog een lintje. Ik kreeg ineens weer een lekke band. Ik verstopte de fiets op een berg, vlakbij waar de verzorgingspost kwam en ging lopend verder met de controle. Daarna ging ik naar een kritisch punt in het parcours om daar controleren of de lopers niet een punt zouden afsnijden. Ik was helaas te laat voor de lopers van de 30km. Toen de laatste loper (van de 15km) voorbij was begon ik alvast met bordjes en lintjes weghalen. Bij de verzorgingspost de lekke fiets weer opgehaald en afgeleverd bij de verzorgingspost. Daar gewacht tot de laatste loper voorbij was. Toen met busje van verzorgingspost meegereden naar finish. Daar twee pogingen gedaan om mijn band te plakken. Bij poging twee vond ik een duindoorn. Ik kon er nog net mee naar huis fietsen voor de band weer helemaal plat was. De duindoorn bleek een rij gaatjes te hebben geprikt. Ik heb er de volgende dag een nieuwe binnenband ingezet.

Duin & Kruidberg Run

Bij de 4e Duin & Kruidberg run, stond ik als parcoursbegeleider op het fietspad van Duin & Kruidberg richting het strand. Eerst op 2,75 km bij de westelijke splitsing met de Jagtlustweg. Toen de laatste loper (wandelend) voorbij was fietste ik naar de oostelijke splitsing met de Jagtlustweg. Hier was het ± 8 km punt van de 10 km. Het was warm, maar het waaide flink. Dus de lopers liepen in de zon en de wind dan wel in de schaduw en uit de wind waardoor het qua weer best prima te doen was. De directeur van Duin & Kruidberg, deelnemer van het eerste uur, droeg startnummer 1. Deze loop werd georganiseerd door Landgoed Duin & Kruidberg met hulp van AV Suomi. Onderweg liep er een aantal lopers verkeerd door sabotage van de bewegwijzering. Er waren 181 inschrijvingen.

Velserbroekloop 2015

De Velserbroekloop viel op dezelfde dag als de Crazy Barefoot Marathon, dus niet zo’n heel goed idee om mee te doen. Maar op een dag (zo’n 2 weken voor de loop) zag ik dit op Twitter:

Zoals vaker was er een gebrek aan hulptroepen. Ik voelde me geroepen en meldde me aan als verkeersregelaar. Ik moest online een instructie volgen. De vorige had ik gedaan in 2013 en was alweer verlopen.

11930773_1315986198427448_1920593489550886018_oIk kreeg een eigen bescheiden kruispunt aangewezen (Platbodem/Zeilpad). Dit was zowel het 4 kilometer- als het 9 kilometerpunt. Af en toe moest ik even een auto of een fietser laten wachten. Voor één bromfietser die uit de lopersrichting kwam was ik net te laat waardoor die de lopers enigszins hinderde. Verder alleen maar brave verkeersdeelnemers. Gedurende het uur dat ik daar stond liepen een wit/grijze kat en een klein jongetje constant heen en weer. Het jongetje rende steeds een stukje mee met de lopers en de kat, die deed maar wat.

Vorig jaar liep ik hier nog een PR op de 10km. Des te leuker om hier nu aan de andere kant te staan. Zonder vrijwilligers geen loop (en geen PR’s). Gelukkig was het mooi weer. Na afloop kwamen José, Elisa en Selena aangefietst en dronken we nog wat bij vrienden op de Platbodem.

Langstenachtloop 2013

Het restmeterteam op wat 24 uur het heilige domein is geweest van het loopextremisme
Het restmeterteam op wat 24 uur het heilige domein is geweest van het loopextremisme
Op 21 december waren de lopers al 4 uur onderweg voordat ik met Selena op station Driehuis uit de trein stapte en even kwam kijken. Hoewel het tempo bij een 24-uursloop niet zo hoog is, hadden de lopers inmiddels wel al bijna een marathon weggelopen. Hoe het werkt weet ik niet maar dit zijn eigenlijk geen afstanden die je goed kunt trainen. Bij een marathon is de langste trainingsafstand ongeveer 90% van de wedstrijdafstand. Als je dit doortrekt naar een wedstrijd van 24 uur dan zou je enkele weken ervoor zo’n 21 uur moeten lopen. Dat is natuurlijk onbegonnen werk en een te grote aanslag op je lichaam. Dus hoe ze het doen, ik heb geen idee, maar ik denk dat je er naast een ijzersterk lichaam een nog veel sterkere geest voor nodig hebt.

Ik liep een paar rondjes op met Martin Dekker, 1 van de deelnemers op de 24 uur. Het laatste rondje (van mij dan) liep ook Selena mee (stukjes afsnijdend over het binnenveld). Die was na 1 rondje al uitgeput en liep behoorlijk te hijgen.

Wilma is na 24 uur nog zo fris als een hoentje.
Wilma is na 24 uur nog zo fris als een hoentje.
We stapten weer op de trein naar huis en de volgende dag fietste ik weer naar de atletiekbaan om mij te melden als vrijwilliger en om te kijken hoe de lopers erbij liepen. Er werd veel gewandeld (logisch). Maar bij sommigen zat de vaart er nog aardig in. Dit waren hoofdzakelijk de 12-uurslopers, die om middernacht waren gestart. Even later keerde ik weer huiswaarts omdat er op dat moment geen taak voor mij was. Om 11 uur stond ik weer naast de baan om te helpen met de voorbereidingen voor de finish. Mondjesmaat stroomde het publiek toe. Na precies 24 uur moesten de lopers stokjes met hun naam en startnummer op de plek achterlaten waar ze op het moment van het luiden van de bel liepen. Toen kon de meetploeg (waaronder ook ik) aan de slag om de restmeters te registreren. De afstanden werden bij de door de computer geregistreerde afstanden opgeteld en de certificaten konden worden geschreven. De 4 winnaars (dames/heren/24u/12u) kregen hun certificaat ingelijst uitgereikt.

Na nog wat opruimen mocht ik weer door de regen naar huis fietsen met een voldaan gevoel getuige geweest te zijn van een niet alledaags evenement.