Jullie worden allemaal ziek!


Omdat ik vorige jaar tijdens de tweedekamerverkiezingen teller ben geweest wisten ze me te vinden voor de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen woensdag. Het leek mij wel zinvol om me dit keer aan te melden als stembureaulid.

Zodoende kreeg ik een mail met een link naar een online training die ik moest volgen. Hierin werd ook een nieuwe telmethode geïntroduceerd, de CRAFT Telmethode. Na de training volgde een online examen. Hier kwam ik heelhuids doorheen.

Ik kon ook voorkeuren opgeven voor een stembureau waar ik als lid aan de slag wilde. Uiteindelijk bleek, net als vorig jaar, dat ze lang niet iedereen op de voorkeursplek konden plaatsen. Ik kreeg het stembureau op het Elzenplein toegewezen, een tent. Het voordeel was dat dit bij mij om de hoek is. En dat mijn dochter, eveneens stembureaulid, hier ook werd geplaatst.

Geen wegwijzer maar een verkapt stemadvies (foto: https://www.spatiegebruik.nl/popup.php?id=2588)

’s Morgens in alle vroegte, op de verkiezingswoensdag, liep ik een rondje met de hond om het Elzenplein. De tent stond er al een paar dagen en een aggregaat stond daar te ronken en te stinken. Om de tent van stroom te voorzien voor verlichting, koffie, thee en verwarming. Verder was er nog een enorme heteluchtblazer op diesel. Het stemmen hier was een aanslag op milieu en de (nacht)rust van de Elzenpleinbewoners.

Om een paar minuten voor zeven meldde ik mij bij het stembureau. De andere leden kwamen één voor één binnen en de bewaker vertrok. We namen alles door, zetten alles klaar en verdeelden de taken. We repeteerden het proces en even later, we hadden maar een half uur, opende het stembureau. Op mijn dochter na wat niemand eerder stembureaulid geweest, zelfs de voorzitter niet. Die had zich zelfs niet eens aangemeld om deze verkiezingen ingezet te worden. Blijkbaar was de nood hoog en hebben ze een groot aantal mensen op de reservelijst opgeroepen.

De eerste stemmers meldden zich. Het was aanvankelijk nog rustig. Rustig genoeg zodat wij, de leden, ook even konden stemmen. Zo merkten we dat we de taken makkelijk konden laten rouleren. Dat deden we de hele dag om het wat afwisselender te maken. Het werd geleidelijk aan drukker, maar van een echte ochtendspits was geen sprake. Zo nu en dan waren er helemaal geen stemmers in het stemlokaal. Op andere momenten diende zich weer een plukje mensen aan. Soms een wat groter plukje waardoor er zelfs een wachtrijtje ontstond.

Op een zeker moment diende een boze Elzenpleinbewoner zich aan. Het ging over het aggregaat, dat blijkbaar in de nacht al stond te ronken. Ze sprak namens meerdere omwonenden. Blijkbaar had de bewaker tegen de afspraken in het aggregaat aangezet. Waarschijnlijk om het niet te koud te krijgen. In de nacht was de temperatuur tot bijna het vriespunt gedaald. Ook bewakers hebben blijkbaar recht op een warme werkplek. Als daarvan de consequentie is om een heel plein een slapeloze nacht bezorgen, hadden ze toch wat beter na kunnen denken. Bijvoorbeeld door de tent leeg te laten en de spullen er pas in de vroege ochtend in te zetten. Of de bewaker dikker inpakken. Of een hek en/of een camera plaatsen.

Dit hele tentgedoe wegens corona is natuurlijk volledig achterhaald. Alle voormalige stembureaus zouden weer gewoon open moeten kunnen. Maar tijdens de voorbereiding van deze verkiezingen waren alle maatregelen nog volop van kracht, dus een onontkoombaar gevolg van het hele wanbeleid.

In maart in een tent zitten is koud, dus was er gezorgd voor verwarming. Het heteluchtdieselkanon deed zijn werk en we hadden een elektrisch ventilatorkacheltje. Op een bepaald moment verplaatste iemand dit kacheltje en op dat moment volgde een pats en een flits. Alle stroom ging uit. We belden de technische dienst en deze kwam even later een nieuw kacheltje brengen. Gelukkig was het niet koud vanwege die heteluchtblazer. Integendeel. In de tent liep de temperatuur op tot boven de 30˚C. Ondanks een thermostaat was dit niet regelbaar. De stemmers moesten in winterkleding onder tropische omstandigheden stemmen. Toen de hitte te erg werd zette ik het apparaat uit. We hielden het dan weer een uurtje uit. Als de temperatuur onaangenaam koud was ging het kanon weer aan. En zo ging dat de hele dag door. Eén van de stemmers riep: “jullie worden allemaal ziek!”

Omdat dit gebeuren in mijn eigen buurt was, dienden zich veel bekenden uit de buurt zich aan. Die vonden het leuk om ons in het stembureau aan te treffen. Toen ik bij de tafel van de identiteitscontrole zat, kwamen er ook veel stemmers uit onze eigen straat langs, aan hun identiteitsbewijs te zien, waarvan ik de meesten niet eens blijk te kennen. Mensen zijn blij om te mogen stemmen. Ze zeggen dat het een feestje van de democratie is. Op een bepaald moment waren wij, de stembureauleden blijkbaar niet hartelijk genoeg en werd verweten dat ons stembureau net een politiebureau was. Over het algemeen was het een vrolijke boel en kregen we zulke verwijten niet nogmaals.

In de avond werd het rustig, zeker tegen sluitingstijd. We waren al bijna 14 uur aan het werk. Het werd een beetje saai en de tijd ging steeds langzamer. Daar kwam een eind aan want er kwam een bewaker binnen en de tellers meldden zich. De laatste stemmers waren even voor negenen vertrokken. We konden het stembureau sluiten en aan het tellen beginnen.

We waren nu met 8 mensen. 3 tellers en 5 stembureauleden. We richtten de ruimte in voor het CRAFT telproces. Het ging voorspoedig totdat we een verschil bemerkten tussen het aantal stempassen en het aantal stembiljetten. We konden dit snel terugbrengen tot een verschil van 1. We telden de stapels per lijst opnieuw en uiteindelijk vond mijn dochter de verloren stem in een stapel die blijkbaar meerdere malen verkeerd was geteld. Met een gerust hart konden we verder. De verdere processtappen liepen op rolletjes en op klokslag twaalf uur waren we klaar. Toch nog 3 uur bezig geweest. Maar goed, wat is drie uur in ruil voor een systeem dat transparant en eerlijk is. Volledig analoog zonder tussenkomst van computers. Op het gebruik van een rekenmachine na dan, want we zijn luie hoofdrekenaars.

De bewaker moest de tent bewaker tot zes uur in de ochtend. Ook hij wilde niet in de koud zitten. Maar met de pleinbewoners was afgesproken dat het aggregaat in de nacht uitging. Ik stookte de tent nog even goed op waarna alles uitging en de bewaker waarschijnlijk na 1 à 2 uur toch in de kou zat. In ruil kregen de Elzenpleiners hun welverdiende nachtrust. En ik ook, al moest ik er weer vroeg uit voor een gewone werkdag.


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.