Lions Heuvelloop 2016 – PR

Vandaag deed ik voor de derde keer mee aan de Lions Heuvelloop en ook voor de derde keer liep ik de 15km-afstand. Gezien mijn blootsvoetse ervaringen vorig jaar op dit parcours, koos ik dit jaar voor teenschoenen. Precies die twee millimeter neprubber die ik op dit parcours onder mijn voeten nodig acht.

26042439722_800542eb71_k
Met een tevreden blik over de finish

Het was niet koud, af en toe een beetje zon en af en toe een buitje. Met een harde wind (7 beaufort). Het enige buitje was in het startvak en tijdens de eerste meters. Ik startte rustig. Dat moest ook wel, want ik stond niet bepaald vooraan in het startvak en had ook geen zin om te slalommen. Na zo’n 500 meter was het al zo uitgedund dat het niet heel druk meer was. Ik zette wat aan, haalde een groepje in en probeerde het hogere tempo vast te houden.

Na enkele kilometers verhard, eindelijk de zachtere duinpaden. Af en toe haalde ik iemand in en soms een heel groepje bij het afdalen van een heuvel. Ik snap niet dat de meeste lopers dit gratis voordeel niet meepakken. Bij de verzorgingspost nam ik de tijd om even wat te drinken en op adem te komen. De lopers die mij daarbij passeerden haalde ik daarna weer in, behalve 1 loper waar ik achter bleef. Die sloeg af bij het 10km-punt. Ik deed nog een rondje. Het tweede rondje ging nog beter dan het eerste want ik lette beter op mijn ademhaling.

De harde wind was nergens een probleem. Op een paar stukjes lekker wind mee en ook op een paar stukjes flink wind tegen (gelukkig zonder regen). Het grootste deel van het parcours is in flink bebost duingebied, waar je de wind nauwelijks voelt.

Uiteindelijk weer de duinen uit, een stukje over de Zeeweg, de Lonbar Petrilaan uit, de hoek om en daar was de finish met 1:09 (=brutotijd) op de klok. In de laatste kilometer kon ik er nog 2 inhalen. Ik kreeg een lintje en ik sloeg zowel een flesje water als een flesje sportdrank af. Er stond een paashaas met een mandje chocolade-eitjes. Daar nam ik er wel 1 van. Ik leverde de leenchip in en fietste bijna volledig zonder te trappen, wind mee, naar huis.

Later die middag waren de uitslagen beschikbaar en zag ik dat ik een PR had gelopen op de 15km. Ik heb hierbij bovendien zelfs nog iets sneller gelopen dan tijdens het halen van mijn PR op de 10km. Dat zal de boost van de marathon van ruim 2 weken geleden wel zijn.

Mijn resultaten van de Lions Heuvelloop tot nu toe:

jaar positie bruto netto tempo schoenen
2016 14/62 1:09:15 1:08:53 13,06 km/u 4:35 min/km ja
2015 33/69 1:17:11 1:16:33 11,75 km/u 5:06 min/km nee
2012 24/62 1:13:12 1:12:56 12,34 km/u 4:51 min/km ja

Conclusie: Ik wordt nog steeds niet slechter en ik moet soms iets aan mijn voeten hebben.

Scheveningen Zandvoort Marathon 2016 – BF

Net zoals in 2013 met de fiets, de trein en de bus naar Scheveningen. Daar aangekomen was er nog een uur over voor koffie, cake, banaan, oranje hesje + startnummer in ontvangst nemen en opspelden en mijn voeten in te smeren met vaseline. Er bleken slecht 5 deelnemers (4 heren en 1 dame) de intentie te hebben om de afstand tussen de start en de finish blootsvoets af te leggen.

452069-1024px5 minuten voor de start probeerde ik een beetje warm te lopen (nog met Fivefingers aan) om nog net op tijd de schoenen in mijn rugzakje op te bergen en mij voor de startlijn op te stellen. De zon scheen maar het was genadeloos koud. Nog even wat heen en weer springen tegen de kou. Het werd 11 uur. Maar in plaats van een startschot hoorde ik een door de tegenwind onverstaanbare openingstoespraak. Uiteindelijk toch dat startschot en we begonnen te lopen naar het zuiden, 3 km, wind mee. Ik was begonnen aan mijn eerste marathon op blote voeten.

IMG-0377Al heel snel had ik 2 blotevoetenlopers voor mij en 2 blotevoetenlopers achter mij. Eigenlijk had ik het wel leuk gevonden om samen met Ruth en Hans de hele afstand af te leggen, maar ik koos mijn eigen tempo te gaan lopen. Zonder klokje of hartslagmeter, want dat doe ik nooit. Op gevoel dus. Ik merk aan mijn ademhaling wel of ik te snel ga. Bij het keerpunt kreeg ik al meteen het vermoeden dat de stevige koude wind misschien wel parten zou gaan spelen.

De eerste verzorgingspost was na 6 km bij het voor de 2e keer passeren van de startlijn. Ik had inmiddels geleerd om bij elke post wat te eten en te drinken om de maag op gang te houden.

Al gauw bleek het niet dragen van schoenen een aardig voordeel. Waar de geschoeiden krampachtig een smalle en/of ondiepe oversteek van een stroompje probeerde te forceren, kon ik gewoon rechtdoor. Mijn natte voeten waren immers binnen 3 tellen weer droog.

De tweede verzorgingspost, bij Wassenaarse Slag, diende zich al snel aan. Eten, drinken en snel verder.

Met het naderen van Katwijk aan Zee werd het drukker en drukker op het strand. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht. Weer om naar buiten gelokt te worden. Lekker met de hond naar het strand. Ergens zou daar een enorme inham moeten opdoemen, maar ik zag hem niet. Even later werd ik langs pylonen van het strand geleid en de inham kwam in beeld. Er liep een pad van een soort kassein langs de inham. Gelukkig kon je ook een stukje omlaag in het zand lopen.

Eenmaal weer op het strand was daar verzorgingspost drie. Eten, drinken en snel verder.

Het lopen ging nog steeds voorspoedig en ik besefte dat ik op de helft was. Dat klopt dus niet want de marathon begint volgens mij pas bij 30 km, dus ben je bij 36 km pas op de helft. Ik zag Noordwijk aan Zee vaag opdoemen en probeerde niet te veel in te verte te kijken. Dat deed ik de vorige keer en dan lijkt het eerder of je achteruit gaat dan vooruit. Om mezelf nog wat extra te belemmeren in het vooruit kijken had ik mijn bril niet op.

Ik probeerde een stukje hoger te lopen dan vlak langs de waterlijn. Meestal was hier het zand nog hard genoeg en ik kon hier een stuk rechter lopen. Behalve op de standen van de badplaatsen. Door het omgewoelde zand zocht ik hier de waterlijn op. In Noordwijk aan Zee was het nog drukker dan Katwijk aan Zee. Je moest je een weg banen tussen de mensen en de honden. En iedereen moest zo nodig langs de waterlijn lopen. Sommige honden renden spontaan een stukje mee en één (natte) hond keek niet uit waar hij liep en botste zijwaarts hard tegen mij op. Ach, soms is elke afleiding welkom als je zo lang moet rennen.

23,4 km, verzorgingspost vier. Eten, drinken en snel verder.

640px-Marine_Radiostation_Noordwijk_01Ik keer per ongeluk in de verte en zag daar een antenne, waarvan ik het idee had dat dit Langevelderslag moest zijn. Die antenne kwam gek genoeg niet dichterbij. Bovendien was dit een vrijwel leeg stuk strand. Saai, eindeloos…

Opeens zag ik vanuit mijn ooghoek iemand in tegengestelde richting rennen. Ik keek even goed en zag dat het Ruud was. Hij was van plan mij tegemoet te lopen en kwam precies op het goede moment. Hij had met de wind mee gelopen maar moest nu ook de feiten aan den lijve ondervinden. Het ene na het andere kledingstuk kwam tevoorschijn uit de rugzak en ging aan. Het was heel aardig van hem om mij uit de wind te houden.

Daar was verzorgingspost vijf, Langevelderslag. 30,1 km. Eten, drinken en echte werk kon beginnen.

Dit was een lastig stuk. Weer een leeg, saai en eindeloos stuk strand met in de verste verte Zandvoort. Alleen aan de oranje en gele stipjes ver voor en ver achter ons was nog op te maken dat ik deelnam aan loopwedstrijd.

Het duurde en het duurde, maar uiteindelijk was daar Zandvoort en verzorgingspost zes. Deze was een stukje het strand op. Terwijl ik wat at en dronk zag ik ver weg aan de waterlijn een paar andere deelnemers deze post voorbij lopen. Ik vertrok voor het laatste stuk.

DSC01015-600pxHet Zandvoortse strand was levendig, maar lang niet zo druk als Noord- en Katwijk. Waarschijnlijk waren de meesten verstandig genoeg om achter het glas in de zon plaats te nemen. Ruud hield mij nog steeds uit de wind en was tevens mijn pacer, uiteraard ook blootsvoets. Het beste was er nu wel uit, maar mijn voeten, die klaagden niet. Het was dat het de bedoeling was dat ik naar de finish moest lopen, anders zou ik het nu wel mooi geweest gevonden hebben. Door de flinke tegenwind kon je de speaker van de finish al ruim een kilometer van tevoren horen. De finish was bovenaan het strand. Ik nam de kortste weg, een rechte lijn. Dat betekende: steeds muller zand. Dat kon er ook nog wel bij. Nog 200 meter. Ik dreigde de verkeerde kant op te lopen en werd door de speaker de juiste richting op gepraat. Hij merkte wel op dat ik op blote voeten was, maar geen woord over dat ik tweede was geworden in deze categorie. Als er een podium voor het barefootklassement zou zijn zouden er meer mensen op het podium gestaan hebben dan ernaast.

Na afloop dronk ik een biertje met mijn broer en ging vervolgens op zoek naar de pendelbus. De onderkant van mijn voeten was behoorlijk gevoelig. Er stonden al wel een paar lopers op de bus te wachten. Die hadden geen idee hoe laat die bus zou komen. Een OV-bus bleek over 13 minuten richting Haarlem te gaan. Toen zag ik ineens Ruth en Hans. Ik kon een lift krijgen naar het station, waar mijn fiets stond.

IMG-20160315-WA0001Ik was amper op tijd thuis om weer te vertrekken. We gingen met het gezin en mijn ouders pannenkoeken eten op het Kopje van Bloemendaal. Toen ik daar aan tafel zat begonnen mijn tenen vreselijk pijn te doen. Het teken dat er weer bloed doorheen ging stromen. Ik moet dus onderweg koude voeten gehad hebben. Later op de avond ontdekte ik 7 blaren. Een paar ter grootte van een speldenknop en paar iets grotere. Ze waren niet heel goed te zien onder die dikke huid, maar wel goed te voelen. Ik besloot ze niet door te prikken.

In mijn uitslag geen spoor van een categorie ‘blote voeten’.

Het is nu 2 dagen later dat ik dit verslag afrond en ik voel me weer als nieuw. Wat zal ik nu weer eens lopen?

DCURBN

dutch-coast-trail-4Een Facebookoproepje over een beschikbaar startnummer deed mij gisteren belanden op een parkeerplaats in Petten. Vanaf daar kon ik meerijden naar Den Helder om deel te nemen aan de Dutch Coast Ultra Run By Night. En niet een van de respectabele ultra-afstanden (50, 75, 100 of 160), maar slechts de 25. En dat was maar goed ook.

Bij het ophalen van het startnummer in hotel Wienerhof trof ik een hoop bekenden aan, zowel bij de lopers als bij de vrijwilligers van de organisatie. Na een korte startinstructie door Rinus volgde het startschot d.m.v. een confettibom die maar niet af wilde gaan.

Ik liep op een rustig maar gestaag tempo. De aanvankelijke motregen werd langzaam ingewisseld voor een bijna volle maan die zich steeds vaker liet zien. Door de motregen had ik mijn bril niet opgedaan en liep daardoor in een schimmige wereld. Toen het droog was zocht ik tevergeefs mijn bril en gaf op met de gedachte dat ik hem verloren was of niet goed genoeg gezicht had. Voor mij in de verte of soms dichtbij een of meer al dan niet knipperende rode lampjes die sommigen achterop hun rugzak hadden bevestigd. En achter mij een zwerm felle witte hoofdlampen. Door het beperkte schijnsel van mijn eigen hoofdlamp kon ik alleen de ondergrond een paar meter voor mijn voeten zien. Daardoor was het niet goed te zien welke kant ik op moest lopen om de beste ondergrond te kiezen, ergens tussen het mulle zand links en het water rechts. Gelukkig kon ik de meeste tijd voetsporen van mijn voorgangers volgen of op iemand op een enkele meters afstand volgens die blijkbaar een iets beter zicht had dan ik.

Onderweg stonden hier en daar mensen op het strand om ons aan te moedigen. Andere mensen op het strand bleken van dichtbij strandpalen te zijn. Hier en daar stonden imposante skeletachtige bouwsels. Ik moet daar ook maar eens met daglicht lopen om te zien wat dat allemaal moet voorstellen. Af en toe haalde ik iemand in. Dat waren deelnemers aan de 100 mijl. Die waren van IJmuiden naar Den Helder gelopen en waren nu weer op de terugweg. Die zaten zo te zien inmiddels in een heel andere belevingswereld die ik me niet kan en misschien ook niet wil voorstellen. Ik begrijp wel de kick van het inschrijven voor (voor mijn doen) respectabele afstanden. Maar daarna moet je zelf de consequenties dragen. Het lukt, je moet zwaar afzien en/of opgeven. Na een onbepaald punt kom je in een fase waarin je gaat wandelen omdat lopen niet meer gaat en blijkt wandelen ook geen fijn alternatief waardoor je toch maar weer gaat lopen.

IMG_0349Maar tot nog toe ging het met mij nog goed. De ondergrond was prima. Grotendeels stevig zand waar je niet in wegzakt. Af en toe moest ik om of over een haaks op het strand liggende dam van rotsblokken lopen. En af en toe liep ik een zandbank op waar je uiteindelijk niet zonder natte voeten weer vanaf komt. Aanvankelijk had ik nog het idee om deels blootsvoets te gaan lopen. Qua temperatuur was dat een twijfelgeval. Maar doordat mijn Fivefingers constant nat waren, kreeg ik toch steeds koudere voeten. Uitdoen was geen verstandige optie meer.

Vanaf ongeveer het 20 kilometerpunt raakte ik aan de praat met een jonge loper die zijn eerste 75 kilometerafstand liep. Hij liever dan ik, want ik begon het inmiddels net een beetje zat te worden. Eén van de redenen om hier aan mee te doen was dat dit een mooie training voor Scheveningen-Zandvoort is. Zo weet ik nu ook dat ik nog wat meer strandtrainingen nodig heb om over 2 maanden niet heel erg af te zien.

In de verte doemde wat afwijkende duintoppen op. De grote en de afstand was moeilijk in te schatten. Achter die duintoppen knipperde af en toe een wit lampje. Dat moest het 25 kilometerpunt en dus voor mij de finish zijn. Het laatste stukje ging door het mulle zand en een pad van betonplaten omhoog. Daar bleken we niet uit te komen bij het knipperlampje en moesten we over een hek, weer een duin af en even later de juiste trap weer omhoog.

IMG_0348Daar stonden vrijwilligers van de organisatie klaar met drinken, een vuurtje, een prachtige medaille en een tasje met lekkers. Om niet teveel af te koelen bleef ik daar niet te lang staan en zocht de auto op om op een vrijwel lege weg weer naar huis te rijden.

Heemstedeloop 2015 – PR

Ik was niet van plan om dit jaar mee te doen aan de Heemstedeloop, maar toen mijn broer en zijn zoon zich hadden ingeschreven voor de 5 kilometer kon ik natuurlijk niet achterblijven. Voor mijn neefje was het zijn eerste prestatieloop, dus leuk om mee te maken. Een tactiek die bij mij al een paar keer goede resultaten heeft opgeleverd is het achteraan starten. Je bent dan wel in het nadeel doordat je soms even moet wachten bij het inhalen op de smalle stukjes.

Het startschot klonk en we hoefden nog niet te lopen. Na bijna 2 minuten kwamen de laatste lopers voor ons in beweging. Toen de bezemfietsers begonnen te weg te rijden begonnen ook wij te lopen. Ik koos het fietspad omdat dit vrij leeg was, in tegenstelling tot de brede Zwemmerslaan. We waren nog geen kilometer onderweg of ik werd ingehaald door mijn familieleden. Ik dacht: Dit wordt niks vandaag. Ik probeerde ze bij te houden en dat lukte. Al heel snel bleek dat ze in een iets te hoge versnelling waren gaan lopen, want na een paar honderd meter kon ik ze weer inhalen. In Groenendaal werden we ineens met roodwitte linten een smal voetpad ingetrechterd. Dit zou voor veel oponthoud zorgen, ware het niet dat kans zag om over een boomstam naast het pad te springen en aan de andere kant verder kon lopen. Hiermee, bleek later, had ik meteen mijn broer en neef voorgoed weten af te schudden.

Ik liep in het bos, helaas niet op blote voeten, en had een lekker tempo. Toen ik het bos uitkwam leek het zwaarder te worden. Ik was uit mijn natuurlijke loopomgeving. Later bleek dat ik in mijn poging het tempo vast te houden, juist aan het versnellen was. De 3e kilometer liep ik 4:06 min/km. De laatste kilometer was dat teruggelopen tot 4:30 min/km. Het laatste stuk was zwaar. Ik liep op de grens van mijn kunnen en daar was ik op een gegeven moment klaar mee. Maar ja, opgeven is dan ook zonde. Dan heb je al die snelle kilometers ervoor voor niets gemaakt. En ik dacht: er is misschien een kans dat ik nu een PR aan het lopen ben. Dat houdt je op de been.

En daar was dan gelukkig de finish. 5 kilometer mag dan een rotstukje zijn, als je je longen uit je lijf loopt, lijkt er geen eind aan te komen. Na een medaille, flesje water en een appel in ontvangst genomen te hebben zag ik daar, de snelste ‘bejaarde’ van Haarlem en omgeving, Johan Neve. Hij had wel weer heel goed gelopen, maar de jonge garde is gewoon sneller. Hij werd toch nog negende. Niet slecht want de eerstvolgende 55-plusser werd 85e.

Achteraan starten lijkt een slechte tactiek vanwege de langzame lopers achteraan. Deze hebben immers minder dan het halve tempo van de lopers vooraan, maar zolang je ze kunt inhalen geeft het een enorme boost. De hele weg lang mensen inhalen, dat is leuk. Aan de vijfkilometerafstand deden 649 mensen mee. Ik werd 67ste. Ik kan niet sorteren op de brutotijden, maar ik schat dat ik er zeker 500 heb ingehaald onderweg. Een nadeel van in de voorhoede starten is dat je jezelf kunt opblazen. Dit heb ik een paar jaar eerder ook bij deze loop gehad. Na 1 kilometer te snel gelopen te hebben, ik liep achter mijn broer aan die op dat moment een stuk sneller was, was het batterijtje op. Ik ben toen wel doorgelopen, maar omdat ik wist dat er geen snelle tijd meer inzat kon ik de resterende afstand rustig uitlopen.

Na afloop fietste ik nog even door Groenendaal om een glimp op te vangen van de eerste lopers van de 10 kilometer
Na afloop fietste ik nog even door Groenendaal om een glimp op te vangen van de eerste lopers van de 10 kilometer

De tactiek bleek goed te werken want ik kon mijn PR aanscherpen met 4 seconden. Het oude PR stond op 21:44 en stamde uit 2011 (Letterenloop). Ik weet trouwens bijna zeker dat achteraan starten niet de allerbeste tactiek is en dat ik misschien met mijn Garminhorloge het tempo beter kan doseren en door meer voorin te staan in het startvak toch nog een betere tijd zou kunnen neerzetten. Maar, ik loop altijd op gevoel en zonder vooraf een tempo te bepalen. Ik ga ook nooit een wedstrijd in om met voorbedachte rade een PR te lopen. Als het gebeurt, dan gebeurt het. En uiteraard bepalen de trainingen vooraf grotendeels de prestatie. En met trainingen loop ik bijna altijd langzaam. Het is dat ik vaak veel heuvels beloop. Dat zijn mijn geheime intervaltrainingen.

Ik liep deze keer niet blootsvoets vanwege het ruwe asfalt onderweg en de ongelijke klinkers. Vorig jaar liep ik vanwege het ruwe asfalt een stuk door de grasberm en waarschijnlijk lag daar iets scherps want ik kwam toen met een bloedende voet over de finish.

Op naar het volgende persoonlijke record dan maar. En op naar nog een lange hardloopcarrière, want ik zag vandaag een paar krasse knarren lopen, zo wil ik ook wel oud worden. Ik wil ook meedoen aan loopjes op mijn 75ste of 80ste. Maar niet met de bezemfietsers op de hielen. Of wel, wat maakt het dan nog uit.

 

Dam tot Damloop 2015 – BF

De Dam tot Damloop. Die moet je een keer gelopen hebben, althans, dat idee had ik. Al een paar jaar probeer ik mee te doen. Zo ook dit jaar. Ik zat op de dag dat het inschrijfcircus begon klaar achter de computer en dat mislukte hopeloos. Toen maar wachten tot het laatste moment of er ergens via via nog aan te komen was en dat lukte wel.

Ik had een startnummer van een medewerker van een luchtvaartmaatschappij. Ik kreeg een tas en een shirt in de bedrijfskleur met het bedrijfslogo, het startnummer en wat goodies. Het shirt was veel te groot maar ik trok het toch aan, niet wetende dat dit niet nodig was en mogelijk problemen op zou kunnen leveren voor de oorspronkelijke eigenaar.

Ik leverde mijn tas in bij de juiste vrachtauto zodat ik daar bij de finish weer over kon beschikken en vertrok naar het startvak op de Prins Hendrikkade. Voorin het startvak bleek Erben Wennemars te staan. Bij de start kwam ik Emile tegen, ook een blootsvoetse deelnemer. We liepen een flink stuk samen op. Hij werd al lopend kort geïnterviewd. Benieuwd of we daar nog iets van terugzien.

De sfeer van de loop krijgt vrijwel onmiddellijk vorm in de IJ-tunnel met een trommelband. Heel apart om door die tunnel te lopen. De ventilatoren die in de tunnel hangen, waar je in de auto niet van merkt, veroorzaken een kleine storm die voor de lopers niet onopgemerkt blijft. Langs het parcours veel DJ’s met VW T1-busjes, trommelaars en omwonenden die tafels met bekers water hadden uitgestald en muziek mee naar buiten hadden genomen. In Amsterdam-Noord kwam volksmuziek uit de luidsprekers, In Zaandam waren het voornamelijk stampende dansplaten.

Ik kende het parcours, dus ook de ondergrond niet, maar ik liet me door andere doorgewinterde blotevoetenrenners vertellen dat het te doen was. Wel met wat lastige stukjes. Ik vond het een uitdagend barefootparcours. Veel ruw asfalt, ruwe klinkers, gladde ongelijke klinkers met scherpe hoeken, gitzwart nieuw (maar niet glad) asfalt. Deze ondergrond trof ik voornamelijk aan op de tweede helft, op het moment dat de voeten al wat gevoeliger beginnen te worden.

In 2008 en 2009 heeft BN’er Beau van Erven Dorens de DtD-loop ook op blote voeten gelopen (tot bloedens toe). Ik zwoor daarna nooit meer op blote voeten te gaan lopen. Wellicht had hij weinig op blote voeten geoefend en mijn voeten hebben de laatste weken ook weinig asfalt gezien, dus logisch dat het voor mij zwaar was. Zo zwaar dat zelf mijn tempo er onder leed. Na een kilometer of 8 (de helft) wilde ik wel sneller en dat kon ook. Een tijd daarvoor was ik ingehaald door de 1:25 pacer. Die haalde ik weer in en liet deze ver achter me. Maar de laatste kilometers (met de gladde ongelijke scherphoekige klinkers) hakten er zo in dat de pacer me toch weer voorbij ging. Met als eindresultaat een eindtijd van 1:27:39 en op twee tenen een blaartje. Ik was blij dat ik na het in ontvangst nemen van mijn tas mijn huaraches weer aan kon trekken om met achtereenvolgens de pendelbus, de trein en de fiets thuiswaards te keren voor enkele herstel)biertjes.

Deze tijd gaat niet onder mijn naam de boeken in, maar onder de naam van de oorspronkelijke eigenaar van het startnummer. Misschien maar gelukkig dat ik geen snelle tijd heb gelopen, anders zou misschien zijn officiële PR door mij zijn gelopen. Ik kan volgend jaar weer een poging wagen. Of met schoenen aan, of beter blootsvoets getraind.

 

 

Kennedymars Vijfhuizen 2015 – DNF

Al een aantal jaren stond de Kennedymars Vijfhuizen op mijn wensenlijstje. In 2007, dat was voor mijn hardloopcarrière, liep ik er al één in Sittard. En waarom deze Kennedymars en waarom überhaupt een Kennedymars? Dat vroeg ik mij onderweg eigenlijk pas af.

km5h-patch-kleinIk meldde me aan en we vertrokken gisteravond vanuit de feesttent. Veel echte wandelaarstypes, waarvan een aantal ter voorbereiding speciaalbier dronk. We werden uitgezwaaid door feestende feestweekgangers. Het regende, maar het werd gelukkig vrij snel droog. Eigenlijk was er daarna niets aan te merken op het weer. Het waaide wel aardig, maar koud was het niet. Maar door de natte straten waren mijn schoenen en sokken nat geworden. Op zich geen probleem, dacht ik. Tijdens trails heb ik onderweg door rivieren gewaad en geen enkele hinder ondervonden van natte schoenen en sokken. Toch leek het, nee ik wist het zeker: Na slechts een kilometer of 10, ik liep toen langs de Polderbaan waar af en toe een vliegtuig opsteeg, voelde ik dat blaren onontkoombaar waren. Dat was het punt dat ik me afvroeg: Waarom loop ik hier eigenlijk? Misschien had ik me dat zonder die grote kans op blaren een heel stuk later afgevraagd.

logo-feestweekHet eerste stuk van de Kennedymars was een flink rondje om Vijfhuizen. Na dat rondje kwam ik weer in de buurt van waar ik de auto had geparkeerd. Ik kon op dat moment alleen maar voordelen bedenken om te stoppen: Geen blaren, gewoon kunnen slapen, tijd over hebben voor andere belangrijke dingen, geen stijfheid, geen spierpijn, niet afzien, geen oververmoeidheid. Verdergaan en later stoppen zou logistiek een stuk lastiger zijn. Ik besloot naar de auto te lopen en naar huis te gaan.

Ha, mijn tweede DNF (Dit Not Finish). Ooit, in een ver verleden, begon ik aan een 100 kilometer wandeltocht in België die ik ook (nog voor de helft) heb afgebroken. Wat heb ik hiervan geleerd? Dat ik lange wandeltochten over langgerekte wegen in het donker niet leuk vind.

Velserbroekloop 2015

De Velserbroekloop viel op dezelfde dag als de Crazy Barefoot Marathon, dus niet zo’n heel goed idee om mee te doen. Maar op een dag (zo’n 2 weken voor de loop) zag ik dit op Twitter:

Zoals vaker was er een gebrek aan hulptroepen. Ik voelde me geroepen en meldde me aan als verkeersregelaar. Ik moest online een instructie volgen. De vorige had ik gedaan in 2013 en was alweer verlopen.

11930773_1315986198427448_1920593489550886018_oIk kreeg een eigen bescheiden kruispunt aangewezen (Platbodem/Zeilpad). Dit was zowel het 4 kilometer- als het 9 kilometerpunt. Af en toe moest ik even een auto of een fietser laten wachten. Voor één bromfietser die uit de lopersrichting kwam was ik net te laat waardoor die de lopers enigszins hinderde. Verder alleen maar brave verkeersdeelnemers. Gedurende het uur dat ik daar stond liepen een wit/grijze kat en een klein jongetje constant heen en weer. Het jongetje rende steeds een stukje mee met de lopers en de kat, die deed maar wat.

Vorig jaar liep ik hier nog een PR op de 10km. Des te leuker om hier nu aan de andere kant te staan. Zonder vrijwilligers geen loop (en geen PR’s). Gelukkig was het mooi weer. Na afloop kwamen José, Elisa en Selena aangefietst en dronken we nog wat bij vrienden op de Platbodem.

Crazy Barefoot Marathon – BF

Met de fiets naar station Haarlem. Met de trein naar Station Amsterdam Centraal. Met de Luna’s (huaraches/sandalen) naar het Museumplein. Daar, waar de start van dit gebeuren een half uur later plaats zou vinden: De Crazy Barefoot Marathon. De eerste marathon ter wereld georganiseerd voor lopers zonder schoenen.

Ik trok mijn schoenen uit en wandelde naar de bus van Dave (1 van de organisatoren), die op zo’n 500 meter afstand geparkeerd stond, om mijn tas in bewaring te geven. Onderweg kwam één voet in aanraking met hondenpoep. De voet was weer snel ‘schoon’ na enkele vegen door het gras (het voordeel van blote voeten). Weer terug op de startlocatie snel mijn startnummer opgespeld waarna ik klaar moet staan bij het start/finish spandoek voor het woord en het startsignaal door een dame van de Stadsreiniging en wethouder Eric van der Burg.

Van de 14 deelnemers verlieten er 12 lopend de start. Tijdens de start liep ik naar de fiets om daar de eerste 21,1 km op af te leggen. Deelnemer Rob zou net als ik op het HM-punt instappen. Mijn rol bleek tevens het tijdelijk afzetten van middelmatig drukke zijstraten, want we wilden natuurlijk zo min mogelijk oponthoud door rode verkeerslichten. De echt drukke kruispunten werden òf op de kamikazemanier benaderd, of, als dat echt niet anders kon, werd er (heel verstandig) gewacht. Voor de begeleidende fietsers was dat zo mogelijk nog lastiger, want een fietser is minder reactief dan een loper in druk verkeer.

Toen ik achter de groep lopers fietste zag ik de ontelbare verbaasde blikken onderweg.  En uiteraard, tot vervelens toe, weer de vele opmerkingen over glas. Ja, er lag glas. Behoorlijk veel ook, maar een stuk minder dan de zorgen die erover werden geuit door het publiek, mede dankzij de zorg van de stadsreiniging die een flink deel van het parcours extra heeft schoongemaakt. Gelukkig bleken die scherpe transparante scherfjes geen groot probleem. Van slechts 1 deelnemer hoorde ik na afloop dat deze een stukje glas in zijn voet bleek te hebben. Als blotevoetenloper ontwikkel je een oog voor gevaarlijke obstakels. Meestal zie je ze op tijd om ze te ontwijken. En loop je als groep, dan kan je elkaar ook nog waarschuwen. Gelukkig ook veel grappen onderweg. Een meneer van de reinigingsdienst vertelde dat hij punaises had gestrooid. ‘Kunnen we hebben!’, riep Ruud vervolgens.

Opeens bleken we al 21.1 kilometer afgelegd te hebben. Dat was op de plek waar Rob klaar stond, bij het Amstelhotel. Ik gaf de fiets aan Hans en we vervolgden onze weg. Met de wetenschap dat het voor mij een eitje zou moeten zijn in vergelijking tot de anderen die er al een HM op hadden zitten. Dat bleek ook door de spaarzame stukjes gras waar onderweg naar uitgeweken werd. Een groen, zacht, koel stukje gras is een oase voor de voeten na al die warme harde stenen. Maar beter is het om de oases te vermijden. Na terugkeer op de bestrating blijkt deze 2x zo hard te zijn geworden.

Onderweg werden we uitstekend verzorgd bij de stadswerven van de reinigingsdienst. We konden er naar de wc, kregen er fruit en water en werden aangemoedigd door het personeel. De stops waren echter van korte duur. ‘Vijf minuten’, riep Ruth elke keer streng. Maar goed ook, want een langere pauze leidt alleen maar tot stijvere spieren, en we hadden een strak tijdschema dat vrijwel tot de finish tot op de minuut klopte.

Toen we het centrum betraden werd het een gekkenhuis. In onze poging om ruim baan te creëren en aandacht te vestigen werden de fietstoeters veelvuldig gebruikt. Maar deze vielen in het niet bij de pomptoeter van Dave. Om geen piepende oren te krijgen moest je daar niet naast lopen. En, Ruud vond dat de toeter niet genoeg hoorbaar was. Hij nam de toeter over en liep al toeterend en juichend voorop. Ik denk dat de toeristen op de terrasjes wat te vertellen hebben thuis.

Vlakbij de finish, toen we de achterkant van het Rijksmuseum passeerden bleek, volgens de hardloophorloges,  dat we net geen 42,2 kilometer zouden gaan volmaken. We liepen namen een zijstraat later richting het Museumplein om dit te fixen.  Even later liepen we weer via de achterkant van het Rijksmuseum om via de tunnel aan de voorkant onder de finish door te komen.

We werden gefeliciteerd en feliciteerden elkaar. Niemand kon nog de eerste blotevoetenmarathon ter wereld organiseren, want daar hadden wij zojuist deel van uitgemaakt. Voor mij kwam het evenement misschien een jaar te vroeg. Ik begon mijn blootsvoetse training op straat ergens in het begin van dit jaar. Ik ben ver gekomen, maar een marathon blootsvoets loop je niet zomaar even. Tenzij je bijzonder getalenteerd bent is dat een training van jaren. En ik weet niet of ik dat ervoor over heb. Al merk ik wel dat mijn voeten en ik het er beter vanaf hebben gebracht dan tijdens de trainingsloop op 21 juni. Mijn voeten zijn nu, de volgende dag, nog een klein beetje gevoelig maar zien er nog puntgaaf uit.

Met dank aan Ruth Langemeijer en Dave Hardy voor de organisatie, de Stadsreiniging voor de verzorging en het schonen parcours en  Wouter Wakkie voor het fraaie fotomateriaal.

IMG-20150829-WA0003
Voeten kunnen blijkbaar heel wat hebben

.

Veluwezoomtrail 2015

Ik zou deze trail dit jaar niet gelopen hebben ware het niet dat Marcel plannen had voor de Veluwezoomtrail. Toch weer een leuke gelegenheid om wel te gaan naar dit leuke kleinschalige trailevenement in een fantastisch mooi gebied.

DSC_4013-2De opzet van dit evenement is dit jaar ingrijpend gewijzigd. Kon je voorheen op 1 dag kiezen uit een paar afstanden, deze keer waren er verspreid over het weekend een stuk of 5 afstanden waarbij verschillende combinaties tot wel 90km mogelijk waren.

Ik hield het bij 25km (die in werkelijkheid slecht 24km was). De 30km afstand was trouwens 33km. Ze houden zeker van ronde getallen daar. Het verschil van deze 2 afstanden op papier was 5km, in het echt dus 9km. De winnaars van de 25km-afstand liepen verkeerd en maakten 27 kilometers. De koplopers kunnen geen andere lopers volgen en moeten goed de linten en de pijlen volgen. Als een 1 of andere lolbroek een pijltje verdraait gaat dat flink mis. Maar in dit geval was het niet echt een probleem omdat de volledige top 3 van de heren verkeer liep en ruimschoots weer op het goede pad was voordat de concurrentie er vandoor kon gaan met de podiumplekken.

Ik kende de start nog van voorgaande jaren. Een pad met steentjes. Ik had plannen om deze trail blootsvoets te lopen maar had mijn VFF’s achter de hand. Vanwege dat steentjespad besloot ik te starten met Fivefingers en ze daarna ergens weer uit te trekken. Na de start bleken we een andere richting op te lopen, dus niet dat pijnlijke pad op. Een verkeerde schoenenkeuze dus. Na zo’n 500m kwam er een heuveltje met een opstopping. Daar kon ik mooi mijn VFF’s uittrekken.

Ik liep zo een paar kilometer zonder schoenen, maar het voelde niet echt comfortabel. Dat zou ik geen 24 kilometer volhouden. Na ± 2km trok ik ze weer aan om ze vervolgens niet meer uit te trekken. Maar goed ook, want even later kregen we te maken met allerlei ondergronden die je je blote voeten niet toewenst: paden verhard met steentjes van fijn grind tot en met halve en zelfs hele bakstenen. Wel handig als je dikke zolen hebt en niet van modder houdt. Zelfs met VFF’s was het nog een hele opgave om dit te doorstaan. Op 1 stuk was het zo erg dat ik een stukje dwars door het bos moest om maar niet over de neergekwakte keien te hoeven lopen.

Even verderop leek er een eind te komen aan de kwellingen. Vanaf een zijpad links kwamen lopers van de kortere (18km) afstand aanlopen. Hier kwamen de 2 routes samen. Wij (van de 24km) hadden een grotere lus gelopen. Plotseling liep daar iemand op blote voeten. Dat bleek Maarten te zijn die ik daags ervoor ‘sprak’ via Chat & Run. En even later liep daar plotseling nog een barrevoeter (en ook nog zonder shirt). Even gepraat, een foto gemaakt. Ze liepen wat sneller dan wij.

Na de verzorgingspost op het 15km-punt kwam er geen einde meer aan het klim- en daalwerk. Best een zwaar parcours. Mijn medeloper is meer vlak terrein gewend en had er moeite mee, bovendien kampte hij met een blaar. Ik heb nog een paar keer gewacht, maar toen ik ergens 5 minuten stilstond en hem niet meer zag, ben ik doorgelopen.

Ik kreeg pijn in mijn rechtervoorvoet, ook een blaar. Gelukkig was daar opeens de finish. De barrevoeters stonden daar al een tijdje aan het alcoholvrije bier in de brandende zon. Dat liet zich best smaken. Een tijdje later kwam ook Marcel (wandelend) over de finish. Na nog een beker bier vertrokken we huiswaarts.

Fun Run – International Barefoot Running Day

1427387418_11015781_861891893853772_3493649615281082802_nElk jaar op de eerste zondag in mei is het International Barefoot Running Day. Dit jaar voor de 5e keer. Een aantal jaar was ook op deze dag het Rondje Tilburg waarbij ook het Open NK en EK Barefoot Running werd gehouden. Vanaf dit jaar echter niet meer omdat de boel de nek omgedraaid is door Golazo. Dit jaar was er wel het 1e barefootevenement, alleen niet op de daarvoor bestemde dag maar een week eerder vanwege de vakantie en de beschikbaarheid van de locatie. Daarom wilde ik dit gat opvullen met een Barefoot Fun Run. Ik stippelde een route van iets meer dan 10K uit met voetvriendelijke paden. De aankondiging geschiedde via Facebook en via de site van de Barefoot Runners Society.

Zoals het er naar uitzag zouden we met ons tweeën lopen. Alleen Ruud en ik stonden op de afgesproken tijd en plaats voor de start. Wel kwamen we daar nog Peter tegen, maar die had schoenen aan en een andere route in de planning.

Omdat je meestal wat vreemd wordt aangekeken, zo hardlopend zonder schoenen, draaide Ruud het dit keer maar eens om. ‘Hé, moet je kijken, die mensen hebben schoenen aan. Is dat de nieuwe trend?’ Ter hoogte van de Oosterplas stopten we even en zagen we duizenden en duizenden kikkervisjes (of waren het paddenvisjes?). Ik besloot later die dag terug te gaan om er met mijn dochter een aantal mee te nemen.

We waren terug voor we er erg in hadden en de blote voeten kwamen ongeschonden en weer iets sterker uit de strijd.