Crazy Barefoot Marathon – BF

Met de fiets naar station Haarlem. Met de trein naar Station Amsterdam Centraal. Met de Luna’s (huaraches/sandalen) naar het Museumplein. Daar, waar de start van dit gebeuren een half uur later plaats zou vinden: De Crazy Barefoot Marathon. De eerste marathon ter wereld georganiseerd voor lopers zonder schoenen.

Ik trok mijn schoenen uit en wandelde naar de bus van Dave (1 van de organisatoren), die op zo’n 500 meter afstand geparkeerd stond, om mijn tas in bewaring te geven. Onderweg kwam één voet in aanraking met hondenpoep. De voet was weer snel ‘schoon’ na enkele vegen door het gras (het voordeel van blote voeten). Weer terug op de startlocatie snel mijn startnummer opgespeld waarna ik klaar moet staan bij het start/finish spandoek voor het woord en het startsignaal door een dame van de Stadsreiniging en wethouder Eric van der Burg.

Van de 14 deelnemers verlieten er 12 lopend de start. Tijdens de start liep ik naar de fiets om daar de eerste 21,1 km op af te leggen. Deelnemer Rob zou net als ik op het HM-punt instappen. Mijn rol bleek tevens het tijdelijk afzetten van middelmatig drukke zijstraten, want we wilden natuurlijk zo min mogelijk oponthoud door rode verkeerslichten. De echt drukke kruispunten werden òf op de kamikazemanier benaderd, of, als dat echt niet anders kon, werd er (heel verstandig) gewacht. Voor de begeleidende fietsers was dat zo mogelijk nog lastiger, want een fietser is minder reactief dan een loper in druk verkeer.

Toen ik achter de groep lopers fietste zag ik de ontelbare verbaasde blikken onderweg.  En uiteraard, tot vervelens toe, weer de vele opmerkingen over glas. Ja, er lag glas. Behoorlijk veel ook, maar een stuk minder dan de zorgen die erover werden geuit door het publiek, mede dankzij de zorg van de stadsreiniging die een flink deel van het parcours extra heeft schoongemaakt. Gelukkig bleken die scherpe transparante scherfjes geen groot probleem. Van slechts 1 deelnemer hoorde ik na afloop dat deze een stukje glas in zijn voet bleek te hebben. Als blotevoetenloper ontwikkel je een oog voor gevaarlijke obstakels. Meestal zie je ze op tijd om ze te ontwijken. En loop je als groep, dan kan je elkaar ook nog waarschuwen. Gelukkig ook veel grappen onderweg. Een meneer van de reinigingsdienst vertelde dat hij punaises had gestrooid. ‘Kunnen we hebben!’, riep Ruud vervolgens.

Opeens bleken we al 21.1 kilometer afgelegd te hebben. Dat was op de plek waar Rob klaar stond, bij het Amstelhotel. Ik gaf de fiets aan Hans en we vervolgden onze weg. Met de wetenschap dat het voor mij een eitje zou moeten zijn in vergelijking tot de anderen die er al een HM op hadden zitten. Dat bleek ook door de spaarzame stukjes gras waar onderweg naar uitgeweken werd. Een groen, zacht, koel stukje gras is een oase voor de voeten na al die warme harde stenen. Maar beter is het om de oases te vermijden. Na terugkeer op de bestrating blijkt deze 2x zo hard te zijn geworden.

Onderweg werden we uitstekend verzorgd bij de stadswerven van de reinigingsdienst. We konden er naar de wc, kregen er fruit en water en werden aangemoedigd door het personeel. De stops waren echter van korte duur. ‘Vijf minuten’, riep Ruth elke keer streng. Maar goed ook, want een langere pauze leidt alleen maar tot stijvere spieren, en we hadden een strak tijdschema dat vrijwel tot de finish tot op de minuut klopte.

Toen we het centrum betraden werd het een gekkenhuis. In onze poging om ruim baan te creëren en aandacht te vestigen werden de fietstoeters veelvuldig gebruikt. Maar deze vielen in het niet bij de pomptoeter van Dave. Om geen piepende oren te krijgen moest je daar niet naast lopen. En, Ruud vond dat de toeter niet genoeg hoorbaar was. Hij nam de toeter over en liep al toeterend en juichend voorop. Ik denk dat de toeristen op de terrasjes wat te vertellen hebben thuis.

Vlakbij de finish, toen we de achterkant van het Rijksmuseum passeerden bleek, volgens de hardloophorloges,  dat we net geen 42,2 kilometer zouden gaan volmaken. We liepen namen een zijstraat later richting het Museumplein om dit te fixen.  Even later liepen we weer via de achterkant van het Rijksmuseum om via de tunnel aan de voorkant onder de finish door te komen.

We werden gefeliciteerd en feliciteerden elkaar. Niemand kon nog de eerste blotevoetenmarathon ter wereld organiseren, want daar hadden wij zojuist deel van uitgemaakt. Voor mij kwam het evenement misschien een jaar te vroeg. Ik begon mijn blootsvoetse training op straat ergens in het begin van dit jaar. Ik ben ver gekomen, maar een marathon blootsvoets loop je niet zomaar even. Tenzij je bijzonder getalenteerd bent is dat een training van jaren. En ik weet niet of ik dat ervoor over heb. Al merk ik wel dat mijn voeten en ik het er beter vanaf hebben gebracht dan tijdens de trainingsloop op 21 juni. Mijn voeten zijn nu, de volgende dag, nog een klein beetje gevoelig maar zien er nog puntgaaf uit.

Met dank aan Ruth Langemeijer en Dave Hardy voor de organisatie, de Stadsreiniging voor de verzorging en het schonen parcours en  Wouter Wakkie voor het fraaie fotomateriaal.

IMG-20150829-WA0003
Voeten kunnen blijkbaar heel wat hebben

.

Veluwezoomtrail 2015

Ik zou deze trail dit jaar niet gelopen hebben ware het niet dat Marcel plannen had voor de Veluwezoomtrail. Toch weer een leuke gelegenheid om wel te gaan naar dit leuke kleinschalige trailevenement in een fantastisch mooi gebied.

DSC_4013-2De opzet van dit evenement is dit jaar ingrijpend gewijzigd. Kon je voorheen op 1 dag kiezen uit een paar afstanden, deze keer waren er verspreid over het weekend een stuk of 5 afstanden waarbij verschillende combinaties tot wel 90km mogelijk waren.

Ik hield het bij 25km (die in werkelijkheid slecht 24km was). De 30km afstand was trouwens 33km. Ze houden zeker van ronde getallen daar. Het verschil van deze 2 afstanden op papier was 5km, in het echt dus 9km. De winnaars van de 25km-afstand liepen verkeerd en maakten 27 kilometers. De koplopers kunnen geen andere lopers volgen en moeten goed de linten en de pijlen volgen. Als een 1 of andere lolbroek een pijltje verdraait gaat dat flink mis. Maar in dit geval was het niet echt een probleem omdat de volledige top 3 van de heren verkeer liep en ruimschoots weer op het goede pad was voordat de concurrentie er vandoor kon gaan met de podiumplekken.

Ik kende de start nog van voorgaande jaren. Een pad met steentjes. Ik had plannen om deze trail blootsvoets te lopen maar had mijn VFF’s achter de hand. Vanwege dat steentjespad besloot ik te starten met Fivefingers en ze daarna ergens weer uit te trekken. Na de start bleken we een andere richting op te lopen, dus niet dat pijnlijke pad op. Een verkeerde schoenenkeuze dus. Na zo’n 500m kwam er een heuveltje met een opstopping. Daar kon ik mooi mijn VFF’s uittrekken.

Ik liep zo een paar kilometer zonder schoenen, maar het voelde niet echt comfortabel. Dat zou ik geen 24 kilometer volhouden. Na ± 2km trok ik ze weer aan om ze vervolgens niet meer uit te trekken. Maar goed ook, want even later kregen we te maken met allerlei ondergronden die je je blote voeten niet toewenst: paden verhard met steentjes van fijn grind tot en met halve en zelfs hele bakstenen. Wel handig als je dikke zolen hebt en niet van modder houdt. Zelfs met VFF’s was het nog een hele opgave om dit te doorstaan. Op 1 stuk was het zo erg dat ik een stukje dwars door het bos moest om maar niet over de neergekwakte keien te hoeven lopen.

Even verderop leek er een eind te komen aan de kwellingen. Vanaf een zijpad links kwamen lopers van de kortere (18km) afstand aanlopen. Hier kwamen de 2 routes samen. Wij (van de 24km) hadden een grotere lus gelopen. Plotseling liep daar iemand op blote voeten. Dat bleek Maarten te zijn die ik daags ervoor ‘sprak’ via Chat & Run. En even later liep daar plotseling nog een barrevoeter (en ook nog zonder shirt). Even gepraat, een foto gemaakt. Ze liepen wat sneller dan wij.

Na de verzorgingspost op het 15km-punt kwam er geen einde meer aan het klim- en daalwerk. Best een zwaar parcours. Mijn medeloper is meer vlak terrein gewend en had er moeite mee, bovendien kampte hij met een blaar. Ik heb nog een paar keer gewacht, maar toen ik ergens 5 minuten stilstond en hem niet meer zag, ben ik doorgelopen.

Ik kreeg pijn in mijn rechtervoorvoet, ook een blaar. Gelukkig was daar opeens de finish. De barrevoeters stonden daar al een tijdje aan het alcoholvrije bier in de brandende zon. Dat liet zich best smaken. Een tijdje later kwam ook Marcel (wandelend) over de finish. Na nog een beker bier vertrokken we huiswaarts.

Fun Run – International Barefoot Running Day

1427387418_11015781_861891893853772_3493649615281082802_nElk jaar op de eerste zondag in mei is het International Barefoot Running Day. Dit jaar voor de 5e keer. Een aantal jaar was ook op deze dag het Rondje Tilburg waarbij ook het Open NK en EK Barefoot Running werd gehouden. Vanaf dit jaar echter niet meer omdat de boel de nek omgedraaid is door Golazo. Dit jaar was er wel het 1e barefootevenement, alleen niet op de daarvoor bestemde dag maar een week eerder vanwege de vakantie en de beschikbaarheid van de locatie. Daarom wilde ik dit gat opvullen met een Barefoot Fun Run. Ik stippelde een route van iets meer dan 10K uit met voetvriendelijke paden. De aankondiging geschiedde via Facebook en via de site van de Barefoot Runners Society.

Zoals het er naar uitzag zouden we met ons tweeën lopen. Alleen Ruud en ik stonden op de afgesproken tijd en plaats voor de start. Wel kwamen we daar nog Peter tegen, maar die had schoenen aan en een andere route in de planning.

Omdat je meestal wat vreemd wordt aangekeken, zo hardlopend zonder schoenen, draaide Ruud het dit keer maar eens om. ‘Hé, moet je kijken, die mensen hebben schoenen aan. Is dat de nieuwe trend?’ Ter hoogte van de Oosterplas stopten we even en zagen we duizenden en duizenden kikkervisjes (of waren het paddenvisjes?). Ik besloot later die dag terug te gaan om er met mijn dochter een aantal mee te nemen.

We waren terug voor we er erg in hadden en de blote voeten kwamen ongeschonden en weer iets sterker uit de strijd.

Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Lions Heuvelloop 2015

Ik had me niet vooraf ingeschreven en besloot ter plekke deel te nemen aan de 15K afstand, die ik 3 jaar eerder ook liep. Ik kwam daar Ruud tegen en samen kwamen we tot de conclusie dat zonder schoenen wel te doen zou zijn. Voor de zekerheid naam ik mijn FiveFingers wel mee in mijn rugzak.

lionsheuvelloop2015_2Ongeveer 20% van het parcours was comfortabel aan de voeten (glad asfalt, zwarte bospaden of zandpaden), de rest was de oneffenheden ondergaan of uitwijken naar de bermen. Het eerst stuk liep ik op met Ruud, die rustig aan wilde beginnen. Na 5 kilometer ging hij naar een hoger tempo.

Op blote voeten lopend ben je continu bezig met de ondergrond. Onderweg was het veel wisselen tussen het pad en de linker- en rechterberm, daar waar het pad bezaaid was met venijnige kleine obstakels. Ik hield het tempo aan dat aanvaardbaar was voor mijn voeten en mijn ogen. Je moet voortdurend de grond scannen op de beste plekken om je voeten neer te zetten.

Eenmaal uit de duinen richting de finish waren mijn voeten er wel een beetje klaar mee en toen volgde er nog een stuk fakirasfalt.

Na de finish mijn voeten geinspecteerd en ik zag geen bloed en de voeten voelden nog goed. Eenmaal thuis kwamen onder de schoongespoelde zwarte voetzolen toch een paar bloedblaren op de tenen tevoorschijn. Het plan is om in augustus een marathon blootsvoets te lopen op verharde ondergrond. Dus de voeten moeten hier de komende maanden nog flink aan wennen om hiertoe in staat te zijn.

Vondelparkloop 2015

77874_xgaplus

Voorafgaand

Naar aanleiding van oproepen op de sociale media om te proberen met zoveel mogelijk mensen blootsvoets deel te nemen aan de Vondelparkloop heb ik ingeschreven. Ik ben benieuwd naar de temperatuur tegen die tijd. Sneeuw zal wel worden geruimd, maar 10 kilometer op een bevroren of een gepekelde ondergrond… Ik kan altijd nog VFF’s aantrekken.

DNS (did not start)

Doordat ik mijn rib had gekneusd op een wildwaterbaan heb ik de Vondelparkloop laten schieten. Ik heb mijn startnummer weggegeven aan ene Amrit. Die heeft op mijn naam een uitslag van 52:03 gelopen.

Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

Sinterklaasloop 2014 – 1 + 5.2 * 2

Gisteren stelde ik mijn dochter van 7 voor om de kinderloop (1km) van de Sinterklaasloop te rennen. Dat wilde ze wel, dus heb ik haar vanmorgen in haar pietenpak gehesen en zijn we naar AV Suomi gefietst. Ikzelf schreef me in de voor 5.2K. Die had ik al eerder gedaan in 2011.

10608499_808447629192891_6496156827244573031_o
Een trotse Selena, met trotse oom en papa.

Na wat pepernoten was het al tijd om met Selena in het startvak te gaan staan. Ze had er zin in maar ik moest wel bij haar blijven. De start was daar en ze ging er zonder mij als een haas vandoor. Daar was ik niet op bedacht. Gelukkig kon ik zonder andere kinderen te hinderen langs de zijkant een stukje afsnijden om weer bij Selena te komen. Ik zei dat ze wat langzamer moest lopen. Dat deed ze en ik hield haar hand vast gedurende de rest van het parcours. Na 800 meter was ze er even klaar mee en ging wandelen om vervolgens op 900 meter weer te gaan rennen. Het laatste stuk liet ik haar los en er zat nog een eindsprintje in. Haar barcode werd gescand voor de uitslag en kreeg een medaille (haar eerste) en een chocoladeletter.

Toen waren mijn broer en ik aan de beurt. Ik zo gaan voor een mooie tijd en hij zou rustig aan doen omdat het zijn eerste loopevenement was na zijn heupbreuk. De 10K en 5.2K startten gelijk. De eerste paar honderd meter hing ik achter de kopgroep, die al snel een langgerekt lint werd en even daarna veranderde in losse lopers waarvan de koplopers zich langzaam aan mijn zicht onttrokken. Het tempo viel me redelijk zwaar. Logisch… Ik had al twee weken (sinds de Happy Running Strandloop) niet hardgelopen. Niet vanwege een blessure, ik had gewoon geen zin.

Toen ik op de terugweg onder station Santpoort-Noord heen was werd mij door een wegwijzer/verkeersregelaar gemeld dat ik positie 10 had. Eén meter achter mij liep nummer 11, maar die had het kennelijk zwaarder dan ik want ik begon weer wat tempo te maken voor het laatste stuk en hij hield me niet bij. Een heel stuk voor me liep een dame. Heel gestaag haalde ik ook haar in en kwam dus op positie 9 die ik behield tot op de eindstreep. Het toeval wil dat ik in 2011 ook plaats 9 had met nagenoeg dezelfde tijd.

Enkele minuten later kwam ook mijn broer over de streep. Een zeer knappe prestatie. Ik denk dat ik hem al gauw niet meer voor kan blijven.

Happy Running Strandloop 2014

De Happy Running Strandloop, had ik al een paar keer aan mij voorbij laten gaan. Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, omdat dit bij uitstek een loopje is om zonder schoenen te doen. Bovendien in de buurt en lekker kleinschalig.

Bij de start kwam ik Ruud tegen (vanzelfsprekend op blote voeten) We hadden de keuze tussen 5 en 10 km. Ik koos de 10. De afstand werd bepaald met strandpalen. Na het aftellen liepen we eerst in noordelijke richting om de laatste strandpaal voor de zuidpier. Daarna windje tegen richting Parnassia. Voor het keerpunt van de 5 km kwam ik Johan Neve tegemoet, op weg naar alweer een overwinning.

Foto1k0-NN3CYMET
Barefoot runners zijn happy runners

Vlak na de start werd ik ingehaald door een andere rappe blotevoetenloper. Het eerste stuk ging over vlaktes bedekt met scheermesjes. Deze schelpen zijn niet opgewassen tegen blote voeten. Ruim voor het keerpunt  even voorbij Parnassia zag ik Bob en Ruud strijden om de titel voor de 10 km. Ondertussen liep ik meter voor meter in op de andere blotevoetenloper (dat hij Frits heette bleek later) en vanaf het keerpunt kon ik hem voorblijven. Omdat je vanaf daar je achtervolgers tegemoet liep was het een extra motivatie om lekker op tempo te blijven en leuk om te zien dat ik al die sportievelingen voor kon blijven. En dat ging ook prima met die wind mee. Ik liep heel langzaam in op de loper in de verte voor mij en daar weer voor liep de eerste vrouw (te zien aan de meefietser van de organisatie). Op de hele terugweg geen scheermesjes te zien. Blijkbaar werd het vloed.

happy_running_strandloop_uitslag
Bijna een blootsvoetse winnaar en de alle ongeschoeide deelnemers in de top 12.

Op het strand lopen is leuk vanwege de ondergrond, maar niet leuk vanwege de eindeloosheid. Afstanden zijn moeilijk in te schatten. Zo leek de finish veel dichterbij dan deze in werkelijkheid was. Ik had een achtervolger op de hielen, dus ik kon het tempo niet laten zakken en moest het zelfs wat opvoeren. Het laatste stukje van de vloedlijn met harde ondergrond tot het verharde pad naar de finish was even ploegen. Gelukkig zonder schoenen. Ik werd door Ruud, die 2e was geworden, als een winnaar onthaald. Even later kwam ook Frits over de finish en gingen we, als volgens mij de enige 3 deelnemers op blote voeten, op de foto.

Ik werd 7e. En 6e van de heren. Met een tijd van 45:36. Ik had totaal niet verwacht dat ik een PR zou gaan lopen. En dat ondanks (of dankzij?) de blote voeten.

Heemstedeloop 2014 – Blootsvoets racedebuut

Zo nu en dan loop ik hard op blote voeten. Omdat het kan en omdat het leuk is. Ook omdat het zou kunnen dat het in contact komen van je voeten met de Aarde je gezondheidsvoordelen zouden kunnen opleveren en omdat ik soms graag tegen de stroom in ga. Tijdens de Heemstedeloop liep ik overigens met de stroom mee, maar dan zonder schoenen. Voor zover er sprake was van en plan zou ik de 5K gaan lopen. Maar vanwege een tijdrovende Marktplaatsdeal was ik te laat en had geluk dat de 10K een uur later begon. 6 minuten voor het startschot schreef ik mij in. Daardoor gelukkig geen rij. Ik trok mijn schoenen uit en voegde mij in het startvak.

groenendaal_img_0013_resize1Onderweg bleken mijn onbedekte voeten een opvallende verschijning. ‘Blote voeten’, ‘Hé, iemand op blote voeten’, ‘Kijk, blote voeten’, ‘Op blote voeten, wat knap’. Over blote handen hoorde je niemand want dat was heel gewoon. Ik was dus blijkbaar de enige ongeschoeide dus ik hoefde geen enkele haast te maken om eerste te worden in mijn categorie (blote voeten). Aan dat die categorie stelselmatig ontbreekt bij 99% van de loopjes ga ik binnenkort iets doen.

Als je een route loopt kan je die na afloop het beste beschrijven met het meeste geprikkelde zintuig. Dat leverde in dit geval een opsomming van ondergronden op. we startten op akelig bobbelig asfalt (fakirasfalt voor insiders). Ergens waren enkele meters vernieuwd. Verend fluweelzacht gitzwart glad asfalt in een oase van boos ruw asfalt. Ik nam de stoep maar die bleek dezelfde textuur te hebben. we liepen het Groenendaalse Bos in en liepen nog steeds op dezelfde ondergrond. Even later volgden gladde klinkers en dit werd even later een karrenspoor met dezelfde klinkers maar het stuk waar nooit wielen reden was begroeid. Ik zag mijn kans schoon om over deze strook mensen in te halen. En toen volgde de bospaden. Mooie vlakke zwarte vochtige bospaden. Ik had medelijden met de geschoende lopers. Maar helaas, time flies when you’re having fun, want voor ik het wist liep ik in een woonwijk, weer op fakirasfalt. Daarna weer een stukje fijn op gladde roze tegels van een fietspad en vervolgens weer dat nare asfalt. Gelukkig kon ik hier een berm pakken. En, omdat ik steeds vlak voor me uitkeek zag ik maar net op tijd dat de berm geen brug had. We liepen langs de molen en gelukkig hier weer een stukje gladde klinkers. Even later nog meer van die klinkers maar dan heel ongelijk liggend. Loopt ook niet fijn kan ik je vertellen. Na een aantal van deze straatjes, in een antiek deel van Heemstede, volgde het 5K-punt. Hetzelfde rondje moest nog een keer en hier hoorde ik door de luidspreker dat toploper Stan Niesten (18 jaar) aan zijn laatste km bezig was. Die zou de 10K net niet binnen een half uur lopen.

In ronde 2 weer dezelfde ondergronden als in ronde 1 maar mijn voeten vonden het minder leuk worden. toch haalde ik nog steeds mensen in (vooral op de bospaden) en werd ik naarmate het einde naderde toch ook steeds vaker doelwit van inhalers. Ik liep onder de finish door, liep als een toerist die niet lastig gevallen wil worden door verkopers langs de plasticflesjesuitdelers en stond na enkele meters stil en keek naar mijn voeten. Ze waren er nog, maar de onderkant voelde wat aan als rauw vlees. En ik zag bloed op mijn linker kleine teen. Toen ik een stap verzette zag ik ook bloed op straat. Voorzichtig, om maar zo min mogelijk bloedsporen te maken, liep ik naar de sportzaal en trok snel mijn sokken en schoenen aan en fietste naar huis. Onderweg werd ik nog 2 keer herkend als de blotevoetenloper.

Thuis bleek het wondje gelukkig erg mee te vallen en ontdekte ik nog een bloedblaar onder mijn rechtervoet. Blijkbaar van 10K toch iets te gortig voor mijn voeten in combinatie met de ondergronden. Eigenlijk wist ik dat van te voren ook wel. En wat ik fakirasfalt noemde zal voor de meer geoefende blote voet niet echt een probleem zijn. Dat wordt dus meer oefenen.