Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Lions Heuvelloop 2015

Ik had me niet vooraf ingeschreven en besloot ter plekke deel te nemen aan de 15K afstand, die ik 3 jaar eerder ook liep. Ik kwam daar Ruud tegen en samen kwamen we tot de conclusie dat zonder schoenen wel te doen zou zijn. Voor de zekerheid naam ik mijn FiveFingers wel mee in mijn rugzak.

lionsheuvelloop2015_2Ongeveer 20% van het parcours was comfortabel aan de voeten (glad asfalt, zwarte bospaden of zandpaden), de rest was de oneffenheden ondergaan of uitwijken naar de bermen. Het eerst stuk liep ik op met Ruud, die rustig aan wilde beginnen. Na 5 kilometer ging hij naar een hoger tempo.

Op blote voeten lopend ben je continu bezig met de ondergrond. Onderweg was het veel wisselen tussen het pad en de linker- en rechterberm, daar waar het pad bezaaid was met venijnige kleine obstakels. Ik hield het tempo aan dat aanvaardbaar was voor mijn voeten en mijn ogen. Je moet voortdurend de grond scannen op de beste plekken om je voeten neer te zetten.

Eenmaal uit de duinen richting de finish waren mijn voeten er wel een beetje klaar mee en toen volgde er nog een stuk fakirasfalt.

Na de finish mijn voeten geinspecteerd en ik zag geen bloed en de voeten voelden nog goed. Eenmaal thuis kwamen onder de schoongespoelde zwarte voetzolen toch een paar bloedblaren op de tenen tevoorschijn. Het plan is om in augustus een marathon blootsvoets te lopen op verharde ondergrond. Dus de voeten moeten hier de komende maanden nog flink aan wennen om hiertoe in staat te zijn.

Vondelparkloop 2015

77874_xgaplus

Voorafgaand

Naar aanleiding van oproepen op de sociale media om te proberen met zoveel mogelijk mensen blootsvoets deel te nemen aan de Vondelparkloop heb ik ingeschreven. Ik ben benieuwd naar de temperatuur tegen die tijd. Sneeuw zal wel worden geruimd, maar 10 kilometer op een bevroren of een gepekelde ondergrond… Ik kan altijd nog VFF’s aantrekken.

DNS (did not start)

Doordat ik mijn rib had gekneusd op een wildwaterbaan heb ik de Vondelparkloop laten schieten. Ik heb mijn startnummer weggegeven aan ene Amrit. Die heeft op mijn naam een uitslag van 52:03 gelopen.

Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

Sinterklaasloop 2014 – 1 + 5.2 * 2

Gisteren stelde ik mijn dochter van 7 voor om de kinderloop (1km) van de Sinterklaasloop te rennen. Dat wilde ze wel, dus heb ik haar vanmorgen in haar pietenpak gehesen en zijn we naar AV Suomi gefietst. Ikzelf schreef me in de voor 5.2K. Die had ik al eerder gedaan in 2011.

10608499_808447629192891_6496156827244573031_o
Een trotse Selena, met trotse oom en papa.

Na wat pepernoten was het al tijd om met Selena in het startvak te gaan staan. Ze had er zin in maar ik moest wel bij haar blijven. De start was daar en ze ging er zonder mij als een haas vandoor. Daar was ik niet op bedacht. Gelukkig kon ik zonder andere kinderen te hinderen langs de zijkant een stukje afsnijden om weer bij Selena te komen. Ik zei dat ze wat langzamer moest lopen. Dat deed ze en ik hield haar hand vast gedurende de rest van het parcours. Na 800 meter was ze er even klaar mee en ging wandelen om vervolgens op 900 meter weer te gaan rennen. Het laatste stuk liet ik haar los en er zat nog een eindsprintje in. Haar barcode werd gescand voor de uitslag en kreeg een medaille (haar eerste) en een chocoladeletter.

Toen waren mijn broer en ik aan de beurt. Ik zo gaan voor een mooie tijd en hij zou rustig aan doen omdat het zijn eerste loopevenement was na zijn heupbreuk. De 10K en 5.2K startten gelijk. De eerste paar honderd meter hing ik achter de kopgroep, die al snel een langgerekt lint werd en even daarna veranderde in losse lopers waarvan de koplopers zich langzaam aan mijn zicht onttrokken. Het tempo viel me redelijk zwaar. Logisch… Ik had al twee weken (sinds de Happy Running Strandloop) niet hardgelopen. Niet vanwege een blessure, ik had gewoon geen zin.

Toen ik op de terugweg onder station Santpoort-Noord heen was werd mij door een wegwijzer/verkeersregelaar gemeld dat ik positie 10 had. Eén meter achter mij liep nummer 11, maar die had het kennelijk zwaarder dan ik want ik begon weer wat tempo te maken voor het laatste stuk en hij hield me niet bij. Een heel stuk voor me liep een dame. Heel gestaag haalde ik ook haar in en kwam dus op positie 9 die ik behield tot op de eindstreep. Het toeval wil dat ik in 2011 ook plaats 9 had met nagenoeg dezelfde tijd.

Enkele minuten later kwam ook mijn broer over de streep. Een zeer knappe prestatie. Ik denk dat ik hem al gauw niet meer voor kan blijven.

Happy Running Strandloop 2014

De Happy Running Strandloop, had ik al een paar keer aan mij voorbij laten gaan. Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, omdat dit bij uitstek een loopje is om zonder schoenen te doen. Bovendien in de buurt en lekker kleinschalig.

Bij de start kwam ik Ruud tegen (vanzelfsprekend op blote voeten) We hadden de keuze tussen 5 en 10 km. Ik koos de 10. De afstand werd bepaald met strandpalen. Na het aftellen liepen we eerst in noordelijke richting om de laatste strandpaal voor de zuidpier. Daarna windje tegen richting Parnassia. Voor het keerpunt van de 5 km kwam ik Johan Neve tegemoet, op weg naar alweer een overwinning.

Foto1k0-NN3CYMET
Barefoot runners zijn happy runners

Vlak na de start werd ik ingehaald door een andere rappe blotevoetenloper. Het eerste stuk ging over vlaktes bedekt met scheermesjes. Deze schelpen zijn niet opgewassen tegen blote voeten. Ruim voor het keerpunt  even voorbij Parnassia zag ik Bob en Ruud strijden om de titel voor de 10 km. Ondertussen liep ik meter voor meter in op de andere blotevoetenloper (dat hij Frits heette bleek later) en vanaf het keerpunt kon ik hem voorblijven. Omdat je vanaf daar je achtervolgers tegemoet liep was het een extra motivatie om lekker op tempo te blijven en leuk om te zien dat ik al die sportievelingen voor kon blijven. En dat ging ook prima met die wind mee. Ik liep heel langzaam in op de loper in de verte voor mij en daar weer voor liep de eerste vrouw (te zien aan de meefietser van de organisatie). Op de hele terugweg geen scheermesjes te zien. Blijkbaar werd het vloed.

happy_running_strandloop_uitslag
Bijna een blootsvoetse winnaar en de alle ongeschoeide deelnemers in de top 12.

Op het strand lopen is leuk vanwege de ondergrond, maar niet leuk vanwege de eindeloosheid. Afstanden zijn moeilijk in te schatten. Zo leek de finish veel dichterbij dan deze in werkelijkheid was. Ik had een achtervolger op de hielen, dus ik kon het tempo niet laten zakken en moest het zelfs wat opvoeren. Het laatste stukje van de vloedlijn met harde ondergrond tot het verharde pad naar de finish was even ploegen. Gelukkig zonder schoenen. Ik werd door Ruud, die 2e was geworden, als een winnaar onthaald. Even later kwam ook Frits over de finish en gingen we, als volgens mij de enige 3 deelnemers op blote voeten, op de foto.

Ik werd 7e. En 6e van de heren. Met een tijd van 45:36. Ik had totaal niet verwacht dat ik een PR zou gaan lopen. En dat ondanks (of dankzij?) de blote voeten.

Heemstedeloop 2014 – Blootsvoets racedebuut

Zo nu en dan loop ik hard op blote voeten. Omdat het kan en omdat het leuk is. Ook omdat het zou kunnen dat het in contact komen van je voeten met de Aarde je gezondheidsvoordelen zouden kunnen opleveren en omdat ik soms graag tegen de stroom in ga. Tijdens de Heemstedeloop liep ik overigens met de stroom mee, maar dan zonder schoenen. Voor zover er sprake was van en plan zou ik de 5K gaan lopen. Maar vanwege een tijdrovende Marktplaatsdeal was ik te laat en had geluk dat de 10K een uur later begon. 6 minuten voor het startschot schreef ik mij in. Daardoor gelukkig geen rij. Ik trok mijn schoenen uit en voegde mij in het startvak.

groenendaal_img_0013_resize1Onderweg bleken mijn onbedekte voeten een opvallende verschijning. ‘Blote voeten’, ‘Hé, iemand op blote voeten’, ‘Kijk, blote voeten’, ‘Op blote voeten, wat knap’. Over blote handen hoorde je niemand want dat was heel gewoon. Ik was dus blijkbaar de enige ongeschoeide dus ik hoefde geen enkele haast te maken om eerste te worden in mijn categorie (blote voeten). Aan dat die categorie stelselmatig ontbreekt bij 99% van de loopjes ga ik binnenkort iets doen.

Als je een route loopt kan je die na afloop het beste beschrijven met het meeste geprikkelde zintuig. Dat leverde in dit geval een opsomming van ondergronden op. we startten op akelig bobbelig asfalt (fakirasfalt voor insiders). Ergens waren enkele meters vernieuwd. Verend fluweelzacht gitzwart glad asfalt in een oase van boos ruw asfalt. Ik nam de stoep maar die bleek dezelfde textuur te hebben. we liepen het Groenendaalse Bos in en liepen nog steeds op dezelfde ondergrond. Even later volgden gladde klinkers en dit werd even later een karrenspoor met dezelfde klinkers maar het stuk waar nooit wielen reden was begroeid. Ik zag mijn kans schoon om over deze strook mensen in te halen. En toen volgde de bospaden. Mooie vlakke zwarte vochtige bospaden. Ik had medelijden met de geschoende lopers. Maar helaas, time flies when you’re having fun, want voor ik het wist liep ik in een woonwijk, weer op fakirasfalt. Daarna weer een stukje fijn op gladde roze tegels van een fietspad en vervolgens weer dat nare asfalt. Gelukkig kon ik hier een berm pakken. En, omdat ik steeds vlak voor me uitkeek zag ik maar net op tijd dat de berm geen brug had. We liepen langs de molen en gelukkig hier weer een stukje gladde klinkers. Even later nog meer van die klinkers maar dan heel ongelijk liggend. Loopt ook niet fijn kan ik je vertellen. Na een aantal van deze straatjes, in een antiek deel van Heemstede, volgde het 5K-punt. Hetzelfde rondje moest nog een keer en hier hoorde ik door de luidspreker dat toploper Stan Niesten (18 jaar) aan zijn laatste km bezig was. Die zou de 10K net niet binnen een half uur lopen.

In ronde 2 weer dezelfde ondergronden als in ronde 1 maar mijn voeten vonden het minder leuk worden. toch haalde ik nog steeds mensen in (vooral op de bospaden) en werd ik naarmate het einde naderde toch ook steeds vaker doelwit van inhalers. Ik liep onder de finish door, liep als een toerist die niet lastig gevallen wil worden door verkopers langs de plasticflesjesuitdelers en stond na enkele meters stil en keek naar mijn voeten. Ze waren er nog, maar de onderkant voelde wat aan als rauw vlees. En ik zag bloed op mijn linker kleine teen. Toen ik een stap verzette zag ik ook bloed op straat. Voorzichtig, om maar zo min mogelijk bloedsporen te maken, liep ik naar de sportzaal en trok snel mijn sokken en schoenen aan en fietste naar huis. Onderweg werd ik nog 2 keer herkend als de blotevoetenloper.

Thuis bleek het wondje gelukkig erg mee te vallen en ontdekte ik nog een bloedblaar onder mijn rechtervoet. Blijkbaar van 10K toch iets te gortig voor mijn voeten in combinatie met de ondergronden. Eigenlijk wist ik dat van te voren ook wel. En wat ik fakirasfalt noemde zal voor de meer geoefende blote voet niet echt een probleem zijn. Dat wordt dus meer oefenen.

De Halve van Haarlem 2014 – Geen schoenen uit

Waarschijnlijk was het nooit eerder zo warm tijdens de Halve van Haarlem. Maar ja, liever warm dan koud. Ik fietste naar de fietsenstalling in de Smedestraat en liep naar de start waar ik achteraan in de rij van de op het startschot wachtende menigte ging staan. Het plan was: rustig aan en onderweg de strategie bepalen. Ik zou vertrekken op FiveFingers maar het zou zomaar kunnen dat ik ze onderweg uit zou doen. Onder het harde geluid van de omroeper probeerde ik tevergeefs de GPS op mijn smartphone in te starten. Boeien. Aftellen en de meute komt langzaam in beweging. Voordeel is dat het vrij snel heel breed is (Zijlweg) en geen last hebt van opstoppingen. Al meteen had ik een gematigd tempo waarvan ik dacht: prima en veel meer zit er niet in.

Onderweg inspecteerde ik het parcours op blootsvoetsvriendelijkheid. Er zitten een aantal kleine en grote onvriendelijke stukken tussen. De Duinvlietweg bijvoorbeeld is half verhard met kiezelsteentjes. Daarna is de begaanbaarheid prima tot het Visserspad waar je grove ruwe klinkers aantreft. Deze ondergrond is ongeveer 7 kilometer lang. Daarna komt er weer een vlak gedeelte tot aan het Houtmanpad. Weer kiezelsteentjes. Dus om dit parcours geheel blootsvoets te lopen moeten je voeten tegen een stootje kunnen. Mijn langste blootsvoetse training was 14 kilometer op onverharde ondergrond. De langste afstand op verharde ondergrond is 5 kilometer. En op FiveFingers loop ik ook bijna nooit meer dan 10 kilometer op harde grond. Dus geen gemakkelijk blotevoetenparcours voor mij.

halve-van-haarlem-sept-2014-013Ik had mijn waterrugzak mee. Fijn om onafhankelijk te zijn van waterposten. Vanwege de hoge temperatuur hadden ze ook sponzen. Die sloeg ik vriendelijk af. Ik vind het idioot, zo’n grote hoeveelheid sponzen en bekertjes voor één- of halfmatig gebruik.

De kilometers gingen voorbij. Bij Kraantje Lek vroeg ik me af waarom het parcours niet over de zandberg heen ging. Er omheen dus, richting Zandvoort. En daar moesten geluidsobstakels worden genomen. Er was een DTM bezig en diverse keren waren de wagens (en een helicopter) zo dicht in de buurt dat ik mag stellen dat ik nooit eerder onder zulke hoge decibellen heb hardgelopen.

Dat dit geluid zijn tol eiste mag evident zijn. Even later zag ik de eerste slachtoffers. Het kan ook zijn dat het zelfmoordpacifisten waren (lopers die zichzelf opbliezen door te snel te starten). Ook de concentratie was volledig weg. De organisatie had om ongelukken te voorkomen houten platen over de wildrooster gelegd, maar een loper schuin voor mij kreeg het voor elkaar hier toch onderuit te gaan. Dat was nog wel aan de goede kant van de houten plaat. De andere kant was kromgetrokken en verhief zich 20 cm boven het wegdek. Als daar niet iemand van de organisatie voor stond waren daar nog veel meer ongelukken gebeurt.

Veel goed publiek waar we de Zeeweg op draaiden. Hier was het punt waar ik mijn schoenen aanhield. En even later was er een verzorgingspost waar ik banaan at en per ongeluk toch een beker water aanpakte er leegdronk (en dat water in mijn rugzak dan?). Het was even daarna dat me bedacht: waarom loop ik eigenlijk zo langzaam. Ik ging sneller lopen en bleef maar mensen inhalen en voerde een kort telefoongesprek met mijn dochter.

Er volgde nog 2 waterposten. Ik nam beide keren een beker aan die ik omkeerde boven mijn hoofd. Ik kon het tempo handhaven. Vlakbij de finish kwamen er ook nog een paar malloten voorbij razen waarvan ik dacht: Als je nu zo snel rent, waarom ben je hier dan nu pas? Ik sloeg de medaille en het flesje water af en liep naar mijn fiets.

Geen PR. 2 jaar geleden liep ik hier 1:43. Nu 1:52 en ik vind het prima. Ik zou waarschijnlijk niet meegedaan hebben als één of ander groot bedrijf zijn naam nog had gekoppeld aan dit evenement. Op de één of andere manier (misschien omdat ik een geboren Haarlemmer ben) vind ik het super dat het nu gewoon De Halve van Haarlem heet. Dus laat die hoofdsponsoren maar lekker wegblijven.

KennemerRunners Duinentrail Schoorl

20140921_100640Ik trainde een paar maanden geleden met Hans in de duinen van Schoorl. We deden de duintoppenroute. Hij vertelde dat hij voor de KennemerRunners de Duinentrail Schoorl die jaarlijks in oktober wordt gelopen wilde organiseren als groepsloop. Ik als niet-KennemerRunner mocht ook meelopen. Omdat ik na afloop op een open dag het barefoot hardlopen ging promoten ging ik op eigen gelegenheid naar het startpunt. Ik kon op nog geen 300 meter van de betaalde parkeerplaats bij het bezoekerscentrum een gratis plekje vinden voor de auto. Even later, op het parkeerterrein stond daar al een groepje KennemerRunners. Hans had de route geprint op 10 A4tjes. Simon bleek daar heel goed analoog mee te kunnen navigeren. Zelfs als we even de weg kwijt waren kon hij de route weer terugvinden op de kaart. Dat kwam goed uit want de GPS-horloges lieten het hier en daar afweten. We liepen in een groep van 7 heren en 2 stoere dames. Door het vele mulle zand onderweg was het loodzwaar. De eerste helft was dat nog goed te doen maar de vermoeidheid (ongetraindheid) eiste zijn tol. De 2e helft kon ik ze nog nauwelijks bijhouden en ik was blij dat er een paar andere meeliepen die het ook zwaar hadden en daardoor het tempo enigszins drukten. De laatste kilometers veel gewandeld op de mulle stukken. Ik voelde ook een lichte misselijkheid opkomen en liep achteraan. Gelukkig zag ik even later de hoofden van de lopers voor mij achter het zand verdwijnen. Het teken dat daar beneden de finish was. Ik ging even zitten, trok mijn schoenen uit en rende het hoge duin af door het mulle zand.

Afstand: ± 31 kilometer
Tijd: niet belangrijk
Weer: Zon, bewolkt, windkracht 5 en een paar minispatjes regen

Velserbroekloop 2014

Ik weet niet hoe lang de Velserbroekloop al bestaat, maar ik liep hem nu voor het eerst. Een loopevenement in de buurt waar ik op de fiets heen kon en georganiseerd door AV Suomi. Los van enige ambitie voor een nieuw PR schreef ik mij nog geen half uur voor de start in. Ik kwam nogal wat bekenden tegen daar, gezellig, dus voor ik het wist mochten we het startvak betreden.

showfoto4
Op deze foto zie ik nog wel weer wat verbeterpuntjes. Te veel spanning in de schouders en te weinig armzwaai.

Ik stond daar enigszins achteraan. De voorhoede was onmiddellijk weg na het startschot terwijl ik geduldig moest wachten tot de lopers voor mij in beweging kwamen. Dat werd rustig inlopen, want die lopers voor mij liepen niet zo snel. Maar even later kon het tempo omhoog door het trottoir te nemen in plaats van het fietspad. Ik had geen benul van mijn exacte tempo, maar blijkbaar was het goed want ik haalde lopers in en bleef ze inhalen. Tijdens de 1e ronde van 5 km werd ik slechts 1x ingehaald. Er stond een flinke bries, die we flink tegen hadden langs de Westbroekerplas. Door wat meer tegen de wind in de hangen kon ik het tempo handhaven.

Op het moment dat ik de start/finish passeerde op het 5 km punt zag ik de klok ergens in de 22 minuten staan. Dat gaat goed, dacht ik. Maar misschien had ik wel te snel gelopen. Er was echter geen enkele reden om gas terug te nemen. De deelnemers begonnen nu wel erg verspreid te raken dus. Hier en daar kon ik nog wat lopers inhalen.

Ergens in de verte zag ik een fietser met een hesje met een loper meefietsen. Dat moet de eerste vrouw zijn, dacht ik. Ik kwam wel wat dichterbij, maar het lukte me niet om er voorbij te komen. In de laatste bocht werd ik ineens nog een keer ingehaald. Het was de tweede vrouw, die nog een gooi deed naar de eerste plek, wat niet lukte. De eindsprint iets te laat ingezet.

Een ogenblik later kwam ik ook over de finish en iemand stond klaar om de barcode op mijn startnummer te scannen. Dat we geen chip hadden, had ik eigenlijk nog niet beseft. Ik zag de klok ergens in de 45 minuten staan. Dit betekende een nieuw PR! En door het ontbreken van de chips was er geen bruto/nettotijd. Dus de tijd tussen het startschot en het passeren van de startlijn had ik een beetje verknoeid, achteraf gezien.

In de uitslagen staat mijn nieuwe officiële PR: 45:22. Dus hoogstwaarschijnlijk heb ik de 10 km nu binnen 45 minuten gelopen. Meer dan anderhalve minuut sneller dan mijn vorige PR (46:29). Vlak achter mij kwamen nog 3 bekenden binnen. Nog even samen geproost met bekertjes water, een stukje uitgelopen en even nagepraat.

Dit resultaat had ik absoluut niet van te voren kunnen bedenken. Na de Trail des Fantomes twee weken eerder heb ik slechts twee keer getraind, waarbij het leek alsof ik lood in mijn schoenen had.