Net geen halve triatlon

De jongste dochter had een slaapfeestje, oftewel een wakkerfeestje. Toen het tegen de ochtend liep wilden ze gaan slapen en kreeg er één heimwee. Die werd opgehaald en omdat ik toch al wakker was ging ik er uit en fietste naar de Oosterplas om een frisse duik te nemen, een volledig rondje zo dicht mogelijk langs de oevers. Ik was dit keer de enige zwemmer. In het weekend komen ze blijkbaar wat later zwemmen hier. Ik fietste huiswaarts, liet de hond uit en ontbeet.

Vervolgens stond de schoonvader van de middelste dochter voor de deur om mij op te pikken voor de KAV Holland Duintrail. Deze loop is er al vele jaren maar was mij (die dacht alle plaatselijke loopjes al gelopen te hebben) onbekend. De start van deze informele loop was bij ingang Midden Herenduinen en kende drie afstanden: 7K, 13K en 20K. Ik stond klaar voor de start van de 20K om 9 uur, de vermelde starttijd. Er was geen tijdsregistratie geen startschot of ander startsignaal. Even na 9 uur besloot iemand te gaan lopen en de rest besloot te volgen. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. De koploper was al snel uit het zicht verdwenen. Ik bleef een tijdje achterin een groepje lopen. Dit groepje splitste in tweeën waarvan ik bleef hangen in de achterste helft. Toen mijn groepje (op mij na) een lintje miste en ± 50 meter moest omlopen liep ik ineens voor het groepje uit. Ik besloot dat ik dit graag zo wilde houden. Nu liep ik solo en het groepje achter mij raakte steeds verder achter. Bij de strandopgang deed ik mijn schoenen uit. Ik had inmiddels wat last van zand en wrijving. Ik besloot aan de duinkant te blijven lopen om een stukje af te snijden nadat ik twijfelde om nog even af te koelen in de zee vanwege de warmte. Door zo’n afkoeling kan je daarna je voordeel doen. Aan de duinkant was het zand zeer mul, dus langs de waterlijn zou sneller geweest zijn. Eenmaal terug in de duinen trok ik mijn schoenen weer aan. Dat was een beetje een worsteling zoals je dat af en toe hebt met die teenschoenen. Het groepje, nog wat verder uitgedund, kwam snel dichterbij. Desondanks had ik mijn schoenen op tijd aan om het groepje voor te blijven. En zo bleef ik ze de rest van de loop voor. Ik eindigde binnen twee uur. Niet gek voor zijn afstand in dit terrein. Er was appeltaart die extra goed smaak na zo’n inspanning.

Wij nemen een centrale positie in

Daarna naar huis om mij voor te bereiden op het Woonprotest. Ik ging met mijn oudste dochter en haar vriendin. Alleen ging ik met de fiets en zij met de trein. Ik fietste naar het Westerpark in Amsterdam. Omdat ik mijn fiets niet het manifestatieterrein mocht opnemen en ik geen slot mee had verstopte ik mijn fiets in wat struiken naast de Gashouder. Daarna voegde ik mij bij de toestromende betogers en even later ook bij mijn dochter. Het had bij aanvang een beetje de sfeer van een festival. We zaten in een nazomers zonnetje in het gras. Er stond een podium en er kwam reggaemuziek uit een muur van boxen. Een DJ mixte allemaal nummers aan elkaar die iets met het thema wonen te maken hadden. Er waren veel protestborden en er waren sprekers. Er was een rapper, een dichter en een punkband (Hang Youth). Al snel waren er twee uur om en ik moest gaan. Dit was vlak voor de menigte vertrok naar de Dam.

Hier sta ik ongetwijfeld op

Ik fietste naar Nieuw-Vennep. Hier deed ik precies 2 uur over. Alleen al 1 uur om Amsterdam uit te komen via o.a. het Rembrandtpark en het Amsterdamse Bos. Als je fietsknooppunten volgt en een lijstje met knooppuntnummers je enige navigatiemiddel is, is het niet handig als er omleidingen zijn. Ondanks dat bleef ik (met wat zoekwerk) redelijk op de uitgestippelde route. De wind was niet heel gunstig. Boven de dijk langs de ringvaart vlogen de vliegtuigen heel laag. Dit is een gebied met binnendijks Schiphol en buitendijks een langgerekt gebied voor waterrecreatie. Leuk als je van vliegtuigen en boten houdt.

Ik verliet de dijk in Burgerveen en fietste de 13 rijstroken van de A4 over, via een brug gelukkig. Eenmaal in Nieuw-Vennep kon ik op de verjaardag van mijn zwager in de tuin en in de zon vertoeven met een biertje waar ik vreselijk aan toe was. Daarna nog een biertje en lekker eten. Na de laatste hap was het alweer tijd om te gaan om de ondergaande zon voor te zijn. Toen ik mijn huis bereikte was deze reeds onder.

Ik had verdeeld over de dag ruim 90 kilometer gefietst. Ik was slechts iets meer dan 1 kilometer zwemmen, 1 kilometer lopen en nog 10 kilometer fietsen verwijderd van een halve triatlon. De schade was 1 blaar, 2 dagen spierpijn en nog zeker 3 dagen inwendig nagenieten.

New Order

RL GNZLZ from Chile [CC BY-SA 2.0], via Wikimedia Commons

In april kocht ik een kaartje een concert van New Order. Gisteren was het eindelijk zo ver. Ik had het idee om op de fiets te gaan en zo gebeurde het ook.

Vanuit mijn werk naar Afas was een tocht van 31 km volgens Google Maps. Ik zette de navigatie daarvan aan en keek onderweg regelmatig op mijn telefoon. Dat was erg onhandig en bovendien strafbaar. Op een bepaald moment ontdekte ik dat je ook gesproken navigatie aan kon zetten. Het duurde wel even voordat ik daar enigszins op vertrouwde. De route ging niet helemaal zoals gepland. Bij Halfweg/Zwanenburg moest ik een omleiding volgen waarbij ik ergens een omleidingsbordje miste. Niet veel later reed ik Amsterdam in, tijdens de avondspits. Heel veel verkeersdrukte. Ik kon nergens door rood rijden bij 1 van de ontelbare verkeerslichten waarbij de fietser altijd langer moet wachten dan de auto. Ook ging er vlak voor mij een brug open. Uiteindelijk was ik uit de stad en kon ik weer een beetje opschieten. Na 2 uur was ik op mijn bestemming. Ik parkeerde mijn fiets (gratis) en liep naar een Snacktent om wat te eten. Daar stond een lange rij. Toen ik aan de beurt was bestelde ik een vegagrillburger en liep al etend naar Afas. Bij de ingang stond een rij, een hele lange rij. Een rij van een paar honderd meter. Ik sloot aan en de rij liep best snel. Even later was ik binnen. Je kon hier een kluisje huren (6,-) om je spullen en jas in te doen. Ze bleken boven ook een garderobe te hebben. Ik bracht mijn jas daarheen en dat was tot mijn verrassing gratis. Het voorprogramma begon precies toen ik nog even naar de wc was geweest. Stolen, een Chinese technoband. Klonk best aardig, met leuke beelden. Mijn collega met een groep vrienden bleek inmiddels ook binnen te zijn en we haalden wat te drinken. Toen we de zaal weer betraden bleek het voorprogramma te zijn afgelopen en konden we alvast een plek innemen voor het kijken/luisteren naar New Order.

De band kwam op en begon een serie nummers te spelen. Pas na een paar nummers hoorde ik wat bekends. Er straalde weinig enthousiasme uit van het podium. Misschien dat ze vermoeid waren omdat ze al een lange tour achter de rug hadden. Of misschien dat de leeftijd parten gaat spelen. Desondanks erg gaaf om deze band live te zien en horen spelen.

True Faith en Blue Monday, daar kwamen we (of in ieder geval ik) vooral voor. Ik had oordoppen in, maar die deed ik even uit tijdens Blue Monday. In de toegift speelden ze twee nummers van Joy Division waarvan het laatste nummer Love Will Tear Us Apart was. In de videobeelden was Ian Curtis te zien. Ian Curtis, de zanger van Joy Division heeft in 1980 zelfmoord gepleegd. Daarna werd de band ontbonden en hervormd tot New Order. Gitarist Bernard Sumner werd tevens zanger.

Na afloop wilde ik voortmaken om niet al te laat thuis te zijn. De navigatie bracht mij weer dwars door Amsterdam. Nu wel wat minder druk gelukkig. Hier en daar waren wat wegwerkzaamheden waardoor ik kleine stukjes om moest rijden. Even na Sloterdijk was er een fietspad afgezet. Ik kon er nog net langs en zou wel een stukje gaan lopen waar ze bezig waren. 500 meter verder was nogmaals een afzetting met hoge hekken waar ik absoluut niet door kon. Ik moest terug. Even na de eerdere afzetting kon ik een pad in. Het Fluisterbos. Aardedonker. Ik zag bijna niks. Stapvoets fietste ik er doorheen. Ik kwam uit bij Zwanenburg waar ik uitkwam op het punt waar ik op de heenweg uit had moeten komen vanaf Halfweg. Vlak voor Haarlem was weer het fietpad afgezet. Ik volgde netjes de omleidingsbordjes door de Zuiderpolder. Via de Amsterdamse Poort fietste ik door de Haarlemse binnenstad naar huis, met inmiddels lamme poten.

Concert Ernst Oosterveld

Ernst Oosterveld in 2007

Meestal schrijf ik stukjes over hardlopen. Dit keer echter, gaat het over een muziekuitvoering die ik bijwoonde. Het verhaal begint desondanks met hardlopen.

Na mijn werk fietste ik naar de duinen, naar Koekoeksbos, ongeveer exact het middelpunt tussen Zeeweg, IJmuiden, de zee en de oostgrens van het nationaal park. Vanaf daar rende ik via de rode route naar het strand ter hoogte van duininham/strandslag Kattendel. Het was mooi weer, doch niet te warm en zeker niet druk. Hier en daar een verdwaalde wandelaar, fietser of hardloper. Zo liep er ook een mij onbekende man met een kaal hoofd, een geel t-shirt met opdruk en een kaki broek.

Ik liep over het strand tot Strandslag Zeeweg, het stuk naaktstrand waarop deze tijd van het jaar de bebording ontbreekt. Desalniettemin, dankzij het mooie weer hier en daar een mens zonder kleding, terwijl ik zelfs niet eens mijn (teen)schoenen uitdeed. Dat deed ik wel op het eerste de beste pad toen ik weer de duinen binnenstruinde. Ik leegde mijn schoenen en liep verder, langs donkerbruine pony’s, schotse hooglanders, schapen en ongetwijfeld ook andere diersoort die zich niet vertoonden.

Mijn fiets stond waar ik deze verwachte waardoor ik naar huis kon fietsen, daar kookte, at en weer op mijn fiets stapte. Deze keer samen met Elisa, naar de Pletterij, alwaar een optreden plaatsvond van Ernst Oosterveld, een Haarlems componist van experimentele muziek. Ik las erover in de krant en het maakte me nieuwsgierig.

De Pletterij is een klein zaaltje waar niet commercieel interessante evenementjes worden georganiseerd. Bijvoorbeeld deze. Toegang zelfs gratis, met vrijwillige bijdrage. Ernst nam plaats achter een keyboard, laptop en mengtafel en aan de andere kant van het podium zat een man met een elektrische gitaar. Er werd een muziekstuk van 40 minuten ten gehore gebracht. Het ging alle kanten op, behalve de bekende. Hij maakte gebruik van eigen ontwikkelde software waaruit stukken muziek kwamen die door berekening in elkaar overliepen, dat gecombineerd met live gespeelde noten/akkoorden uit synthesizers, aangestuurd door keyboard en gitaar. De dissonanten vlogen je om de oren. Het was een soort muziek die ik ooit eerder hoorde met hier en daar een stuk in normale toonaarde en ritmes om even op adem te komen.

De man met het kale hoofd en het gele t-shirt met opdruk en de kakibroek zat aan de andere kant van de zaal eveneens in het publiek. In de pauze ging een metalen kistje rond voor vrijwillige bijdragen en na de pauze een nieuw muziekstuk van 40 minuten, nu met een niet onaardige toevoeging van een contrabassist, voorzien van een contrabas met geïmproviseerde midi-aansluiting. Bij het strijken dus naast een diepe basklank de meest vreemde filmische geluiden. Op een bepaald moment klonken enigszins normale gitaarklanken, solo. Het volgende moment kwamen daar opeens luide synthesizerklanken doorheen, met als effect een lachuitbarsting van het publiek.

De toegift was ook een bijzonder onderdeel. Er moest worden gestemd over wel of geen toegift. Het aantal handen was te weinig en tijdens het stemmen liepen ook de medemuzikanten al van het podium. Ernst speelde toch een stukje van hoe die toegift dan ongeveer geklonken zou hebben, ook weer leidend tot hilariteit.

Het was een bijzondere ervaring.Tot een paar dagen ervoor had ik nog nooit van Ernst Oosterveld gehoord. Eveneens weet ik niet of ik ooit nog iets van hem ga horen. Maar hij woont hemelsbreed 350 meter bij mij vandaan, dus wie weet, kom ik hem nog wel eens tegen op straat.

De hele uitvoering is opgenomen en op YouTube gezet:

Humanz wereldtournee Gorillaz

Op dinsdag 21 november waren Gorillaz in de Ziggo Dome in Amsterdam als onderdeel van de Humanz wereld tournee. 

Daar mocht ik bij zijn. Met mijn dochter. Een concert om nooit te vergeten, mede dankzij een tinitus die ik daar heb opgelopen.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Concert, Muziek