Trailtour Ninglinspo

In maart schreef ik mij in voor een ééndaagse trailtour naar de omgeving van toeristische trekpleister Ninglinspo, Coo en de skipiste van Wanne. De Ninglinspo, de enige bergrivier van België, daar heb ik de afgelopen jaren al een paar keer gewandeld toen we in de omgeving krampeerden. Coo, daar ben ik ontelbare keren geweest en de skipiste Wanne, daar ben ik drie weken geleden zonder dat ik het wist, rakelings langsgelopen. Een segment van één kilometer van het parcours overlapt bovendien met mijn gelopen route.

Blauwe spoor is parcours Trailtour Ninglinspo, rode spoor is mijn gelopen route

Mijn laatste georganiseerde loop was in januari, de Pierewaaitrail. Verder heb ik dit jaar in groepsverband nog niets gedaan op hardloopgebied. De noodzaak ontbrak ook om de trainen. Desondanks heb ik de afgelopen maanden wel gelopen, hetzij wat minder dan met zo nu en dan een groepsloop of wedstrijd. En de afgelopen weken voerde ik mijn trainingen behoorlijk op. Je kan tijdens deze trailtour kiezen uit 26 en 36 kilometer. De 26km stopt bij Coo en brengt de deelnemers per touringcar naar Wanne alwaar de 36km-lopers aankomen. Ik ging voor die 36km.

De wekker ging om 4 uur. Ik had een half uur + wat speling. Het begon net een beetje licht te worden toen ik in de auto stapte naar Heemskerk. Vanaf daar carpoolend met Ralph naar Arnhem. We bleken elkaar nog te kennen van de Vertical K Serie van vorig jaar. We vertrokken met bijna 50 personen naar startplaats, de monding van de Ninglinspo in de Amblève. Daar bleek je niet alleen te kunnen kiezen tussen 26 en 36 kilometer, maar ook tussen 36 snel en 36 langzaam. De snelle 36-groep zou bovendien al vrijwel meteen starten met een interessant omweggetje, een steile klim en afdaling. Dat leek me wel wat en ik besloot te starten met die groep, met de verzekering dat ik later nog kon downgraden naar de langzame 36-groep. De klim was steil, lang en zou later in het parcours slopend geweest zijn, maar nu waren we nog fris. Op de top was een kale rotspunt met een waanzinnig uitzicht. Na een steile afdaling stonden we weer aan de oever van de Ninglinspo. Hier liepen we stroomopwaarts, afwisselen aan de linker- en rechterkant overstekend via bruggetjes, rotsen of door het water.

Op een bepaalde plek zag ik dat de voorste loper ineens steil omhoog klom. Ik liep daarachter en vroeg of het de bedoeling was dat we daar omhoog moesten. Gelukkig bleek er grip in de vorm van uitstekende keien en boomwortels. Een stukje verder kwamen we op een recht pad vals plat in opwaartse richting. Het looptempo lag hoog, zoals er verwacht mag worden van de snelle groep. Ik was één van de weinigen die ze niet kon bijhouden en begreep dat ik eigenlijk niet in deze groep had mogen starten. Niemand leek er een probleem van te maken. Er werd hier en daar geduldig gewacht. De bedoeling was eigenlijk dat we de langzame 36-groep snel zouden bijhalen zodat de lopers die het straffe tempo niet konden bijbenen zich bij de groep B kon voegen. Pas na 12km, bij de 1e verzorgingspost troffen we de andere groep. Waarschijnlijk hadden ze gewacht want ze stonden op het punt om weer te vertrekken. Ik kon nog net snel mijn waterzak bijvullen.

Ik had grond in mijn schoenen. Dat raakte erin tijdens een lange steile afdaling zonder paden. Dat vermengde zich met water op de natte stukken. Dat droogde op en begon een beetje mijn voetzolen te schuren. Op dat moment bleek het geen goede keuze geweest te zijn om zonder sokken in mijn schoenen te lopen. Ik loop wel vaker zonder sokken maar onder deze omstandigheden was dat dus niet handig. We hadden juist een bosperceel padloos diagonaal doorgestoken toen ik mijn kans zag om 1 van mijn schoenen te ontdoen van de ergste opgedroogde aarddelen. We werden ingehaald door de snelle groep en ook wij vervolgden onze weg, weer lichtelijk irritant opwaarts.

Ook de langzame groep deed het niet rustig aan. Wel was er een veel groter tempoverschil tussen de voor- en achterlopers. Hier kon je onbeschaamd je eigen tempo lopen. Ik liep ergens in het midden, dus mijn tempo was prima. Hierna volgden ook een aantal afdalingen. Vervolgens kwamen we weer in de buurt van de Ambève en bleven daar een stuk langslopen. Dit deel van de route kwam me bekend voor. Niet van een paar weken geleden, maar een paar jaar geleden. Toen hebben we daar gewandeld met een hond. Er zat een korte steile afdaling van een rots in. We hebben daar met moeite die hond zonder vachtscheuren naar beneden weten te begeleiden.

Vlak voor mij zag ik één van ons languit op zijn rug liggen in de brandnetels en de dikte van zijn enkel nam schrikbarend toe. Gelukkig waren we nog vrij dicht bij de weg en kon hij daar opgepikt worden door het busje van de organisatie. Het is echt oppassen op deze dichtbegroeide paadjes. Je kan zomaar een kei of een boomwortel over het hoofd zien.

Ondertussen was het schuren van mijn voetzool doorgegaan. Plotseling begon elke stap met mijn rechtervoet hevig pijn te doen. Na een klimmetje waar we op elkaar wachten ging ik op een boomstam zitten. Ik deed mijn schoen uit en zag een grote kapotte blaar, kreeg ik een plakmatje aangeboden en we konden weer verder. De pijn nam gelukkig weer af.

We bereikten een zeer hoge brug en op ons niveau ook een brug over de rivier. Sommigen zochten wat verkoeling hadden geen brug nodig. Eén van hem hielp nog een vastgelopen kayakker los te komen. Daar was ook een verzorgingspost. Ik vulde mijn waterzak, at wat zoute snacks en pulkte wat klei van mijn linker inlegzool om aan die kant blaren pogen te voorkomen. We gingen weer op weg en ik bleek gemist te hebben dat hier mensen konden uitstappen. Wie hier niet uitstapte moest door naar de finish. Het lopen ging zonder al te veel pijn en de uitkijktoren van Coo kwam in zicht. Even later liepen we over de overdekte Plopsabrug weer over de rivier. We beklommen de trap om op de weg te komen. Oversteken en nog een trap omhoog. Dit stukje is ook wel bekend als de ExtraTrail Vertical Track en op Strava als segment Killing Hill Coo. Op de pagina staat o.a.:

U wilt graag trainen op een parcours met veel hoogteverschillen? Dan is de Vertical Track echt iets voor u! Deze technische, beboste en rotsachtige singletrack voldoet aan alle voorwaarden voor een training waarmee u uw kracht en uithoudingsvermogen kunt verbeteren, zowel bergopwaarts als -afwaarts.

Ik heb deze klim jaren geleden al ontdekt. We stonden toen op Camping de la Cascade in Coo. ’s Morgens vroeg, terwijl iedereen nog sliep, klom ik daar dan naar boven om vervolgens weer af te dalen. Eén van de betere manieren om de dag mee te beginnen. Het verschil van toen met deze trailtour was dat je (althans ik, en ik was niet de enige) na 26km niet meer zo fris in de benen bent. Ik begon goed en liep voorop. Het ging goed tot de uitkijktoren. Maar daarna volgde nog een lang steil stuk. Eenmaal boven was ik gesloopt. Hier werd het kaf van het koren gescheiden. Er werd gezegd: Hierna volgen nog twee van deze beklimmingen. Op dat moment leek me dat even te veel en ik sloot me aan bij het groepje dat het opgaf, weer afdaalde naar Coo en zich meldde bij de buschauffeur om zich te laten vervoeren naar het eindpunt.

Uitzicht vanaf uitkijktoren bovenaan kabelbaan Plopsa Coo

De bus moest nog hard werken om de klim te maken naar de top van de skipiste. We stapten uit en zagen de snelle groep net de skiheuvel opwandelen. Enkele fanatiekelingen waren zelfs hier nog aan het hardlopen. Nu was het wachten op de rest. De tijd begon te dringen want alles was straks gepland. Rond 16:30 kwamen de laatste 3 lopers binnen. Ik had er toen spijt van dat ik daar niet bijliep. We konden eten. Er werd nagepraat en om 17:30 moesten we de bus in voor de terugreis bus – carpoolen – eigen auto. Om 22 uur was ik thuis.

En thuis moest het matje nog van mijn voetzool en dus ook van de blaar worden gehaald.

Nighttrail Schoorl

Ik was, net als 206 anderen, via Facebook uitgenodigd voor een groepsloop in het donker door de duinen van Schoorl. Vanuit mijn werk pakte ik de trein naar Alkmaar. Daar stapte ik om 18:40 op de laatste bus richting St. Maartenszee. Ik stapte uit in Schoorl en liep naar het Klimduin, maar was een half uur te vroeg. Na wat rondgelopen te hebben vroren mijn vingers er inmiddels bijna af.

Op de afgesproken tijd vertrokken we met 6 lopers, bewapend met hoofdlampen. Er was een zeer heldere halfvolle maan. Er was net genoeg zicht om zonder kunstlicht over de bredere paden te lopen. We liepen echter voornamelijk over single tracks tussen de bomen op mountainbikeroutes. Dus een lampje was geen overbodige luxe.

Op een open stuk stopten we en gingen de lampen uit om het firmament te aanschouwen. Door de plek, zonder al te veel omgevingslicht en de goede helderheid was de hoeveelheid zichtbare sterren niet te tellen.

Inmiddels had ik het warm gekregen en konden zelfs mijn handschoenen uit.

Even later liepen we langs de gedenkplaat van Gerrie Knetemann, die daar op 2 november 2004 in het harnas overleed als gevolg van een hartaanval tijdens het afleggen van het mountainbikeparcours.

Na zo’n 10km haakten 2 lopers af en wij liepen nog een stukje door tot we weer uitkwamen aan de bovenkant van het Klimduin. Normaal kan je daar lekker naar beneden struinen, maar door het bevroren zand was het lastig afdalen. Beneden was een restaurant waar we met de eerder gestopte lopers nog wat hebben gedronken en nagepraat.

Gelukkig kon ik met Richard meerijden naar Alkmaar. Zijn auto stond echter in Bergen, dus we mochten eerst nog een extra stukje door de donkere duinen rennen.

Barefoot Crew loopt halve Marathon Amsterdam

Het was op een recordwarme oudewijvenzomerdag halverwege oktober. Een paar maanden eerder hadden we besloten om met 21 blootpootapen mee te doen aan de halve marathon van Amsterdam.

Met de bus van Haarlem naar het Olympisch Stadion, dat was voor mij de snelste optie. Eenmaal ingestapt was ik 26 minuten later op 9 minuten loopafstand van het stadion. Ik had voor de zekerheid een screendump van een kaartje gemaakt om de weg te vinden maar dat bleek niet nodig. Een massa felgekleurde mensen bewoog gestaag een zekere richting op. Ik ging op in die massa. Even later was het de kunst om op de afgesproken plek te komen, de brug achter het stadion. Maar er waren daar 2 bruggen. De verzamelplek werd bij een boom tussen de 2 bruggen in. Ik liep wat rond met de Crazy Barefootvlag om de barrevoeters te verzamelen. We kregen fraaie Barefoot Crew hemdjes en startnummers.

We moesten door een soort menselijke stroopachtige massa ons startvak proberen te bereiken. Aan het startschot te horen waren we ongeveer op de juiste tijd en plaats. We bewogen mee met de stroom die uiteindelijk van wachten, slenteren, wandelen, dribbelen en joggen, overging in slalommend hardlopen. 1 ding was van belang: Volg de Crazy Barefootvlag.

Na een paar kilometer kwam er wat meer lucht tussen de lopers. Ruud, de vlagdrager, zweepte met succes de toeschouwers op en kreeg ze telkens zover om ons aan te moedigen. Hij sprak ook veel lopers, die het zichtbaar zwaar hadden, moed in. Ondertussen bleek dat het asfalt van Amsterdam niet echt comfortabel loopt. Mijn blootsvoetse trainingen hadden voornamelijk plaatsgevonden op duinpaden, fietspaden en stoepen, en niet op de rijweg. Ik zocht de gladde witte wegbelijningen op om mijn voeten enigszins te ontzien. Ondanks dat er soms maar 1 van de 4 voetlandingen op een onderbroken streep kwam, gaf dat toch verlichting. De structuur van de weg was op zich aanvaardbaar, maar met nog zoveel kilometers te gaan maakte ik mij wel zorgen. Ik had mezelf nadrukkelijk geen blaren beloofd.

De verzorgingsposten boden bananen, water en sponzen. Ik at banaan maar liet de sponzen en bekers staan. Ik ben er op tegen om spullen eenmalig te gebruiken. We baanden ons een wegover de natte weg met weggegooide bekers en sponzen die gemiddeld 2 seconden in gebruik zijn geweest. Die natte sponzen liepen overigens wel zo lekker dat ik wenste dat het hele parcours van natte spons was.

Ik had van tevoren het parcours niet bestudeerd, dus ik was onaangenaam verrast toen we het Vondelpark inliepen. Ik kende het gematigd grove asfalt daar. Mijn getergde voeten begonnen pijn te doen. Ik raakte daardoor ook achter op de vlagdrager. Op een gegeven moment zag ik ineens Ruth (natural running coach en organisator van deze stunt) vlakbij lopen. Ze begon te versnellen om de vlag bij te halen en ik volgde. Nog een paar kilometer. Weer rotwegdek met amper belijning.

Gelukkig kregen we het stadion in beeld. Met de comfortabele oranje verende ondergrond van de atletiekbaan in het vooruitzicht kon ik mijn zorgen laten varen. Met rauwe voeten en wonder boven wonder zonder blaren over de finish in 02:07:56. Naast de baan was heerlijk gras dat voor ons dienst deed als blusdeken.

Iedereen bleek witte stukjes op de voeten te hebben. Kartonnen bekerpulp van bij de drinkposten. We feliciteerden elkaar en bewogen als teerzand naar de uitgang. Ik had mijn Luna’s bij me en was blij om ze onder mijn voeten te kunnen binden. Na wat bijkomen, wat foto’s en wat napraten ging ieder zijns/haars weegs.

Ik besloot de metro te pakken naar Centraal. Bij het metrostation kwam ik terecht in een ingedikte modderstroom. Een perron vol mensen drong de metro in. Eenmaal vertrokken bleek deze voor mij de verkeerde kant op te gaan. Even later stapte ik het eerstvolgende station uit om in alle rust in de metro in tegengestelde richting te stappen. Elke halte stapten er felgekleurde mensen met dikke schoenen uit totdat ik ineens een uitzondering was en de medepassasiers mij vreemd aankeken met mijn Barefoot Crewhemd met startnummer.

Thuis kreeg ik mijn voetzolen niet meer schoon. Alsof het Amsterdamse asfalt vers onder mijn voeten getatoeëerd was. En zo voelde het ook.

Nieuwjaarsduik 2017

Op de Faceboekgroep “IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen” stond de aankondiging voor een nieuwjaarsduik in de Oosterplas.

We vertrokken bij ingang Heerenduinen. Hier is vrijwel altijd het startpunt van groepsloopjes van deze groep. Ze noemen deze plek ‘Het Wildrooster’. Voor mensen die ook wel eens via andere ingangen binnenkomen een beetje een vage aanduiding, want achter bijna elke ingang ligt een wildrooster. In ieder geval lijkt iedereen te weten dat Hèt Wildrooster bij ingang Heerenduinen (aan de Heerenduinenweg) is.

Met ongeveer 10 lopers liepen we naar de Oosterplas. Echt warm was het niet, maar als je goed aangekleed bent en je loopt een stukje hard krijg je het altijd wel warm.

Bij de Oosterplas kleedde iedereen zich uit/om en toen we klaar waren om te water te gaan moest er ook iemand klaarstaan om het moment te vereeuwigen. Ik lag er als eerste in en moest daardoor wat langer in het koude water blijven tot iedereen er in was en de foto’s waren gemaakt. Het voelde alsof er duizenden naalden in mij prikten. Toen ik er uit was moesten we er nogmaals in voor nog een foto. Brrr.

Gauw afdrogen, de hardloopkleren weer aan en wachten op de rest. Ik was blij dat we uiteindelijk weer liepen. Gelukkig had ik het even later al weer warm.

De loop eindigde weer bij het Wildrooster. Daar had Ron een uitgebreide borrel geregeld met bier, wijn en etenswaren. Maar ik kreeg het koud, het begin te regenen, en ik had geen trek in bier of wijn. Na 2 plakken kerststol besloot ik in de auto te stappen naar huis.

Off-trail rondje Amsterdamse Waterleidingduinen

Door mul zand een heuvel op

Ik werd opgepikt door Ruud en met een klein groepje vertrokken we vanaf ingang De Zilk onder leiding van Ezra voor een rondje door de AWD (Amsterdamse Waterleidingduinen). Het eerste stuk nog over paden en paadjes, maar vervolgens grotendeels dwars over het ruige terrein. Het was goed om schoenen (Vibrams) aan te hebben. De AWD lijken een stuk vlakker dan mijn eigen achtertuin, NPZK (Nationaal Park Zuid Kennemerland), maar de route van Ezra leek geen duintop te ontwijken waardoor het aantal hoogtemeters toch vrij hoog werd.

Het was koud. De eerste kilometers had ik het ook koud. Ik was relatief dun gekleed. Ook had ik lichtelijk last van een gekneusde rib (of een gescheurd spiertje) als gevolg van het verplaatsen van een zware kast.

Kabouterdorp

Onderweg waren er veel damherten te zien. Binnenkort zal dat niet meer het geval zijn. Er zullen veel herten doodgeschoten worden. Daarna is het de bedoeling dat ze zich over een groot gebied gaan verspreiden d.m.v. de 3 natuurbruggen, waarvan de eerste (de Zandpoort) klaar is en de andere twee (Duinpoort en Zeepoort) in aanbouw zijn. Dat betekent in de toekomst wellicht meer damherten in NPZK. Ondertussen is ook de wolf in aantocht. Uiteindelijk zal er dus meer een natuurlijk evenwicht ontstaan.

Na de zoveelste heuvel liepen we een kabouterdorp in. Iemand schijnt hier ooit zijn/haar tuinkaboutercollectie heen geëvacueerd te hebben. Daarna zijn er nog meer kabouters heengetrokken.

Gevulde koeken

Onderweg kreeg ik steeds meer last van mijn rib.

Na nog meer ruig terrein kwamen we weer terug bij ingang De Zilk alwaar we werden getrakteerd (Ruud was jarig geweest) op gevulde koeken. Totaal liepen we bijna 12 kilometer.

ATB parcours Zandvoort en wisenten

Vandaag was ik op pad met Ruud en Ron (die ik nog niet kende). Ron had een route gepland van 40+ km vanaf het wildrooster (NPZK ingang Heerenduinen) naar het ATB-parcours en weer terug. Ik had niet zo’n trek in die afstand, dus sprak ik af dat ik bij Parnassia zou aansluiten.

15241178_10211169629224648_4240782215633943900_n
Circuit op de achtergrond

Op de fiets richting Parnassia zag ik dat ik ruim in mijn tijd zat. Ik parkeerde mijn fiets bij Koekoeksbos en liep richting de zee. Onderweg bleek dat ik mij nog moest haasten om op tijd te komen. Dat lukte gelukkig precies. Op dat tijdstip vertrok daar toevallig ook een beginnende trailgroep. Het was warmer dan ik dacht. Een t-shirt was voldoende. Wij liepen het strand op richting Zandvoort. Druk in gesprek liepen we bijna de plek voorbij waar we omhoog, de boulevard op moesten.

Even later bevonden we ons op het mountainbikeparcours. Ik liep er al eens eerder op een woensdagochtend. Toen was het rustig. Vandaag niet. Elk ogenblik moest je op de hoede zijn voor achteropkomende fietsers. Toch niet zo’n goed idee op zondagochtend. Verder is het lopen van dit parcours op zich al een complete en afmattende training. Bij ons was het slechts een onderdeel.

15271843_10211169642424978_4634564943661046234_o
Wisenten in de verte

Met de sprankeling uit de benen gelopen, liepen we een stukje door Zandvoort naar het Kraansvlak. We betraden het Wisentenpad door via een trappetje over het hek te klimmen. Ik heb al een paar keer over dit pad gelopen en nooit een Wisent gezien. Maar vandaag hadden we geluk en zagen er drie.

We verlieten het Kraansvlak op de Zeeweg. Aan de overkant glipten we de verlaten camping De Lakens in. Hier is het altijd zoeken naar de doorgang naar de officiële paden van het duingebied. Na wat zoeken zagen we een klaphek. Dit was afgesloten, dus we moesten er overheen klimmen. Dit was niet het pad dat we zochten. Dit was een verwilderde single-track en kwam uit bij het Spartelmeer. Via talloze duindoorns bereikten we de begaanbare paden.

Over de duintoppen langs het Spartelmeer

Via de zuidkant liepen we om het Vogelmeer en via het Spinnenkoppenpad kwamen we bij Koekoeksbos. Ruud en Ron moesten nog helemaal teruglopen naar het wildrooster en ik was blij dat ik op mijn fiets kon stappen. Voor mij was bijna 30 km vandaag meer dan genoeg. Mijn langste afstand sinds de Trail des Fantomes.

 

Crazy Barefoot Marathon – BF

Met de fiets naar station Haarlem. Met de trein naar Station Amsterdam Centraal. Met de Luna’s (huaraches/sandalen) naar het Museumplein. Daar, waar de start van dit gebeuren een half uur later plaats zou vinden: De Crazy Barefoot Marathon. De eerste marathon ter wereld georganiseerd voor lopers zonder schoenen.

Ik trok mijn schoenen uit en wandelde naar de bus van Dave (1 van de organisatoren), die op zo’n 500 meter afstand geparkeerd stond, om mijn tas in bewaring te geven. Onderweg kwam één voet in aanraking met hondenpoep. De voet was weer snel ‘schoon’ na enkele vegen door het gras (het voordeel van blote voeten). Weer terug op de startlocatie snel mijn startnummer opgespeld waarna ik klaar moet staan bij het start/finish spandoek voor het woord en het startsignaal door een dame van de Stadsreiniging en wethouder Eric van der Burg.

Van de 14 deelnemers verlieten er 12 lopend de start. Tijdens de start liep ik naar de fiets om daar de eerste 21,1 km op af te leggen. Deelnemer Rob zou net als ik op het HM-punt instappen. Mijn rol bleek tevens het tijdelijk afzetten van middelmatig drukke zijstraten, want we wilden natuurlijk zo min mogelijk oponthoud door rode verkeerslichten. De echt drukke kruispunten werden òf op de kamikazemanier benaderd, of, als dat echt niet anders kon, werd er (heel verstandig) gewacht. Voor de begeleidende fietsers was dat zo mogelijk nog lastiger, want een fietser is minder reactief dan een loper in druk verkeer.

Toen ik achter de groep lopers fietste zag ik de ontelbare verbaasde blikken onderweg.  En uiteraard, tot vervelens toe, weer de vele opmerkingen over glas. Ja, er lag glas. Behoorlijk veel ook, maar een stuk minder dan de zorgen die erover werden geuit door het publiek, mede dankzij de zorg van de stadsreiniging die een flink deel van het parcours extra heeft schoongemaakt. Gelukkig bleken die scherpe transparante scherfjes geen groot probleem. Van slechts 1 deelnemer hoorde ik na afloop dat deze een stukje glas in zijn voet bleek te hebben. Als blotevoetenloper ontwikkel je een oog voor gevaarlijke obstakels. Meestal zie je ze op tijd om ze te ontwijken. En loop je als groep, dan kan je elkaar ook nog waarschuwen. Gelukkig ook veel grappen onderweg. Een meneer van de reinigingsdienst vertelde dat hij punaises had gestrooid. ‘Kunnen we hebben!’, riep Ruud vervolgens.

Opeens bleken we al 21.1 kilometer afgelegd te hebben. Dat was op de plek waar Rob klaar stond, bij het Amstelhotel. Ik gaf de fiets aan Hans en we vervolgden onze weg. Met de wetenschap dat het voor mij een eitje zou moeten zijn in vergelijking tot de anderen die er al een HM op hadden zitten. Dat bleek ook door de spaarzame stukjes gras waar onderweg naar uitgeweken werd. Een groen, zacht, koel stukje gras is een oase voor de voeten na al die warme harde stenen. Maar beter is het om de oases te vermijden. Na terugkeer op de bestrating blijkt deze 2x zo hard te zijn geworden.

Onderweg werden we uitstekend verzorgd bij de stadswerven van de reinigingsdienst. We konden er naar de wc, kregen er fruit en water en werden aangemoedigd door het personeel. De stops waren echter van korte duur. ‘Vijf minuten’, riep Ruth elke keer streng. Maar goed ook, want een langere pauze leidt alleen maar tot stijvere spieren, en we hadden een strak tijdschema dat vrijwel tot de finish tot op de minuut klopte.

Toen we het centrum betraden werd het een gekkenhuis. In onze poging om ruim baan te creëren en aandacht te vestigen werden de fietstoeters veelvuldig gebruikt. Maar deze vielen in het niet bij de pomptoeter van Dave. Om geen piepende oren te krijgen moest je daar niet naast lopen. En, Ruud vond dat de toeter niet genoeg hoorbaar was. Hij nam de toeter over en liep al toeterend en juichend voorop. Ik denk dat de toeristen op de terrasjes wat te vertellen hebben thuis.

Vlakbij de finish, toen we de achterkant van het Rijksmuseum passeerden bleek, volgens de hardloophorloges,  dat we net geen 42,2 kilometer zouden gaan volmaken. We liepen namen een zijstraat later richting het Museumplein om dit te fixen.  Even later liepen we weer via de achterkant van het Rijksmuseum om via de tunnel aan de voorkant onder de finish door te komen.

We werden gefeliciteerd en feliciteerden elkaar. Niemand kon nog de eerste blotevoetenmarathon ter wereld organiseren, want daar hadden wij zojuist deel van uitgemaakt. Voor mij kwam het evenement misschien een jaar te vroeg. Ik begon mijn blootsvoetse training op straat ergens in het begin van dit jaar. Ik ben ver gekomen, maar een marathon blootsvoets loop je niet zomaar even. Tenzij je bijzonder getalenteerd bent is dat een training van jaren. En ik weet niet of ik dat ervoor over heb. Al merk ik wel dat mijn voeten en ik het er beter vanaf hebben gebracht dan tijdens de trainingsloop op 21 juni. Mijn voeten zijn nu, de volgende dag, nog een klein beetje gevoelig maar zien er nog puntgaaf uit.

Met dank aan Ruth Langemeijer en Dave Hardy voor de organisatie, de Stadsreiniging voor de verzorging en het schonen parcours en  Wouter Wakkie voor het fraaie fotomateriaal.

IMG-20150829-WA0003
Voeten kunnen blijkbaar heel wat hebben

.

Een halve door Amsterdam – Blootsvoets

De spanning liep op naarmate de dag van de gezamenlijke training van 21 km voor de Crazy Barefoot Marathon dichterbij kwam. Ik begeef mij nog niet zo lang blootsvoets op verharde ondergrond. Voorgaande jaren voornamelijk alleen in de duinen en op het strand. Gedurende de training op stoepen, straten en fietspaden ging er een wereld voor mij open. Een wereld die ik nog niet kende, n.l. die onder mijn voeten. Daar weet je helemaal niets van als je schoenen draagt. Bekende wegen waar je al heel vaak gelopen hebt zijn ineens venijnig of juist heel aangenaam om op te lopen. Er is een dimensie bijgekomen. De ondergrond bepaald voor een flink deel je actieradius. Tenminste bij mij, als relatief beginnend barrevoetse hardloper.

Na mijn eerste blootsvoetse 10 km op verharde ondergrond heb ik nog een aantal keer afstanden tot en met 10 km gelopen. Niet 1 keer daarboven. De tijd tot de training van 21 km was te kort om het risico te nemen om (bloed)blaren op te lopen. Een van de laatste loopjes op voornamelijk fietspadasfalt met een grillige structuur gaf me het vertrouwen dat een halve marathon geen kansloze onderneming was.

11281914_10207047281049847_215070353_nMet ongunstige weersvoorspellingen brak de betreffende dag aan. Regen, onweer. Ojee… De voeten worden dan week en extra kwetsbaar. Nooit eerder had ik met blote voeten (een significante afstand) op een natte straat gelopen. Ik maakte me wat zorgen en werd gelukkig gerustgesteld door deze forumdraad. Ik fietste naar station Bloemendaal om daar op de trein te stappen. Op Amsterdam CS nog een overstap naar station Muiderpoort. Van daaruit was het nog ruim 10 minuten lopen naar het huis van Ruth (o.a. Feetback, Barefootevenement en de Crazy Barefoot Marathon), van waaruit we, na een kop koffie en chocoladekokosballetjes, met 8 heren en 1 dame een lichte regenbui inliepen. De straat was kletsnat, maar voelde niet onaangenaam.

11536467_1061726003857476_6074005552885299651_oEerst richting het IJ. Het vertrek van de pont was bijzonder goed getimed. We waren nog geen 10 seconden aan boord eer we van wal staken.  Het werd droog en we liepen een stukje door Amsterdam Noord.  Ruth gidste de groep over het parcours, compleet met informatie over architectuur en bezienswaardigheden. We namen de pont en belandden in de drukte achter het Centraal Station. Vincent droeg een supermanshirt. Enkele keren viel zijn shirt meer op dan 9 paar blote voeten. Maar vaker nog sprongen de voeten wel in het oog en waren de opmerkingen niet van de lucht. Veel opmerkingen over glas: ‘Fijn! Met al dat glas!’.

11647372_10207047283289903_5607316_nEven later hadden we weer alle ruimte en liepen we richting het Westerpark. De zon ging schijnen. Na een sanitaire stop in een gratis openbaar toiletgebouw baadden we pootje in een ondiepe langgerekte waterbak en liepen een stuk over gras. Wel even prettig aan de voeten. Vervolgens richting het centrum. Hoe ze het deden weet ik niet maar enkelen van ons kregen regelmatig de toekijkende toeristen aan het klappen en aan het juichen. In het centrum liggen voornamelijk gladde klinkers, alleen liggen ze niet overal gelijk. Op de meeste plaatsen waren de stoepen het gladst, maar toch nog zo ongelijk dat het niet prettig aanvoelde (na al weer flink wat kilometers). De fijne brede gladde trottoirbanden boden uitkomst en voelden aan alsof er fluweel lag.

10511335_887838201283630_8974989031086846993_nNa een fotomoment op de Dam, weer richting het IJ lopend, klommen Ruth en Ruud op de constructie van een brug om er aan de andere kant achter te komen dat ze er daar niet af konden vanwege punten die erop waren gemaakt om mensen ervan te weerhouden erop te klimmen. Bij het IJ was een brug van houten planken met tussen elke plank een uitstekende (klemtoon op uit) strook ijzer. Wel fijn om overheen te lopen met schoenen als het glad is, maar niet met blote voeten. Voorzichtig wandelend ging het echter probleemloos en we vervolgden onze weg richting molen De Gooyer met tussendoor nog een verademend stukje gras.

1508656_887838167950300_2255276740917688925_nHet was vlak voor we bij die molen waren, na ongeveer 21 km, dat we een straat inliepen met nare stekelige klinkers. Er was geen uitwijkmogelijkheid naar iets gladders. Ik vond het mooi geweest en trok mijn FiveFingers aan die ik voor zekerheid had meegenomen. Rob kreeg op datzelfde moment flink last van zijn rug en moest even heel rustig aan doen. De laatste 2 km liepen we samen richting de finish waar 2 gezonde en bovendien heerlijke taarten wachtten om door ons verorberd te worden. Ik lag even in de zon op het balkon mijn voeten omhoog. Op 2 tenen waren kleine bloedblaren aan het ontstaan.

Mijn voorzichtige conclusie op dit moment is dat voor mij een hele marathon op blote voeten niet haalbaar is. In ieder geval niet over ruim 2 maanden. Denk ik. Een mogelijkheid is dat ik in estafettevorm (fiets + lopen) meedoe. Het was een bijzondere ervaring in het gezelschap van bijzondere mensen die ik niet graag had willen missen. En ik moet niet vergeten dat een halve marathon blootsvoets ook al een mijlpaal is.

Fun Run – International Barefoot Running Day

1427387418_11015781_861891893853772_3493649615281082802_nElk jaar op de eerste zondag in mei is het International Barefoot Running Day. Dit jaar voor de 5e keer. Een aantal jaar was ook op deze dag het Rondje Tilburg waarbij ook het Open NK en EK Barefoot Running werd gehouden. Vanaf dit jaar echter niet meer omdat de boel de nek omgedraaid is door Golazo. Dit jaar was er wel het 1e barefootevenement, alleen niet op de daarvoor bestemde dag maar een week eerder vanwege de vakantie en de beschikbaarheid van de locatie. Daarom wilde ik dit gat opvullen met een Barefoot Fun Run. Ik stippelde een route van iets meer dan 10K uit met voetvriendelijke paden. De aankondiging geschiedde via Facebook en via de site van de Barefoot Runners Society.

Zoals het er naar uitzag zouden we met ons tweeën lopen. Alleen Ruud en ik stonden op de afgesproken tijd en plaats voor de start. Wel kwamen we daar nog Peter tegen, maar die had schoenen aan en een andere route in de planning.

Omdat je meestal wat vreemd wordt aangekeken, zo hardlopend zonder schoenen, draaide Ruud het dit keer maar eens om. ‘Hé, moet je kijken, die mensen hebben schoenen aan. Is dat de nieuwe trend?’ Ter hoogte van de Oosterplas stopten we even en zagen we duizenden en duizenden kikkervisjes (of waren het paddenvisjes?). Ik besloot later die dag terug te gaan om er met mijn dochter een aantal mee te nemen.

We waren terug voor we er erg in hadden en de blote voeten kwamen ongeschonden en weer iets sterker uit de strijd.

Traditionele 1e Kerstdag UHT 2014

Dit jaar organiseerde Paula voor de vierde keer de Traditionele 1e Kerstdag UHT (Utrechtse Heuvelrug Trail). Dit jaar was ik er voor de tweede keer bij.

1507937_903332113033848_4333170633232282754_nCarpoolend met Peter en Paula reden we naar Station Driebergen-Zeist, alwaar we ons bij de rest van de lopers voegden. Het was een flink gezelschap want naast de lopers die zich bij Paula hadden aangemeld sloot zich nog een ander groepje aan. Het was nog even wachten op Camiel, die had zich verslapen en uiteindelijk vertrokken we toch nog zonder hem, terwijl, naar later bleek, hij slechts op twee minuten achterstand zat. Hij had ons nog in kunnen halen, ware het niet dat hij verkeerd liep.
Bij de start hadden we regen, maar na een aantal kilometers werd het droog en na verloop van tijd begon zelf de zon te schijnen. Toen het even later weer begon te regenen werden we getrakteerd op een fraaie regenboog. We liepen vanaf het begin te snel (5:30min/km). Het tempo moest eruit want dat was niet voor iedereen goed vol te houden. Dat werd geregeld door een gedisciplineerd iemand (Inge) voorop te laten lopen. Niemand mocht haar voorbij.

10885601_903332139700512_7111059622739593741_n(1)Ik had verwacht dat we De Kaap (uitkijktoren) nog wel aan zouden doen, maar we weken niet van de officiële MudSweatTrails route af. Ergens was het pad meerdere malen achter elkaar afgezet met versperringen van takken. Waarom was niet echt duidelijk, maar we hielden ons aan de route.

Onderweg werden loopervaringen en loopplannen uitgewisseld. Er liepen vrijwel alleen ultralopers mee (mag ik mezelf ook zo noemen na 1 ultraloop?). Voor de meesten die meeliepen was een afstand van 100 kilometer geen uitzondering.

Tot het fotomoment op de Amerongse Berg ging het allemaal goed, daarna kreeg Henk last van kramp. Tot het eindpunt moesten we steeds vaker stukjes wandelen. Ik vond dat geen probleem, want ik begon ook best moe te worden. De fanaten en de mensen die het koud kregen pasten zich aan door tijdens de wandelmomenten stukjes heen en terug te rennen.

10337700_903332166367176_2682496106998889340_nUiteindelijk was daar station Rhenen. Het andere groepje had de auto daar geparkeerd en uit de kofferbak kwam bier en krentenbrood tevoorschijn. De vertrektijd van de trein was uitstekend getimed, want er was tijd om het lekkers te nuttigen om even later in de trein te stappen en te vertrekken. Prettig om te ervaren dat de trein er ook nog best lang doet over het stuk dat we gelopen hadden.

Op station Driebergen-Zeist stapten we weer in de auto richting de andere kerstactiviteiten, voornamelijk gericht op eten, drinken en natuurlijk gezelligheid.