Vrijdag vertrokken we met een teveel aan auto’s ten opzichte van het aantal personen dat meeging richting de Voerstreek voor het jaarlijkse trailweekend met de Flowrunners, waarvan deze keer de helft van de deelnemers uit Loopgroep03-leden bestond.
Ik reed mee met Pépé. Alles ging goed totdat we een foute afslag maakte naar België. Op de eerste afslag om te keren kwam ons een spookrijdende vrachtauto tegemoet. Dat ging ternauwernood goed. En even later zagen we de vrachtauto schuin over de andere weghelft staan. Daar waren wij goed vanaf gekomen. Hopelijk zijn er geen gewonden gevallen. Wij kwamen dus zonder kleerscheuren aan bij het 11-persoonshuis in Heijenrath, maar konden nog amper een parkeerplekje vinden.
Na ons te hebben geïnstalleerd gingen we op pad voor de warming-up-trail. Een mooi rondje van 12 km. Pépé had zijn drone meegenomen. Na een korte instelprocedure werden we vanuit de lucht gevolgd en gefilmd tijdens het rennen. De drone ging keurig onder een laaghangend bladerdek door maar raakte ons toch kwijt toen we verdwenen achter een dikke boom. Iedereen liep nog lekker soepeltjes, maar ik had steeds meer last van mijn rechterbeen en was blij toen we weer terug waren bij ons huis. Na wat verfrissingen, douche, drankjes, btd (biertje tijdens douchen), reden we naar een pizzeria in de buurt waar niet veel meer keuze was dan pizza’s, die heerlijk waren. Terug in de accommodatie deden we Hitster. Ik bleek er redelijk goed in te zijn. Desondanks winde ons team niet maar was het spelletje wel een succes qua vermaak. Daarna droop 1 voor 1 af richting de slaapkamers.
Organisatoren Pyke en Robin hadden boodschappen ingeslagen. De auto van Pyke leek wel een SRV-wagen. We konden daardoor zaterdagochtend een zeer uitgebreid ontbijt klaarzetten en nuttigen. De slechte nachtrust voor de meesten (vreemd bed, gesnurk) werd goedgemaakt door een voedzame maaltijd die we nodig hadden voor de lange tocht (het 38-km-parcours van de Bear Trail) die we deze dag voor de boeg hadden. Vanwege mijn blessure had ik bedacht dat ik mijn eigen tempo zou aanhouden. Het liefst zou ik gaan wandelen, maar daar moesten de anderen niets van weten. Sommigen gingen alleen tot de lunch mee of iets verder. Dat zou ik ook kunnen doen. Voor de zekerheid nam ik 2 paracetamols en we vertrokken met de auto naar ons startpunt in Sint-Martens-Voeren. Aldaar begonnen we met lopen en kwamen al snel op de fraaie trails. Het regende flink, maar dat mocht de pret niet drukken. De paden varieerden van smal en technisch tot breed en makkelijk en de omgeving was prachtig. Helemaal toen we in de verte een sprankje blauw in de lucht zagen. Inmiddels was het droog maar wij waren dat niet en kwamen als natte honden aan bij het restaurant voor de lunch. Desondanks werden we uiterst vriendelijk welkom geheten en op ons wenken bediend.
Na een licht maar voedzaam middagmaal lokte de naar binnen schijnende zon ons naar buiten en gingen we weer op pad. Eén van ons vond het mooi geweest en ging terug naar het huis. Ik regelde nieuwe paracetamol bij het restaurant en besloot een poging wagen om de hele route af te lopen. Nog veel meer mooie paadjes lagen in het verschiet. Eén van de paden kwam als een riviertje op ons af. Het water kwam tot aan de schenen en even later kwam ook het water weer van boven. Bij degenen die pompoensoep bij de lunch hadden kwam deze tijdens het lopen omhoog. Bij 1 van ons zo erg dat het er net niet uit kwam. Gaandeweg zakte de pompoensoep definitief naar beneden. Het werd weer droog, we ontweken plassen van uiteenlopend formaat. Het begon weer te regenen, en te hagelen, en te onweren. We liepen enigszins beschut maar moesten een heuvel zonder bomen over. Dat was te link. Een wandelaar kwam uit een ander pad en had het over een cafeetje even verderop. We mochten ook hier druipend naar binnen. Er zaten al veel schuilende wandelaars. Even later zaten we daar aan het bier/fris. Alweer scheen de zon naar binnen om ons naar buiten te lokken voor de laatste kilometers.
Op gang komen ging moeizaam, omdat ik een zwaar biertje naar binnen had gewerkt ging het even later toch weer vrij soepeltjes. De vermoeidheid had niet alleen bij mij toegeslagen. Iedereen deed het wat rustiger aan. De laatste paden waren daarom niet minder leuk om te belopen. De kilometers werden afgeteld en even later bereikten we Sint-Martens-Voeren, waar we opgewacht werden door Pépé. Jan en Pyke waren ergens afgeslagen om meer hoogtemeters te maken en kwamen iets later aan. Pyke had 41 km op de teller en liep nog even heen en weer om de 42,195 km rond te maken. Daarna stapten we in de auto naar het huis waar Chris al druk in de weer was met de barbecue. Voor mij werd nog snel een fraaie lekkere vegaburger geregeld en we konden aan tafel. Na dit feestmaal werd het Hitster-spel weer tevoorschijn gehaald en de alcoholvoorraad begon aanzienlijk te slinken.
De volgende ochtend was er weer een goed ontbijt. De liefhebbers gingen op pad voor een afsluitende trail van 14 km. Robin en ik bleven achter, maar niet veel later gingen ook wij op pad, met de auto, om een verzorgingspost in te richten en te bemannen. Dat werd zeer gewaardeerd. Na nog een lunch ging ieder zijn weg en ik mocht weer meerijden met Pépé. Het lijkt mij, omdat ik er niet veel slechter voor kon staan dan deze keer, dat ik volgend jaar vast wel weer mee zou kunnen en willen, al was het alleen maar voor de gezelligheid, met zo’n ongeregeld zooitje trailrunners en zo’n goed georganiseerd programma.
Geef een reactie