Toen de inschrijving openging aarzelde ik te lang waardoor de startnummers al vergeven waren. Omdat ik de nieuwsbrieven van de Pierewaaitrail ontvang kreeg ik een paar weken geleden een bericht dat er een paar lopers waren afgehaakt en er weer een paar mensen konden inschreven. Dit deed ik vervolgens onmiddellijk.

Dit keer moest en zou ik ruim op tijd aan de start verschijnen. Dat is een kwestie van goed plannen en voorbereiden, maar blijkbaar niet mijn sterkste punt. Gisteravond alles klaargelegd, wekker om 4:30 gezet en vanmorgen ging ik zowaar op tijd de deur uit, op de MTB. Ik was nog geen honderd meter weg toen het doordrong dat ik geen slot bij me had. Terug en dan maar met de auto. Daardoor was ik zelfs behoorlijk ruim op tijd. Ik kon nog koffie nemen en rustig mijn startnummer opspelden (met speldjes die ik ook had meegenomen, want die hebben ze daar niet).

De route was iets aangepast ten opzichte van vorig jaar en in omgekeerde richting voor de variatie. Ik zou rustig aan doen want ik was eigenlijk niet klaar voor 25km na te weinig en te kort trainen, en dat deed ik ook.

Eerst een stuk strand tot opgang Duin en Kruidberg. Eenmaal in het duin moest er een ondergelopen pad worden genomen. Als je niet beter wist dan leek het meer op een brede sloot. Echt diep was het niet. Velen liepen hier een alternatief stukje om droge voeten te houden. Uiteindelijk ging het weer omhoog en waren de paden droog. Af en toe liep ik een stukje mee met iemand of een groepje. Ik had dit keer het grootste deel van het parcours mijn hoofdlamp aan.

Deze foto en foto bovenaan: Ellen Stoevelaar

Van tevoren had ik de route redelijk goed in mijn hoofd geprent dus ik kon zonder navigatie redelijk de weg vinden in het donker. Daarbij werd ik natuurlijk geholpen door lichtjes voor mij, bijvoorbeeld achterlangs de Brederodeber, waar ik langzaam werd ingehaald door een flinke horde lopers. Daarna de Oosterplas, Starreberg, Vogelmeer en de Hazenberg. Hier en daar zag ik mensen verkeerd lopen. Het begon licht te worden. Na de Hazenberg volgde het Laarzenpad. Dit pad deed (in tegenstelling tot vorig jaar) zijn naam eer aan. Het was er vrij diep. Je zou lieslaarzen nodig gehad hebben om het droog te houden. De loper achter mij waagde het ook om hier door het water te waden. Het voortbewegen ging zwaar en was behoorlijk koud. De drooglopers (de meesten) liepen hier een kleine omweg die desondanks sneller was dan door het water.

Eenmaal uit het water kreeg ik enigszins kramp in een kuit. Dit zette gelukkig niet door en ik bereikte de verzorgingspost op de parkeerplaats bij Parnassia. Daar maakte ik gebruik van en bleef er even hangen. Handschoenen weer aan want ik had het koud gekregen. Nu een stuk over het strand tot opgang Duin en Kruidberg. Daar tussen de duinen en de duindoorns richting IJmuiderslag. Vervolgens nog even het bunkerpad en even later stond ik weer in de Pierewaai, waar ik een medaille kreeg en kon kiezen uit een flink buffet. Na een half uurtje vond ik het mooi en reed naar huis.

Dit was waarschijnlijk mijn laatste editie. Je moet stoppen voor het saai wordt. Hieronde zie je de door de organisatie uitgestippelde route (blauw) gemixt met de door mij gelopen route (rood). Zoals je ziet ben ik redelijk op het blauwe lijntje gebleven. Niet op het strand trouwens want bij ons was het vloed en bij het uitzetten waarschijnlijk eb. Op een paar plaatsen heb ik ook net een ander paadje genomen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.