Trail des Fantomes √

Na alle mooie verhalen over dit loopevenement wilde ik deze ook zelf wel eens meemaken. Ik had inmiddels een paar trails van tegen de 40km gelopen dus de overbrugging naar 50km zou met wat extra training mogelijk moeten zijn. En dan voornamelijk extra heuveltraining. De lange duurlopen zijn er echter bij ingeschoten op gemiddeld 1 dertigplusser per maand na. Wel ging ik vaker trainen en ook regelmatig wandelend naar mijn werk. De Brederodeberg is inmiddels wat lager geworden door de slijtage veroorzaakt door mijn vele trainingen. En gelukkig kon ik het de laatste weken voorafgaand aan de loop wat hogerop zoeken door onze vakantie op Corsica en Italië. Ondanks het ontbreken van lange duurlopen namen de kilometers en hoogtemeters per week toe. De dinsdagavond voor het gebeuren wilde ik nog even iets anders. Ik wilde de trap (die met aan weerskanten grote betonnen schijven) in Spaarnwoude gebruiken als trainingsobject. Dit ging helaas niet door omdat 2 dagen daarvoor Dutch Valley had plaatsgevonden en het hele terrein nog afgesloten was. Na een paar pogingen de trap alsnog te bereiken werd ik vriendelijk doch dringend verzocht het terrein te verlaten (voor mijn eigen veiligheid). Ik gaf het op, liep om het hele terrein heen en nog een stuk over het mountainbikeparcours.

Vrijdagavond ging ik met de auto richting La Roche-en-Ardenne samen met mijn broer, mijn dochter en haar vriendin die mij zouden gaan supporten. Aangezien mijn broer daar in de buurt een huisje heeft hoefden we geen onderdak te regelen. Zaterdagochtend reden we ruim op tijd naar de start en namen een klein omweggetje om de plek waar het parcours het dichtst langs het huisje, op paar honderd meter afstand, kwam te inspecteren. Dit was een makkelijke extra supportplek.

Heuvels, riviertjes, bomen, modder, wat heeft een mens nog meer te wensen?
Heuvels, riviertjes, bomen, modder, wat heeft een mens nog meer te wensen?

Het had een groot deel van de nacht en ochtend geregend en inmiddels was het droog. De zon brak zelfs af en toe door. Toch was het, met een graad of 15, erg koud voor de tijd van het jaar. Op het terrein van Floreal, waar het start- en finishdorpje was opgebouwd, kwam ik een aantal loopvrienden tegen die het voornemen hadden om dezelfde afstand te gaan lopen. Ik was ruim op tijd voor de nodige voorbereidingen en toen was het ineens tijd om klaar te gaan staan voor de startboog. En om klaar te staan voor mijn eerste ultratrail, tevens eerste wedstrijd in het buitenland. We vertrokken en niemand leek haast te hebben. Ja, de lopers helemaal vooraan wel, maar zo’n beetje in het midden tussen de lopers liep iedereen heel rustig weg, fijn om de spieren langzaam op te laten warmen. Maar daar kwam al snel een eind aan want we sloegen linksaf. Daar wachtte ons meteen een steil pad omhoog waarvan je het eind niet zag. Ik werd gerustgesteld door het feit dat iedereen naar boven wandelde. Eenmaal boven kon er weer min of meer normaal hardlopen worden. Maar dan wel uitermate gedoseerd, want ik moest mijn krachten sparen. Van hardlopen, hoe langzaam ook, kwam niet heel veel terecht. Telkens als je weer even op dreef was, moest je weer ergens steil omhoog of omlaag, moest je klauteren over rotsen, boomstronken en -wortels, bij de talloze omgevallen bomen er overheen of onderdoor, de Ourthe en kleine zijriviertjes oversteken/doorwaden of heel voorzichtig langs een afgrond lopen. Omdat het lopen door zo’n jungle zo afwisselend is gaat de tijd veel sneller dan het lopen op een saaie rechte weg.

Ik kon het hele idee van tijd en afstand laten gaan omdat ik zo druk bezig was en het nergens te lang duurde voor mijn supportteam en/of een bevoorradingspost ergens plotseling opdoemde. Ik at wafels, koekjes, mandarijnen, repen, stukken banaan en chips. Ik dronk cola en water. Het eten viel gelukkig goed en dat bleef zo. Bij eerdere trails werd ik steeds in mindere of meerdere mate misselijk na zo’n 30 kilometer. Waarschijnlijk had ik deze klachten nu niet wegens de grote afwisseling en het lagere tempo. Doordat de maag goed functioneerde had ik dus ook steeds voldoende energie tot mijn beschikking.

Afdaling van 100%
Afdaling van 100%

Soms leek het niet eerlijk. Je werd herhaaldelijk een steile eindeloze helling opgestuurd om eenmaal boven weer meteen een steile afdaling te ondergaan. Soms had je geluk en kon je nog een stuk over een bergkam lopen of genieten van een 360 graden panorama-uitzicht op een hoogvlakte alvorens weer naar beneden te gaan.

Soms was het gevaarlijk. De plekken waar je steil naar beneden moest waar niet echt een pad was, maar een brede helling van kale aarde. Daar moest je je dan (on)voorzichtig naar beneden laten glijden. Ik had na een paar hellingen een redelijk veilige techniek. Ik ging op mijn hurken zitten en zette mijn ene voet schuin voor de andere om zo een beetje naar beneden te skiën. Ook waren er talrijke paadjes waar je grotendeels op kon hardlopen, maar waarbij je met 1 misstap vallend en rollend tot stilstand zou komen ergens in de diepte. Dit bleef mij gelukkig bespaard.

Soms leek het een grap. Ik liep bij wijze van uitzondering lekker een stukje over een wat breder pad dat redelijk horizontaal liep. Opeens verscheen daar een pijl die wees naar rechts en omhoog. Geen pad te zien maar wel een dichtbegroeide steile helling. Toch leek het erop dat de lopers voor mij hadden gedaan wat de pijl aangaf. Er hingen hier en daar oranje lintjes in struiken die aangaven waar je heen moest. Als je de route van dit parcours op eigen gelegenheid zou willen volgen zou je hier zonder GPS-hulp absoluut de weg niet kunnen vinden.

Maar meestal liep ik gewoon over de allermooiste paadjes in een dichtbebost bergachtig rivierenlandschap. Het weer was uitstekend, niet te koud of te warm, niet te droog of te nat. Sympathieke medelopers die elkaar ongevraagd lieten passeren op de single tracks en stopten als er weer eens iemand onderuit ging om te vragen of alles nog heel was en je waarschuwden. Sommige lopers heb ik naar schatting wel 10x ingehaald. En zij mij natuurlijk ook. Ik had het allerbeste supportteam dat bestond uit mijn broer en af en toe aangevuld met mijn dochter en haar vriendin. De 4 ravito’s waren perfect georganiseerd evenals de bewegwijzering, op 1 punt na, waar zo’n 40 lopers vertwijfeld heen en weer liepen tot we het eens waren over de juiste richting alvorens een rots te beklimmen via een ketting. Hier leken we per ongeluk een lusje te hebben afgesneden door in plaats van een pad, een skihelling te nemen.

Op 45 km, kom maar op met die Muur van Maboge!
Op 45 km, kom maar op met die Muur van Maboge!

Na de beklimming van de gevreesde Muur van Maboge, die inderdaad best steil en lang was, werd het pad geleidelijk aan minder steil om over te gaan in een lichte afdaling. Ik bleek nog steeds pijnloos te kunnen hardlopen. Omdat de lichte afdaling steeds verder ging hellen liep ik ook steeds sneller. Ik was er toch bijna, er hoefde niets meer gedoseerd te worden. Uiteindelijk werd het te steil om te rennen en niet lang daarna stond er een man langs het parcours die meedeelde dat het nog een paar honderd meter lopen was. Hier moest nog voorzichtig een haarspeldpaadje naar beneden genomen worden alvorens de Ourthe in te stappen. Onder gejuich en geklap van publiek waadden ik en een handvol medelopers naar de overkant van de rivier. Nu was het nog 500 meter over het terrein van Floreal tot de finishboog. Ik had het gehaald! Het was gelukt! En ik was na 8 uur en 3 minuten niet eens op. Mijn benen verkrampten niet zoals bij eerdere zware trails na afloop. Ik kon nog gewoon rondlopen en was euforisch.

Het is nu 2 dagen later. De spierpijn was veel minder dan verwacht. Ik vroeg me af of ik voldoende had getraind. Blijkbaar wel dus. Vlak voor dit gebeuren las ik over het bestaan van het boek ‘Ik, hardloper’ met o.a. een marathonschema met 14km als langste duurloop. Ik zie een vergelijking met mijn trainingstraject waardoor mijn interesse voor dit boek is gewekt. Verder smaakt dit naar meer. Niet per se naar meer kilometers maar wel naar dit soort uitdagingen en avonturen.

VFF FunRun Amsterdamse Bos

Vandaag liep ik (als geheim ambassadeur) mee met de Vibram Fivefingers FunRun. Het vond plaats in het Amsterdamse Bos. Vooraf rees de vraag: Hoe kom ik daar? OV, fiets of auto? Toevallig ging de rest van het gezin naar ‘s-Neerlands bekendste pretpark waardoor ik een stukje kon meerijden. Ter hoogte van afslag Aalsmeer verliet ik de auto en wandelde naar en door het Amsterdamse Bos richting het bezoekerscentrum. Ik was daar bijna en keer op mijn telefoon hoe laat het was. Een paar minuten over 10. Het gebeuren zou starten om 9:45. Ik had de tijd een beetje verkeerd ingeschat. Maar toen ik aan kwam lopen, hadden de deelnemers die VFF’s wilden proberen net de testparen van de befaamde teenschoentjes aan, dus ik was eigenlijk precies op tijd. Een paar bekende gezichten, waaronder natuurlijk de officiële VFF-ambassadeurs en Henk, die voor de clinic kwam. Een paar deelnemers liepen al langer op VFF’s, het merendeel niet.

10490037_720435918020214_648818505_oPaula gaf de clinic en deed voor hoe je het beste kon lopen met minimalistische schoenen. Zoals verwacht, voor mij niet heel veel nieuws. Het leukste was het lopen over boomstammetjes. Laatst had ik zelf ook al zonder schoenen op een evenwichtsbalk gelopen. Je voelt veel meer wat je weer helpt bij de balans. Bovendien kan je met de voeten gemakkelijker de vorm volgen van de ronding van de boomstam, waardoor je veel steviger staat.  Bij de volgende FunRun sla ik de clinic over. Maar, stel dat ik er vandaag voor het eerst op liep, dan zou ik vandaag vast weer net zo enthousiast geworden zijn om de overstap naar VFF te wagen.

IMG_20140621_150656
Model KSO na een modderbad

Daarna volgde deel 1 van de FunRun, waar ik dus eigenlijk voor kwam. Naast het pad zag ik een plas met modder. Ik kon de verleiding niet weerstaan en liep erdoor. Het was wel wat dieper dan ik dacht (kniediep). De rest van de loop liep ik met grijze modderschoenen en -benen. Na een aantal leuke bospaden (±5km) waren we weer terug bij het bezoekerscentrum alwaar een paar lopers afhaakten en wij verder gingen verder met deel 2 van de FunRun. Weer 5 kilometer en nu langs de hele kanobaan, die op dat moment net in gebruik was voor een wedstrijd. Terug niet langs de kanobaan, maar weer via een aantal leuke paden terug naar het bezoekerscentrum.

We kregen een goodiebag met o.a. een VFF Buff. Deze had ik al:-). Misschien kan ik er nog iemand blij mee maken. De FunRun zat erop. De meesten vertrokken, anderen gingen pannenkoeken eten en ik had in mijn hoofd om naar huis te gaan lopen.

Ik liep dezelfde weg door het bos terug en kwam op de oude Schipholweg. Deze weg langs Schiphol, boerderijen, dorpjes en snelwegknooppunten heb ik gevolgd tot Boesingeliede, toen vond ik Haarlem (en zeker Haarlem-Noord) toch best nog ver. Ik besloot rechtsaf te slaan richting Zwanenburg. Daar kocht ik een ijsje en liep door naar station Halfweg. De trein reed daar net voor mijn neus weg maar gelukkig stoppen ze daar in beide richtingen elk kwartier. En ook nog tegelijk. Dus daar even een foto van mijn modderpoten gemaakt en even later in de volgende trein gestapt. In Bloemendaal stapte ik uit. Vanaf daar is mijn huis nog ruim 1 kilometer.

Thuis de kilometers ongeveer opgemeten en uitgerekend. Totaal toch wel 36km. Waarvan een deel wandelkilometers.

Letterenloop 2014

letterenloopOm even voor twaalf rende ik de deur uit voor de Letterenloop, het voor mij dichtstbijzijnde loopevenement (700 meter van mijn huis). De 10 kilometerafstand startte om 12:15 op de IJsbaan in Haarlem. Een kwartier later dan aanvankelijk de bedoeling was, om uitlopende kerkgangers niet te hinderen. Ik was laat genoeg om niet in de rij te hoeven staan om mijn startnummer op te halen. Ook laat genoeg zodat er nog maar weinig startnummers in de doos zaten en ik binnen enkele seconden die van mij in ontvangst kon nemen. Het opspelden is altijd even een klusje, maar toch ook binnen 5 minuten gefikst. Terwijl ik op het middengedeelte van de ijsbaan wat ChiRunning ontspanningsoefeningen deed stond er al een enorme meute voor de startlijn te wachten. Geen kans dat ik daar nog een redelijk plekje kon bemachtigen. Op dat moment kreeg ik het idee om achteraan te starten.

Na het bekende aftellen klonk het startschotprimeur van de wethouder. Normaal stond ik dan een beetje zenuwachtig in het startvak te wachten tot de mensen voor mij in beweging kwamen. Nu liep ik nog even wat ontspannen rond en zag de koplopers na een driekwart ronde de ijsbaan verlaten. De meeste lopers waren nu gestart en ik wandelde rustig naar de start. Nog enkele andere deden hetzelfde. Op de mensen na die echt te laat waren leek ik de laatste starter te zijn. Het grote inhaalfeest kon nu beginnen.

De ijsbaan heeft aan de binnenkant van de baan tussen het ijs (waar nu kaal beton lag) en de wand een houten pad. Daar liep nagenoeg niemand, dus gebruikte ik dit om in te halen. Ik startte rustig, maar de meeste mensen in de achterhoede zijn wandelend nog bij te houden dus voor ik ook de ijsbaan verliet had ik al een hoop mensen ingehaald. Op de meeste plekken op het parcours was voldoende ruimte om in te halen. Even na het tunneltje bij station Bloemendaal, daar gingen we rechtsaf, de lopers volgden de stoep en ik nam het voetpad langs het water. Wel iets meer meters maar veel meer inhaalruimte. Een parcoursbewaker maande mij weer naar de stoep. Op het Veen en Duinpad, een fietspaadje even verderop tussen een weiland met schapen en volkstuintjes had ik even pauze. Hier was een kleine opstopping. Daarna bleef alles breed genoeg en de massa dunde ook wat uit. Toch liep ik nog over een stoep waar de rest de straat nam waardoor ik opeens ergens over een afzettingslint moest stappen.

Het Halve Maantje (Lage Duin en Daalseweg)
Het Halve Maantje (Lage Duin en Daalseweg)
Op de Krullenlaan moest ik verplicht aan de neusademhaling. Dit is een onverharde weg en gezien de stofwolken leek het of er hier een kudde op hol geslagen olifanten voorbij was gekomen. Hierna beklommen we het Kopje van Bloemendaal. Ook hier was het eenvoudig om de al dan niet hijgende klimmers in te halen. Ik hield even in om een verdwaalde wielrenner zijn weg te laten vervolgen. Na de klim het dalen. Gewoon een beetje ontspannen naar beneden lopen en weer kon ik een deel van de lopers achter mij laten. Even langs het Halve Maantje en weer een stukje omhoog naar de Midden Duin en Daalseweg. Hier kwam ik Marion tegen. Op de website van de Letterenloop stond “Grijp je kans er een schrijver uit te lopen”. De startnummers van de schrijvers waren speciaal gemarkeerd, maar ik ken al die schrijvers niet, laat staan dat ik ze aan hun achterkant herken. Maar ik liep er dus minimaal één uit. Marion schreef het boek De Kracht van ChiRunning. Ik heb het nog niet gelezen. Ik zag het boek trouwens nog tussen andere hardloopboeken liggen in 1 van de kraampjes op de ijsbaan.

Even later kwam de waterpost in beeld. Die sloeg ik over. Nu volgde een stuk langs Landgoed Lindenheuvel en het gemeentehuis van Bloemendaal (althans, wat er van over is). Langs De Rusthoek (zonder te rusten). Even nog een stukje door wat fraaie woonwijken van Bloemendaal en voor de tweede keer door het tunneltje bij station Bloemendaal. Hierna richting het Mendelcollege en het rechte stuk terug langs De Delft (ooit De Vredesloot geheten). Onderweg was ik pas twee keer ingehaald en nu voor de derde keer. Op het laatste stuk zijn ten slotte eindsprinters te verwachten. Gelukkig was ik nog niet moe en hield het tempo er goed in. Weer terug op de ijsbaan kon ik deze laatste inhaler voorbij lopen, met een gemak zoals je zelden ziet. Daarna versnelde ik om deze man voorgoed achter mij te laten en ging als een flits onder de finish door.

Ik verwachtte geen PR en dat werd het ook niet. Ik had me ook niet uit de naad gelopen. Toch werd het één van mijn snelste 10K-tijden, n.l. 47:22. Minder dan een minuut langzamer dan mijn PR van 46:29. Maar wel véél minder gezwoegd dan bij de loop van het PR. Gewoon lekker ontspannen gelopen en toch 646 mensen (deels virtueel) ingehaald van de 825. Daarna nog even een praatje gemaakt hier en daar en weer naar huis gerend. Eigenlijk had ik nog wel zin om nog wat verder te rennen, maar dat paste niet in de planning.

Coo en de Grosses Tièsses

Het lange Hemelvaartweekend trokken we er op uit naar de Ardennen. Op een rustige camping vlakbij het vloeibare geweld van de waterval van Coo. Vanaf daar liep ik ’s morgens een heuvel op tot in een uitkijktoren. Dat bleek later het eindpunt van de kabelbaan van Plopsaland te zijn. Later die dag wandelden we met het gezin en vrienden dezelfde heuvel op en over. Totaal een mooi rondje van 8 km. Hier deden we wel bijna 3 uur over (inclusief ijsjes, de weg zoeken en de halve weg Selena (7) op mijn nek).

10151201_10203008303703789_1247690451_n

De daarop volgende 2 dagen liep ik hetzelfde rondje nog twee keer, maar dan alleen en wat sneller. De eerste keer in 56 minuten en de 2e keer in 50 minuten. Het stijgen ging niet heel veel sneller, maar snelheid brengen in het afdalen ging wel steeds beter, maar het blijft een kunst. Helemaal als je elke stap moet bepalen waar je je voet neerzet vanwege de vele stenen en wortels. Ik was blij dat ik niet mijn VFF’s aan had, maar mijn Inov8’s. Die zolen zijn iets vergevingsgezinder met een oneffen ondergrond. De tweede keer bevond ik mij plotseling middenin een trailevenement, wat later bleek de Premier Trail des Grosses Tièsses (een trailloop ter herdenking van het  afslachten van burgers in Parfondruy en Renardmont tijdens WO2), terecht met afstanden van 9 en 16 km. Ik passeerde eerst een wegwijzer gewapend met koebel en even later liep ik tussen een pelotonnetje lopers een heuvel op. Eenmaal boven, sloegen ze een zijpaadje in en ik niet. De trailers dachten dat ik verkeerd liep en gelukkig liep er niemand verkeerd door per ongeluk achter mij aan te lopen.

Ja, als ik geweten had dat dit loopje daar was op dat moment, dan zou ik zeker overwogen hebben om mee te doen. In ieder geval waren deze trainingsloopjes weer een zinvolle bijdrage aan mijn vorm voor de TdF in augustus.

Koning van Spanje Trail 2014 – Keitjesparadijs

4 mei 2014 is International Barefoot Running Day. Vorig jaar deed ik op deze dag mee aan het EK Barefootstyle in Tilburg. Maar omdat ik Rondje Tilburg een wegwedstrijd is en ik me toch meer thuisvoel op de paadjes heb ik gekozen voor een trail event dat nog op mijn verlanglijstje stond: De Koning van Spanje Trail (afstand 34 km). In het kader van IBR-dag droeg ik mijn FiveFingers (model KSO).

International-Barefoot-Running-Day-14-AhmedabadDe bedoeling was dat ik het openbaar vervoer zou pakken, maar dat bleek bijna onmogelijk. Ik zou de eerst trein moeten pakken om vervolgens een kwartier voor de start aan te komen met de bus. Dan nog naar de start lopen, omkleden, startnummer halen. Dan moet wel alles meezitten om nog op tijd aan de start te verschijnen. Het werd dus de auto. Maar omdat het zonde is om in je eentje dat hele einde te rijden plaatste ik op FB een oproepje om te carpoolen, met als resultaat dat ik met de auto naar Utrecht reed en daar bij Mike Bruce in de auto stapte en vervolgens ruim op tijd op de startlocatie aan te komen.

showfoto4
Door de Gulp

Het was nog wat fris maar de zon scheen al volop. Tegen de starttijd begon het al een beetje warm te worden. Onmiddellijk na de start konden we aanvangen met hoogtemeters. Eenmaal boven werden we beloond met doedelzakmuziek. De brede en smalle bospaden werden afgewisseld met paden over glooiende grasvelden. Al vrij snel kwamen we op een punt waar we het riviertje de Gulp over moesten (zonder brug). Het is altijd even wennen, met natte schoen lopen. Maar na een paar minuten was ik dit al vergeten en toen ik er even later aan dacht waren ze al weer droog. Al na de eerste paar heuvel bleek dat je tijdens deze trail bijna nergens omhoog hoeft te rennen, al zou je het willen, want de meeste paden zijn te smal om te passeren en je wordt tegengehouden door de ‘hardlopers’ voor je die liever hun energie sparen. Op de bredere paden kon ik door sneller te wandelen of toch hard te lopen bergop veel lopers inhalen. En vervolgens werd ik met grote snelheid bergaf weer ingehaald. Zo kwam ik sommige lopers tot aan de finish steeds weer tegen. De paden zijn hier rijkelijk bezaaid met keitjes en steentjes. Dus ik moest zorgvuldig mijn voeten neerzetten om mijn voetzolen niet te bezeren/blesseren en om niet te struikelen. Hier waren de dikkezoollopers duidelijk in het voordeel. Een andere loper met FiveFingers (model Spyridon) had wat minder last van de ondergrond vanwege de iets dikkere zool. Dit model zou ik ook graag dragen ware het niet dat deze niet in mijn schoenmaat verkrijgbaar is. En als ik geweten had dat het parcours van deze loop niet erg barefootstylevriendelijk was, had ik zeker andere schoenen aangetrokken. Gelukkig konden mijn voeten regelmatig bijkomen op de graspaden door de weilanden en de bospaadjes van aarde zonder steenslag.

Later vond ik nog deze foto. Op blote voeten! Hoe kan dat?! Wie is dat?!
Later vond ik nog deze foto. Op blote voeten! Hoe kan dat. Wie is dat.

Op veel trails moet je regelmatig barrieres passeren die vee tegenhouden en mensen toegang verschaffen. Dit kan een wildrooster zijn, een opstapje om over een hek te komen of een klaphek, enz. Op dit parcours waren talloze (knarsende) draaihekjes. Dus je je kon ze al aan horen komen vanwege de lopers voor je en je kon zo’n beetje het tempo van de lopers achter je inschatten op het gehoor. Op bepaalde plekken hadden ze nog iets anders bedacht. Een zeer smalle doorgang. Ik zei tegen de loper vlak achter mij dat ik gelukkig niet te dik was voor dit hek. Hij maakte een opmerking over zijn vrouw (die daar niet door zou kunnen).

Het fantastisch mooie weer zorgde ook voor een hoop ander volk op de paden. Veel wandelaars en mtb’ers. Gelukkig waren ze allemaal erg beleefd en maakten overal ruim baan voor ons. Dit keer had ik geen racevest/waterrugzak om, die had ik per ongeluk opgestuurd naar Groningen. Lopen met een flesje (Dopper) in de hand was ook prima te doen. Vooral de mogelijkheid om deze ook als drinkbeker te gebruiken was erg handig want zo kon ik op hetzelfde moment sportdrank en water laten inschenken. De bij het startnummer verstrekte opvouwbare drinkbeker hoefde ik hierdoor niet mee te nemen. Ik hoop dat ze bij volgende trails deze alleen optioneel verstrekken anders heeft iedereen straks tig van die bekers thuisliggen en is het milieueffect alleen maar nadelig.

Zo’n beetje na de tweede en tevens laatste verzorgingspost had ik het idee dat ik ergens in de achterhoede liep. Ik meende ook op te vangen van een wegwijzer dat er nog maar 3 lopers achter mij waren. Ik had geen idee van tijd en ook geen zin om op mijn klok te kijken en gek genoeg werd ik na verloop van tijd ingehaald door veel meer dan 3 lopers. Ik liep in een goed vol te houden tempo en gunde mijn voeten zo goed en zo kwaad als het kon de beste plekjes op de paden, want die begonnen zo onderhand behoorlijk doorgemasseerd te raken. Eigenlijk begon ik me serieus zorgen te maken over de toestand van mijn voeten. Gelukkig was het laatste stuk redelijk effen van ondergrond en hoorde ik in de verte de doedelzakspeler weer. Hier volgde de laatste afdaling richting de finish.

Ik kwam net voor de 3 uur en 40 minuten over de finishlijn. Uiteindelijk sta ik dus toch nog ergens in het middenveld in de uitslagen. Zonder blaren en slechts 1 klein wondje op mijn teen. Mike stond al bij de finish te wachten en bleek verkeerd gelopen te zijn. 5 kilometer had hij extra afgelegd. Ik was blij dat ik andere schoenen aan kon doen op het stukje wandelen naar de auto om weer huiswaarts te keren. Maar niet voordat ik een halve liter (alcoholvrij) bier en een punt Limburgse vlaai wegwerkte.

Is deze trail barefoot(style)vriendelijk? Nee! Is deze trail de moeite waard? Zeker. Zulke hoge heuvels vind je bij ons in de achtertuin niet en als je een beetje wilt trainen voor een ultratrail in de Ardennen is dit zeer geschikt.

#UHT #FMTR 2014

Op 1e Kerstdag liep ik mijn eerste Utrechtse Heuvelrug Trail, met de (ultra)loopvrienden van Paula. Voor trailrunners beter bekend als de UHT. Op de website van Mud Sweat Trails stond iets over het lopen van de UHT in het donker en de link naar een #FMTR was gelegd. Zo af en toe organiseert iemand een #FMTR (Full Moon Trail Run) en zet dit met de hastag #FMTR op Twitter. Omdat ik wel diverse keren meegelopen heb maar er nog nooit een zelf had georganiseerd vond ik dit wel het moment voor ‘mijn’ #FMTR. Ik kondigde zoals gebruikelijk mijn evenement aan via Twitter, maar ook via Facebook.

Startfoto
Startfoto

Om 19:30 hadden we afgesproken op station Driebergen. Om 19:45 waren er 10 van de 12 mensen die hadden toegezegd te komen en omdat we niet heel ruim in de tijd zaten vertrokken we. Binnen enkele minuten waren we, op onze lampen na, aan het zicht onttrokken. Het regende behoorlijk. Ik navigeerde via mijn smartphone (Fairphone) met de app Locus (Free). Hiermee kan je kaarten downloaden en gebruiken voor offline gebruik. Omdat ik normaal altijd mijn telefoon in mijn zak heb had ik om goed te kunnen navigeren nu een armhoesje nodig, helemaal met die voorspelde regen, dus kon meteen goed worden getest. Een paar anderen hadden als backup de iets aangepaste route op hun loophorloges gezet. Ik had de route aangepast omdat ik, net zoals we op 1e Kerstdag deden, de Kaap (uitkijktoren bij Doorn) wilde beklimmen om de omgeving bij nacht te kunnen bekijken.

Gelukkig stopte het met hard regenen en uiteindelijk werd het zelfs droog. Wat niet gezegd kon worden van de ondergrond. Af en toe een droog stukje fiets- of wandelpad en ook de zandverstuiving was droog. Maar verder was er niet aan de plassen en de zompige modder te ontkomen, hoewel sommigen in het begin nog tevergeefs droge voeten probeerden te houden.

De Kaap bij daglicht
De Kaap bij daglicht

De navigatie ging prima. Af en toe moest ik wat medelopers die voor liepen en navigeerden op hun horloge terugroepen omdat ze verkeerd liepen. Ik kon op mijn scherm vrijwel alle paadjes zien, dus het volgen van de route was geen enkel probleem.

Ergens waren paden afgezet, maar afgezien van wat hopen takken waar we langs en overheen konden, was dat voor ons geen belemmering. Sowieso loop je daar niet geheel legaal als het donker is, dus een afzetting negeren kan daar ook wel bij.

Eenmaal bij de Kaap kozen er een paar voor om even te pauzeren en anderen beklommen de uitkijktoren. De stads- en dorpskernen waren duidelijk zichtbaar door hun lichte gloed. Het waaide ook heel stevig daarboven. Om niet teveel af te koelen, daalden we weer snel af om onze weg te vervolgen.

Door de regen en de bewolking was er geen spoor van de volle maan. Maar halverwege verscheen die ineens toch, zo af en toe, tussen de wolkenflarden door. In februari zou je met een onbewolkte volle maan geen hoofdlampen nodig hebben, want dan zijn de (loof)bomen nog kaal. Ik en waarschijnlijk ook de anderen hebben echter nog geen #FMTR meegemaakt zonder bewolking, dus iedereen was voorzien van een hoofdlamp. Henk zijn hoofd straalde 900 lumen uit. Als hij achter je liep was het alsof er een geruisloze monstertruck achter je reed. Rondom je eigen scherpe schaduw was het bos behoorlijk verlicht.

Het tweede pauze- en tevens fotomomentje was de 6-sprong op de Amerongse berg, even voorbij het hoogste punt van de Utrechtse Heuvelrug. Ook hier bleven we niet lang om de spieren niet stijf te laten worden.

Ook het laatste stuk was rijkelijk voorzien van modder. Dit vertraagde behoorlijk ons tempo. en voor verschillende lopers (ook voor mij) begon het flink zwaar te worden. Op een bepaald moment werd er gezegd dat we met dit tempo niet de laatste trein zouden halen. De oplossing bleek het afsnijden van het laatste stuk te zijn en flink het gas erop. Op zich wel welkome afleiding. Gewoon het gegeven dat je moe bent en je benen zwaar aanvoelen opzij zetten en rennen om de trein te halen.

Finishfoto met links de laatste trein
Finishfoto met links de laatste trein

Toen we op het station aankwamen hadden we zelfs nog tijd over om iemand een foto van ons te laten maken (met de stationsklok). We namen afscheid van de mensen die vanaf hier de auto naar huis namen. De rest had de auto bij station Driebergen staan. Ik was helemaal met de trein gekomen en kon terug meerijden met Jan. Maar die had een probleem. Hij was zijn autosleutel kwijt. Maar de sleutel moest zich nog in de auto bevinden. Na flink zoeken vond ik de sleutel tussen de versnellingsbak en de stoel, dus we konden de andere scenarios weer uit onze hoofden schrappen en Jan bracht mij heel comfortabel, warm, droog en snel thuis.

En nu maar weer wachten op de volgende #FMTR. Dan moet ik wel van tevoren mijn hoofdlamp weten te repareren want hij viel vlak na thuiskomst stuk op de vloer.

Traditionele 1e Kerstdag UHT

Ik werd opgehaald door Paula (tevens organisator van dit evenement) om met een groep van 14 man/vrouw de UHT (Utrechtse Heuvelrug Trail) te gaan lopen. Na een klein uurtje rijden parkeerden we bij station Driebergen. Na kennis gemaakt te hebben met degenen die ik nog niet kende vertrokken we en even later verdwenen we tussen de bomen. De Utrechtse Heuvelrug is een langgerekt natuurgebied (Nationaal Park) tussen Driebergen en Rhenen. De UHT is een trail die je elke dag (of nacht) kunt lopen waarbij je kunt meedoen aan een klassement. Als bewijs moet je 2 foto’s met jezelf inclusief de stationsklokken van Driebergen en Rhenen posten op de website van het klassement.

Ik had mijn Fivefingers aangetrokken. De dagen ervoor had het behoorlijk geregend en nu was het droog. De zon scheen zelfs uitbundig. Door de vele regen waren de paden behoorlijk zompig. Het bleek zelfs een waar modderfestijn. Waar de meeste anderen kansloos aan het slalommen waren om de voetjes droog te houden, stapte ik regelmatig midden in de blubber. Mijn voeten waren namelijk bij de start al nat. Er zitten n.l. gaatjes, ontstaan door doorns, stekels en scherpe takjes, in de zool van mijn VFF’s. Dus als ik in een klein plasje water sta, loopt het water naar binnen. Dat ik toch veel plassen en modder meed was te wijten aan de temperatuur van mijn voeten. Na elke onderdompeling hadden mijn voeten weer even tijd nodig om op te warmen, wat uiteindelijk toch niet helemaal lukte en ik met behoorlijk afgekoelde voeten aan de finish kwam.

Het looptempo was laag. Het laidbacktempo zorgde ervoor dat ik niet zo afgemat was. Onderweg bestegen we een hoge uitkijktoren waarbij ik van het uitzicht had kunnen genieten als ik mijn bril bij me gehad zou hebben. De finish was station Rhenen. Vanaf hier met de trein terug naar Driebergen en daarna werden Ruud en ik weer fijn door Paula thuis afgeleverd.

Langstenachtloop 2013

Het restmeterteam op wat 24 uur het heilige domein is geweest van het loopextremisme
Het restmeterteam op wat 24 uur het heilige domein is geweest van het loopextremisme
Op 21 december waren de lopers al 4 uur onderweg voordat ik met Selena op station Driehuis uit de trein stapte en even kwam kijken. Hoewel het tempo bij een 24-uursloop niet zo hoog is, hadden de lopers inmiddels wel al bijna een marathon weggelopen. Hoe het werkt weet ik niet maar dit zijn eigenlijk geen afstanden die je goed kunt trainen. Bij een marathon is de langste trainingsafstand ongeveer 90% van de wedstrijdafstand. Als je dit doortrekt naar een wedstrijd van 24 uur dan zou je enkele weken ervoor zo’n 21 uur moeten lopen. Dat is natuurlijk onbegonnen werk en een te grote aanslag op je lichaam. Dus hoe ze het doen, ik heb geen idee, maar ik denk dat je er naast een ijzersterk lichaam een nog veel sterkere geest voor nodig hebt.

Ik liep een paar rondjes op met Martin Dekker, 1 van de deelnemers op de 24 uur. Het laatste rondje (van mij dan) liep ook Selena mee (stukjes afsnijdend over het binnenveld). Die was na 1 rondje al uitgeput en liep behoorlijk te hijgen.

Wilma is na 24 uur nog zo fris als een hoentje.
Wilma is na 24 uur nog zo fris als een hoentje.
We stapten weer op de trein naar huis en de volgende dag fietste ik weer naar de atletiekbaan om mij te melden als vrijwilliger en om te kijken hoe de lopers erbij liepen. Er werd veel gewandeld (logisch). Maar bij sommigen zat de vaart er nog aardig in. Dit waren hoofdzakelijk de 12-uurslopers, die om middernacht waren gestart. Even later keerde ik weer huiswaarts omdat er op dat moment geen taak voor mij was. Om 11 uur stond ik weer naast de baan om te helpen met de voorbereidingen voor de finish. Mondjesmaat stroomde het publiek toe. Na precies 24 uur moesten de lopers stokjes met hun naam en startnummer op de plek achterlaten waar ze op het moment van het luiden van de bel liepen. Toen kon de meetploeg (waaronder ook ik) aan de slag om de restmeters te registreren. De afstanden werden bij de door de computer geregistreerde afstanden opgeteld en de certificaten konden worden geschreven. De 4 winnaars (dames/heren/24u/12u) kregen hun certificaat ingelijst uitgereikt.

Na nog wat opruimen mocht ik weer door de regen naar huis fietsen met een voldaan gevoel getuige geweest te zijn van een niet alledaags evenement.