Heen lopen, terug met de bus

Lopend achter de IJsbaan langs, Kleverlaan, Bloemendaalseweg, via gemeentehuis binnendoor naar de Zeeweg, door Brouwerskolkpark, Duinlustweg, Kraantje Lek, Visserspad (over het onverharde pad en gestruikeld over een boomwortel), Natuurbrug over Zandvoortselaan (waar op dat moment een hert werd tegengehouden door het hek), Waterleidingduinen (zonder kaartje, zeer veel herten), Pannenland en over de Leidsevaart Bennebroek in.

Daar werd de verjaardag van een vriend gevierd.

Toen het reeds donker was nam ik de bus naar station Haarlem. Daar zou ik 8 minuten moeten wachten op bus 2 naar huis. Ik ben gaan wandelen/lopen en kwam exact gelijk aan met de bus.

Avondrondje

Wat later op de avond stalde ik mijn fiets in de duinen. Ik had mijn bril niet op en begon te lopen. Ik zag iets vreemds naast het pad liggen maar besteedde er geen aandacht aan. Ik zwom in het meertje zonder naam. Een ree die blijkbaar wat wilde komen drinken zag mij en liep ongelaafd weer weg. Daarna trok ik geen schoenen aan. Ik moest opschieten, want de zon dreigde onder te gaan. Ik ging sneller lopen. Toen ik een fietspad passeerde reed er een boswachtersauto voor mij langs. Deze stopte niet, hoewel de zon volgens mij zojuist onder was gegaan. Ik voerde mijn snelheid flink op. Het vreemde iets naast het pad lag er nog en bleek een dode kip te zijn. Heel eigenaardig. Even later stapte ik op mijn fiets en haastte mij de duinen uit. Vlakbij de uitgang reed de boswachtersauto mij tegemoet en stopte weer niet. Blijkbaar is er een tijdsmarge na zonsondergang waarbinnen mensen die zich richting de uitgang bewegen niet worden aangesproken en/of bekeurd.

HappyRunning Duin en Strandloop 2017

Dit was de derde keer dat ik meeliep in de HappyRunning Duin en Strandloop 2017. De wedstrijd begon om 11 uur. Om 10:15 reed ik van huis weg om nog op tijd te zijn voor de aanmelding in paviljoen Noordzee op het strand van IJmuiden. Onderweg regen en hagel. De meeste lopers waren gekleed in minstens een lange broek en shirts met lange mouwen en ik zag ook een flink aantal regenjasjes. Ik droeg een korte broek en een t-shirt. Wel wat frisjes aan de start en ook wat frisjes als er een hagel- of regenbui zou komen. Ik had me ingeschreven voor de 10km, die was net zo duur (9 euro) als de 5km afstand. Anders had ik wellicht voor de 5km gekozen.

Ik had mijn teenschoenen aan. De vorige keer op blote voeten beviel niet echt goed.

Het eerste stukje ging zuidwaarts over het strand. Daarna richting het Kennemermeer, erlangs en via de Kennemerboulevard naar de bunkerroute en vervolgens weer via het strand terug richting paviljoen Noordzee. Dit was de route van de 5km. De 10km-lopers mochten nog een rondje. Omdat ik voor de start al twijfelde tussen de 5 en de 10, begon ik nu, met het eindpunt van de 5km in zicht weer te twijfelen. ‘Als je twijfelt niet doen’, zeg ik altijd. Dus ik besloot te stoppen. Het laatste stukje versnelde ik waardoor ik toch nog 8e werd (van de ±50).

Lions Heuvelloop 2016 – PR

Vandaag deed ik voor de derde keer mee aan de Lions Heuvelloop en ook voor de derde keer liep ik de 15km-afstand. Gezien mijn blootsvoetse ervaringen vorig jaar op dit parcours, koos ik dit jaar voor teenschoenen. Precies die twee millimeter neprubber die ik op dit parcours onder mijn voeten nodig acht.

26042439722_800542eb71_k
Met een tevreden blik over de finish

Het was niet koud, af en toe een beetje zon en af en toe een buitje. Met een harde wind (7 beaufort). Het enige buitje was in het startvak en tijdens de eerste meters. Ik startte rustig. Dat moest ook wel, want ik stond niet bepaald vooraan in het startvak en had ook geen zin om te slalommen. Na zo’n 500 meter was het al zo uitgedund dat het niet heel druk meer was. Ik zette wat aan, haalde een groepje in en probeerde het hogere tempo vast te houden.

Na enkele kilometers verhard, eindelijk de zachtere duinpaden. Af en toe haalde ik iemand in en soms een heel groepje bij het afdalen van een heuvel. Ik snap niet dat de meeste lopers dit gratis voordeel niet meepakken. Bij de verzorgingspost nam ik de tijd om even wat te drinken en op adem te komen. De lopers die mij daarbij passeerden haalde ik daarna weer in, behalve 1 loper waar ik achter bleef. Die sloeg af bij het 10km-punt. Ik deed nog een rondje. Het tweede rondje ging nog beter dan het eerste want ik lette beter op mijn ademhaling.

De harde wind was nergens een probleem. Op een paar stukjes lekker wind mee en ook op een paar stukjes flink wind tegen (gelukkig zonder regen). Het grootste deel van het parcours is in flink bebost duingebied, waar je de wind nauwelijks voelt.

Uiteindelijk weer de duinen uit, een stukje over de Zeeweg, de Lonbar Petrilaan uit, de hoek om en daar was de finish met 1:09 (=brutotijd) op de klok. In de laatste kilometer kon ik er nog 2 inhalen. Ik kreeg een lintje en ik sloeg zowel een flesje water als een flesje sportdrank af. Er stond een paashaas met een mandje chocolade-eitjes. Daar nam ik er wel 1 van. Ik leverde de leenchip in en fietste bijna volledig zonder te trappen, wind mee, naar huis.

Later die middag waren de uitslagen beschikbaar en zag ik dat ik een PR had gelopen op de 15km. Ik heb hierbij bovendien zelfs nog iets sneller gelopen dan tijdens het halen van mijn PR op de 10km. Dat zal de boost van de marathon van ruim 2 weken geleden wel zijn.

Mijn resultaten van de Lions Heuvelloop tot nu toe:

jaar positie bruto netto tempo schoenen
2016 14/62 1:09:15 1:08:53 13,06 km/u 4:35 min/km ja
2015 33/69 1:17:11 1:16:33 11,75 km/u 5:06 min/km nee
2012 24/62 1:13:12 1:12:56 12,34 km/u 4:51 min/km ja

Conclusie: Ik wordt nog steeds niet slechter en ik moet soms iets aan mijn voeten hebben.

Scheveningen Zandvoort Marathon 2016 – BF

Net zoals in 2013 met de fiets, de trein en de bus naar Scheveningen. Daar aangekomen was er nog een uur over voor koffie, cake, banaan, oranje hesje + startnummer in ontvangst nemen en opspelden en mijn voeten in te smeren met vaseline. Er bleken slecht 5 deelnemers (4 heren en 1 dame) de intentie te hebben om de afstand tussen de start en de finish blootsvoets af te leggen.

452069-1024px5 minuten voor de start probeerde ik een beetje warm te lopen (nog met Fivefingers aan) om nog net op tijd de schoenen in mijn rugzakje op te bergen en mij voor de startlijn op te stellen. De zon scheen maar het was genadeloos koud. Nog even wat heen en weer springen tegen de kou. Het werd 11 uur. Maar in plaats van een startschot hoorde ik een door de tegenwind onverstaanbare openingstoespraak. Uiteindelijk toch dat startschot en we begonnen te lopen naar het zuiden, 3 km, wind mee. Ik was begonnen aan mijn eerste marathon op blote voeten.

IMG-0377Al heel snel had ik 2 blotevoetenlopers voor mij en 2 blotevoetenlopers achter mij. Eigenlijk had ik het wel leuk gevonden om samen met Ruth en Hans de hele afstand af te leggen, maar ik koos mijn eigen tempo te gaan lopen. Zonder klokje of hartslagmeter, want dat doe ik nooit. Op gevoel dus. Ik merk aan mijn ademhaling wel of ik te snel ga. Bij het keerpunt kreeg ik al meteen het vermoeden dat de stevige koude wind misschien wel parten zou gaan spelen.

De eerste verzorgingspost was na 6 km bij het voor de 2e keer passeren van de startlijn. Ik had inmiddels geleerd om bij elke post wat te eten en te drinken om de maag op gang te houden.

Al gauw bleek het niet dragen van schoenen een aardig voordeel. Waar de geschoeiden krampachtig een smalle en/of ondiepe oversteek van een stroompje probeerde te forceren, kon ik gewoon rechtdoor. Mijn natte voeten waren immers binnen 3 tellen weer droog.

De tweede verzorgingspost, bij Wassenaarse Slag, diende zich al snel aan. Eten, drinken en snel verder.

Met het naderen van Katwijk aan Zee werd het drukker en drukker op het strand. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht. Weer om naar buiten gelokt te worden. Lekker met de hond naar het strand. Ergens zou daar een enorme inham moeten opdoemen, maar ik zag hem niet. Even later werd ik langs pylonen van het strand geleid en de inham kwam in beeld. Er liep een pad van een soort kassein langs de inham. Gelukkig kon je ook een stukje omlaag in het zand lopen.

Eenmaal weer op het strand was daar verzorgingspost drie. Eten, drinken en snel verder.

Het lopen ging nog steeds voorspoedig en ik besefte dat ik op de helft was. Dat klopt dus niet want de marathon begint volgens mij pas bij 30 km, dus ben je bij 36 km pas op de helft. Ik zag Noordwijk aan Zee vaag opdoemen en probeerde niet te veel in te verte te kijken. Dat deed ik de vorige keer en dan lijkt het eerder of je achteruit gaat dan vooruit. Om mezelf nog wat extra te belemmeren in het vooruit kijken had ik mijn bril niet op.

Ik probeerde een stukje hoger te lopen dan vlak langs de waterlijn. Meestal was hier het zand nog hard genoeg en ik kon hier een stuk rechter lopen. Behalve op de standen van de badplaatsen. Door het omgewoelde zand zocht ik hier de waterlijn op. In Noordwijk aan Zee was het nog drukker dan Katwijk aan Zee. Je moest je een weg banen tussen de mensen en de honden. En iedereen moest zo nodig langs de waterlijn lopen. Sommige honden renden spontaan een stukje mee en één (natte) hond keek niet uit waar hij liep en botste zijwaarts hard tegen mij op. Ach, soms is elke afleiding welkom als je zo lang moet rennen.

23,4 km, verzorgingspost vier. Eten, drinken en snel verder.

640px-Marine_Radiostation_Noordwijk_01Ik keer per ongeluk in de verte en zag daar een antenne, waarvan ik het idee had dat dit Langevelderslag moest zijn. Die antenne kwam gek genoeg niet dichterbij. Bovendien was dit een vrijwel leeg stuk strand. Saai, eindeloos…

Opeens zag ik vanuit mijn ooghoek iemand in tegengestelde richting rennen. Ik keek even goed en zag dat het Ruud was. Hij was van plan mij tegemoet te lopen en kwam precies op het goede moment. Hij had met de wind mee gelopen maar moest nu ook de feiten aan den lijve ondervinden. Het ene na het andere kledingstuk kwam tevoorschijn uit de rugzak en ging aan. Het was heel aardig van hem om mij uit de wind te houden.

Daar was verzorgingspost vijf, Langevelderslag. 30,1 km. Eten, drinken en echte werk kon beginnen.

Dit was een lastig stuk. Weer een leeg, saai en eindeloos stuk strand met in de verste verte Zandvoort. Alleen aan de oranje en gele stipjes ver voor en ver achter ons was nog op te maken dat ik deelnam aan loopwedstrijd.

Het duurde en het duurde, maar uiteindelijk was daar Zandvoort en verzorgingspost zes. Deze was een stukje het strand op. Terwijl ik wat at en dronk zag ik ver weg aan de waterlijn een paar andere deelnemers deze post voorbij lopen. Ik vertrok voor het laatste stuk.

DSC01015-600pxHet Zandvoortse strand was levendig, maar lang niet zo druk als Noord- en Katwijk. Waarschijnlijk waren de meesten verstandig genoeg om achter het glas in de zon plaats te nemen. Ruud hield mij nog steeds uit de wind en was tevens mijn pacer, uiteraard ook blootsvoets. Het beste was er nu wel uit, maar mijn voeten, die klaagden niet. Het was dat het de bedoeling was dat ik naar de finish moest lopen, anders zou ik het nu wel mooi geweest gevonden hebben. Door de flinke tegenwind kon je de speaker van de finish al ruim een kilometer van tevoren horen. De finish was bovenaan het strand. Ik nam de kortste weg, een rechte lijn. Dat betekende: steeds muller zand. Dat kon er ook nog wel bij. Nog 200 meter. Ik dreigde de verkeerde kant op te lopen en werd door de speaker de juiste richting op gepraat. Hij merkte wel op dat ik op blote voeten was, maar geen woord over dat ik tweede was geworden in deze categorie. Als er een podium voor het barefootklassement zou zijn zouden er meer mensen op het podium gestaan hebben dan ernaast.

Na afloop dronk ik een biertje met mijn broer en ging vervolgens op zoek naar de pendelbus. De onderkant van mijn voeten was behoorlijk gevoelig. Er stonden al wel een paar lopers op de bus te wachten. Die hadden geen idee hoe laat die bus zou komen. Een OV-bus bleek over 13 minuten richting Haarlem te gaan. Toen zag ik ineens Ruth en Hans. Ik kon een lift krijgen naar het station, waar mijn fiets stond.

IMG-20160315-WA0001Ik was amper op tijd thuis om weer te vertrekken. We gingen met het gezin en mijn ouders pannenkoeken eten op het Kopje van Bloemendaal. Toen ik daar aan tafel zat begonnen mijn tenen vreselijk pijn te doen. Het teken dat er weer bloed doorheen ging stromen. Ik moet dus onderweg koude voeten gehad hebben. Later op de avond ontdekte ik 7 blaren. Een paar ter grootte van een speldenknop en paar iets grotere. Ze waren niet heel goed te zien onder die dikke huid, maar wel goed te voelen. Ik besloot ze niet door te prikken.

In mijn uitslag geen spoor van een categorie ‘blote voeten’.

Het is nu 2 dagen later dat ik dit verslag afrond en ik voel me weer als nieuw. Wat zal ik nu weer eens lopen?

Veluwezoomtrail 2015

Ik zou deze trail dit jaar niet gelopen hebben ware het niet dat Marcel plannen had voor de Veluwezoomtrail. Toch weer een leuke gelegenheid om wel te gaan naar dit leuke kleinschalige trailevenement in een fantastisch mooi gebied.

DSC_4013-2De opzet van dit evenement is dit jaar ingrijpend gewijzigd. Kon je voorheen op 1 dag kiezen uit een paar afstanden, deze keer waren er verspreid over het weekend een stuk of 5 afstanden waarbij verschillende combinaties tot wel 90km mogelijk waren.

Ik hield het bij 25km (die in werkelijkheid slecht 24km was). De 30km afstand was trouwens 33km. Ze houden zeker van ronde getallen daar. Het verschil van deze 2 afstanden op papier was 5km, in het echt dus 9km. De winnaars van de 25km-afstand liepen verkeerd en maakten 27 kilometers. De koplopers kunnen geen andere lopers volgen en moeten goed de linten en de pijlen volgen. Als een 1 of andere lolbroek een pijltje verdraait gaat dat flink mis. Maar in dit geval was het niet echt een probleem omdat de volledige top 3 van de heren verkeer liep en ruimschoots weer op het goede pad was voordat de concurrentie er vandoor kon gaan met de podiumplekken.

Ik kende de start nog van voorgaande jaren. Een pad met steentjes. Ik had plannen om deze trail blootsvoets te lopen maar had mijn VFF’s achter de hand. Vanwege dat steentjespad besloot ik te starten met Fivefingers en ze daarna ergens weer uit te trekken. Na de start bleken we een andere richting op te lopen, dus niet dat pijnlijke pad op. Een verkeerde schoenenkeuze dus. Na zo’n 500m kwam er een heuveltje met een opstopping. Daar kon ik mooi mijn VFF’s uittrekken.

Ik liep zo een paar kilometer zonder schoenen, maar het voelde niet echt comfortabel. Dat zou ik geen 24 kilometer volhouden. Na ± 2km trok ik ze weer aan om ze vervolgens niet meer uit te trekken. Maar goed ook, want even later kregen we te maken met allerlei ondergronden die je je blote voeten niet toewenst: paden verhard met steentjes van fijn grind tot en met halve en zelfs hele bakstenen. Wel handig als je dikke zolen hebt en niet van modder houdt. Zelfs met VFF’s was het nog een hele opgave om dit te doorstaan. Op 1 stuk was het zo erg dat ik een stukje dwars door het bos moest om maar niet over de neergekwakte keien te hoeven lopen.

Even verderop leek er een eind te komen aan de kwellingen. Vanaf een zijpad links kwamen lopers van de kortere (18km) afstand aanlopen. Hier kwamen de 2 routes samen. Wij (van de 24km) hadden een grotere lus gelopen. Plotseling liep daar iemand op blote voeten. Dat bleek Maarten te zijn die ik daags ervoor ‘sprak’ via Chat & Run. En even later liep daar plotseling nog een barrevoeter (en ook nog zonder shirt). Even gepraat, een foto gemaakt. Ze liepen wat sneller dan wij.

Na de verzorgingspost op het 15km-punt kwam er geen einde meer aan het klim- en daalwerk. Best een zwaar parcours. Mijn medeloper is meer vlak terrein gewend en had er moeite mee, bovendien kampte hij met een blaar. Ik heb nog een paar keer gewacht, maar toen ik ergens 5 minuten stilstond en hem niet meer zag, ben ik doorgelopen.

Ik kreeg pijn in mijn rechtervoorvoet, ook een blaar. Gelukkig was daar opeens de finish. De barrevoeters stonden daar al een tijdje aan het alcoholvrije bier in de brandende zon. Dat liet zich best smaken. Een tijdje later kwam ook Marcel (wandelend) over de finish. Na nog een beker bier vertrokken we huiswaarts.

Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

De Halve van Haarlem 2014 – Geen schoenen uit

Waarschijnlijk was het nooit eerder zo warm tijdens de Halve van Haarlem. Maar ja, liever warm dan koud. Ik fietste naar de fietsenstalling in de Smedestraat en liep naar de start waar ik achteraan in de rij van de op het startschot wachtende menigte ging staan. Het plan was: rustig aan en onderweg de strategie bepalen. Ik zou vertrekken op FiveFingers maar het zou zomaar kunnen dat ik ze onderweg uit zou doen. Onder het harde geluid van de omroeper probeerde ik tevergeefs de GPS op mijn smartphone in te starten. Boeien. Aftellen en de meute komt langzaam in beweging. Voordeel is dat het vrij snel heel breed is (Zijlweg) en geen last hebt van opstoppingen. Al meteen had ik een gematigd tempo waarvan ik dacht: prima en veel meer zit er niet in.

Onderweg inspecteerde ik het parcours op blootsvoetsvriendelijkheid. Er zitten een aantal kleine en grote onvriendelijke stukken tussen. De Duinvlietweg bijvoorbeeld is half verhard met kiezelsteentjes. Daarna is de begaanbaarheid prima tot het Visserspad waar je grove ruwe klinkers aantreft. Deze ondergrond is ongeveer 7 kilometer lang. Daarna komt er weer een vlak gedeelte tot aan het Houtmanpad. Weer kiezelsteentjes. Dus om dit parcours geheel blootsvoets te lopen moeten je voeten tegen een stootje kunnen. Mijn langste blootsvoetse training was 14 kilometer op onverharde ondergrond. De langste afstand op verharde ondergrond is 5 kilometer. En op FiveFingers loop ik ook bijna nooit meer dan 10 kilometer op harde grond. Dus geen gemakkelijk blotevoetenparcours voor mij.

halve-van-haarlem-sept-2014-013Ik had mijn waterrugzak mee. Fijn om onafhankelijk te zijn van waterposten. Vanwege de hoge temperatuur hadden ze ook sponzen. Die sloeg ik vriendelijk af. Ik vind het idioot, zo’n grote hoeveelheid sponzen en bekertjes voor één- of halfmatig gebruik.

De kilometers gingen voorbij. Bij Kraantje Lek vroeg ik me af waarom het parcours niet over de zandberg heen ging. Er omheen dus, richting Zandvoort. En daar moesten geluidsobstakels worden genomen. Er was een DTM bezig en diverse keren waren de wagens (en een helicopter) zo dicht in de buurt dat ik mag stellen dat ik nooit eerder onder zulke hoge decibellen heb hardgelopen.

Dat dit geluid zijn tol eiste mag evident zijn. Even later zag ik de eerste slachtoffers. Het kan ook zijn dat het zelfmoordpacifisten waren (lopers die zichzelf opbliezen door te snel te starten). Ook de concentratie was volledig weg. De organisatie had om ongelukken te voorkomen houten platen over de wildrooster gelegd, maar een loper schuin voor mij kreeg het voor elkaar hier toch onderuit te gaan. Dat was nog wel aan de goede kant van de houten plaat. De andere kant was kromgetrokken en verhief zich 20 cm boven het wegdek. Als daar niet iemand van de organisatie voor stond waren daar nog veel meer ongelukken gebeurt.

Veel goed publiek waar we de Zeeweg op draaiden. Hier was het punt waar ik mijn schoenen aanhield. En even later was er een verzorgingspost waar ik banaan at en per ongeluk toch een beker water aanpakte er leegdronk (en dat water in mijn rugzak dan?). Het was even daarna dat me bedacht: waarom loop ik eigenlijk zo langzaam. Ik ging sneller lopen en bleef maar mensen inhalen en voerde een kort telefoongesprek met mijn dochter.

Er volgde nog 2 waterposten. Ik nam beide keren een beker aan die ik omkeerde boven mijn hoofd. Ik kon het tempo handhaven. Vlakbij de finish kwamen er ook nog een paar malloten voorbij razen waarvan ik dacht: Als je nu zo snel rent, waarom ben je hier dan nu pas? Ik sloeg de medaille en het flesje water af en liep naar mijn fiets.

Geen PR. 2 jaar geleden liep ik hier 1:43. Nu 1:52 en ik vind het prima. Ik zou waarschijnlijk niet meegedaan hebben als één of ander groot bedrijf zijn naam nog had gekoppeld aan dit evenement. Op de één of andere manier (misschien omdat ik een geboren Haarlemmer ben) vind ik het super dat het nu gewoon De Halve van Haarlem heet. Dus laat die hoofdsponsoren maar lekker wegblijven.

VFF FunRun Amsterdamse Bos

Vandaag liep ik (als geheim ambassadeur) mee met de Vibram Fivefingers FunRun. Het vond plaats in het Amsterdamse Bos. Vooraf rees de vraag: Hoe kom ik daar? OV, fiets of auto? Toevallig ging de rest van het gezin naar ‘s-Neerlands bekendste pretpark waardoor ik een stukje kon meerijden. Ter hoogte van afslag Aalsmeer verliet ik de auto en wandelde naar en door het Amsterdamse Bos richting het bezoekerscentrum. Ik was daar bijna en keer op mijn telefoon hoe laat het was. Een paar minuten over 10. Het gebeuren zou starten om 9:45. Ik had de tijd een beetje verkeerd ingeschat. Maar toen ik aan kwam lopen, hadden de deelnemers die VFF’s wilden proberen net de testparen van de befaamde teenschoentjes aan, dus ik was eigenlijk precies op tijd. Een paar bekende gezichten, waaronder natuurlijk de officiële VFF-ambassadeurs en Henk, die voor de clinic kwam. Een paar deelnemers liepen al langer op VFF’s, het merendeel niet.

10490037_720435918020214_648818505_oPaula gaf de clinic en deed voor hoe je het beste kon lopen met minimalistische schoenen. Zoals verwacht, voor mij niet heel veel nieuws. Het leukste was het lopen over boomstammetjes. Laatst had ik zelf ook al zonder schoenen op een evenwichtsbalk gelopen. Je voelt veel meer wat je weer helpt bij de balans. Bovendien kan je met de voeten gemakkelijker de vorm volgen van de ronding van de boomstam, waardoor je veel steviger staat.  Bij de volgende FunRun sla ik de clinic over. Maar, stel dat ik er vandaag voor het eerst op liep, dan zou ik vandaag vast weer net zo enthousiast geworden zijn om de overstap naar VFF te wagen.

IMG_20140621_150656
Model KSO na een modderbad

Daarna volgde deel 1 van de FunRun, waar ik dus eigenlijk voor kwam. Naast het pad zag ik een plas met modder. Ik kon de verleiding niet weerstaan en liep erdoor. Het was wel wat dieper dan ik dacht (kniediep). De rest van de loop liep ik met grijze modderschoenen en -benen. Na een aantal leuke bospaden (±5km) waren we weer terug bij het bezoekerscentrum alwaar een paar lopers afhaakten en wij verder gingen verder met deel 2 van de FunRun. Weer 5 kilometer en nu langs de hele kanobaan, die op dat moment net in gebruik was voor een wedstrijd. Terug niet langs de kanobaan, maar weer via een aantal leuke paden terug naar het bezoekerscentrum.

We kregen een goodiebag met o.a. een VFF Buff. Deze had ik al:-). Misschien kan ik er nog iemand blij mee maken. De FunRun zat erop. De meesten vertrokken, anderen gingen pannenkoeken eten en ik had in mijn hoofd om naar huis te gaan lopen.

Ik liep dezelfde weg door het bos terug en kwam op de oude Schipholweg. Deze weg langs Schiphol, boerderijen, dorpjes en snelwegknooppunten heb ik gevolgd tot Boesingeliede, toen vond ik Haarlem (en zeker Haarlem-Noord) toch best nog ver. Ik besloot rechtsaf te slaan richting Zwanenburg. Daar kocht ik een ijsje en liep door naar station Halfweg. De trein reed daar net voor mijn neus weg maar gelukkig stoppen ze daar in beide richtingen elk kwartier. En ook nog tegelijk. Dus daar even een foto van mijn modderpoten gemaakt en even later in de volgende trein gestapt. In Bloemendaal stapte ik uit. Vanaf daar is mijn huis nog ruim 1 kilometer.

Thuis de kilometers ongeveer opgemeten en uitgerekend. Totaal toch wel 36km. Waarvan een deel wandelkilometers.