Micah True alias Caballo Blanco dood gevonden in New Mexico

Na het zoeken van vier dagen sinds zijn vermissing is Micah True zaterdag 31 maart om 6 uur in de middag door twee van zijn vrienden dood aangetroffen in de wildernis van nationaal park Gila in New Mexico.

Tot op dit moment is nog geen duidelijkheid over de doodsoorzaak.

Micah True alias Caballo Blanco (het witte paard) is de hoofdpersoon uit het boek De Geboren Renner van Christopher McDougall en hij was de organisator van The Copper Canyon Ultra Marathon, die op 4 maart nog plaats had gevonden.

Meer dan een dozijn reddingsteams, inclusief teams met honden en op paarden hebben 4 dagen lang gezocht. Ook vanuit de lucht met een helicopter en een vliegtuig. 20 goede vrienden van Micah kwamen vanuit andere delen van de VS gevlogen om te helpen zoeken.

Caballo verbleef in de The Wilderness Lodge in Silver City van waaruit hij de dinsdagochtend ervoor om 10 uur vertrok voor een loop van 12 mijl. Hij had niemand verteld waar hij heen ging. Het zoeken werd bemoeilijkt door de grote wildernis.

Tijdens het zoeken vonden ze voetsporen, een zonnebril en een hoed waarna het gebied werd uitgekamd en hij uiteindelijk kon worden gevonden.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Nieuws

Zilveren Kruis Achmea loop 2011

Vandaag heb ik mijn eerste halve marathon gelopen. Deze wens had ik voor het begin van dit jaar al maar toen liep ik te hard van stapel met een blessure en een hernieuwde poging tot gevolg. Om een beetje in de sfeer te komen en om mijn broer te supporten ging ik eerst kijken bij de andere afstanden. Daarna was ik aan de beurt. Ik had met enige aarzeling besloten de FiveFingers aan te trekken. Ik dacht: moet kunnen.

Huaraches

Tijdens de Tartan 6-uurse kwam ik in contact met Myckel, een ChiRunninginstructeur. Hij houdt zich o.a. bezig met minimalistische schoenen. Om precies te zijn met huaraches, Mexicaanse sandalen, die je voeten een minimale bescherming geven. Hij maakt ze sinds kort zelf en verkoopt ze via LowlandSandals.com.

Drinkadvies tijdens hardlopen

Martin Kiptolo Lel tijdens London Marathon 2005. Foto: Nickt
Je krijgt een signaal wanneer je moet gaan drinken. Dat signaal heet ‘dorst’. Simpeler kan het niet. Dit lijkt ook het beste te zijn tijdens een wedstrijd om te voorkomen dat je teveel dan wel te weinig drinkt. Ook de hoeveelheid heeft de natuur goed geregeld. Als ik dorst heb, klok ik met gemak een paar glazen water weg terwijl als ik geen dorst heb na een paar slokjes niet meer hoef.

Lees het bericht op Nu.nl over het wetenschappelijk onderzoek over het feit dat de helft van de hardlopers teveel drinkt tijdens hardloopwedstrijden.

Lopen in het teken van de zon

De lopers zwoegen zich een weg naar boven door het mulle zand. Foto © P. IJzerman

Op 21 juni 2011, op midzomeravond, vond de 1e Barefootstylemidsummernightrun plaats. De opkomst was niet gigantisch. Op de aangekondigde tijd vertrokken we met 6 lopers, waarvan 1 ons totaal onbekend. Die had het evenement ergens opgepikt van internet en dacht dat het een grote georganiseerde loop was. Het weer was prima, de sfeer was prima en onderweg werden vossen, herten en ander gedierte gesignaleerd.

We liepen in de richting van de zee en de zon raakte af en toe de duintoppen en verdween er regelmatig helemaal achter. De starttijd was zo gekozen dat het zou moeten lukken om voor de zonsondergang op het strand te staan. Het leek er even op dat het niet zou gaan lukken, maar dat kon ons er niet toe verleiden harder te gaan lopen.

Even voor zonsondergang
Door het mulle zand zwoegend, werd de zeewering beklommen. Sommigen van ons kwamen enigszins hijgend boven. Daar aanschouwden we een grote vuurbal op enige afstand van de horizon. Te hoog nog om te wachten tot de zon in zee verdween. Er stond een stevige afkoelende bries. De natives hadden een alternatieve route voor de terugweg. Dit was het fietspad, maar even later sloegen we af naar een prachtig klein parallel wandelpaadje. Op dit pad liep de koploper, de onbekende loper, een eindje voor ons uit totdat hij na een tijdje helemaal uit het oog verloren was. We hebben hem niet meer gezien. Ondertussen was het behoorlijk schemerig aan het worden. Dat merkten we pas goed toen we het bosachtige gebied in liepen. De bomen werden hoger en dichter en de ondergrond werd steeds moeilijker zichtbaar. Officieel waren we in overtreding omdat je na zonsondergang het duingebied niet meer mag betreden. Gelukkig waren we toen al bijna bij het eindpunt.

Al met al een zeer geslaagd evenement, met leuke mensen, dat voor herhaling vatbaar is, op enkele verbeterpuntjes na:

Een deel van het loopgezelschap
Op het prachtige smalle paadje was hier en daar volledig begroeid. Daar liepen we dwars door de doornige begroeiing of sprongen er overheen. De doorns waren geen probleem. De bewoners van deze struiken, teken, echter wel. Ik vermoed althans dat ik de 7 teken die ik heb meegenomen naar huis hieruit afkomstig waren. Dit soort paden kunnen beter vermeden worden (met korte broek).

De ondergrond was hier en daar niet goed blootsvoets beloopbaar. Hoewel ik een deel van het parcours van tevoren had verkend en dit redelijk tot goed geschikt was voor blote voeten, liepen de VFF’ers en andere minimalisten op sommige stukken wat minder comfortabel over puntig gesteente.

De nacht nadert met rasse schreden
Het lopen in de schemering door dit prachtige gebied is een geweldige ervaring, maar de schemering gaat over in de nacht. Als je de grond niet meer zo goed kan waarnemen loop je niet prettig mee. Uit voorzorg tilde ik mijn voeten een stuk hoger op om een smak op de grond door een onzichtbare boomwortel te vermijden. Ofwel de loop moet vroeger eindigen, ofwel de loop moet op het laatste stuk door open gebied gaan.

Ik kijk nu al weer uit naar volgend jaar. Dan organiseer ik dit loopje zeker weer, maar dan onder een nieuwe naam: Heksenloop. De domeinnaam heb ik reeds geregistreerd. Ik had de naam al in mijn hoofd, maar omdat er elders in de duinen ook heksenactiviteiten plaatsvinden op midzomernacht is er reden te meer voor deze nieuwe pakkende naam te gaan gebruiken. Om dan niet halverwege te hoeven wachten op een zonsondergang zorg ik dat iedereen ruim voor zonsondergang het strand bereikt heeft. Daarna gaat de route een stuk over het strand zodat de zonsondergang al lopend waargenomen kan worden, als het weer het toelaat. De route gaat dan waarschijnlijk niet meer terug door de duinen (zo hoeven we niet in de illegaliteit te lopen), maar via het strand naar IJmuiden of Bloemendaal. Suggesties verneem ik graag in de comments.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Nieuws

Korte sprintjes beter dan duurloop op 1 tempo

Als je loopt is het leuk wanneer je dit niet alleen voor je gezondheid maar vooral voor je plezier doet. Ook leuk is het wanneer je door al dat geloop langzaam maar zeker vooruitgang boekt. Soms zie ik wel eens een wetenschappelijk artikeltje voorbij komen waarvan ik denk: Daar kan ik wel wat mee. Zo blijkt trainen in een warme omgeving een stuk effectiever te zijn dan trainen bij de meest comfortabele temperatuur (zo rond de 12 graden). Deze week kwam ik een artikel tegen over een onderzoek bij kinderen. 2 groepen. De ene groep liep 3x per week een duurloopje van 20 minuten in 1 tempo en de andere groep trok 3x per week een paar sprintjes van 20 meter. Na 7 weken bleek dat beide groepen een vergelijkbare verbeterde conditie en bloeddruk hadden. Maar als je de trainingstijden vergelijkt hebben de sprinters dat in een veel kortere tijd voor elkaar gekregen.

Bron: Scientias.nl

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Nieuws