Oosterplas 1963

Op deze foto is de oostkant van de Oosterplas te zien. In 1963 was het strand hier veel groter dan nu. De kale duinhelling aan de linkerbovenzijde van deze foto is nu volledig begroeid. De (schaduwen van de) bomen aan de onderzijde van deze foto zijn er nu nog steeds. Uiteraard is ook aan de mensen en de meegebrachte benodigdheden te zien dat dit niet een recentelijke zomerse dag was. Waarschijnlijk was de fotograaf hier getuige van een pas gegraven Oosterplas waarheen gelijk veel publiek de weg wist te vinden.

Oosterplas 1959

Meestal is het rond de Oosterplas niet druk. Echter, hoe warmer, hoe drukker. Dat was blijkbaar in 1959, zestig jaar geleden, ook al zo. Het strand aan de onderzijde van de foto lijkt behoorlijk op hoe het nu nog steeds is. Het strans aan de bovenzijde van de foto is nu geen strand meer maar een pad langs het water. Dit deel is nu minder aantrekkelijk voor recreatie vanwege de begroeiing langs de kant en in het water. Het strand aan de zuidkant staat niet op deze foto.

Update: Waarschijnlijk is deze foto niet van 1959 maar van 1963. Zie mijn latere bericht.

Duurloopje oudjaar

Verkouden. Wel lopen, niet lopen? Toch maar een rondje gedaan. Ik was te vroeg gestart, in het donker. Desondanks was het zicht redelijk door het diffuse omgevingslicht. En niet koud, een graad of negen. Ik liep langs pony’s die niet op of omkeken. Na een tijdje werd het licht. Grijze bewolking voorkwam een zichtbare zonsopgang. Op het strand een paar honden met bazen en drie paarden met ruiters. Even later in de duinen het mooie Hubertuspad en vervolgens de lange Koningsweg/Witteweg waar altijd nog puin op het pad ligt. Een soort poging om het pad te verharden. Maar nu is het bijna volledig een breed mul zandpad. Veel losse bakstenen die ik daar tegenkom gooi ik naast het pad. Via de Brederodeberg liep ik als afsluiter nog even langs de mooie Oosterplas. Ditmaal zonder duik.

Jaaah… sneeuw!

Het had gesneeuwd! Maar koud was het niet. Onderweg richting de duinen gingen de straatlantaarns uit. Bijna de kortste dag. Gezien het aantal voetsporen op de duinpaden was een aantal mensen mij reeds voorgeweest.  Pas toen ik via het strand weer terug in de duinen kwam en het Olmenpad betrad, zag ik geen enkel spoor meer, op één stukje na waar het pad volledig was omgewoeld door schotse hooglanders. Later op de dag verdween de sneeuw alweer.

Hoog bezoek

Tijdens dit rondje zag ik een groep eksters. Ze vlogen op toen ik in de buurt kwam. Even verderop streken ze neer. Tot ik weer in de buurt kwam en ze weer opvlogen. Dat ging ze een hele tijd door. Na een tijdje verschenen er ook schotse hooglanders. Een deel van de eksters gebruikten deze dieren als landingsplaats. Een goeie (close-up) foto hiervan maken ging niet. Maar hier zie je wel het bewijs. Het rund links heeft ook hoog bezoek als je goed kijkt.

Er was eens een zwaan

Op een ochtend fietste ik naar mijn werk via mijn gebruikelijke route vanaf de school van mijn dochter. Langs de Rijksstraatweg, door het Schoterbos en via het Zwarte Pad naar Santpoort. Dit fiets- en voetpad loopt langs volkstuinen, de Jan Gijzenvaart met daarachter een wijds uitzicht over weilanden. In de verte zag ik een groepje zwanen zich opvallend gedragen bij een hek. Daar was duidelijk iets ongewoons aan de hand.

Via een karrenspoor kon ik bij dat hek komen. Eén van de zwanen zat vast in het hek. Een mannetjeszwaan, te zien aan de zwarte knobbel boven zijn snavel, maar dat wist ik toen nog niet. Het arme dier zat niet zo vast als het zelf dacht. Ik pakte na enig aarzelen zijn nek en duwde deze terug door het hek. Hij deed niets om zich te verdedigen en werkte zelfs mee. Zijn nek voelde slap aan. Daarna moest hij nog worden losgetrokken uit het prikkeldraad. Hij zat gelukkig alleen vast met wat veren. Eenmaal los zat er niet veel beweging in de zwaan. Waarschijnlijk had hij een flinke poos in die benarde positie gezeten.

De overige twee zwanen begonnen ijverig aan zijn nek te trekken. Misschien dat ze daar al een poos mee bezig waren. Daar hielpen ze niet echt mee. Ik probeerde ze te verjagen. Ze namen wat afstand. Ik besloot de dierenambulance te bellen, maar ik had het nummer niet bij me (en geen internet). Even later kwam ik twee mensen tegen die 5 herdershonden aan het uitlaten waren. Ik vroeg of zij even bij de zwaan wilden kijken. Ondertussen reed ik naar mijn werk.

5 minuten later had ik het nummer opgezocht en fietste weer terug. De andere zwanen waren inmiddels nergens meer te zien en de bevrijdde zwaan stond er weer vrij normaal bij en was zich aan het fatsoeneren. De dierenambulance hoefde dus niet te worden ingeschakeld en de zwaan leefde nog lang en gelukkig.

Laatste rondje duinen na mijn werk

Nog even een rondje door de duinen na mijn werk. Dat doe ik graag. Net zoals gisteren. Zonsondergang 18:37, dus dat kon nog prima. Uiteindelijk werd het een kort en langzaam rondje. Fiets bij Oosterplas, naar Starreberg, Koekoeksbos en weer terug naar de Oosterplas. Niet vanwege de dreigende zonsondergang, maar door een probleem met de energietoevoer waarschijnlijk door de vrijdagmiddagborrel (1 biertje en wat chips). Meestal zorgt niet-eten voor de juiste energieniveaus. Ik kreeg daardoor een energiedip, een soort man-met-hamer. Wandelen ging echter prima en 10 minuten later kon ik weer gaan dribbelen. Maar toen was ik al weer bijna bij mijn fiets en vond het wel weer mooi geweest.

Aankomende week (herfstvakantie) werk ik niet en kon ik dus ook geen loopjes na mijn werk inplannen. Volgend weekend gaat de klok vooruit en de eerste kans om na mijn werk te lopen gaat de zon al onder om 17:15 uur. Precies de tijd dat ik klaar ben met werken. Te laat om legaal de duinen in te gaan. Dat kan pas weer in februari. Dat wordt de komende tijd buiten de weekenden dus lopen in het donker en niet in de duinen.

Concert Ernst Oosterveld

Meestal schrijf ik stukjes over hardlopen. Dit keer echter, gaat het over een muziekuitvoering die ik bijwoonde. Het verhaal begint desondanks met hardlopen.

Na mijn werk fietste ik naar de duinen, naar Koekoeksbos, ongeveer exact het middelpunt tussen Zeeweg, IJmuiden, de zee en de oostgrens van het nationaal park. Vanaf daar rende ik via de rode route naar het strand ter hoogte van duininham/strandslag Kattendel. Het was mooi weer, doch niet te warm en zeker niet druk. Hier en daar een verdwaalde wandelaar, fietser of hardloper. Zo liep er ook een mij onbekende man met een kaal hoofd, een geel t-shirt met opdruk en een kaki broek.

Ik liep over het strand tot Strandslag Zeeweg, het stuk naaktstrand waarop deze tijd van het jaar de bebording ontbreekt. Desalniettemin, dankzij het mooie weer hier en daar een mens zonder kleding, terwijl ik zelfs niet eens mijn (teen)schoenen uitdeed. Dat deed ik wel op het eerste de beste pad toen ik weer de duinen binnenstruinde. Ik leegde mijn schoenen en liep verder, langs donkerbruine pony’s, schotse hooglanders, schapen en ongetwijfeld ook andere diersoort die zich niet vertoonden.

Mijn fiets stond waar ik deze verwachte waardoor ik naar huis kon fietsen, daar kookte, at en weer op mijn fiets stapte. Deze keer samen met Elisa, naar de Pletterij, alwaar een optreden plaatsvond van Ernst Oosterveld, een Haarlems componist van experimentele muziek. Ik las erover in de krant en het maakte me nieuwsgierig.

De Pletterij is een klein zaaltje waar niet commercieel interessante evenementjes worden georganiseerd. Bijvoorbeeld deze. Toegang zelfs gratis, met vrijwillige bijdrage. Ernst nam plaats achter een keyboard, laptop en mengtafel en aan de andere kant van het podium zat een man met een elektrische gitaar. Er werd een muziekstuk van 40 minuten ten gehore gebracht. Het ging alle kanten op, behalve de bekende. Hij maakte gebruik van eigen ontwikkelde software waaruit stukken muziek kwamen die door berekening in elkaar overliepen, dat gecombineerd met live gespeelde noten/akkoorden uit synthesizers, aangestuurd door keyboard en gitaar. De dissonanten vlogen je om de oren. Het was een soort muziek die ik ooit eerder hoorde met hier en daar een stuk in normale toonaarde en ritmes om even op adem te komen.

De man met het kale hoofd en het gele t-shirt met opdruk en de kakibroek zat aan de andere kant van de zaal eveneens in het publiek. In de pauze ging een metalen kistje rond voor vrijwillige bijdragen en na de pauze een nieuw muziekstuk van 40 minuten, nu met een niet onaardige toevoeging van een contrabassist, voorzien van een contrabas met geïmproviseerde midi-aansluiting. Bij het strijken dus naast een diepe basklank de meest vreemde filmische geluiden. Op een bepaald moment klonken enigszins normale gitaarklanken, solo. Het volgende moment kwamen daar opeens luide synthesizerklanken doorheen, met als effect een lachuitbarsting van het publiek.

De toegift was ook een bijzonder onderdeel. Er moest worden gestemd over wel of geen toegift. Het aantal handen was te weinig en tijdens het stemmen liepen ook de medemuzikanten al van het podium. Ernst speelde toch een stukje van hoe die toegift dan ongeveer geklonken zou hebben, ook weer leidend tot hilariteit.

Het was een bijzondere ervaring.Tot een paar dagen ervoor had ik nog nooit van Ernst Oosterveld gehoord. Eveneens weet ik niet of ik ooit nog iets van hem ga horen. Maar hij woont hemelsbreed 350 meter bij mij vandaan, dus wie weet, kom ik hem nog wel eens tegen op straat.

De hele uitvoering is opgenomen en op YouTube gezet:

Duin & Kruidberg Run

Bij de 4e Duin & Kruidberg run, stond ik als parcoursbegeleider op het fietspad van Duin & Kruidberg richting het strand. Eerst op 2,75 km bij de westelijke splitsing met de Jagtlustweg. Toen de laatste loper (wandelend) voorbij was fietste ik naar de oostelijke splitsing met de Jagtlustweg. Hier was het ± 8 km punt van de 10 km. Het was warm, maar het waaide flink. Dus de lopers liepen in de zon en de wind dan wel in de schaduw en uit de wind waardoor het qua weer best prima te doen was. De directeur van Duin & Kruidberg, deelnemer van het eerste uur, droeg startnummer 1. Deze loop werd georganiseerd door Landgoed Duin & Kruidberg met hulp van AV Suomi. Onderweg liep er een aantal lopers verkeerd door sabotage van de bewegwijzering. Er waren 181 inschrijvingen.