Na motiverende verhalen van bloeddonors (leden van onze loopgroep) en een Belgische donorverpleegkundige (de vriendin van de vader van de vriend van mijn dochter) besloot ik om ook bloeddonor te worden. Ik meldde me aan en werd uitgenodigd voor een intake bij Sanquin bij het Spaarne Gasthuis in Schalkwijk.
Ik kreeg daar een groene map met een vragenlijst. Je moest o.a. invullen of je onlangs nog in het buitenland was geweest. Na het invullen wachten tot je aan de beurt was. De mensen met een gele map waren al bloeddonor en waren eerder aan de beurt dan ik, met mijn groene map. Bij de donorarts kreeg ik vragen over mijn reishistorie. Er waren risicogebieden voor het Westnijlvirus. Ik was in één van die risicogebieden (Piëmonte in Italië) geweest. Er werd een druppel bloed afgenomen via een vingerprik, bloeddruk en hartslag gemeten. Daarna ging ik de donorruimte in. Een zaal met een soort tandartsstoelen waar ze het bloed afnamen. Bij mij slechts een paar kleine buisjes bloed voor verder onderzoek. Met een relatief dunne naald. De naald bij de bloeddonatie zou een stuk dikker zijn.
Een week later kreeg ik het bericht dat ik geschikt was als bloeddonor. En er werd tevens achteraan gebeld. Ik kreeg de vraag of ik in plaats van bloed, bloedplasma wilde doneren. Bij bloeddonatie wordt (logischerwijs) bloed afgenomen. Bij bloedplasma-donatie wordt er eveneens bloed afgenomen. Vervolgens wordt het plasma van de bloedcellen gescheiden, die krijg je weer terug in je bloedbaan. Dat is wat gunstiger omdat je daar sneller van herstelt en het dus ook vaker kunt doen.
Ik ontving een uitnodiging voor mijn eerste donatie-afspraak. Het was vandaag dat ik op de fiets naar Schalkwijk ging voor die afspraak. Er was wat onduidelijkheid over of ik bloed kwam geven of plasma. Ik had, aangespoord door Sanquin, mijn voorkeur voor plasma aangegeven, maar blijkbaar stond dat nog niet helemaal correct in het systeem. Ter plekke werd vastgelegd dat het plasma zou worden. Dit keer kreeg ik de gele map met de vragenlijst en was daardoor dus sneller aan de beurt dan de vorige keer. Ik was weer in wat risicogebieden geweest, maar dat bleek niet zoveel uit te maken want het Westnijlvirus circuleert inmiddels ook in Nederland. Mijn bloed werd weer onderzocht, alsmede de bloeddruk en de hartslag. En toen ineens werd er een onregelmatigheid geconstateerd. Dat was nieuw voor mij. Dit soort onregelmatigheden kunnen optreden bij het tot rust komen van het hart na inspanning. Ik had immers flink gefietst om daar te komen.
Om uit te sluiten dat dit geen probleem was voor donaties zou ik dit verder moeten laten onderzoeken met behulp van een hartfilmpje. De uitslag daarvan zou ik dan de volgende donatie-afspraak mee moeten nemen. Ik ging daar vervolgens onverrichter zake weer weg.
Toevalligerwijs (er is nooit eerder een filmpje gemaakt van mij hart) heb ik a.s. woensdag een sporttest bij Jessica Gal t.b.v. een medisch certificaat voor mijn deelname aan de Fiemme-marathon (55km in de Dolomieten) over 2 weken. Bij die test worden ook hartfilmpjes gemaakt. Dat is 1 van de eisen die de wedstrijdorganisatie stelt aan dit certificaat. Ik hoop dat de uitslag van die harttest goed uitpakt. Zo niet, dan ga ik evengoed, maar dan niet als deelnemer, maar als trailtoerist.
N.a.v. dit verhaal kreeg ik een link van mijn broer waar ik toch wel enigszins van schrok, maar niet verbaasd over was: Jouw belangeloos gedoneerde zak bloedplasma kan zomaar op de commerciële markt belanden.
Samenvatting: Het artikel van Follow the Money onderzoekt hoe Sanquin, de Nederlandse bloedbank met een wettelijk monopolie, gedoneerd bloedplasma van onbetaalde vrijwilligers commercieel te gelde maakt. Achter de stichting schuilt een netwerk van twaalf bv’s en twee deelnemingen waarin honderden miljoenen euro’s omgaan. In 2020 verkocht Sanquin bijvoorbeeld zijn tak Plasma Products aan de Israëlische investeerder Fortissimo Capital, en het bedrijf opereert inmiddels in internationale farmaceutische handelsketens. De auteur wijst op een dubbele moraal: donoren mogen om veiligheidsredenen nooit betaald worden, terwijl bestuurders marktconforme salarissen ontvangen (tonnen per jaar) en het aantal afnamelocaties juist krimpt (van 50 naar 39). De conclusie: vrijwillige bloeddonatie draait op vertrouwen, en dat vertrouwen staat op het spel zonder meer transparantie en democratische controle over Sanquin.
Zakkervullers dus: niet met bloed, maar met geld.
Misschien werd ik daarom aangespoord om bloedplasmadonor te worden in plaats van bloeddonor. Donorbloed wordt kunstmatig schaars gehouden om duur te kunnen verkopen en donorplasma is een grote geldmachine. Ik kreeg bij de uitleg, behalve dat ze mij beter geschikt vonden als plasmadonor, ook geen duidelijke argumenten te horen. Ik dacht: het zal wel en prima, maar nu: Is alles dan verrot in onze samenleving?
Nog even over onze Belgische donorverpleegkundige. Die werkt dus bij het Rode Kruis in Vlaanderen. Deze coördineert wel de bloed- en plasma-inzameling, maar trok zich in 2014 juist terug uit de commerciële fractioneringstak (destijds samen met Sanquin), omdat het zich verre wilde houden van alles wat kan lijken op commerciële activiteiten. De verwerking en verkoop van plasmaproducten gebeurt sindsdien via een aparte private entiteit, Plasma Industries Belgium, waarin het Rode Kruis zelf niet meer participeert. De overheid schrijft een aanbesteding uit voor wie plasma mag verwerken en houdt toezicht op kwaliteit en prijsvorming. Het verschil met Sanquin: in België zit de non-profit donorenorganisatie niet zelf in het commerciële bedrijf dat winst maakt op plasma, terwijl Sanquin die dubbele pet wél draagt. Toch is ook in België niet alles transparant. Details over winstmarges en beloningen bij Plasma Industries Belgium zijn niet goed gedocumenteerd.
Ik wacht nu eerst de uitslag af en als blijkt dat ik weer geschikt wordt geacht als donor, dan ga ik verder als bloeddonor. Dus ik heb mijn voorkeur alvast aangepast in MijnSanquin.
Geef een reactie