Lopen in 3D

Als je in Nederland loopt, loop je in het algemeen op vlak terrein met een verharde ondergrond. Omdat ik dat zelf een klein beetje saai vind zoek ik meestal een wat gevarieerder terrein op. En waar kan dat beter dan in onze eigen achtertuin (red. Nationaal Park Zuid Kennemerland). Ik kon mijn lol niet op toen we de afgelopen weken in landen verkeerden waar het platte vlak een zeldzaamheid is en verharde ondergrond geen vanzelfsprekendheid. Ik hoefde de deur maar uit te stappen en bevond mij in een 3D omgeving.

3D'er kan het haast niet
Gelukkig had ik de heuveltraining van ChiRunning nog vers in het geheugen. Dit waren echter geen heuvels meer, maar echte bergen. De theorie blijft echter hetzelfde. Kleine stapjes omhoog in een tempo dat waarbij je tong niet op je schoenen hangt. Als je een half uur omhoog of omlaag moet rennen, dan kan je maar beter wat gas terugnemen. Soms kon er niet eens gerend worden. Balancerend van steen naar steen op een drassig stuk in een verwoede poging droge voeten te houden, of klimmen op de echt steile stukjes. De beloning is de voldoening op de top van de wereld te staan en tientallen kilometers ver om je heen te kunnen kijken naar structuren die normaliter mijn netvlies niet bereiken. En de ondergrond is een sensatie op zich. Geen asfalt, stoeptegels, mul zand of normaal bospaadje gezien. Het was dauwig gras, vochtig zand, sponzig mos, nevelige heide, drassige modder, waterige gravel, nat grind, glibberige stenen, zompig moeras, gladde planken, slibberige rotsen of doordrenkte boomwortels alwaar ik liep.
3D weergegeven in 2D
Op een bepaald stuk hadden ze planken neergelegd. Handig, dacht ik, dan worden mijn voeten niet nat. Maar er was blijkbaar niet genoeg plank voor het hele stuk want ik moest nog een paar modderige meters overbruggen. Geen probleem. Ik was toch nog niet eerder met schone, droge voeten teruggekeerd, niet wetende dat die planken daar lagen om niet tot je knieën weg te zakken in het moeras. Gelukkig was daar even later een beekje met waterval waar de aanhangende modder werd afgespoeld. Op dezelfde weg terug was er geen ontkomen aan het moeras en kwam ik alsnog met modderpoten terug. Ik kan de sensatie van het lopen een beetje vergelijken met mijn loopje in de achtertuin toen overal sneeuw en ijs lag. Elke stap is een nieuwe een verrassing. Gelukkig was ik minstens zo verstandig als enthousiast want ik heb behalve wat spierpijn geen blessures opgelopen.

Net weer een loopje in 2D gemaakt. Ik heb nu al heimwee…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.