6 uurs nachtloop op de tartanbaan 2011

Martin had een bijzonder evenement georganiseerd. In de nacht van 4 september 2011 was de tartanbaan van AV Suomi opengesteld voor lopers die daar 6 uur (of minder) wilden komen lopen. De baan werd slechts verlicht met kaarsjes en fakkels. De manier waarop de lopers invulling geven aan dit evenement was vrij. Er waren sololopers, estafettelopers en een loop-fietser.

6 uur rennen was nog wat veel voor mij. Wilde ik toch 6 uur kunnen volhouden, dan moest ik, in ieder geval deels, wandelen. Als ik een beetje door zou stappen moest een marathon mogelijk zijn. Het tempo moest dan gemiddeld 7,03 km/u zijn (inclusief pauzes). Later had ik mijn doel naar boven bijgesteld. Als ik de 1e 2 uur zou gaan snelwandelen, daarna 2 uur hardlopen en daarna nog 2 uur stevig zou doorlopen, zou ik de 50 km moeten kunnen halen. Althans, dat was het plan.

3 kwartier voor de start, om 23:15u, kwam ik aan op de tartanbaan van AV Suomi. Ze waren druk bezig de kaarslichten en de fakkels rond de baan te plaatsen. In de kantine druppelden de deelnemers binnen en iedereen kreeg een Mylaps-chip voor om de enkel. Ik had ook een paar fakkels meegenomen en die kregen een mooi plekje langs de baan.

Even na middernacht kregen we de instructies. Die kwamen hier op neer:

  • Niet ‘rondhangen’ bij de ‘lus’. Anders wordt er steeds een valse ronde bijgeteld
  • Lopers in baan 1, wandelaars baan 2 en fietsers baan 6
  • Elk uur wisselen van looprichting op het 200 meterpunt

Ik, links. Ruimte makend voor de snelle jongens. Let op de blote voeten van de middelste loper. In de achtergrond de aftelklok en de kaarslichtjes. Foto: Rob Bouman
Na het aftellen gingen we van start. Ik had me voorgenomen te beginnen met 2 uur snelwandelen en nam een tempo aan van meer dan 8km/u. De meeste deelnemers met uitzondering van de estafettelopers waren ultralopers en namen ook een blijkbaar bijbehorend rustig starttempo aan. Het vreemde was dat ik daardoor dus ongeveer dezelfde snelheid had. Het verschil was dat ik geleidelijk aan tempo verloor en de ultralopers steeds sneller gingen.

Dat komt me trouwens bekend voor van een dodenmars die ik ooit niet uitgelopen heb. Ik vond de deelnemers toen erg langzaam lopen. Later begreep ik waarom dat was. Als je het rustig aan doet kan je het veel langer volhouden, terwijl ik dacht: Als ik nu snel loop ben ik er eerder klaar. Voor een 6-uursloop telt de tijd. De afstand is van ondergeschikt belang. Maar toch maakte ik deze nacht weer dezelfde fout. Of al eerder, want ik had het al weken in mijn hoofd.

Daar ging mijn plan. Na 2 uur snelwandelen merkte ik dus dat dit toch iets teveel van mij gevergd had en was blij dat ik na een korte pauze kon beginnen aan mijn geplande 2 uur hardlopen. Die 2 uur was een optimische inschatting want het snelwandelen had zijn tol geëist. Ik was nog maar net aan het rennen of het begon flink te regenen. Hoewel ik al snel doorweekt was, kreeg ik het gelukkig niet koud. Even later kregen we ook nog donder en bliksem voor de kiezen. Toen de donder op zo’n 5 seconden afstand was, stonden we op het punt tijdelijk te stoppen. Gelukkig ging het onweer weg en enige tijd later ook de regen. Daarna begonnen de spieren te protesteren. Na een uur hardlopen wilde ik eigenlijk al overgaan op wandelen maar wist het vol te houden tot anderhalf uur. Daarna een droog shirt aangedaan en wat gegeten en gedronken. Toen ik na 10 minuten opstond van een stoel om de baan weer op te gaan zat alles vast, dus ik begon maar gewoon heel rustig te wandelen. Dat moest ik nog tweeënhalf uur vol zien te houden. Gelukkig kreeg ik niet méér pijn en kon ik geleidelijk aan weer iets versnellen. Aan het eind probeerden anderen nog een rondje in de laatste minuten te rennen. Ik vond het mooi geweest. Na het stoppen van de tijd liepen we nog 1 ererondje met z’n allen en daarna was er een goed ontbijt.

De officiële uitslag heb ik nog niet gezien, maar ik zag na afloop mijn naam op het schermpje met daarachter 43,6 km. Daar moest nog 400 meter bijgeteld worden omdat het eerst rondje niet mee werd geteld op de één of andere manier. Dus zou ik 44 km gelopen hebben (110 rondjes!). In ieder geval meer dan mijn eerste doel: een marathon binnen 6 uur. 7,3km/u gemiddeld (inclusief pauzes). Eigenlijk mag ik best trots zijn.

Een loopje dus om niet snel te vergeten. Ik kijk al weer uit naar editie 2012 van de 6-uursloop. Dan hoop ik ondertussen weer wat verder te kunnen hardlopen. Misschien moet ik dan gewoon zonder afstand in mijn hoofd beginnen.

Lees hier het verslag van Martin Dekker (de organisator).

Foto’s van het evenement

Deze post heeft 2 reacties

  1. Ja Jesse, het was een mooie les voor velen (ook voor mij). Ik heb volop genoten van het gehele evenement, van start tot aan het gezamenlijke ontbijt aan het einde. En ja, de volgende keer hoop ik ook langer te kunnen hardlopen. Ik zal van de week kijken hoeveel rondjes je hebt gelopen, maar dan moet ik eerst de laptop reanimeren…..
    Tot een volgend evenement (of op de baan…)!

    Enne, ook ik ben trots op je!

  2. Hoi Jesse,
    Mijn ervaring is dat wandelen minstens zo vermoeiend is als een rustige hardloop beweging, maar uiteraard is dat erg persoonlijk. Het afwisselen lijkt me wel een goed idee, mogelijk dat ook ik dan de 6 uur vol zou kunnen maken.

    Heel goed dat jij je niet door de regen hebt laten weerhouden, top man.

    Tot ziens,
    Ruud

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu