Ochtendloop

Ik zag gisteravond een oproep in de FB-groep IJmuiden (e.o) loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen: Of er vanmorgen nog gelopen zou worden in NPZK. Ik wel, maar dan om 7 uur. 1 iemand had wel interesse, maar die reageerde niet meer. Zodoende stond ik vanmorgen om 6:59 bij ingang Bleek & Berg en omdat ik verder niemand zag vertrok ik om 7:02, op mijn Fivefingers.

Via een omweg, met o.a. een doodlopend paadje naar een verboden-toegangbordje, naar de Oosterplas voor een stukje zwemmen. Ik vervolgde mijn weg blootsvoets. Tijdens het lopen hield ik mijn mond. Niet omdat er niemand was om mee te praten, maar om te wennen aan een neusademhaling tijdens het hardlopen. Dit naar aanleiding van het boek Zuurstofwinst. Ik had daardoor nog steeds wel behoorlijk wat ongemak van een loopneus. Dat schijnt uiteindelijk weg te gaan. Benieuwd hoe lang dat bij mij gaat duren.

Heemstedeloop 2016

schermafbeelding-2016-11-03-om-07-30-36
De heenweg + de Heemstedeloop

Via Bloemendaal, Kraantje Lek, het onverharde pad parallel het Visserspad, natuurbrug Zandpoort, de Waterleidingduinen, Leyduin en Groenendaal liep ik 15 kilometer warm om deel te nemen aan de 5km afstand van de Heemstedeloop samen met mijn broer. Zo te zien waren er meer deelnemers dan vorig jaar, toen we helemaal achteraan startten. Maar nu stonden we nog verder van de startlijn ondanks dat we niet achteraan stonden. Ruben deed er verstandig aan om niet voluit lopen, dus besloten we op gevoel ±10km/u te lopen.

Ongeveer 2 minuten na het startschot bereikten we de startlijn. Rustig lopen heeft bepaalde voordelen. Je kunt het langer volhouden, het kost niet zoveel moeite en je kunt een gesprek voeren zonder tussen elke 2 woorden naar adem te happen. Hoewel we dus langzamer liepen dan normaal, leken de kilometerbordjes sneller voorbij te gaan. Omdat we in de achterhoede gestart waren bleven we ondanks ons luie tempo zwaar hijgende lopers inhalen.

Het parcours bestaat uit een stukje richting het bos (Groenendaal), een flink stuk door het bos en vervolgens door het oudste deel van Heemstede. Daar reed ineens een stinkende scooter, van volgens mij de organisatie, tussen de lopers. Beiden beklaagden we ons bij de bestuurder tijdens het snel voorbijlopen om die vieze uitlaatgassen achter ons te laten.

Ruben leek iets te versnellen en aan te zetten voor een eindsprint. Ik probeerde gelijk op te lopen. Toen we de finish naderden werden we links en rechts ingehaald door jongetjes en meisjes. We bleven versnellen en zo werd het toch nog spannend. Zie deze prachtige uitslag:

schermafbeelding-2016-11-02-om-21-07-15

Ik heb geen medaille en plastic flesje met water aangenomen. Mijn racevest opgehaald en daarna weer richting huis. Eerst een stukje meegereden met de auto en de laatste kilometers lopend. Uiteindelijk een duurloopje in 3 etappes van totaal bijna 25km.

Volgens mijn archieven heb ik deze loop nu 4x gedaan. Eén keer een PR, en één keer zonder schoenen. Ik denk dat ik nu wel een beetje klaar ben met de Heemstedeloop.

Rennen door de badkamer

IMG_0143
Overblijfsel Romeins aquaduct

Morgen is de grote vakantie dan echt afgelopen (hier althans) en ik ben inmiddels al weer een week aan het werk geweest. Een mooi moment om even terug te blikken op de loopmogelijkheden die de vakantie mij bood. Het doel was: wandel- en loopkilometers op blote voeten (en met schoenen) maken.

IMG_0201
Girona gezien vanaf de stadsmuur

Het was vakantie, dus hoefde ik mijn jongste dochter niet naar school te brengen. Ik hoefde niemand wakker te maken want iedereen stond/lag in de vakantiestand. Ik heb zo de mogelijkheid om bijvoorbeeld te gaan wandelen naar mijn werk (in plaats van fietsen) of om vóór het werk hard te lopen. Dat deed ik dus, 3 weken lang.

IMG_0218
Blauwe maan met overvliegende vogel

De rest van de 6 weken waren we op vakantie, naar Calella (badplaats een stukje boven Barcelona) waar zich weer andere mogelijkheden openbaarden. Omdat ik meestal het eerste wakker was, kon ik nog voor de rest wakker moest worden voor het ontbijt een rondje hardlopen en/of wandelen en/of zwemmen in zee.

IMG_0156
Fraaie wegwijzer, lees de bovenste maar…

Ons hotel stond op de grens waar de verharde, nog enigszins vlakke straten overgingen in onverharde steile paden richting de bergen. Die bergen leken me te roepen, want ondanks dat ik eigenlijk voornamelijk van plan was te trainen op blote voeten op de stoepen van de badplaats die geleken op badkamertegels, trok ik liever huaraches of trailschoenen aan om het hogerop te zoeken op de voor blote voeten minder comfortabele paden.

Voor echte bergen zat ik eigenlijk niet op de juiste locatie, maar op een hete dag ging ik een uur of zes wandelen en bereikte ik een hoogte van tegen de 600 meter. Dat is relatief hoog in vergelijking met het hoogte punt vlakbij huis (Brederodeberg, 45m). De bergtoppen in de buurt van de kust stonden vol met antennes, de verdere toppen waren voorzien van wegwijzers of topmarkeringen.

CLAZ1MtUwAAfEUW
Blootsvoets in Barcelona

We bezochten Barcelona. Dat kon ook best blootsvoets vond ik. Maar ik heb nergens zwartere voetzolen opgelopen dan daar. Daar kreeg ik ook twijfels bij het lopen op blote voeten in grote vieze steden. Zwarte voeten van de modder zijn niet erg, maar zwarte voeten van stoepen en straten wellicht wel. Ik denk dat er veel fijnstof uit verbrandingsmotoren in de straten ligt, vermengd met allerlei andere ongezonde stoffen. Ik vermoed dat je hier in ieder geval geen vitamine B12 via je voet kunt opnemen uit de grond. Ooit mocht je legaal naakt rondlopen door Barcelona, gek genoeg nu niet meer, maar die mensen zouden er indertijd goed aan gedaan hebben om in ieder geval de onderkant van hun voeten te bedekken.

IMG_0294
Calella vanaf een heuvel tijdens een avondwandeling

Er was nog een plek op vakantie waar de voeten niet ontbloot konden blijven. Dat was het restaurant van ons hotel, waar bepaalde minimale kledingvoorschriften leken te gelden. Dus voor de ingang van het restaurant gingen de schoenen aan en na de maaltijd op dezelfde plek weer uit.

IMG_0163
Weer eens een ander soort windmolen

Om onze hotelkamer te bereiken konden we de lift nemen, maar de trap was favoriet (althans bij mij). We zaten op de 6e etage (eigenlijk 7e, want de 1e, het restaurant, telde niet mee in de hoogtenummering). Elke etage had 2 trappen, dus totaal 14 trappen op en af, diverse keren per dag. Ook weer mooi meegenomen als training.

Water, schaars hier
Water, schaars hier

Ik heb niet heel zwaar getraind op vakantie, maar wel heel frequent en heel divers. Uit ervaring weet ik dat dat belangrijker is dan een serie lange duurlopen. Vooral voor hetgeen in het verschiet ligt: De eerste blotevoetenmarathon ter wereld (waarbij ik slechts een halve ga lopen) en een Kennedymars. Daarna wil ik me weer eens oriënteren op een leuke kleinschalige trail in bergachtig gebied. Iemand nog suggesties?

Teek on me

hooglanders.425Sinds de komst van de Schotse Hooglanders zit er gedurende het tekenseizoen op elke grasspriet een teek te wachten op de eerste de beste warme voorbijganger. Gelukkig worden die grassprieten (inclusief teken) op de meeste plaatsen weer netjes weggevreten door de Hooglanders. Dus op de meeste smalle paadjes kan je op dit moment redelijk risicoarm hardlopen. Mocht je onderweg desondanks geaaid worden door gras of laag struikgewas, controleer dan onderweg of thuis of je huid nog gevrijwaard is van zwarte stipjes. De beestjes klampen zich vast aan je onderbeen en kruipen vervolgens omhoog naar een geschikt plekje. Bij mij is dat meestal in mijn knieholten. Vinden ze dat niet goed genoeg? The only way is up…

Laatst liepen mijn broer en ik op een ruiterpad. Deze keer niet eens expres. Nee, het pad ging ineens over in een ruiterpad. Hier loop je dus op een heel smal verdiept paadje waarbij moeilijk te voorkomen is de naastgelegen begroeiing te raken. Dit had tot gevolg dat we met ons tweeën tegen wil en dank zeven teken hadden gevangen, waarvan ik gelukkig slechts twee. Ik ontdekte ze thuis pas. Eén was zich net aan het vastbijten en de andere liep nog te zoeken.

En eigenlijk zijn het hele lieve, schattige beestjes, diep in hun hart. Ze hebben niks geen kwaad in de zin. Ja toch niet dan?

Heb je het desondanks niet zo op teken? Ga dan op de weg lopen, maar daar liggen weer andere gevaren op de loer zoals verkeersongelukken en fijnstof. Of kies de middenweg. Brede duin(fiets)paden met bermen op veilige afstand. Kijk hier wel uit voor hardfietsers. Kortom, hardlopen is levensgevaarlijk.

Nog even over de titel van dit artikel. Teek On Me is bovendien een stichting die meer bekendheid wil geven aan de ziekte van Lyme en geld inzamelt voor onderzoek naar deze ziekte en een grotere kans op genezing.

Heat it up

Schermafbeelding 2014-05-15 om 22.09.36

Als vertakkingen van een bliksem. Zo tekenen de loopsporen zich af op de heatmaps van Strava. De wegen en paden kleuren feller naar gelang ze vaker zijn belopen. Uiterst fascinerend om naar te kijken. Het geeft me een beetje hetzelfde gevoel als toen Google Maps net werd geintroduceerd. Waar je ook kijkt heb je wel een hé-gevoel. Zo vallen er direct al allerlei dingen op:

  • Kraantje Lek: een mooi bergje voor heuveltraining, maar de meeste lopers verkiezen het pad er omheen.
  • In onze achtertuin (Nationaal Park Zuid Kennemerland) lopen ze liever op de verharde fietspaden en ook liever de gemarkeerde routes.
  • Op het strand vanaf Parnassia richting de pier van IJmuiden waaieren de sporen mooi uit over het brede strand
  • Middenduin: Weinig mensen lopen over de Zanderij
  • De bolwerken van Haarlem zijn mooi afgetekend
  • De noordpier (IJmuiden) word vaker belopen dan de zuidpier. Hier moeten we snel wat aan doen!
  • Schoteroog: hier wordt opvallend veel hardgelopen (door Stravisten althans)
  • Atletiekbanen zijn goed herkenbaar
  • Maar bar weinig lopers pakken de Velsertunnel, ze pakken liever de sluizen of de pont.
  • In populaire parken zoals Central Park en het Vondelpark lijken grote neonbuizen te liggen.

Je kunt de kaart ook op Cycling zetten (voor de fietsliefhebbers). Als je zelf wilt bijdragen aan deze heatmap, dan kan je de Strava app gebruiken of je GPX-bestanden uploaden naar de Strava website. Strava (Labs) heeft bovendien nog andere leuke experimente functies. Je kunt bijvoorbeeld met Activity Playback zien welke Stravisten er in de buurt waren op het moment dat je zelf aan het lopen/fietsen bent geweest. Ontwikkelaars kunnen zelfs hun eigen app’s maken met behulp van de Strava API. Ze zijn in ieder geval lekker aan het hacken daar voor al dit moois. Ik nodig je uit zelf op onderzoek uit te gaan en opvallende zaken te melden in de reacties.

Schermafbeelding 2014-05-15 om 22.07.35

Voor- of nahijgen

Er bestaan trucjes om jezelf gemakkelijker al hardlopend een heuvel op te krijgen. Een paar daarvan leerde ik tijdens ChiRunninglessen: Kleine stapjes, je voeten schuin op de looprichting neerzetten en het extra gebruiken van je armen. En dit alles op zo’n manier dat je dit tempo kunt volhouden tot de top zonder te hijgen.

1_24e1c4401404bf54a23fb94f244c4ccfNog eenvoudiger wordt het als je besluit heuvelop te gaan wandelen. Als het je zo snel mogelijk wilt lopen is het handig om niet hijgend op de top te staan, want dit belemmert een snelle afdaling. Nog een trucje om je zuurstofschuld niet al te hoog te laten oplopen tijdens een korte beklimming is door te gaan voorhijgen. Je krijgt extra zuurstof in je bloed als je de laatste honderd meter tot de voet van de heuvel hyperventileert. Als je dit goed weet te doseren kan je hier seconden mee winnen terwijl je de heuvels als minder zwaar ervaart. Uiteraard kost het wel extra energie. Dus voor lange afstanden lijkt me me niet zo zinvol.

De loop van de Muur

Selena voor het appartementenblok (rechtergebouw)

De val van de Berlijnse muur. Ik zou willen dat ik erbij geweest was. Afgelopen dagen in Berlijn was ik wel op de goede locatie. De restanten muur waren tastbaar. Alleen de tijd was verkeerd. Ik was 24 jaar te laat. Waar een film Das leben der Anderen heel goed de sfeer van die tijd en plaats weergeeft is daar in het huidige Berlijn (gelukkig) weinig van terug te vinden. De onderdrukkende sfeer is omgezet naar positiviteit en vrijheid. Dit merk je niet goed op de toeristische hotspots, waar veel gebeld wordt, maar des te meer op de plaatsen waar de Berlijners recreëren, de parken en stadsstranden. Berlijn heeft er veel. Sommigen zijn al heel oud en anderen zijn aangelegd op plaatsen waar de muur een brede ontoegankelijke zone was, zoals het Mauerpark. Hier kan je elke zondag terecht op een zeer grote hippiemarkt met veel drank, eten en muziek. Ook hier staat nog een muurrestant waar grafittikunstenaars hun creativiteit kunnen (en mogen) spuien.

Als je van puzzelen houdt kan je dit maken met wat je in de Grote Bunkerberg vindt

’s Morgens, wanneer Berlijn al wakker was, maar behalve ik de rest van het gezin nog niet, liep ik hard de vrijheid tegemoet. Door parken en langs bezienswaardigheden. De parken zijn op dat tijdstip bevolkt door lokale hardlopers. Ons appartement in een voormalig oostberlijnse woonkazerne, kompleet met uitzicht op wachttoren, bevondt zich op een steenworp afstand van het Volkspark Friedrichshain. Het leuke is dat je hier, zo midden in de stad, serieuze heuveltrainingen kunt doen vanwege een, voor het landschap nogal vreemde, berg van 78 meter hoog. Hier heeft een gigantische bunker met luchtdoelgeschut gestaan. Nadat deze was opgeblazen is hier een grote hoeveelheid puin en zand overheen gestort.

Mauerpark met op de achtergrond de Fernsehturm die hoger is dan de Eifeltoren

Wat het navigeren tijdens het hardlopen vergemakkelijkte was de aanwezigheid van de opvallende televisietoren. Als ik de weg kwijt was liep ik naar deze toren op het Alexanderplein, waar ons appartement in de buurt lag.

Verder vallen de verkeersdrukte, het massatoerisme, de bouwputten en de grote hoeveelheid zwerfafval op. Op blote voeten is te doen maar sommige plekken moet je vermijden, waar mannen met baarden op bankjes liggen, liggen meestal ook glasscherven. Soms te veel om te ontwijken. Vanwege mijn voetblessure hebben ik ook geen pogingen gedaan blootsvoets te lopen. Wel heb ik één wandelaar zonder schoenen gespot.

Hardlopen in Berlijn is een handige, goedkope, leuke, snelle en redelijk veilige manier om je te verplaatsen door de stad. Ga alleen niet in de spits door het centrum, dat kan niet gezond zijn, ondanks dat daar geen vieze auto’s mogen komen.

Ruiterpaden en schelpenbeton

Een paar dagen geleden ontwaarde ik een nieuw soort ondergrond in de duinen, althans ik had het nooit eerder gezien. Schelpenbeton. Het ligt op een pad waar regelmatig boswachters rijden. Het spul was net gelegd en op een paar plaatsen was de mengverhouding verkeerd en was het al stukgereden. Vandaag liep ik er weer op en het was uitgehard. Ik liep er met VFF’s op en zal het binnenkort eens blootsvoets proberen. Ik verwacht niet dat het echt fijn loopt.

Ik zag tot mijn verbazing dat Google Maps in beperkte mate ook ruiterpaden toont. Alleen nog niet als zodanig herkenbaar. Deze zijn (uiteraard) beter te onderscheiden op Open Streepmap. Zie de kaartjes.

Google Maps
Open Streetmap

The Dutch mountains in eigen tuin

Wij hebben het geluk één van de grootste achtertuinen van Nederland te hebben. Maar liefst 38 km² groot. In zekere zin is het onze zijtuin omdat de tuin zich aan de rechterzijde van ons huis bevindt. In de jaren ’80 liep op een goede dag Henk Hofstede van The Nits een beetje te zwerven door onze tuin en kreeg toen de inspiratie voor In the Dutch Mountains, hun grootste hit. Ja wij laten ook andere toe in dit prachtige stukje natuur. Vroeger nog tegen betaling, maar al sinds lange tijd gewoon gratis.

We hebben hier in Nederland, op 3 bergjes in Limburg: de Vaalserberg (323m), de Eschberg (309m) en Vijlenerbos (301m), na geen bergen. Een verheffing van minimaal 300 meter boven het omringende landschap zou pas een berg genoemd mogen worden. Maar omdat alles relatief is en de wijde omgeving zo vlak is als een biljartlaken hebben we hier in de duinen toch ook ‘bergen’. De hoogte toppen hebben tenslotte bijna allemaal een naam eindigend op berg.

Net buiten de erfgrens bevindt zich het Kopje van Bloemendaal. Voor Hollandse begrippen best een aardige kuitenbijter. Op een fiets dan, want hardlopend stelt het niet zo veel voor. Dit onlangs, voor het uitzicht, kaalgeslagen duin is slechts 43 meter hoog. Nee, neem dan onze Brederodeberg. Deze berg, die ooit door Nicolaas Beets als De Blaauwe Trappen werd aangeduid  torent met zijn 45 meter ruim boven het Kopje uit en kan aan de noordkant slechts beklommen worden door steile trappen. Dit is de hoogste top van Kennemerland (niet van Noord-Holland, want dat is de Schoorlse Nok van 57 meter). Op de top staat een bordje met de tekst ‘Uitzichtpunt’. Dat dit bordje er waarschijnlijk al lang staat is te zien aan de hoge bomen die er inmiddels omheen staan waardoor je hier helemaal geen uitzicht (in de zin van vergezicht) hebt. Op de afbeelding, een aquarel uit 1813 van P. Barbiers, is de blanke top te zien zoals die begin 19e eeuw was. Geen idee aan welke kant de trappen zich toen bevonden. Toentertijd was dit duin een populaire bedevaartplaats, een Haarlems Lourdes, waar ‘ene Pieternel’ werd aanbeden. Ook werd de top veel beklommen, via de trap van blauw geschilderde balken, voor het majestueuze uitzicht over de omliggende dorpen, Haarlem en het Wijkermeer. Sommigen willen graag dit uitzicht in ere herstellen. Als je dit niet ten koste wil laten gaan van de mooie oude bomen zou je hier een uitkijktoren kunnen bouwen. Nee, niet zo’n stenen geval zoals op het kopje maar een eenvoudige houten toren met ladders. Voor het tijdperk van de blauwe trappen stond er een bontgekleurd Chinees tempeltje op de top. Die heeft er slechts enkele jaren gestaan maar is wel vereeuwigd op een aquarel van J. Bulthuis in 1792. Leuk om te weten als je dit duin beklimt.

Dit is meteen ook de berg waar ik de meeste informatie over gevonden heb. Desondanks zijn er toch nog wat leuke wetenswaardigheden te vermelden over een aantal bekende andere duintoppen.

Hoewel Lichtbakkeet een vreemde naam lijkt voor een uitkijkpunt, blijkt hier ooit een houten bouwsel te hebben gestaan waar lichtbakken voor het vangen van wild werden opgeslagen. Je kunt vanaf hier het kruisbeeld bij de erebegraafplaats goed zien. Het kruis staat op het terrein van de erebegraafplaats en is officieel niet bereikbaar vanaf het nationaal park, maar de onofficiële paadjes er naar toe en het gemak waarmee je hier onder het hek door kunt, vormen hier geen echte belemmering.

De Starreberg ontleent zijn naam aan sterntjes of sterntjes, de vogels die er blijkbaar graag kwamen. Deze top is maar liefst via 4 paden te beklimmen en bij helder weer is de zee, inclusief windmolenpark, vanaf hier goed te zien, alsmede de nepboom/gsm-antenne, een doorn in het oog op vrijwel elk uitkijkpunt. De voet van dit duin verdwijnt aan één kant in de Oosterplas. Deze berg heeft geen trappen, wel een steil pad van mul zand dat zich bij uitstek leent voor heuveltraining. Gewoon heel rustig naar boven dribbelen en je komt zonder te hijgen boven. Doe je dat niet, dan hangt je tong halverwege al op je schoenen en kan je 1 van de bankjes uitkiezen om op uit te rusten. Naast dit pad zijn er nog 3 paden in andere richtingen, waarvan er één ‘het paadje van Kees’ schijnt te heten.

De Konijnenberg. Wat ik erover kon vinden: ‘Prominent duin waar konijnen voorkomen’. Waarschijnlijk werd er hier verwoed jacht gemaakt op deze beestjes. De vos die ik hier ooit zag had het vast ook op ze gemunt. Aan de zuidkant bevindt zich een trap met onregelmatige en vooral grote treden. Aan de westkant een pad. Een fijn uitkijkpunt met aan één kant een beschutting door bomen (het Konijnenbos) en aan de andere kant uitzicht op ’t Wed en de watertoren van Overveen.

Uitzicht vanaf de Hazenberg

De Hazenberg is een top van 27 meter in het zuidoostelijk deel van het duingebied. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht op het Vogelmeer, Parnassia en de Bruid van Haarlem. Door zandverstuiving loopt dit duin zo’n 5 meter per jaar met de overheersende wind mee. Ze hebben er daardoor een aardige klus aan om steeds de hekken te verplaatsen.

De Koepelberg ligt aan de rand van het duingebied achter huis Duin en Kruidberg vlakbij de gelijknamige ingang. Deze berg dankt zijn naam aan de uitzichtkoepel die hier in de 18e en 19e eeuw stond. Nu rest alleen nog een bankje. Ook hier is het uitzicht verdwenen door de bomen.

Een mooie route waarin deze 6 uitkijkpunten zijn opgenomen is uitgestippeld door Marion Meesters. Een rondje van 18,5 kilometer. Deze route heb ik onlangs met mijn nieuwe 2e hands Garmin FR 305 nagelopen. Als het goed is volgt er t.z.t. een geüpdate parcours met nog 1 of meer uitkijkpunten extra.