Hoge Veluwe Trail 2013

Het eerste trailevenement op de Hoge Veluwe klonk veelbelovend dus verschafte ik mezelf een startnummer. Deze trailloop maakt deel uit van het loopevenement de Hoge Veluwe Loop met ook verschillende gangbare afstanden over verharde paden. Terwijl Peter, Ruud en ik aan kwamen lopen na de auto op het militaire schietterrein te hebben achtergelaten, klonk net het startschot van de kinderloop die werd voorgegaan door een beer op de fiets, zoals eigenlijk wel gebruikelijk is. Na het laatste lopertje te hebben aangemoedigd, liepen we verschillende bekenden onder de traillopers tegen het lijf. De hot tubs stonden alvast al lekker op te stoken voor de gefinishte lopers. Na een koffie en het omkleden was het al tijd om in het startvak te chillen. Ik nam nog een appeltje en Ruud, op blote voeten, kreeg gezelschap van, volgens mij, de enige andere blotevoetenloper.

Weer even aanzetten voor de fotograaf

Vlak voor de start kregen we te horen dat de beloofde 37 kilometers er twee extra werden vanwege een meetfout of zoiets. In ieder geval meer waar voor ons geld. Beter dan twee kilometer minder. We telden van 10 naar 1 en bewogen ons gestaag voorwaarts. Even later stagneerde de doorstroming vanwege een singletrack. Een stukje wandelen dus. Maar even later werden we getrakteerd op een mooi breed zandpad met mul zand. ‘Op de paden blijven’, werd in het startvak nog medegedeeld. Dat was aan dovemansoren gericht. Het merendeel zocht zijn of haar weg naast het pad waar de grond niet bepaald vlak, maar tenminste wat steviger was. Elke stap in mul zand slokt een hoop energie op. Helemaal wanneer je je voet onder een hoek in het zand laat verdwijnen bij elke stap. Onder normale omstandigheden zal het niet gauw voorkomen dat je 20 kilometer achter elkaar over heide op mulle zandpaden moet lopen. Zulke grote heiden zijn er in Nederland niet. Maar de parcourmeesters hebben dit toch voor elkaar weten te krijgen door zich in allerlei bochten te wringen en af en toe een klein strookje bos te passeren.

Gelukkig was de heide uiteindelijk op en was er bos. Dat liep een stuk beter, maar het was reeds te laat. Ik was moe geworden. En dan is het niet echt leuk om te vernemen dat je pas op de helft bent.Maar goed, ook een vermoeid mens is nog tot een hoop in staat, dus ik liep maar gewoon door. De omgeving was tenslotte prachtig. Het leek alleen of de medelopers onvermoeibaar waren. Links en rechts werd ik ingehaald. Dat hield maar niet op. Ik schat dat ik halverwege ergens in het midden van de massa liep terwijl ik nu in de achterhoede dreigde te belanden. Geen probleem, want ik had vooraf totaal geen eindtijd of tempo voor deze loop als doel gesteld. Wel was het slecht voor de moraal.

Na een flinke lus van een paar kilometer hoorde ik mijn naam roepen. Het wat Peter, die moest nog aan de lus beginnen. Hij had last van zijn kuit en besloot het deze dag rustig aan te doen. Hij was goed bezig dus.

Na nog wat zware kilometers liep ik nog steeds en zag ik dat sommigen af en toe een stukje wandelden. Zelfs flauwe heuveltjes. ‘Ha, gelukkig’, dacht ik. Ze gaven toe aan hun vermoeidheid. En ineens liep ik bijna Ruud voorbij, die ook aan de wandel was. Hij voelde zich al verre van optimaal voor de start en wilde uitstappen. Omdat we dachten vlakbij de laatste verzorgingspost te zitten, zou hij nog daarheen lopen. De post kwam maar niet en Ruud belde het noodnummer om te vragen hoe ver het nog naar de post was. Ze wisten van niets en hij zou teruggebeld worden. Ondertussen was ik al verder gelopen. Ik nam mij voor om tot de verzorgingspost hard (nou ja, hard?) te lopen en daarna mocht ik wandelen van mezelf. Maar omdat de post maar niet kwam en de misselijkheid wel besloot ik dat het mocht. Wandelen en af en toe een stukje op tempo. Zelfs in wandeltempo kon ik iemand inhalen die een wat lager wandeltempo had. Maar even later herpakte deze zich en rende mij alsnog voorbij. Net even iemand inhalen geeft weer moed en met het ingehaald worden zakt er weer een beetje moed in de schoenen.

En ook de verzorgingspost kon niet eeuwig wegblijven. Er was sportdrank en water. Ik nam van beiden een beker en ging even zitten in het gras voor een paar minuten. Al wandelend en hardlopend vervolgde ik mijn weg. De finish kon niet zo ver meer zijn met die late verzorgingspost, dus dat gaf hoop. En inderdaad, even later zei iemand van de organisatie: ‘Nog maar 1500 meter’. Dat was goed nieuws. Nog een klein stukje bos en daar was de finish. Nog wel even een om een flinke waterpartij heen en het laatste restje energie gebruiken om nog in een mooi tempo over de finish te komen.

Iets van 39 kilometer in 4:16:02. Boeien…

Het parcours van deze trail is bij uitstek geschikt om zonder schoenen te belopen. Als ik mijn blootsvoetse trainingen had kunnen volhouden zou ik hier ook zeker een poging gedaan hebben om de schoenen uit te laten. Gelukkig heb ik ook tijdens het lopen hier nauwelijks last gehad van mijn linkervoorvoet. Volgend jaar zou dus een nieuwe poging kunnen worden, onder de juiste omstandigheden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.