Trail des Fantomes √

Na alle mooie verhalen over dit loopevenement wilde ik deze ook zelf wel eens meemaken. Ik had inmiddels een paar trails van tegen de 40km gelopen dus de overbrugging naar 50km zou met wat extra training mogelijk moeten zijn. En dan voornamelijk extra heuveltraining. De lange duurlopen zijn er echter bij ingeschoten op gemiddeld 1 dertigplusser per maand na. Wel ging ik vaker trainen en ook regelmatig wandelend naar mijn werk. De Brederodeberg is inmiddels wat lager geworden door de slijtage veroorzaakt door mijn vele trainingen. En gelukkig kon ik het de laatste weken voorafgaand aan de loop wat hogerop zoeken door onze vakantie op Corsica en Italië. Ondanks het ontbreken van lange duurlopen namen de kilometers en hoogtemeters per week toe. De dinsdagavond voor het gebeuren wilde ik nog even iets anders. Ik wilde de trap (die met aan weerskanten grote betonnen schijven) in Spaarnwoude gebruiken als trainingsobject. Dit ging helaas niet door omdat 2 dagen daarvoor Dutch Valley had plaatsgevonden en het hele terrein nog afgesloten was. Na een paar pogingen de trap alsnog te bereiken werd ik vriendelijk doch dringend verzocht het terrein te verlaten (voor mijn eigen veiligheid). Ik gaf het op, liep om het hele terrein heen en nog een stuk over het mountainbikeparcours.

Vrijdagavond ging ik met de auto richting La Roche-en-Ardenne samen met mijn broer, mijn dochter en haar vriendin die mij zouden gaan supporten. Aangezien mijn broer daar in de buurt een huisje heeft hoefden we geen onderdak te regelen. Zaterdagochtend reden we ruim op tijd naar de start en namen een klein omweggetje om de plek waar het parcours het dichtst langs het huisje, op paar honderd meter afstand, kwam te inspecteren. Dit was een makkelijke extra supportplek.

Heuvels, riviertjes, bomen, modder, wat heeft een mens nog meer te wensen?
Heuvels, riviertjes, bomen, modder, wat heeft een mens nog meer te wensen?

Het had een groot deel van de nacht en ochtend geregend en inmiddels was het droog. De zon brak zelfs af en toe door. Toch was het, met een graad of 15, erg koud voor de tijd van het jaar. Op het terrein van Floreal, waar het start- en finishdorpje was opgebouwd, kwam ik een aantal loopvrienden tegen die het voornemen hadden om dezelfde afstand te gaan lopen. Ik was ruim op tijd voor de nodige voorbereidingen en toen was het ineens tijd om klaar te gaan staan voor de startboog. En om klaar te staan voor mijn eerste ultratrail, tevens eerste wedstrijd in het buitenland. We vertrokken en niemand leek haast te hebben. Ja, de lopers helemaal vooraan wel, maar zo’n beetje in het midden tussen de lopers liep iedereen heel rustig weg, fijn om de spieren langzaam op te laten warmen. Maar daar kwam al snel een eind aan want we sloegen linksaf. Daar wachtte ons meteen een steil pad omhoog waarvan je het eind niet zag. Ik werd gerustgesteld door het feit dat iedereen naar boven wandelde. Eenmaal boven kon er weer min of meer normaal hardlopen worden. Maar dan wel uitermate gedoseerd, want ik moest mijn krachten sparen. Van hardlopen, hoe langzaam ook, kwam niet heel veel terecht. Telkens als je weer even op dreef was, moest je weer ergens steil omhoog of omlaag, moest je klauteren over rotsen, boomstronken en -wortels, bij de talloze omgevallen bomen er overheen of onderdoor, de Ourthe en kleine zijriviertjes oversteken/doorwaden of heel voorzichtig langs een afgrond lopen. Omdat het lopen door zo’n jungle zo afwisselend is gaat de tijd veel sneller dan het lopen op een saaie rechte weg.

Ik kon het hele idee van tijd en afstand laten gaan omdat ik zo druk bezig was en het nergens te lang duurde voor mijn supportteam en/of een bevoorradingspost ergens plotseling opdoemde. Ik at wafels, koekjes, mandarijnen, repen, stukken banaan en chips. Ik dronk cola en water. Het eten viel gelukkig goed en dat bleef zo. Bij eerdere trails werd ik steeds in mindere of meerdere mate misselijk na zo’n 30 kilometer. Waarschijnlijk had ik deze klachten nu niet wegens de grote afwisseling en het lagere tempo. Doordat de maag goed functioneerde had ik dus ook steeds voldoende energie tot mijn beschikking.

Afdaling van 100%
Afdaling van 100%

Soms leek het niet eerlijk. Je werd herhaaldelijk een steile eindeloze helling opgestuurd om eenmaal boven weer meteen een steile afdaling te ondergaan. Soms had je geluk en kon je nog een stuk over een bergkam lopen of genieten van een 360 graden panorama-uitzicht op een hoogvlakte alvorens weer naar beneden te gaan.

Soms was het gevaarlijk. De plekken waar je steil naar beneden moest waar niet echt een pad was, maar een brede helling van kale aarde. Daar moest je je dan (on)voorzichtig naar beneden laten glijden. Ik had na een paar hellingen een redelijk veilige techniek. Ik ging op mijn hurken zitten en zette mijn ene voet schuin voor de andere om zo een beetje naar beneden te skiën. Ook waren er talrijke paadjes waar je grotendeels op kon hardlopen, maar waarbij je met 1 misstap vallend en rollend tot stilstand zou komen ergens in de diepte. Dit bleef mij gelukkig bespaard.

Soms leek het een grap. Ik liep bij wijze van uitzondering lekker een stukje over een wat breder pad dat redelijk horizontaal liep. Opeens verscheen daar een pijl die wees naar rechts en omhoog. Geen pad te zien maar wel een dichtbegroeide steile helling. Toch leek het erop dat de lopers voor mij hadden gedaan wat de pijl aangaf. Er hingen hier en daar oranje lintjes in struiken die aangaven waar je heen moest. Als je de route van dit parcours op eigen gelegenheid zou willen volgen zou je hier zonder GPS-hulp absoluut de weg niet kunnen vinden.

Maar meestal liep ik gewoon over de allermooiste paadjes in een dichtbebost bergachtig rivierenlandschap. Het weer was uitstekend, niet te koud of te warm, niet te droog of te nat. Sympathieke medelopers die elkaar ongevraagd lieten passeren op de single tracks en stopten als er weer eens iemand onderuit ging om te vragen of alles nog heel was en je waarschuwden. Sommige lopers heb ik naar schatting wel 10x ingehaald. En zij mij natuurlijk ook. Ik had het allerbeste supportteam dat bestond uit mijn broer en af en toe aangevuld met mijn dochter en haar vriendin. De 4 ravito’s waren perfect georganiseerd evenals de bewegwijzering, op 1 punt na, waar zo’n 40 lopers vertwijfeld heen en weer liepen tot we het eens waren over de juiste richting alvorens een rots te beklimmen via een ketting. Hier leken we per ongeluk een lusje te hebben afgesneden door in plaats van een pad, een skihelling te nemen.

Op 45 km, kom maar op met die Muur van Maboge!
Op 45 km, kom maar op met die Muur van Maboge!

Na de beklimming van de gevreesde Muur van Maboge, die inderdaad best steil en lang was, werd het pad geleidelijk aan minder steil om over te gaan in een lichte afdaling. Ik bleek nog steeds pijnloos te kunnen hardlopen. Omdat de lichte afdaling steeds verder ging hellen liep ik ook steeds sneller. Ik was er toch bijna, er hoefde niets meer gedoseerd te worden. Uiteindelijk werd het te steil om te rennen en niet lang daarna stond er een man langs het parcours die meedeelde dat het nog een paar honderd meter lopen was. Hier moest nog voorzichtig een haarspeldpaadje naar beneden genomen worden alvorens de Ourthe in te stappen. Onder gejuich en geklap van publiek waadden ik en een handvol medelopers naar de overkant van de rivier. Nu was het nog 500 meter over het terrein van Floreal tot de finishboog. Ik had het gehaald! Het was gelukt! En ik was na 8 uur en 3 minuten niet eens op. Mijn benen verkrampten niet zoals bij eerdere zware trails na afloop. Ik kon nog gewoon rondlopen en was euforisch.

Het is nu 2 dagen later. De spierpijn was veel minder dan verwacht. Ik vroeg me af of ik voldoende had getraind. Blijkbaar wel dus. Vlak voor dit gebeuren las ik over het bestaan van het boek ‘Ik, hardloper’ met o.a. een marathonschema met 14km als langste duurloop. Ik zie een vergelijking met mijn trainingstraject waardoor mijn interesse voor dit boek is gewekt. Verder smaakt dit naar meer. Niet per se naar meer kilometers maar wel naar dit soort uitdagingen en avonturen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.