Ik las het artikel Women are being abandoned by their partners on hiking trails. What’s behind ‘alpine divorce’? en herkende mijzelf in één van de confronterende uitspraken in het artikel:
“Ik realiseerde me dat onze verwachtingen voor die dag totaal verschillend waren. Mijn doel was om op missie te gaan, terwijl zij gewoon de dag buiten wilde doorbrengen, frisse lucht wilde inademen en wilde bewegen, en het haar niet had uitgemaakt als we weer omgedraaid waren. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik haar had meegesleept op een missie waar ik niet echt met haar over had gepraat.”
Door die missie, dat ene doel voor ogen, vergeet hij dat de reis belangrijker is dan het doel. Door zich alleen te focussen op de top wordt ineens het belangrijkste onbelangrijker en dat brengt de partner, die meestal wordt ontzien in het dragen van benodigde navigatiemiddelen en andere voorzieningen van levensbelang, in serieus gevaar.
Dat doet met denken aan een wandeling in Slovenië met twee gezinnen waar wij deel van uitmaakten. We vertrokken van de camping voor een mooie bergwandeling en op de één of andere manier vond de campinghond het nodig om ons te vergezellen. Na een vlak stuk werd het pad steiler en op een bepaald moment vonden mijn vrouw en dochter het wel mooi geweest. Wij wilden graag de route afmaken en gingen door. Mijn vrouw en dochter wisten niet exact de weg terug en ze werden netjes teruggebracht door de campinghond. En wij, die doorliepen braken ergens veel hoger alsnog onze wandeling af omdat de route overging in een klettersteigpad, waar je zonder de juiste uitrusting niet veilig je weg kon vervolgen.
Net zoals ik (in mijn eentje) vorig jaar de gewenste route vanaf de top niet wilde vervolgen omdat het pad een steil gapend gat was. Er kunnen dus altijd hindernissen op je pad komen waardoor je het doel niet kunt bereiken. Je bepaalt zelf of je die hindernis neemt, met alle mogelijke gevolgen die daaraan kleven.
Sommige hindernissen moet je gewoon niet nemen.
Geef een reactie