De loop van de Muur

Selena voor het appartementenblok (rechtergebouw)

De val van de Berlijnse muur. Ik zou willen dat ik erbij geweest was. Afgelopen dagen in Berlijn was ik wel op de goede locatie. De restanten muur waren tastbaar. Alleen de tijd was verkeerd. Ik was 24 jaar te laat. Waar een film Das leben der Anderen heel goed de sfeer van die tijd en plaats weergeeft is daar in het huidige Berlijn (gelukkig) weinig van terug te vinden. De onderdrukkende sfeer is omgezet naar positiviteit en vrijheid. Dit merk je niet goed op de toeristische hotspots, waar veel gebeld wordt, maar des te meer op de plaatsen waar de Berlijners recreëren, de parken en stadsstranden. Berlijn heeft er veel. Sommigen zijn al heel oud en anderen zijn aangelegd op plaatsen waar de muur een brede ontoegankelijke zone was, zoals het Mauerpark. Hier kan je elke zondag terecht op een zeer grote hippiemarkt met veel drank, eten en muziek. Ook hier staat nog een muurrestant waar grafittikunstenaars hun creativiteit kunnen (en mogen) spuien.

Als je van puzzelen houdt kan je dit maken met wat je in de Grote Bunkerberg vindt

’s Morgens, wanneer Berlijn al wakker was, maar behalve ik de rest van het gezin nog niet, liep ik hard de vrijheid tegemoet. Door parken en langs bezienswaardigheden. De parken zijn op dat tijdstip bevolkt door lokale hardlopers. Ons appartement in een voormalig oostberlijnse woonkazerne, kompleet met uitzicht op wachttoren, bevondt zich op een steenworp afstand van het Volkspark Friedrichshain. Het leuke is dat je hier, zo midden in de stad, serieuze heuveltrainingen kunt doen vanwege een, voor het landschap nogal vreemde, berg van 78 meter hoog. Hier heeft een gigantische bunker met luchtdoelgeschut gestaan. Nadat deze was opgeblazen is hier een grote hoeveelheid puin en zand overheen gestort.

Mauerpark met op de achtergrond de Fernsehturm die hoger is dan de Eifeltoren

Wat het navigeren tijdens het hardlopen vergemakkelijkte was de aanwezigheid van de opvallende televisietoren. Als ik de weg kwijt was liep ik naar deze toren op het Alexanderplein, waar ons appartement in de buurt lag.

Verder vallen de verkeersdrukte, het massatoerisme, de bouwputten en de grote hoeveelheid zwerfafval op. Op blote voeten is te doen maar sommige plekken moet je vermijden, waar mannen met baarden op bankjes liggen, liggen meestal ook glasscherven. Soms te veel om te ontwijken. Vanwege mijn voetblessure hebben ik ook geen pogingen gedaan blootsvoets te lopen. Wel heb ik één wandelaar zonder schoenen gespot.

Hardlopen in Berlijn is een handige, goedkope, leuke, snelle en redelijk veilige manier om je te verplaatsen door de stad. Ga alleen niet in de spits door het centrum, dat kan niet gezond zijn, ondanks dat daar geen vieze auto’s mogen komen.

Blessures ontwijken

Als ik mijn blessures van het afgelopen jaar analyseer kom ik tot de conclusie dat de meeste blessures die ik opliep zijn veroorzaakt door externe factoren. Score: 1 gebroken teen (+ bonus bebloed been door buiteling), 1 gewonde teen, 1 gekneusde voorvoet. Het is vast geen toeval dat deze factoren allen boomwortels betroffen. Als ik op de momenten dat ze optraden op een andere plaats zou zijn geweest waren verschillende porties leed mij bespaard gebleven. Maar dan zou ik ook verschillende porties plezier en ervaring ontbeerd hebben. Dus laat die boomstronken maar lekker kronkelen over de paden. Ik zal vast wel een keer ervaring genoeg hebben om ze vaker te ontwijken.

Voorvoet vakkundig vernield

Een leuk rondje op FiveFingers door Nationaal Park Zuid Kennemerland en terug. Dat was het plan. Maar op het strand gingen de voethoesjes uit en ze bleven uit. Dat geeft toch een extra funfactor maar het is wel extra opletten geblazen, wat ik dus blijkbaar niet genoeg deed. Vlak voor ingang Bleek en Berg loopt het pad een heuvel af waardoor ik nog even wat snelheid maakte. Tijdens die afdaling knalde ik met mijn voorvoet op een uitstekende boomwortel. Ik trok even later mijn VFF’s weer aan en wandelde enigszins mank en niet geheel zonder pijn naar huis.

Hier moest de voet het ontgelden

De voet is aan de buitenkant nog heel, hoe het met de binnenkant is zal de tijd leren. Thuis moest er ook nog een teek uit mijn been worden verwijderd. Desondanks was het loopje erg leuk.

Update 17 juli:
Kleine verbetering, maar hardlopen zit er komende dagen nog niet in vrees ik. Linkervoorvoet is enigszins opgezwollen en elke even of oneven stap (naar gelang de voet die de eerste stap zet) voelt alsof ik er geen Vierdaagse van Nijmegen op moet gaan wandelen. Dus ergens aan de binnenkant van die voorvoet is er iets mis. Waarschijnlijk een kneuzing. Zolang er verbetering is stap ik niet naar een dokter. Die zou, na wat knijpen, trekken en duwen, toch alleen maar constateren dat er niets is gebroken. Kan ik zelf ook. En de remedie is tijd. Wat heb ik hiervan geleerd? De blote voet is kwetsbaar, maar als ik in dit geval mijn Fivefingers aan gehad zou hebben was het resultaat nagenoeg hetzelfde geweest want die had de klap niet gedempt. Het zou trouwens best eens kunnen helpen als ik mijn bril volgende keer opzet. Bij een afwijking van -2 is dat vast geen overbodige luxe.

Update 21 juli:
Al weer verbetering. I.p.v. lopen veel gefietst en gestept (= eenbenig hardlopen) en een korte poging gedaan tot hardlopen. Na een paar honderd meter was het mooi geweest en begon de pijn toe te nemen. Wel heel jammer dat ik nu al een week niet heb kunnen genieten van het lopen in dit prachtige weer. Hoewel de zwelling is afgenomen, is de voet nog steeds iets dikker dan de ongeschonden voet.

Update 29 juli:
Ik miste de duinen en dacht: Ik ga er een rondje wandelen en ondertussen een stukje proberen hard te lopen. Na een paar honderd meter mijn eerste poging. Omdat ik nagenoeg geen last kreeg van mijn voet rende ik de rest van het rondje van  kilometer. Als het meezit heb ik ook deze blessure weer achter mij gelaten.

Update 6 augustus:
Inmiddels de trainingen weer hervat, al is de voet nog wel gevoelig. Vooral ’s morgens vlak na het opstaan. Afgelopen zondag 15 km gelopen en 2 dagen later 12 km. Aankomend weekend proberen door de HM-barrière te breken. Ook alweer een paar honderd meter voorzichtig blootsvoets om ze droog te lopen na een duik in de Oosterplas.

Update 8 augustus:
Gelopen naar station Bloemendaal, met de trein naar AV Suomi. Een trianing van 3 rondjes in oplopend tempo, vervolgens 4 rondjes, 5, 4 en 3. Daarna via ingang Duin en Kruidberg naar de Oosterplas. Na een frisse duik weer terug naar huis. Totaal 19 kilometer gelopen. Nog wel met de Merrell Embark Gloves en nog niet blootsvoets of met FiveFingers. Maar dat komt wel weer dacht ik zo.

Update 12 augustus:
Dipje: Ging van huis voor een LSD-run (lange langzame duurloop) van om en nabij de 21,1 km, maar al na 100 meter wist ik dat dit niet verstandig zou zijn. De voet voelde niet goed en ik maakte een klein rondje via het Pim Mulier sportpark weer naar huis. Met 3 kilometer op de teller. Ik denk dat de (te) lange loopjes van vorige week hun tol geëist hebben.

Update 25 augustus:
Ondertussen weer een aantal keer gelopen. In Berlijn, een #fmtr en vanochtend een LSD-loop. Bij alle loopjes voelde ik het mankement nog goed. Het lijkt warempel wel of ik nu baat zou hebben bij schoenen met goede demping en dat een switch naar een hiellanding om de voorvoet te ontzien een goede keuze zou zijn. De LSD-loop was echt langzaam. En ik merkte dat het ondanks de voet best goed ging. Rustig lopen en zelfs af en toe een stukje wandelen. Dat zou best eens de tactiek kunnen worden voor de Hoge Veluwe Trail begin oktober.

Update 29 augustus:
Dit is hopelijk mijn laatste update van deze post. Na een pittige training dinsdag op de atletiekbaan (op VFF’s) en een goed lopende heuveltraining vanavond rond het Kopje van Bloemendaal heb ik geen last meer van mijn voorvoet. Wel af en toe nog een flinke pijnscheut door mij voet als ik in bed lig. Zal het genezingsproces wel zijn. Dag, blessure, vaarwel.

Zombies, rennen!

Vanmorgen was ik in een geïmproviseerd dorp. In het dorp was het redelijk veilig. Daarbuiten niet. Toch offerde ik mezelf op om al hardlopend benodigdheden te zoeken voor de dorpsgemeenschap. Gelukkig hielden we radiocontact. Ik vond al snel spullen voor ons ‘hospitaal’, wat eten, kleding, drinken en munitie. Ik bracht ze snel terug naar het dorp, want het begon een beetje zwaar te worden. Ze zagen me in de verte al aan komen lopen vanuit de uitkijkpost. Ze riepen door de radio dat er één vlak achter mij aanzat. Ik moest mijn pas versnellen om ongebeten de poort te bereiken. Even later ging ik er weer op uit met rugzak, die op een radio na leeg was. Door die radio was ik getuige van de eerste radio-uitzending van ons dorp. Onderweg kon ik nog het een en ander verzamelen en had ik verder geen last van opdringerige zombies.

Dit was mijn eerste ervaring met de app Zombies, Run! Een hardloop-app waarmee je je waant in een post-zombie-apocalyptische wereld. Deze wereld speelt zich af via je gehoor. Als je een zombie achter je hoort kijk je uiteraard niet om. Als je thuiskomt van een missie kan je de spullen die je hebt verzameld gebruiken om je dorp op te bouwen. Dit dorp is het visuele gedeelte van de app en kan in alle rust, bijvoorbeeld zittend op de bank, worden gespeeld. Ik heb nu pas 1 missie gehad en heb er nog velen te gaan. voor daarna is er nu alweer een nieuw ‘seizoen’ van de app beschikbaar. Voor Android en iPhone. Erg leuk bedacht dit. Het geeft een training een nieuwe dimensie.

Tapertime

Ik zit nu halverwege de tapertime van ongeveer 3 weken die ongeveer staat voor de rustperiode voorafgaand aan een marathon. Precies voor die 3 weken ingingen liep in de Trail By The Sea. Uiteraard was ik eigenwijs en ging afgelopen weekend (een week na TbtS) een (te) lange duurloop lopen. Het was eveneens een klusweekend, dus met meer lichamelijke belasting dan normaal. Het was dus ook niet erg verwonderlijk dat die duurloop (van 32,5K) mijn niet gemakkelijk afging.

Eerst lopen naar ingang Bleek en Berg. Door de duinen naar Parnassia. Over het strand naar het zuidelijkste puntje van Zandvoort. Terug naar het noorden even voorbij Parnassia over de inham. Tot daar (24K) ging het misschien wat zwaarder dan anders, maar toch redelijk goed. Eenmaal terug in de duinen bleek ik enigszins uitgeput te zijn en het koste moeite om mijn benen ertoe te zetten mij naar huis te brengen. De laatste kilometers heb ik afwisselend gewandeld en gelopen.

Thuis was er geen tijd om bij te komen want er moest verder geklust worden. Dit zijn eigenlijk geen verstandige dingen voor in een tapertime. Gelukkig was ik gisteren tijdens de baantraining wel verstandig. Ik ging er gewoon op de fiets naartoe (in plaats van lopend) en het trainen ging prima. Ik ben weer op tijd gestopt (op het moment dat ik nog niet moe was). Als ik de rest van de stilte voor de storm nog rustig aan weet te doen dan moet deze tapertime nog kunnen slagen. De tijd zal het leren.

ATB Parcours Zandvoort

Vandaag heb ik ATB Parcours Zandvoort getest. Maar dan zonder ATB. Het was even zoeken waar precies de start was. Ik liep eerst op een pad buiten het tweede hek van het circuit terwijl het parcours binnen het tweede hek bleek te zijn. Fietssporen onder een gat in een hek bleken mij de goede kant op te wijzen. Ik liep langs wat opgeslagen strandhuisjes en kon even later een heuvel op. Na een tijdje zag ik ook de bewegwijzering. Volgens de officiële info op versteegewielersport.nl heb je een GPS apparaat nodig om de route te volgen. Dit klopt inderdaad omdat de wegwijzers niet overal staan waardoor je zonder (navigerende) GPS soms moet gokken welke kant je op moet. Een ander probleem is het gevaar van ATB’ers. Gelukkig had ik een tijdstip (woensdagochtend) uitgekozen waarop ik niet veel drukte verwachtte. Ik hoefde onderweg maar twee keer opzij te springen voor aansnellende tweewielers. Verder was het parcours voornamelijk bezet door honden met hun baasjes. Ook was er nog iemand zo gek als ik om daar te lopen. De route bestaat voornamelijk uit heuveltjes, dalletjes en bochtjes. Scherpe bochten in de afdalingen zijn afgeschuind. Ook te voet is dat erg handig. Deze verzameling korte klimmetjes en afdalinkjes maken het bij uitstek geschikt voor een intensieve en/of technische heuveltraining. Je voelt je hier alleen een beetje een kansloos prooidier.

D.m.v. mijn Android + Strava app zijn mijn bewegingen vastgelegd. Alleen helaas zonder de hoogtemeters te registreren. Dit zou rond de 200 meter moeten zijn. Afhankelijk van waar je start en finisht is de afstand tussen de 6 en de 8 kilometer. Deze verkenning was tevens een mooie trainingsboost voor aankomende zondag: de Trail By The Sea.

 

Voor de liefhebbers is hier nog een filmpje:

Help! Bladerunners

Oscar Pistorius

Gisteren deed ik de laatste duurloop voor de Trail By The Sea. Ik stalde mijn fiets bij ingang Bleek en Berg. Ik liep van de Brederodeberg via Klein Kenia naar de Starreberg. Daar prikte iets onder mijn voet. Even later pulkte ik een doorn uit de zool van één van mijn Fivefingers. Vervolgens moest ik mij haasten naar het Koevlak. Daar had ik met mijn broer afgesproken om een stukje samen te lopen. We liepen een ingekorte gele route.

Bij ’t Wed haalden we 6 bladerunners in. Allen hadden ze slechts aan 1 been een blade, hun andere been was nog intact. Over de Konijnenberg, de Starreberg en weer terug naar het Koevlak. Daarna ging ik richting Parnassia en pakte de Hazenberg nog even mee. Even een stukje over het strand en bij opgang Duin en Kruidberg weer terug de duinen in. Daar liep ik voor het eerst op het vers geasfalteerde fietspad, of liever gezegd: ernaast. Daar liep ik tussen andere (voornamelijk blote- of VFF-)voetsporen richting de Kennemerduinen. Uiteindelijk kwam ik weer uit op de Starreberg. Daar kwam ik tot de conclusie dat ik niet aan de 30 km zou komen als ik vanaf daar naar mijn fiets zou lopen. Dus nam ik het Paadje van Kees, waarna ik na twee keer linksaf slaan voor de vierde keer op de Starreberg stond.

Terug bij mijn fiets zat er ruim 30 kilometer in mijn benen. Niet teveel, want mijn rechterscheenbeen is een beetje overbelast, en niet te weinig, want ik moest toch weten of ik nog in staat was meer dan 30 km af te leggen.

De dubbele zwarte hond in de sneeuw

José moet in het weekend regelmatig in Zwaanshoek zijn voor haar werk. Voor mij dus een mooie kans om mee te rijden en daar te vertrekken voor een duurloopje.

Eén of toch twee?
In een vrijwel rechte lijn kon ik naar de Leidse Vaart lopen. Ik kreeg koude handen ondanks mijn handschoenen. Daarna richting Panneland waar de Amsterdamse Waterleidingduinen een ingang heeft. De avond ervoor had ik de kaart geraadpleegd om te kijken hoe ik ongeveer in een rechte lijn naar het strand kon lopen. Met wat hulp van paddo’s kon ik inderdaad die weg vinden. Ondertussen waren mijn handen warm geworden en kon ik zelfs de handschoenen uitdoen. Ik was ‘vergeten’ een duinkaartje te kopen. Gelukkig reed een boswachter vriendelijk groetend voorbij. Er werd hier geen wild geschoten maar wel ongetwijfeld prachtige plaatjes. Het stikte hier van de fotografen. Vlakbij het strand werd het koud door de harde wind. Ik nam een paar slokken drinken en liep het strand op. Ik zag dat ik vlakbij Zandvoort was. Er liep een zwarte gladharige hond over het strand zonder baasje. Ik had wind mee en het was prima te doen. Veel trainende voetballertjes op het strand. Ik haalde een andere loper in. Een klein keffertje zag mijn linkerbeen als prooi. Na een sprint bleek dat het keffertje toch nog vrij hard kon lopen. Gelukkig werd hij teruggeroepen door zijn baasje. Weer zag ik een zwarte gladharige hond over het strand lopen zonder baasje. Vreemd. In de verte zag ik 3 lopers met rugzakjes. Toen ik dichterbij kwam zag ik startnummers. Volgens mij waren dit deelnemers aan de Dutch Coast Ultra Run (100 km). Ze moesten alleen nog maar naar IJmuiden lopen waar de finish was. Ik wenste ze succes. Even voorbij Parnassia ging ik de duininham over en liep door een sneeuwbui door Nationaal Park Zuid Kennemerland. De sneeuw vroor aan mijn wenkbrauwen en oogharen. Even later was mijn rechteroog dichtgevroren. Omdat het de dag was van de IceChallenge in Thialf, alwaar een groot aantal mensen samen met The Iceman blootsvoets 1000 meter over het ijs ging lopen, wilde ik weten hoe het was om 1000 meter blootsvoets door de sneeuw te lopen. Dus 1 km van huis gingen de schoenen uit. Even later stapte ik het huis binnen op blote voeten en José zei: ‘Ik ben met een gek getrouwd’. Misschien gek maar het was zeker de moeite waard. Vooralsnog heb ik geen ambities om verder te gaan dan 1000 meter. Even later waren mijn tenen mooi rood en nog even later ook weer warm.

In de voetsporen van the Iceman

Ik ging vanavond op fivefingers de deur uit, de sneeuw in, en kwam na een half uurtje op blote voeten weer binnen. Ik liep mijn Brederonde (5km variant van een rondje via de Brederodelaan). De halve van Egmond zat nog enigszins in mijn benen. Toch ging het aardig. Zo aardig dat ik het idee kreeg om de laatste paar honderd meter blootsvoets te doen. Wat een bijzondere ervaring. Mijn eerste stapjes blootsvoets in de sneeuw. Het had niet veel langer moeten duren want mijn tenen gingen pijn doen van de kou. Dus een poging voor een wereldrecord op de 5km blootsvoets door de sneeuw lijkt me vooralsnog geen goed idee. Bovendien heb ik onlangs foto’s gezien met tenen die extreme kou hebben getrotseerd. Die foto’s zal ik hier maar niet plaatsen.

Laatste training van 2012: Bluh

Ik heb vandaag een rare training achter de rug. Ik volg een beetje het trainingsschema uit het ChiMarathonboek en vandaag stond er een 16 mijlen op het programma. Ook vond ik dat de voetjes weer blootgesteld moesten worden aan de elementen.

Hol van een zandmotoragent
Nog voor zonsopgang glipte ik ingang Bleek en Berg binnen. Ter hoogte van het Vogelmeer bij de afslag rode route omhoog gingen de schoenen uit. Even later kan je dan de keuze maken om links aan te houden omdat rechtsaf het pad een halve meter onder water staat. Dit is de witte route. Uiteraard kies ik deze. Vorige keer liep ik hier met schoenen en toen was het al ijzig koud. Met blote voeten voelde het nog iets minder comfortabeler. Ik was blij toen ik weer uit het water stapte. Op het strand stond een stevige bries (6 of 7). Daar liep ik 10 km. Ergens kwam ineens een grote hond recht op mij af. Ik ging niet opzij. De hond ook niet. Even later weerde ik de hond af met mijn schoenen, die aan mijn handen zaten. Nog een paar keer moest ik de hond wegduwen met mijn schoen alvorens het baasje hem kon overtuigen mij met rust te laten. Even voorbij Parnassia kwam ik o.a. Martin en Carel tegen. Mijn linkerwijsteen was bebloed omdat deze een paar keer dubbel was gegaan. Ik had er echter geen last van. Even later ging ik de 1e inham in het duin over (daar is een nieuwe doorgang). Hier trok ik mijn schoenen weer aan en merkte toen ik ging lopen dat er iets mis was met mijn rechtervoet. Hardlopen deed pijn, wandelen niet. Nog een paar keer geprobeerd een stukje te rennen maar dat was geen succes. Ik zag nog een zandmotoragent door de duinen rijden. Zeldzaam. Zulke dieren zie je daar niet vaak. Vlakbij de duiningang merkte een andere hardloper op dat ik een beetje mank liep. Hij bood hulp aan. Omdat de pijn bij het wandelen nog best meeviel lukte het om op eigen kracht thuis te komen.

Ik hoop niet dat ik een serieuze blessure mee naar huis heb genomen. Misschien dat de oorzaak ligt in de blootstelling aan kou. Bij hele koude voeten verdwijnt het gevoel deels waardoor je eventuele verwondingen niet tijdig opmerkt. Koude spieren hebben een grotere kans op blessures. Afwachten maar nu. Dit is geen leuke jaarafsluiter. Ik loop nu enigszins mank door het huis.