Hardlopen op barre voeten

Iedereen loopt wel eens naast zijn of haar schoenen. Maar het automatisme om ze aan te trekken staat het besluit om ze aan te trekken vaak in de weg. Waarom draag je schoenen? Waarom draag je (die) kleren? Waarom scheer je je? Cultuur? Gewoonte? Traditie? Als je ouders je van jongs af aan ’s morgens altijd schoenen aan (laten) trekken, is dit een diep ingesleten vijfbaans snelweg in de hersenen geworden die je er pas weer uitkrijgt als je je eigen tomtom instelt op het vermijden van snelwegen. Het nut van het dragen wordt daardoor overschat. Je gaat redenen bedenken waarom je ze aanhebt. “Anders krijg ik … voeten”, “Mijn voeten zijn te lelijk”, “Misschien ligt er wel glas”, “Anders wordt ik verkouden”, “Iedereen kijkt naar me als ik hier op blote voeten loop”.

Ja, omdat ‘iedereen’ geschoeid opgevoed is kijken ze naar je. Maar wat als je de vanzelfsprekendheid van allerlei zaken nou eens wat liet vieren? Dan zou je over van alles kunnen gaan nadenken en treedt een nieuwe waaromfase aan.

Mijn eerste B-weg was het besluit in 1999 om geen vlees meer te eten. En dat was niet omdat ik de diertjes zo zielig vond. Ik lustte het niet. Ik had er een afkeer van. De dieren waren vast blij dat er weer een mens minder was door wie ze bedreigd werden. Uiteindelijk werd het vlees eten toch weer een snelweg en ging ik meer (gerechtvaardigde) redenen bedenken waarom ik geen vlees at. Ik werd ook steeds extremistischer. Ik at ook geen producten meer waar dode dieren in waren verwerkt. Op een dag stond ik aan de grens van de Veganistan, en ik wilde wel, maar ben niet naar binnengegaan. En op een andere dag bleek dat ik een B12-tekort had. Ja, je kunt wel stoppen met het eten van kadavers, maar dan moet je wel dit en dat. Je kunt wel stoppen met het eten van dierlijke producten, maar dan moet je wel dit en dat en zus en zo. Aangezien ik het mijn vleesminnende gezinsleden niet nog moeilijker wilde maken ben ik van een extreme vegetariër verworden tot een lastige vage terriër. Een rustige B-weg met voldoende restaurantjes waar ik niet bij elk gerecht speciaal hoef te vragen of er echt geen dierlijk weefsel of extract inzit.

Zo werkt het met alle B-wegen. Daar kan je afslaan naar steeds smallere wegen, onverharde wegen, karresporen, paden, singletracks, konijnenpaadjes, totdat alleen je verbeelding nog een pad ziet tussen de steeds dichter wordende begroeiing.

Barefoot Ted
Barefoot Ted, één van mijn inspiratoren

Op een goede dag ging ik hardlopen. Het was tevens de tijd dat ik vernam dat er een speciale schoen was met aparte tenen. Een soort handschoen, maar dan een voetschoen. Hoe gek zijn woorden dan. Ik deed een ChiRunningcursus, las Born to Run en kocht een paar van die speciale schoenen. Anderen hadden al voor mij nagedacht, het klonk allemaal erg logisch, en voor ik het goed en wel in de gaten had was ik een minimalistische of barefootstyle hardloper. Het beviel en ik verkocht mijn dikke schoenen en kocht huaraches en andere minimalistische schoenen, voor zover mijn schoenmaat en budget dat toelieten.

Ja, waarom minimalistische teenschoenen? Waarom dan niet helemaal schoenloos? Het gemak, denk ik. Het gemak waarmee je over alle ondergronden heenloopt met toch het blotevoetengevoel. Van het transitiegevaar had ik toen nog nooit gehoord. Op een wat langere route dan normaal knakte mijn voet. Ik liet mij niet kennen. Na 2 maanden rust pakte ik de draad weer voorzichtig op en daarna heb ik nooit meer een geknakte voet gehad. Wel gebroken tenen.

Zo af en toe probeerde ik het ook ongeschoeid. Ik stopte er weer mee toen we een koude winter kregen. Ik begon weer en stopte vanwege een verwonding en een te harde landing op een boomstronk. Misschien ben ik wel te onvoorzichtig of zijn mijn ogen niet goed genoeg. Pas onlangs trok ik op een duurloop in de duinen mijn schoenen eindelijk weer eens uit. Dat ging goed. Geen blaren, geen kwetsuren. De volgende poging was een rondje van 5 km door Bloemendaal op verharde ondergrond. Eigenlijk niet verstandig, het was donker. Maar gelukkig, ook weer geheel zonder zoolschade. Ik maak in mijn hoofd weer eens wilde plannen voor een blootsvoetse marathon.

Toch zijn er momenten dat ik het juiste schoeisel vreselijk kan waarderen en er zijn momenten dat ik een beetje baal wanneer ik niet de juiste schoenkeuze heb gemaakt. Tijdens De Koning van Spanje Trail had ik mijn FiveFingers aan. Een groot deel van het parcours was daar niet echt geschikt voor. Scherpe keitjes. Desondanks was ik blij dat ik daar niet blootsvoets liep. De Trail des Fantomes had ik beter aangepakt. Ik deed mezelf minimalistische trailschoenen met noppen kado. Wat was ik daar blij mee op dat spekgladde, met veel scherpe keitjes bezaaide parcours.

Schoenen moeten een meerwaarde hebben ten opzichte van de onbedekte voet. Is die meerwaarde er niet, trek ze dan niet aan of snel uit.

VFF FunRun Amsterdamse Bos

Vandaag liep ik (als geheim ambassadeur) mee met de Vibram Fivefingers FunRun. Het vond plaats in het Amsterdamse Bos. Vooraf rees de vraag: Hoe kom ik daar? OV, fiets of auto? Toevallig ging de rest van het gezin naar ‘s-Neerlands bekendste pretpark waardoor ik een stukje kon meerijden. Ter hoogte van afslag Aalsmeer verliet ik de auto en wandelde naar en door het Amsterdamse Bos richting het bezoekerscentrum. Ik was daar bijna en keer op mijn telefoon hoe laat het was. Een paar minuten over 10. Het gebeuren zou starten om 9:45. Ik had de tijd een beetje verkeerd ingeschat. Maar toen ik aan kwam lopen, hadden de deelnemers die VFF’s wilden proberen net de testparen van de befaamde teenschoentjes aan, dus ik was eigenlijk precies op tijd. Een paar bekende gezichten, waaronder natuurlijk de officiële VFF-ambassadeurs en Henk, die voor de clinic kwam. Een paar deelnemers liepen al langer op VFF’s, het merendeel niet.

10490037_720435918020214_648818505_oPaula gaf de clinic en deed voor hoe je het beste kon lopen met minimalistische schoenen. Zoals verwacht, voor mij niet heel veel nieuws. Het leukste was het lopen over boomstammetjes. Laatst had ik zelf ook al zonder schoenen op een evenwichtsbalk gelopen. Je voelt veel meer wat je weer helpt bij de balans. Bovendien kan je met de voeten gemakkelijker de vorm volgen van de ronding van de boomstam, waardoor je veel steviger staat.  Bij de volgende FunRun sla ik de clinic over. Maar, stel dat ik er vandaag voor het eerst op liep, dan zou ik vandaag vast weer net zo enthousiast geworden zijn om de overstap naar VFF te wagen.

IMG_20140621_150656
Model KSO na een modderbad

Daarna volgde deel 1 van de FunRun, waar ik dus eigenlijk voor kwam. Naast het pad zag ik een plas met modder. Ik kon de verleiding niet weerstaan en liep erdoor. Het was wel wat dieper dan ik dacht (kniediep). De rest van de loop liep ik met grijze modderschoenen en -benen. Na een aantal leuke bospaden (±5km) waren we weer terug bij het bezoekerscentrum alwaar een paar lopers afhaakten en wij verder gingen verder met deel 2 van de FunRun. Weer 5 kilometer en nu langs de hele kanobaan, die op dat moment net in gebruik was voor een wedstrijd. Terug niet langs de kanobaan, maar weer via een aantal leuke paden terug naar het bezoekerscentrum.

We kregen een goodiebag met o.a. een VFF Buff. Deze had ik al:-). Misschien kan ik er nog iemand blij mee maken. De FunRun zat erop. De meesten vertrokken, anderen gingen pannenkoeken eten en ik had in mijn hoofd om naar huis te gaan lopen.

Ik liep dezelfde weg door het bos terug en kwam op de oude Schipholweg. Deze weg langs Schiphol, boerderijen, dorpjes en snelwegknooppunten heb ik gevolgd tot Boesingeliede, toen vond ik Haarlem (en zeker Haarlem-Noord) toch best nog ver. Ik besloot rechtsaf te slaan richting Zwanenburg. Daar kocht ik een ijsje en liep door naar station Halfweg. De trein reed daar net voor mijn neus weg maar gelukkig stoppen ze daar in beide richtingen elk kwartier. En ook nog tegelijk. Dus daar even een foto van mijn modderpoten gemaakt en even later in de volgende trein gestapt. In Bloemendaal stapte ik uit. Vanaf daar is mijn huis nog ruim 1 kilometer.

Thuis de kilometers ongeveer opgemeten en uitgerekend. Totaal toch wel 36km. Waarvan een deel wandelkilometers.

Coo en de Grosses Tièsses

Het lange Hemelvaartweekend trokken we er op uit naar de Ardennen. Op een rustige camping vlakbij het vloeibare geweld van de waterval van Coo. Vanaf daar liep ik ’s morgens een heuvel op tot in een uitkijktoren. Dat bleek later het eindpunt van de kabelbaan van Plopsaland te zijn. Later die dag wandelden we met het gezin en vrienden dezelfde heuvel op en over. Totaal een mooi rondje van 8 km. Hier deden we wel bijna 3 uur over (inclusief ijsjes, de weg zoeken en de halve weg Selena (7) op mijn nek).

10151201_10203008303703789_1247690451_n

De daarop volgende 2 dagen liep ik hetzelfde rondje nog twee keer, maar dan alleen en wat sneller. De eerste keer in 56 minuten en de 2e keer in 50 minuten. Het stijgen ging niet heel veel sneller, maar snelheid brengen in het afdalen ging wel steeds beter, maar het blijft een kunst. Helemaal als je elke stap moet bepalen waar je je voet neerzet vanwege de vele stenen en wortels. Ik was blij dat ik niet mijn VFF’s aan had, maar mijn Inov8’s. Die zolen zijn iets vergevingsgezinder met een oneffen ondergrond. De tweede keer bevond ik mij plotseling middenin een trailevenement, wat later bleek de Premier Trail des Grosses Tièsses (een trailloop ter herdenking van het  afslachten van burgers in Parfondruy en Renardmont tijdens WO2), terecht met afstanden van 9 en 16 km. Ik passeerde eerst een wegwijzer gewapend met koebel en even later liep ik tussen een pelotonnetje lopers een heuvel op. Eenmaal boven, sloegen ze een zijpaadje in en ik niet. De trailers dachten dat ik verkeerd liep en gelukkig liep er niemand verkeerd door per ongeluk achter mij aan te lopen.

Ja, als ik geweten had dat dit loopje daar was op dat moment, dan zou ik zeker overwogen hebben om mee te doen. In ieder geval waren deze trainingsloopjes weer een zinvolle bijdrage aan mijn vorm voor de TdF in augustus.

Teek on me

hooglanders.425Sinds de komst van de Schotse Hooglanders zit er gedurende het tekenseizoen op elke grasspriet een teek te wachten op de eerste de beste warme voorbijganger. Gelukkig worden die grassprieten (inclusief teken) op de meeste plaatsen weer netjes weggevreten door de Hooglanders. Dus op de meeste smalle paadjes kan je op dit moment redelijk risicoarm hardlopen. Mocht je onderweg desondanks geaaid worden door gras of laag struikgewas, controleer dan onderweg of thuis of je huid nog gevrijwaard is van zwarte stipjes. De beestjes klampen zich vast aan je onderbeen en kruipen vervolgens omhoog naar een geschikt plekje. Bij mij is dat meestal in mijn knieholten. Vinden ze dat niet goed genoeg? The only way is up…

Laatst liepen mijn broer en ik op een ruiterpad. Deze keer niet eens expres. Nee, het pad ging ineens over in een ruiterpad. Hier loop je dus op een heel smal verdiept paadje waarbij moeilijk te voorkomen is de naastgelegen begroeiing te raken. Dit had tot gevolg dat we met ons tweeën tegen wil en dank zeven teken hadden gevangen, waarvan ik gelukkig slechts twee. Ik ontdekte ze thuis pas. Eén was zich net aan het vastbijten en de andere liep nog te zoeken.

En eigenlijk zijn het hele lieve, schattige beestjes, diep in hun hart. Ze hebben niks geen kwaad in de zin. Ja toch niet dan?

Heb je het desondanks niet zo op teken? Ga dan op de weg lopen, maar daar liggen weer andere gevaren op de loer zoals verkeersongelukken en fijnstof. Of kies de middenweg. Brede duin(fiets)paden met bermen op veilige afstand. Kijk hier wel uit voor hardfietsers. Kortom, hardlopen is levensgevaarlijk.

Nog even over de titel van dit artikel. Teek On Me is bovendien een stichting die meer bekendheid wil geven aan de ziekte van Lyme en geld inzamelt voor onderzoek naar deze ziekte en een grotere kans op genezing.

Heat it up

Schermafbeelding 2014-05-15 om 22.09.36

Als vertakkingen van een bliksem. Zo tekenen de loopsporen zich af op de heatmaps van Strava. De wegen en paden kleuren feller naar gelang ze vaker zijn belopen. Uiterst fascinerend om naar te kijken. Het geeft me een beetje hetzelfde gevoel als toen Google Maps net werd geintroduceerd. Waar je ook kijkt heb je wel een hé-gevoel. Zo vallen er direct al allerlei dingen op:

  • Kraantje Lek: een mooi bergje voor heuveltraining, maar de meeste lopers verkiezen het pad er omheen.
  • In onze achtertuin (Nationaal Park Zuid Kennemerland) lopen ze liever op de verharde fietspaden en ook liever de gemarkeerde routes.
  • Op het strand vanaf Parnassia richting de pier van IJmuiden waaieren de sporen mooi uit over het brede strand
  • Middenduin: Weinig mensen lopen over de Zanderij
  • De bolwerken van Haarlem zijn mooi afgetekend
  • De noordpier (IJmuiden) word vaker belopen dan de zuidpier. Hier moeten we snel wat aan doen!
  • Schoteroog: hier wordt opvallend veel hardgelopen (door Stravisten althans)
  • Atletiekbanen zijn goed herkenbaar
  • Maar bar weinig lopers pakken de Velsertunnel, ze pakken liever de sluizen of de pont.
  • In populaire parken zoals Central Park en het Vondelpark lijken grote neonbuizen te liggen.

Je kunt de kaart ook op Cycling zetten (voor de fietsliefhebbers). Als je zelf wilt bijdragen aan deze heatmap, dan kan je de Strava app gebruiken of je GPX-bestanden uploaden naar de Strava website. Strava (Labs) heeft bovendien nog andere leuke experimente functies. Je kunt bijvoorbeeld met Activity Playback zien welke Stravisten er in de buurt waren op het moment dat je zelf aan het lopen/fietsen bent geweest. Ontwikkelaars kunnen zelfs hun eigen app’s maken met behulp van de Strava API. Ze zijn in ieder geval lekker aan het hacken daar voor al dit moois. Ik nodig je uit zelf op onderzoek uit te gaan en opvallende zaken te melden in de reacties.

Schermafbeelding 2014-05-15 om 22.07.35

Op zoek naar hoogtemeters

Met een dosis onzekere vastberadenheid schreef ik mezelf op 6 januari in voor de Trail des Fantomes in augustus. Deze zware trail heeft 50 horizontale en 2,5 verticale kilometers tussen start en finish. Hoe ga ik dat aanpakken qua training? Ik denk veel kilometers maken en vooral veel op- en aflopende kilometers.

Trail+des+Fantomes+19Aug2012+(5)

Nu heb ik gelukkig de duinen dichtbij, maar ik moet flink mijn best doen om genoeg hoogtemeters mee te pakken. Zelf als ik alleen maar rondjes naar de top van de Brederodeberg loop, lopen de hoogtemeters nog niet erg op. Althans, zo lijkt het als ik de GPS-tracks in Strava bekijk. Nu schijnt dat hoogtemeten met GPS niet zo betrouwbaar te zijn. Zo liep ik laatst 18km in de duinen om te proberen daar aardig wat hoogtemeters te maken, maar ik kwam niet verder dan 100m in verticale richting. Klopt volgens mij niet echt want ik heb elke ‘berg’ die ik tegenkwam minstens 2x opgelopen.

7c9e2397-f3eb-4192-b5bc-1735ad37d8d0

Omdat het ’s avonds nog vroeg donker wordt waardoor je de duinen niet in mag, ben ik de omgeving aan het verkennen op ‘bergen’. Het Kopje van Bloemendaal is daarvan de hoogste. Het Kopje van Aerdenhout is wat verder uit de buurt, maar ook een leuk heuveltje. En dan heb je nog Schoteroog, een serie heuvels op een landtong in de Mooie Nel waar windmolens op staan. Schoteroog heb ik laatst in mijn duurloop opgenomen. Daarna liep ik naar NPZK waar ik nog een paar heuveltjes meepakte, waaronder de Brederodeberg. Eenmaal uit de duinen klom ik over een hekje en stond ik in Landgoed Caprera. Foto-CDG6GHA7-DDit is een fijn stukje om wat extra hoogtemeters mee te pakken ware het niet dat dit een van de weinige stukjes bos is waar je met de hond in mag. Dus stikt het hier van de honden. Het viel me ook op dat het hier ontbrak aan hardlopers. En nu weet ik waarom. Veel honden snappen niet dat hardlopers met rust gelaten willen worden. Ze willen spelen of in je benen bijten. Zo kwam er een bloeddorstige hond aangedenderd die het op mij gemunt had. Bijten deed hij niet, maar het beest sloeg me wel de stuipen op het lijf. Toen de hond weer was vertrokken en ik enkele honderden meter verder was, kwam dezelfde hond opeens uit het niets weer tevoorschijn om met dezelfde snelheid en energie weer te verdwijnen. Dat herhaalde zich nog 2 keer tot ik blijkbaar niet meer te vinden was. Vlakbij de uitgang kreeg ik nog achter elk been een keffertje aan. Deze heuvelloper heeft het wel gezien daar.

SONY DSC

En heel dichtbij, zo dichtbij dat ik het bijna over het hoofd zag was ons eigen trappenhuis. Je hoeft er de deur niet eens voor uit. Ik beklom onze 2 trappen naar de zolder 50x, goed voor ongeveer 600 hoogtemeters. Om niet teveel herrie te maken voor de buren had ik mijn schoenen uitgetrokken en om niet uit te glijden ook mijn sokken. Om de tel niet kwijt te raken zette ik elke 2e keer dat ik boven was 2 streepjes op een stukje papier. Omdat ik nooit eerder 100 trappen op liep in 1 keer resulteerde dit in spierpijn in de kuiten de 2 volgende dagen.

Schermafbeelding 2014-03-14 om 22.23.59

Ook erg dichtbij ons huis is een tunneltje onder de Westelijke Randweg. Ook met trappen, maar een stuk minder steil dan de trappen in huis. Hier zal ik ook eens een flink aantal keer achter elkaar doorheen lopen, als er tenminste niet zoveel verkeer is. Ik zit n.l. niet te wachten op extra fijnstof in mijn longen. Uiteindelijk is één van de doelen van de trainingen het bevorderen van de gezondheid.

profil-trail-des-fantomes

Conclusie: Genoeg hellingen in de buurt dus om op te nemen in mijn loopjes. Niet onwaarschijnlijk is dat je me binnenkort wel ergens tegenkomt op een trap of een helling. Of op een vlak stuk tussen 2 hellingen.

Terug- en vooruitblikken

Terugblik 2013:

Ik heb begin van dit jaar mijn trainingen zonder blessures flink uit kunnen bouwen. Dat begon eigenlijk al het jaar ervoor. Ik dacht er verder niet teveel over na. Als het kon, dan deed ik het.

Dus liep ik de Trail by the Sea. Een zware trail over duinen met zeer veel mulle zandpaadjes en stukken strand. En ik liep Scheveningen-Zandvoort, mijn eerste marathon, volledig over het strand. Ik moest er overigens best wat moeite voor doen om deze loopjes te volbrengen. Deze marathon veroorzaakte een hinderlijke heupblessure door het continu scheef lopen op het strand. Het duurde een aantal weken voor ik weer probleemloos kon hardlopen. Ik deed mee aan het NK barefootstyle te Tilburg in het Fivefingersteam en liep een halve marathon.

Daarna had ik geen loopevenementen meer gepland en ging weer verder met blootsvoetse trainingen. Dit veroorzaakte achtereenvolgens bloedblaren, verwondingen en een gekneusde voorvoet. Die bloedblaren en die verwonding waren geen probleem. die voorvoet wel, want die speelt ook nu nog af en toe op, terwijl ik de afgelopen maanden toch rustig aan heb gedaan.

In juni liep ik de Veluwezoom Trail en in oktober de Hoge Veluwe Trail. Door te weinig trainingskilometers waren deze 39 kilometers waarvan de helft door mul zand toch best zwaar te noemen. Verder waren er nog leuke groepsloopjes onder leiding van Paula (VFF), Peter (Trailkoning) en Marion (ChiRunning). De Sinterklaasloop was een leuke afwisseling tussen de zwaardere lopen. Met Paula liep ik de 10K-afstand maar we liepen eigenwijs extra kilometers. Het toetje van het jaar wordt de Utrechtse Heuvelrug Trail op 1e Kerstdag met een groep van 25 mensen onder leiding van Paula.

Vooruitblik 2014:

Na Becoming the Iceman gelezen te hebben weet ik nu hoe het kan dat iemand op blote voeten een lange trail onder winterse omstandigheden kan volbrengen. Dat wordt 1 van mijn doelen voor 2014 (of 2015). Ik weet hoe het moet. Nu nog zelf uitvoeren.

Er zijn ook plannen om zelf het één en ander te organiseren aan blootsvoetse evenementen. Dit wordt waarschijnlijk tijdens een Hiro op Zondag en de Geluksroute Haarlem. In juni volg ik een workshop bij de grondlegger van ChiRunning, Danny Dreyer. Hij organiseert diverse workshops in 2014 in Europa. Deze kans laat ik niet voorbij gaan.

Verder ben ik van plan veel te heuvels te trainen en als het kan ook een paar bergen. Dus de ‘bergen’ die we hier in de duinen hebben zullen wellicht wat lager zijn door de erosie van het belopen van de toppen, hoewel dit door het streven naar het toepassen van de perfecte ChiRunning-techniek dit door het minimum beperkt zal worden.

Dit alles voor het kunnen volbrengen van De Trail des Fantomes, één van de zwaarste trails van België. De bedoeling is dat ik de 50K-afstand doe met 2500 hoogtemeters. En dan, als ik daar goed vanaf kom ben ik meteen klaar voor een tegengestelde tocht. De Tartan 6-uurse. 6 uur rondjes lopen op de atletiekbaan van AV Suomi. Al met al weer een leuk loopjaar in het vooruitzicht.

Ben ik lid?

Net zo lang als dat ik er anderhalf jaar geleden tegenaan zat te hikken om lid te worden van AV Suomi om mee te gaan lopen met de ChiRunning-loopgroep, zo lang duurde het ook om te besluiten om mijn lidmaatschap weer op te zeggen. Omdat de trainingen erg lastig passen in ons hectische, chaotische programma is het momenteel veel handiger om even een rustig moment af te wachten om te gaan lopen. Natuurlijk heeft een baantraining een meerwaarde. Marion stelt altijd een mooi trainingsprogramma samen en we letten tijdens de trainingen op elkaars (ChiRunning) techniek. Bovendien is het leuk om met anderen samen te trainen. Dus, als ik vroeg of laat in rustiger vaarwater terechtkom zal ik mij waarschijnlijk weer melden als lid.

Dus bij deze: AV Suomi en medelopers, bedankt en tot ziens!

Training in NPZK door Trailrunning Nederland

Foto © Chris van Beem - Trailrunning Nederland

De voltallige groep nog
Met ons zeventienen vertrokken wij bij Zwembad de Heerenduinen in IJmuiden en drieënhalf uur later kwamen we terug bij hetzelfde zwembad met ons veertienen. Peter en Sjaak hadden voor Trailrunning Nederland een mooie trainingsroute uitgezet in onze achtertuin. Het tijdstip van 14:30 was voor mij en waarschijnlijk ook voor de anderen wat ongewoon want meestal ben ik op zondagochtend al vroeg de deur uit voor een lange duurloop.

Via mooie paadjes liepen we naar ingang Midden-Herenduin, waar we de duinen niet verlieten maar vlak voor de uitgang afsloegen op een single track langs een slootje. Even later een flinke bult over en richting Duin en Kruidberg. Daar lieten we de duinen even achter ons om één moment stil te staan bij de ruïne van Brederode. Dit was het sightsee-gedeelte voor de non-locals. Toen over de Bergweg (over het ruiterpad, of het al niet zwaar genoeg was) naar ingang Bleek en Berg, de Brederodeberg op via de (killing) zuidkant. Via de (blauwe) trappen weer naar beneden richting Het Verbrande Vlak oftewel Klein Kenia oftewel Het Grote Vlak (officieel).

De Hazenberg op
Deze prachtige open vallei (zie bovenste foto) is in deze vorm ontstaan door een brand in 1996. Door de vele grote en kleine grazers blijft dit gebied zijn open karakter behouden. Via de Oosterplas richting het Vogelmeer en over de Hazenberg. De ‘echte’ trailrunners daalden hier als bezetenen af.

Even later pauze bij Parnassia. Het was net iets te fris om buiten te zitten. Na een klein kwartier renden we over het strand naar opgang Duin en Kruidberg. Wij verkozen de mooie singletrack boven dat vreselijke betonnen fietspad. Dit was overigens best zwaar met al 20 kilometer in de benen. We liepen een zandvlakte over en snelden over nog meer prachtige trails. Zo mooi dat ik toch maar wat vaker in dit deel van de duinen zal gaan trainen. We passeerden nog wat bunkers en respectievelijke de kleine en de grote ingang aan de Heerenduinweg.

Eindelijk een stukje vlak
Nog even een stukje langs deze weg alvorens we weer op de parkeerplaats van het zwembad stonden.

Tijd voor een eindfoto en Chris had nog cola en tuc voor ons achterin zijn auto. Daarna lekker rustig uitgefietst naar huis. Weer eens wat anders dan trainen in je eentje. Tot het eind toe tempo houden, ook bergop. Dat doe ik doorgaans niet als ik alleen loop. Bovendien was het erg leuk om te lopen met zo’n grote groep mensen die net zo (zo niet nog meer) bevlogen zijn als ik met deze hobby: Mountainbiken zonder fiets, zoals een collega het laatst omschreef.

Bekijk meer foto’s en/of lees hier het verslag van Chris.

Roodgroene herfst

Shit! Ik lag op het grond. Enkele minuten daarvoor was ik van huis vertrokken om wat kilometers door de duinen te maken. Mijn linkervoet bleef haken aan een kleine oneffenheid in het oppervlak van het fietspad dat ik overstak. Mijn beide voeten bevonden zich reeds ver achter mijn zwaartepunt waardoor elke poging een val te voorkomen bij voorbaat al zinloos was. Blijkbaar klopte dat want de reflexen maakten ook totaal geen aanstalten daartoe. Ook ben ik niet bekwaam in valtechnieken, dus ik kon ook niet besluiten een mooie koprol te maken. Ondertussen raakte mijn linkerknie de grond, gevolgd door de rechterknie. Even later volgden mijn rechterelleboog, linkerelleboog, linkerschouder en als laatste mijn rechterhand. De volgorde kan iets anders geweest zijn, maar op alle genoemde ledematen getuigen, al dan niet bloedende, rode schaafwondjes.

Toen ik nergens bot uit zag steken en een poging tot opstaan succesvol bleek, vervolgde ik mijn weg. Onderweg naar de duinen was ik getuige van een door de wind aangericht slagveld. Ik bevond mij in een groen herfstlandschap en moest hier en daar om of over grote afgewaaide takken heen lopen of springen.

Ik bereikte de duinen en was de schaafwond op mijn hand schoon bij het waterfonteintje. Toen ik weer verder liep nam ik pijn waar in mijn rechterknie. Niet verstandig om veel kilometers te maken dus. Ik besloot de groene route van 6 kilometer te doen o.a. over de Starreberg en de Brederodeberg.

Ik verwachte niet mijn voeten lang droog te houden na al die stortbuien. Maar de zon scheen en geen pad op de route was vlak, dus al het water was er al afgestroomd. Na het beklimmen van een heuvel strekte zich de grote vallei van Klein Kenia voor mij uit met daarachter heuvel waar het zwart zag van de witte (en ook een paar zwarte) schapen. Een paar stappen verder schrokken 3 schapen op van mij. Liepen al die schapen los? Ongebruikelijk. Weer een paar stappen verder liepen er weer 4 van die wollige dieren los. Deze waren minder bang. Toen ik op mijn hurken ging zitten kwam er één naar mij toe en liet zich aaien. Ik vervolgde mijn weg en zag dat de rest van de schapen achter een schrikdraadhek stonden. De loslopende exemplaren waren blijkbaar ontsnapt.

Even later bereikte ik de flanken van de Brederodeberg. Via drooggevallen riviertjes bereikte ik de top en ging ik langs andere droge beekjes die voorheen paden waren weer naar beneden. Het leek erop dat het noodweer de Brederoodsche Beeck tijdelijk in ere had hersteld.

Eenmaal weer beneden versperde een omgevallen boom mij de weg. Ik moest mij een weg banen door de boomkruin om mijn weg te kunnen vervolgen. Omgevallen bomen laten ze in de regel liggen en het pad gaat er vervolgens omheen. Hier kon dat niet dus zullen ze wel een stukje van de boom wegzagen om het bestaande pad weer te kunnen gebruiken.

Op de terugweg passeerde ik de vallocatie waar ik huid doneerde aan de grond. Hier waren geen sporen meer te zien. Ook zag ik geen oneffenheid waar ik over gestruikeld moet zijn. Was het wel gebeurd? Getuige de pijn en de schaafwondjes wel. Als je loopt voel je dat je leeft. Als je valt en weer opstaat voel je ook dat je leeft. Logisch, want lopen, vallen en opstaan horen als geen ander bij het leven, maar persoonlijk val ik toch liever op verende bosgrond dan op asfalt.