Training op een mooie zaterdagmiddag

Ook al loop je altijd dezelfde route op het zelfde tijdstip, het is nooit helemaal hetzelfde. Het weer, het seizoen, dieren in de omgeving, andere weg- of trailgebruikers, net even een pijntje hier of daar, fitheid, het type schoenen en kleding, het zorgt altijd weer voor een unieke training.

Nog winter, maar meteorologisch gezien al lente

Een training wordt nog diverser als je een andere route en een ander tijdstip neemt. Zo startte ik gisteren mijn training op zaterdagmiddag om kwart voor drie in Nationaal Park Zuid Kennemerland. Met zo’n hoge temperatuur (±13º) had ik nog niet gelopen dit jaar. Dresscode: t-shirt en korte broek. Op zo’n mooie zaterdagmiddag zijn er meer wandelaars dan hardlopers op zondagochtend rond een uur of tien.

Er zijn delen in de duinen waar ik nog niet blind de weg weet. Ik loop de laatste tijd wat vaker in het zuidoostelijke deel. Daar is een aantal mooie paadjes. Ze lijken erg op elkaar. Gisteren kreeg ik de deelkaart weer wat beter in mijn hoofd.

Daarna over de Konijnenberg, langs Lichtbakkeet en de Hazenberg en een stukje over het strand. Naast vele wandelaars waren daar ook de eerste neergestreken zonaanbidders te vinden. Bij uitspanning Parnassia liep i

Prachtdier

k het strand op om er 600 meter verder bij duininham Kattendel weer af te gaan. Ik stak het duin over waar een fietspad onder moet liggen. Een stukje verder hoorde ik plotseling een koor van lichte machines dichterbij komen. Een horde solexers kwam aangereden over de Waterleiding weg en sloeg af naar de Ezelweg.

Onderweg moest ik een hoop wandelaars inhalen. Zoals je een elektrische auto niet hoort aankomen als deze stapvoets rijdt, hoor je mij ook niet altijd aankomen. Dat zorgt ervoor dat de wandelaars schikken als ze plotseling ingehaald worden. Ik kan natuurlijk mijn fluitje gebruiken als ik mijn racevest aanheb. En volgens mij zijn er ook handbellen verkrijgbaar. Geen overbodige luxe op zo’n mooie drukke middag.

Mag dat?

Mijn weg ging verder via de rode route richting ingang Bleek en Berg. Ik had ruim 13 kilometer gelopen. Daar stond mijn fiets al kwispelstaartend op mij te wachten.

 

UHT solo

Vandaag ging mijn wekker om 4:15. Nadat ik hem stil had gekregen, stapte ik maar meteen uit bed. De avond ervoor had ik vrijwel alles klaargelegd om snel te kunnen vertrekken. Evengoed duurde dat snel nog een half uur. Na een uurtje in de auto reed ik door Driebergen, heel mooi, maar geen station te bekennen. Ik reed terug, richting Zeist en vond daar het station waar ik moest zijn.

Utrechtse Heuvelrug Trail ongeveer zoals ik die vandaag gelopen moet hebben

Mijn plan was om hier de eerste trein van vandaag (6:06) te pakken. Thuis had ik nog even Buienradar gechecked en het voorspelde regenfront was een uur eerder dan gisteravond werd beloofd. Ik wijzigde mijn plan om van Rhenen naar Driebergen te lopen. Ik ging nu eerst lopen en dan met de trein terug. Dan kon ik minstens een half uur langer droog lopen. Minstens, omdat de regen dezelfde kant op ging als ik. Inhalen duurt langer dan tegenkomen in tegemoetkomende richting.

Een nadeel van het gewijzigde plan was dat ik het eerste stukje in het donker liep. Ik wilde vanmorgen nog een hoofdlamp meenemen, maar er waren geen nieuwe batterijen in voorraad. Maar, met een beetje moeite lukt het best goed in het donker. Ik had de routekaart op mijn telefoon gezet als JPEG. Het ging geheel GPS-loos, dus het navigeren ging niet vanzelf. Als je een gebied niet goed kent lijken alle bospaadjes op elkaar. Vooral in het donker.

Het werd licht en het was nog steeds droog. Het bos voor mij werd voorzien van een roodgloeiende achtergrond. Helaas werd deze achtergrond al snel vervangen door een grijs exemplaar. Grijs, maar gelukkig nog droog.

Toen ik 14 kilometer had gelopen, ter hoogte van de Leersumsche Plassen, voelde ik de eerste spetters en trok mijn regenjack aan. Toen ik zonder bril beter zag dan met bril voorzien van druppels, zette ik deze af. Het navigeren met de kaart op de telefoon ging steeds lastiger. Met druppels op het scherm en natte vingers wordt de werking van het touch-screen erg onvoorspelbaar.

Uilentoren in Leersum, nu voorzien van mijn handschoenen – Foto: HenkvD – Wikimedia Commons

Uiteindelijk resulteerde dit, in combinatie met het verkeerd interpreteren van de kaart, in verdwalen. Ik kwam bij een oud torentje, waarvan ik nu weet dat het de Uilentoren is. Daar kon ik even droog staan om goed op de kaart te kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik een straatnaambordje. Daar liep ik even snel heen en zag dat het niet de Scherpenzeelse weg was die het zou moeten zijn. Ik vroeg de weg naar die weg en die was vlakbij. Maar, daar aangekomen was het nog niet duidelijk. Ik zag in de verte winkels en liep daarheen. Dat was het centrum van Leersum. Ik besloot vanaf hier langs de weg naar Amerongen te lopen. Om er zeker van te zijn of ik de juiste richting koos vroeg ik of Amerongen die kant op was. De oude man die ik had aangesproken bevestigde dit en voegde er aan toe dat hij niet met me mee ging.

Ik besefte dat ik mijn handschoenen had laten liggen in het torentje. Geen denken aan om terug te gaan. Dan nog liever koude handen.

Achtsprong de Eenzame Eik op de Amerongse berg tijdens een regenachtige dag

In Amerongen kocht ik een kaascroissant en at deze op voor hij doorweekt was. Het lukte me om vanuit hier weer op de route te geraken. Nog geen kwartier later stond ik op de Amerongse berg.

Het stopte met zachtjes regenen. Nu kwam de nattigheid zowel van boven als van onderen. De ondergrond, die hier en daar al flink zompig was, veranderde in water- en modderpartijen. Het duurde niet lang of mijn voeten waren nat en mijn schoenen onherkenbaar.

Desondanks kreeg ik geen koude handen. Het navigeren met de kaart op mijn telefoon was nu nog moeilijker geworden want ik kon mijn handen en mijn telefoon nauwelijks meer afdrogen aan mijn natte kleding en drooghouden van het scherm was een onmogelijke opgave.

Het lukte verder, met een beetje geluk, om op de route te blijven. Gelukkig had ik wat herkenningspunten van de vorige keren dat ik hier liep. Uiteindelijk kwam ik aan in Rhenen. Bij het station stond de trein gelukkig al klaar. Als ik hier te lang zou moeten wachten zou ik teveel afkoelen. In de trein was het 22 graden. Het duurde al met al toch nog 40 minuten voor ik aankwam op station Driebergen-Zeist. Tijdens de laatste minuten in de trein begon ik te rillen. Daarna snel de auto in, droge kleren aan en de kachel op de hoogste stand en rijden naar huis.

Door het verkeerd lopen heb ik meer dan 33 kilometer afgelegd in plaats van 31. Ik deed er ruim 4 uur over.

Al met al een goede training met weersomstandigheden die ik tijdens een loopevenement ook kan hebben. Een les is dat volgende keer beter met GPS kan navigeren. Mijn Garmin horloge doet het vast nog wel. Mijn telefoon en GPS is geen goede combinatie. Misschien is een handheld GPS-apparaat, of zoals we het thuis noemen: bostomtom, een goed bruikbare oplossing voor mij.

ATB parcours Zandvoort en wisenten

Vandaag was ik op pad met Ruud en Ron (die ik nog niet kende). Ron had een route gepland van 40+ km vanaf het wildrooster (NPZK ingang Heerenduinen) naar het ATB-parcours en weer terug. Ik had niet zo’n trek in die afstand, dus sprak ik af dat ik bij Parnassia zou aansluiten.

15241178_10211169629224648_4240782215633943900_n
Circuit op de achtergrond

Op de fiets richting Parnassia zag ik dat ik ruim in mijn tijd zat. Ik parkeerde mijn fiets bij Koekoeksbos en liep richting de zee. Onderweg bleek dat ik mij nog moest haasten om op tijd te komen. Dat lukte gelukkig precies. Op dat tijdstip vertrok daar toevallig ook een beginnende trailgroep. Het was warmer dan ik dacht. Een t-shirt was voldoende. Wij liepen het strand op richting Zandvoort. Druk in gesprek liepen we bijna de plek voorbij waar we omhoog, de boulevard op moesten.

Even later bevonden we ons op het mountainbikeparcours. Ik liep er al eens eerder op een woensdagochtend. Toen was het rustig. Vandaag niet. Elk ogenblik moest je op de hoede zijn voor achteropkomende fietsers. Toch niet zo’n goed idee op zondagochtend. Verder is het lopen van dit parcours op zich al een complete en afmattende training. Bij ons was het slechts een onderdeel.

15271843_10211169642424978_4634564943661046234_o
Wisenten in de verte

Met de sprankeling uit de benen gelopen, liepen we een stukje door Zandvoort naar het Kraansvlak. We betraden het Wisentenpad door via een trappetje over het hek te klimmen. Ik heb al een paar keer over dit pad gelopen en nooit een Wisent gezien. Maar vandaag hadden we geluk en zagen er drie.

We verlieten het Kraansvlak op de Zeeweg. Aan de overkant glipten we de verlaten camping De Lakens in. Hier is het altijd zoeken naar de doorgang naar de officiële paden van het duingebied. Na wat zoeken zagen we een klaphek. Dit was afgesloten, dus we moesten er overheen klimmen. Dit was niet het pad dat we zochten. Dit was een verwilderde single-track en kwam uit bij het Spartelmeer. Via talloze duindoorns bereikten we de begaanbare paden.

Over de duintoppen langs het Spartelmeer

Via de zuidkant liepen we om het Vogelmeer en via het Spinnenkoppenpad kwamen we bij Koekoeksbos. Ruud en Ron moesten nog helemaal teruglopen naar het wildrooster en ik was blij dat ik op mijn fiets kon stappen. Voor mij was bijna 30 km vandaag meer dan genoeg. Mijn langste afstand sinds de Trail des Fantomes.

 

Trainen voor het BF-klassement van Scheveningen-Zandvoort

Trainen voor een strandmarathon op blote voeten, hoe pak je dat aan? Er zijn talloze schema’s te vinden om je voor te bereiden op een marathon, maar niet voor een strandmarathon en al helemaal niet voor één zonder schoenen. Maar ik ben niet van de schema’s, dus dat komt goed uit. Ik doe eigenlijk maar wat met een beetje het idee van die schema’s in mijn hoofd. Ik hoef qua tijd er ook niet het uiterste uit te halen.

Trainen voor een voorjaarsmarathon betekent ook veel trainen in het donker als je doordeweeks full time werkt. In het donker lopen trok mij niet zo dus heb ik de laatste weken elke woensdag een paar uur eerder vrij genomen om mijn ongeschoeide onderstel nog wat extra te laten wennen op het strand.

Voeten van Ruud en van mij tijdens een training op woensdagmiddag
Voeten van Ruud (onder) en van mij (boven) tijdens een training op woensdagmiddag

Wat de blote voeten betreft is deze winter qua weersomstandigheden een kadootje, maar de trainingen zelf niet. Althans voor mij niet, want ik ben geen doorgewinterde hardcore barefoot extremist. De Scheveningen-Zandvoortmarathon is voor zover ik weet de enige marathon met een blotevoetenklassement en de vorige keer dat ik deze liep was ik al van plan deze blootsvoets te doen, maar vanwege de toch wel frisse winter, stond ik uiteindelijk toch met schoenen aan aan de start. Dat kan dit jaar ook gebeuren, want het moet niet al te koud zijn. Als de gevoelstemperatuur 5 graden of warmer is, dan zou het voor mij mogelijk moeten zijn.

Afgelopen woensdag was het weer tijd om erop uit te gaan. Het was flink koud, slechts enkele graden boven 0 en ik dacht dat het beter was om niet de hele training op het strand te doen maar om deels wat meer beschut in de duinen te lopen. Bovendien vind ik rennen door het duingebied veel leuker dan het monotone lopen met het monotone beeld op je netvlies. De zon scheen gelukkig. Die nacht had het gevroren en daar waar de zon niet had geschenen waren de paadjes nog wit en hard bevroren. Dankzij de afwisseling tussen bevroren en door zon verwarmde ondergronden kon ik 17km afleggen zonder mijn voeten te beschadigen. Dit mede dankzij een flink aantal eerdere trainingen waarbij koude voeten een rol speelden. Ik had mijn teenschoenen mee voor de zekerheid en onderweg kan je de kleur van je tenen goed in de gaten houden. Als de roze kleur wegtrekt is het niet goed. Het aparte is dat dit soms bij 1 of meer tenen eerder gebeurd dan bij de rest. Als dat gebeurt had je eigenlijk al eerder je schoenen aangetrokken moeten hebben.

Ik kwam loopvrienden tegen bij de Oosterplas.
Ik kwam loopvrienden tegen bij de Oosterplas

Het lijkt erop dat mijn voeten redelijk aan het wennen zijn aan urenlange blootstelling aan kou en allerlei soorten ondergrond. Het schijnt dat onder deze omstandigheden het onderhuids vetweefsel en de haarvaten toenemen en de gevoeligheid van de zenuwen in de voetzool normaliseert. Dat betekent dat je niet meer au! roept (of denkt) bij elk kiezelsteentje waar je overheen loopt.

Met nu nog precies 3 weken te gaan lijkt het er op dat een marathon op blote voeten binnen hand… eh… voetbereik komt. De weersvooruitzichten zijn redelijk: een max. temperatuur van 9 graden, windkracht 5 uit het westen en buien, bewolking en zon wisselen elkaar af.

 

Staan en lopen

Sinds enkele weken beschik ik over een werkplek met een elektrisch in hoogte verstelbaar bureau. Ik kan dus op elk moment besluiten zittend, dan wel staand te werken. Dit in het kader van ‘zitten is het nieuwe roken’ en ‘zitten is dodelijk’.

CPIHWgEUcAAoM5MIn korte tijd merkte ik dat ik het al best lang kon volhouden om staand te werken. Maar na een paar weken lukte dat ineens niet meer. Ik denk weer een typisch geval van te-snel-te-veel. Ook merkte ik veranderingen in het hardlopen. Ik trainde minder en toch kreeg ik last van pijn in mijn rechterheup, -been en -voet na een grotendeels blootsvoets duurloopje van ongeveer 20 kilometer. Enkele dagen later kreeg ik de kans kreeg om een startnummer voor de Dam tot Damloop over te nemen en ik ging nog even een testloopje doen van minder dan 3 km. Weer pijn.

Ik besloot de volgende dag weer gewoon ouderwets zittend te gaan werken. En nu? Nu, lijkt de pijn grotendeels verdwenen. Dus waarschijnlijk is er een verband. Door teveel gestaan te hebben raakte mijn onderstel overbelast. Ik denk dat ik het morgen nog wel zal merken tijdens de DtD.

Een halve door Amsterdam – Blootsvoets

De spanning liep op naarmate de dag van de gezamenlijke training van 21 km voor de Crazy Barefoot Marathon dichterbij kwam. Ik begeef mij nog niet zo lang blootsvoets op verharde ondergrond. Voorgaande jaren voornamelijk alleen in de duinen en op het strand. Gedurende de training op stoepen, straten en fietspaden ging er een wereld voor mij open. Een wereld die ik nog niet kende, n.l. die onder mijn voeten. Daar weet je helemaal niets van als je schoenen draagt. Bekende wegen waar je al heel vaak gelopen hebt zijn ineens venijnig of juist heel aangenaam om op te lopen. Er is een dimensie bijgekomen. De ondergrond bepaald voor een flink deel je actieradius. Tenminste bij mij, als relatief beginnend barrevoetse hardloper.

Na mijn eerste blootsvoetse 10 km op verharde ondergrond heb ik nog een aantal keer afstanden tot en met 10 km gelopen. Niet 1 keer daarboven. De tijd tot de training van 21 km was te kort om het risico te nemen om (bloed)blaren op te lopen. Een van de laatste loopjes op voornamelijk fietspadasfalt met een grillige structuur gaf me het vertrouwen dat een halve marathon geen kansloze onderneming was.

11281914_10207047281049847_215070353_nMet ongunstige weersvoorspellingen brak de betreffende dag aan. Regen, onweer. Ojee… De voeten worden dan week en extra kwetsbaar. Nooit eerder had ik met blote voeten (een significante afstand) op een natte straat gelopen. Ik maakte me wat zorgen en werd gelukkig gerustgesteld door deze forumdraad. Ik fietste naar station Bloemendaal om daar op de trein te stappen. Op Amsterdam CS nog een overstap naar station Muiderpoort. Van daaruit was het nog ruim 10 minuten lopen naar het huis van Ruth (o.a. Feetback, Barefootevenement en de Crazy Barefoot Marathon), van waaruit we, na een kop koffie en chocoladekokosballetjes, met 8 heren en 1 dame een lichte regenbui inliepen. De straat was kletsnat, maar voelde niet onaangenaam.

11536467_1061726003857476_6074005552885299651_oEerst richting het IJ. Het vertrek van de pont was bijzonder goed getimed. We waren nog geen 10 seconden aan boord eer we van wal staken.  Het werd droog en we liepen een stukje door Amsterdam Noord.  Ruth gidste de groep over het parcours, compleet met informatie over architectuur en bezienswaardigheden. We namen de pont en belandden in de drukte achter het Centraal Station. Vincent droeg een supermanshirt. Enkele keren viel zijn shirt meer op dan 9 paar blote voeten. Maar vaker nog sprongen de voeten wel in het oog en waren de opmerkingen niet van de lucht. Veel opmerkingen over glas: ‘Fijn! Met al dat glas!’.

11647372_10207047283289903_5607316_nEven later hadden we weer alle ruimte en liepen we richting het Westerpark. De zon ging schijnen. Na een sanitaire stop in een gratis openbaar toiletgebouw baadden we pootje in een ondiepe langgerekte waterbak en liepen een stuk over gras. Wel even prettig aan de voeten. Vervolgens richting het centrum. Hoe ze het deden weet ik niet maar enkelen van ons kregen regelmatig de toekijkende toeristen aan het klappen en aan het juichen. In het centrum liggen voornamelijk gladde klinkers, alleen liggen ze niet overal gelijk. Op de meeste plaatsen waren de stoepen het gladst, maar toch nog zo ongelijk dat het niet prettig aanvoelde (na al weer flink wat kilometers). De fijne brede gladde trottoirbanden boden uitkomst en voelden aan alsof er fluweel lag.

10511335_887838201283630_8974989031086846993_nNa een fotomoment op de Dam, weer richting het IJ lopend, klommen Ruth en Ruud op de constructie van een brug om er aan de andere kant achter te komen dat ze er daar niet af konden vanwege punten die erop waren gemaakt om mensen ervan te weerhouden erop te klimmen. Bij het IJ was een brug van houten planken met tussen elke plank een uitstekende (klemtoon op uit) strook ijzer. Wel fijn om overheen te lopen met schoenen als het glad is, maar niet met blote voeten. Voorzichtig wandelend ging het echter probleemloos en we vervolgden onze weg richting molen De Gooyer met tussendoor nog een verademend stukje gras.

1508656_887838167950300_2255276740917688925_nHet was vlak voor we bij die molen waren, na ongeveer 21 km, dat we een straat inliepen met nare stekelige klinkers. Er was geen uitwijkmogelijkheid naar iets gladders. Ik vond het mooi geweest en trok mijn FiveFingers aan die ik voor zekerheid had meegenomen. Rob kreeg op datzelfde moment flink last van zijn rug en moest even heel rustig aan doen. De laatste 2 km liepen we samen richting de finish waar 2 gezonde en bovendien heerlijke taarten wachtten om door ons verorberd te worden. Ik lag even in de zon op het balkon mijn voeten omhoog. Op 2 tenen waren kleine bloedblaren aan het ontstaan.

Mijn voorzichtige conclusie op dit moment is dat voor mij een hele marathon op blote voeten niet haalbaar is. In ieder geval niet over ruim 2 maanden. Denk ik. Een mogelijkheid is dat ik in estafettevorm (fiets + lopen) meedoe. Het was een bijzondere ervaring in het gezelschap van bijzondere mensen die ik niet graag had willen missen. En ik moet niet vergeten dat een halve marathon blootsvoets ook al een mijlpaal is.

Op weg naar tweeënveertig barrevoetse kilometers

Bij veel mensen zit een steekje los. Een aantal mensen daarvan zijn prettig gestoord. Nu hebben twee van die gekken het plan opgevat om met een groepje ander gekken een marathon zonder schoenen dwars door onze hoofdstad te lopen. En ik was één van die gekken die me opgaf voor de (eerste) Crazy Barefoot Marathon.

IMG_20150526_213144
Mijn ongeschonden voeten na de 10 kilometer

Begin april van dit jaar liep ik de Lions Heuvelloop. Ik had vanaf het begin van het jaar slechts een paar keer een serieus stuk ongeschoeid gelopen, dus ik werd mijn mijn neus op de feiten gedrukt toen ik met een paar bloedblaren thuiskwam van de 15 kilometers zonder schoenen. Ik had het al eerder meegemaakt bij de Heemstedeloop. Bloedblaren. Je voelt ze niet aankomen, althans ik heb nog niet ontdekt waaraan je dat precies kunt voelen, en als ze er zijn, doen ze minder pijn dan gewone blaren (met blaarvocht). Bloedblaren liggen dieper in de huid en genezen ook langzamer. Normale blaren zijn na enkele dagen weg. Bloedblaren kunnen weken blijven zitten alvorens de huid losgaat. En gaat die huid los, dan is de onderliggende huid nog teer en gevoelig. Dus ze moeten voorkomen worden.

Na de Lions Heuvelloop, waarbij ik mijn voeten had overschat, ging ik het anders aanpakken. In plaats van af en toe een groot stuk blootsvoets besloot ik meerdere keren per week een klein stukje blootsvoets te lopen. Eerst hoofdzakelijk op onverharde ondergrond, later afwisselend op verharde en onverharde ondergrond en vervolgens helemaal op verharde ondergrond. En de afstanden werden langer. Totdat ik gisteren de mijlpaal bereikte van 10 blaarloze kilometers op verharde ondergrond.

Waar je je niet mee bezig houdt met (dikke) schoenen, maar zonder dus wel is dus de grond waar je op loopt. Of het nu asfalt, betontegels of klinkers zijn, alle drie heb je ze in diverse structuren van glad tot ruw. Op gladde stenen hebben je voeten het minder zwaar te verduren dan op ruwe stenen. Soms liggen er steentjes bovenop, als je bijvoorbeeld een oprit met grind passeert of als de  weg net bestraat is en er van die hele fijne steentjes op liggen om de voegen te vullen. Ruw is onaangenaam, maar ook weer niet, want je weet dat je voetzolen er sterker van worden en hoe vaker je erop loopt, hoe meer je het gevoel accepteert. Als je schoenen draagt willen je voeten (of liever gezegd je hersenen) dolgraag weten wat er zich onder afspeelt. De zenuwen worden supergevoelig voor elke minuscule prikkel die door de schoenzool heen komt. Trek dan die schoenen eens uit. Dan gaat opeens het gevoelsvolume van 1 naar 10. Ik probeer nu dat volume naar 3 of 4 te krijgen, met als resultaat:

Na zo’n blootsvoetse gewenningsperiode voel je dus weinig meer van de ondergrond als je opeens weer wel schoenen aan hebt. Met Fivefingers is het gevoel gedempt. Met dikkere zolen is het gevoel vrijwel afwezig. Al die lopers op dikke schoenen zijn een soort prinsessen op  de erwt. Zij voelen met hun hypergevoelige zenuwen nog wel de oneffenheden onder hun voeten.

bikila_02
Abebe Bikila, 1932 – 1973

Tien kilometer is niet niks, maar het zijn nog lang geen tweeënveertig kilometers. Ik heb nog een weg te gaan. Afgelopen zondag hebben 7 barrevoeters net iets meer dan de helft van het marathonparcours getest en hebben dit doorstaan. Op 21 juni is de volgende test. Ook weer een halve, waaraan ook ik zal meedoen omdat ik er tegen die tijd klaar voor denk te zijn. En daarna… ik kan me eigenlijk nog niet voorstellen dat ik er ooit toe in staat zou kunnen zijn. In de voetsporen van Bikila.

Rondje zwemles Selena

Altijd handig. Het trainen combineren met iets anders zodat er geen kostbare tijd verloren gaat. Zo ook deze woensdag. Selena moest weer eens naar zwemles en dan gebruik ik de tijd tussen brengen en halen om een stukje te lopen in de omgeving.

Vorig jaar liep ik dan een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude, maar dat ging vervelen en bovendien liep ik een aardig stuk lang de snelweg wat niet bevorderlijk is voor de gezondheid. Dus tegenwoordig loop ik naar duiningang Duin en Kruidberg, loop daar een rondje en vervolgens weer terug naar het zwembad (Ben Rietdijk, Velserbroek).

Het duurde even voor ik een geschikt rondje had. Een paar keer had ik de tijd/afstand iets verkeerd ingeschat en kwam ik te laat terug bij het zwembad. Het hier afgebeeld rondje is kort genoeg om zelfs met rustig lopen nog ruim op tijd terug te zijn.

Nu ik mijn blote voeten enigszins serieus aan het trainen ben loop ik dit rondje ook deels blootsvoets. Omdat ik rustig opbouw vergroot ik het deel blootsvoets steeds een klein stukje. Deze keer was het 3km waarvan ongeveer de helft onverhard door de duinen.

De ene onverharde ondergrond is de andere niet en met verharde ondergronden idem dito. Zo is een aarden bospad zonder obstakels de fijnste ondergrond om op te lopen. Maar, naar gelang de hoeveelheid stenen, steentjes, takjes en wortels verandert ook het loopcomfort.

Hoe meer ik blootsvoets train, hoe beter ik op spartaanse ondergronden loop, althans, dat is het idee. In de praktijk merk ik hier nog niet heel veel van. Misschien wordt de huid onder de voeten wel sterker en minder blaargevoelig, de zenuwen vinden het nog maar niks en geven veelvuldig aan de bovenkamer door dat ik moet stoppen met dat gedoe. Als ik stop en mijn voeten inspecteer is er gelukkig niets aan de hand, maar ik neem mij voor om tijdens iets langere ongeschoeide trainingen mijn voeten minstens 1 keer per half uur visueel te inspecteren. Want, een bloedblaar voel ik niet altijd aankomen. Een inspectie is niet altijd eenvoudig omdat de voetzool langzaam verdwijnt onder een zwart laagje vuil. Dan zie je de eventuele beschadigingen niet, maar een combinatie van kijken, voelen en een rustige opbouw is volgens mij de beste manier om een gestage duurzame aanpassing van de voet te bewerkstelligen, waarbij ik hoop op een sterkere voetzool in de vorm van een sterkere huid, dikkere vetkussentjes, sterkere spieren en pezen, meer haarvaten en sterkere botjes. Voeten die in staat zullen zijn zonder schoenen een persoon 42 kilometer mee te voeren over een verharde ondergrond.

Rondje Velserbroek Spaarnwoude

Schermafbeelding 2014-12-21 om 11.10.13Tijdens de zwemles van Selena heb ik een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude gelopen.

Het bijzondere van dit loopje vond ik wel dat ik na afloop een filmpje bekeek van de Kilimanjaro expeditie van Wim Hof en ze zag trainen op en om het kunstobject, de trap met de betonnen schijven en de rotsblokken, precies die trap en de rotsblokken waren ook onderdeel van deze training.

De Kilimanjarobeklimmers

maandoordebomen
Makkers staakt uw wild geraas

Het was nog donker toen ik vanmorgen de deur uit liep. Het vroor bovendien, te zien aan de geparkeerde auto’s. Toen ik bij de duinen aankwam werd het al iets lichter. Ik spotte een andere loper met een koplamp, maar ik vond het inmiddels licht genoeg om de hoofdlamp in mijn rugzak op te bergen. De duinen waren wit van de rijp en de maan scheen helder door de bomen.

kaalslag
Het kaalslagveld

Er word al weer een tijdje hard gewerkt in de duinen, met groot materieel. Waar dit voor nodig is mag Joost weten. In ieder geval hadden ze kans gezien om rijk begroeide vlaktes en hellingen af te graven. Hele ecosystemen verandert in stukjes woestijn. Blijkbaar een grote hobby van iemand die hier over het duinbeheer gaat. Wat is er mis met de duinen als je dit soort dingen niet doet?

zonkomtop
Fotogeniek moment

De zon kwam op en even later liep ik door de, eveneens door mensen bedachte, grote inham in het zeewerend duin het strand op. Slechts een paar honderd meter zuidwaards ging ik het strand weer af bij Parnassia. Daar liepen 3 hoffers (geïnspireerd door Wim Hof). De heren wandelden met stokken in korte broek en ontblote bovenlijven het strand op, en dat terwijl het net boven het vriespunt was. Toevallig zag ik op de Facebookpagina van Kilimanjaro Expeditie 2015 foto’s van deze 3 heren.

Deze foto vond ik toevallig.

Ik liep over de Hazenberg en de Starreberg richting ingang Bleek en Berg. Terwijl het nationale park zijn hard­lopers­ver­za­di­gings­punt begon te bereiken, stapte ik thuis moe maar voldaan op de deurmat. Ik had zo’n 19 km aan zichtbare en onzichtbare noppige voetsporen gemaakt.