Iemand meldde in de Trailrunners appgroep van onze loopgroep dat hij zich had ingeschreven voor de Fiemme Ultra Sky, een heftige ultratrail in de Dolomieten. Ik ging even kijken op de site en kreeg kriebels om mij in te schrijven, dus dat deed ik. Nog één leuk trailavontuur voor dit jaar, om het af te leren.
Mijn loopgroepgenoot had zich ingeschreven voor de Sky Extreme, 120 km en 7.578 hoogtemeters en ik koos de Sky Marathon, 52 km en 3.120 hoogtemeters. Tom had wel zwaardere trails gelopen en voor mij was deze keuze evengoed een pittige uitdaging. Deze races kennen geen strakke tijdslimieten. De 120 km mag 36 uur duren en de 52 km 15 uur. Wat een luxe.
We besloten een accommodatie te delen. Hij zou wat eerder die kant op gaan om te acclimatiseren aan de hoogte. Verder moest ik nog een hoop dingen regelen in korte tijd. De reis en een medisch certificaat. Het was 2 weken voor de wedstrijd. Gelukkig kon ik bij de tweede sportarts op tijd een keuring inplannen. Ik boekte een nachttrein van Amsterdam naar Innsbruck.
Een paar dagen vóór de sportkeuring had ik een afspraak voor mijn eerste bloeddonatie bij Sanquin. Ik mocht daar geen bloed geven omdat mijn hartslag onregelmatig bleek en dit eerst verder onderzocht moest worden. Bij de sportkeuring werd een hartfilmpje gemaakt en daar werd de onregelmatige hartslag helaas ook geconstateerd. In plaats van een medisch certificaat kreeg ik een afspraak bij de cardioloog.
Dit waren wellicht twee waarschuwingen van de kosmos om deze wedstrijd niet te lopen. Tegen beter weten in probeerde ik nog snel een afspraak te regelen met een cardioloog met de hoop dat het certificaat toch nog geregeld zou kunnen worden. Dit lukte niet en ik legde me erbij neer. Omdat de reis en de accommodatie al geregeld waren besloot ik het parcours dan maar op eigen gelegenheid af te leggen, op een verantwoord tempo: wandelen dus.
Ik vroeg nog aan de organisatie of ik als niet-deelnemer toch gebruik kon maken van de verzorgingsposten, aangezien ik er wel voor betaald had. Dat was niet mogelijk. Ik kon ook, zo vlak voor de wedstrijd, geen geld meer terugkrijgen of mijn startnummer op volgend jaar zetten. Helaas, dat kon ook niet.
Donderdagavond stapte ik in de NightJet naar Innsbruck. Ik had daar een cabine met een ingebouwd bed, waar je ook nog redelijk comfortabel kon zitten. De coupé bleek vol te zitten met opgetogen scholieren. Veel kabaal, maar ze hielden zich wonderbaarlijk genoeg rustig in de nacht. Vanwege de onwennigheid, beperkte ruimte en het rijden niet heel veel geslapen, maar dit is 100x beter dan tegen beter weten in proberen te slapen in een flixbusstoel.
’s Morgens de trein naar Ora en daarna de bus naar Cavalese. Ik ontmoette Tom in het dorp en we liepen, flink omhoog, naar één van de hagelnieuwe appartementen in een groot oud huis. Daarna weer op pad voor Tom zijn startnummer, check van de uitrusting en de verplichte briefing, die begon met een presentatie van één van de sponsoren over het belang van allerlei supplementen tijdens training en de wedstrijd. Daarna de echte briefing. Het meeste hadden we al lang zelf gelezen op de website. Het belangrijkste stuk ging over de gevaarlijke punten in de wedstrijd. Steile afdalingen en beklimmingen en stukken waar je zelfs handsfree, zonder stokken maar met handen en voeten naar boven of naar beneden moest.
Daarna eten bij de plaatselijke pizzeria en terug naar het appartement om onze racevesten in te pakken en vroeg naar bed te gaan.
De wekker ging om 3:30. Ontbijten en de laatste check voor de bagage en op weg naar de start. Tom kreeg een GPS-tracker voor de live tracking en stond daarna nog 10 minuten in het startvak alvorens het aftellen begon. 50 lopers liepen de nacht tegemoet.
Toen de laatste lopers op weg waren besloot ik er achteraan te wandelen. De laatste 4 lopers waren in tegenstelling tot de rest niet aan het hardlopen, maar aan het wandelen. Zo bleef ik een tijd lang op een afstandje achter ze. Bij elke afdaling gingen ze over in looppas. Ik deed daar niet aan mee. Ik had met mezelf afgesproken te wandelen. Zo verdween het groepje steeds verder. Ik kon nog lang het lichtschijnsel van hun hoofdlampen zien reflecteren op de bomen.
Het bleek nog verrassend licht te zijn door een heldere sterrenhemel met een halve maan. Ik hoefde dus nog geen hoofdlamp op. Ik kon alles nog prima zien, dacht ik. Ik sloeg af naar een single track onder een bladerdek en ineens lag ik als een schaap op zijn rug naast het pad. Met moeite kwam ik overeind en besloot toch maar mijn hoofdlamp te gebruiken. Veel beter, want je zag niet alleen waar het pad was, maar ook de obstakels waar je over kon struikelen.
Ik zag in de verte een vuurtje. Daar bleek een verzorgingspost te zijn. Ze waren enigszins in verwarring dat ik daar liep maar toch niet meedeed aan de wedstrijd. Zo rond 6:30 begon het licht te worden en begon ik aan een genadeloze klim. Ondertussen keek ik af en toe op de live tracking. Om 7 uur was de 80 km race begonnen en ik moest er rekening mee houden dat er op een bepaald moment snelle lopers wilden passeren. Toen ik op 2/3 van de klim was gebeurde dat ook. Maar ze liepen zo ver uit elkaar dat ik niet bij elke loper op de live tracker ging kijken of ze eraan kwamen. Over het algemeen kon je ze goed horen aankomen. Voetstappen met gehijg. Dan was er nog net genoeg tijd om opzij te springen.
Af en toe nam ik een korte pauze en klom verder. Vóór mij doemde een enorme rots op, waar lopers, aangemoedigd wordend, een steil stukje moesten trotseren alvorens op de top te staan waar ook een checkpoint was. Het parcours vond ik al zwaar genoeg, dus ik liep eromheen.
Vanaf hier maakte het parcours een grote lus alvorens ongeveer hier ook weer uit te komen. Ik sloeg de lus over, maar moest om dit af te snijden wel een steil pad naar beneden nemen. Het pad was bedekt met steentjes. Heel voorzichtig afdalen en je gecontroleerd mee laten glijden op de steentjes waar deze te los liggen.
Beneden liepen de lopers die klaar waren met de lus. Tom zat nog in de lus en het duurde te lang om daarop te wachten. We waren in een skigebied met kabelbanen, pistes, sneeuwmachines en brede paden. Zonder sneeuw gelukkig. Na een flinke afdaling en beklimming volgde nog een beklimming waar ik niet echt zin meer in had. Ook hier kon ik een stuk van het parcours afsnijden. Eenmaal terug op het parcours kwamen de eersten van de 80 km race mij voor de tweede keer voorbij.
Daarna kwam de parcourssplitsing. ‘Mijn’ afstand ging naar links. Na een afdaling kon ik mijn watervoorraad aanvullen bij zo’n waterpunt waar continu ongefilterd drinkbaar bergwater uit stroomt. Vervolgens kwam ik op een fraai bospad parallel aan een rivier. Hier kwam ik vele watervalletjes tegen. Het pad was glooiend en was veel langer dan ik dacht.
Eindelijk kwam ik het bos uit en volgde het parcours verder over bredere paden en wegen door de weilanden. Sporadisch moest ik opzij voor auto’s, mijn adem inhoudend totdat de stofwolk opgetrokken was. Ik moest tussen een groep koeien door die op het pad stonden. Ook hier kwam bijna geen eind aan. Op zich niet erg want het was mooi weer, ik was nog niet te moe en ik had alle tijd van de wereld.
Eindelijk was ik weer terug bij ons appartement in Cavalese, 40 kilometer gelopen en 2100 meters geklommen (en gedaald). Ik had er exclusief pauzes 9 uur over gedaan.
Toen ik op de live tracker keek zag ik onder het knopje DNS tussen nog 30 anderen mijn naam staan. Een officiële DNS dus.
Na het bijkomen en avondeten ging ik vroeg naar bed. Ik had de wekker op 0:30 uur gezet. De cut-off bij Varena was om 1:00 uur. Het was gelijk spannend toen ik op de live tracker keek. Tom was er nog niet en de vraag was of dat zou gaan lukken. Gestaag kwam hij dichterbij en slechts 8 minuten voor de uiterste doorkomsttijd was hij binnen. Eenmaal binnen mag je zo lang blijven als je wil. Tom hield het daar 3 kwartier uit. Ik belde hem en hij klonk erg blij omdat hij het had gehaald. De volgende cut-off zou misschien lastig worden, maar hij ging ervoor. Zo ruim waren die doorkomsttijden blijkbaar ook niet.
Ik bleef wakker om het te volgen. Een tijdje later ging ik uit bed en liep naar het dorp waar de lopers voorbij zouden komen. Ik stond daar net toen ik een loper van de verkeerde kant af zag komen. Hij had een afslag gemist. Ik wees hem de goede kant op. Even later kwam er nog een loper voorbij die wel netjes afsloeg. En daar kwam Tom. Drie lopers zo vlak achter elkaar na 21 uur lopen, bijzonder. Ik liep een klein stukje met Tom mee, alhoewel dat niet mag van het reglement. Je mag geen pacers gebruiken. Op een hoek stonden 3 vrijwilligers van de organisatie. Dit waren de sweepers, de parcoursopruimers die de markeringen gingen verwijderen. Tom kreeg gezelschap van dit drietal. Hij was inmiddels de laatste loper. In Varena was er na hem niemand meer voor de cut-off binnengekomen. Ik bracht verslag uit in de groepsapp.
Ik zocht mijn bed weer op en toen ik wakker werd keek ik of hij de volgende cut-off om 9 uur ging halen. Dat lukte ruimschoots. Zo af en toe keek ik hoe ver hij al was maar het schoot niet echt op. Gelukkig had hij nog ruim de tijd. In de middag ging ik op pad om een waterval te bekijken. Daarna moest ik op tijd terug zijn om Tom te zien finishen. In plaats daarvan besloot ik Tom tegemoet te lopen. Ik zou daarna wel achter aansluiten en meelopen naar de finish.
Tot mijn verbazing liep ik op tegen een compleet reisgezelschap: Tom, 2 sweeperteams en/of een paar gelieerde meelopers. Het team was ergens onderweg ververst en zou ook weer afgelost worden maar wilde graag Tom vergezellen tot de finish. Wat een gezelligheid. Ik mocht bij het groepje aansluiten, hoewel dit volgens het reglement eigenlijk niet mocht. Omdat sommige linten wat hoog hingen en de dames daar niet goed bij konden plukte ik hier en daar een lint uit de boomtakken. Niet alle leden van de sweeperteams waren hardlopers, het kwam dus goed uit dat Tom nog genoeg tijd had om het laatste stuk wandelend af te leggen met dit gezellige groepje.
De laatste 100 meter was het parcours voor Tom. Hij rende het laatste stukje en werd met veel gejuich binnengehaald. De muziek zwol aan en hij kwam binnen alsof hij de eerste loper was in plaats van de laatste. Later hoorden we dat het gebruikelijk was dat de laatste loper met evenveel honneurs wordt ontvangen aan de finish. Hij werd zelfs nog geïnterviewd. Zijn eindtijd: 34:56:07. Ruim 1 uur over:-)
Ik ging op pad voor boodschappen voor het avondeten. Het was zondag en er bleek, in tegenstelling tot beweringen van Google, geen enkele supermarkt open te zijn. Gelukkig waren er nog voldoende ingrediënten om iets voedzaams in elkaar te flansen. Daarna op tijd naar bed.
De volgende dag vroeg op voor de lange rit van bijna 1.100 km naar huis. We reden om beurten, zodoende was het best te doen. Maar het kan niet op tegen die nachttrein waarbij je slapend naar je bestemming reist.
Geef een reactie