Terug- en vooruitblikken

Terugblik 2013:

Ik heb begin van dit jaar mijn trainingen zonder blessures flink uit kunnen bouwen. Dat begon eigenlijk al het jaar ervoor. Ik dacht er verder niet teveel over na. Als het kon, dan deed ik het.

Dus liep ik de Trail by the Sea. Een zware trail over duinen met zeer veel mulle zandpaadjes en stukken strand. En ik liep Scheveningen-Zandvoort, mijn eerste marathon, volledig over het strand. Ik moest er overigens best wat moeite voor doen om deze loopjes te volbrengen. Deze marathon veroorzaakte een hinderlijke heupblessure door het continu scheef lopen op het strand. Het duurde een aantal weken voor ik weer probleemloos kon hardlopen. Ik deed mee aan het NK barefootstyle te Tilburg in het Fivefingersteam en liep een halve marathon.

Daarna had ik geen loopevenementen meer gepland en ging weer verder met blootsvoetse trainingen. Dit veroorzaakte achtereenvolgens bloedblaren, verwondingen en een gekneusde voorvoet. Die bloedblaren en die verwonding waren geen probleem. die voorvoet wel, want die speelt ook nu nog af en toe op, terwijl ik de afgelopen maanden toch rustig aan heb gedaan.

In juni liep ik de Veluwezoom Trail en in oktober de Hoge Veluwe Trail. Door te weinig trainingskilometers waren deze 39 kilometers waarvan de helft door mul zand toch best zwaar te noemen. Verder waren er nog leuke groepsloopjes onder leiding van Paula (VFF), Peter (Trailkoning) en Marion (ChiRunning). De Sinterklaasloop was een leuke afwisseling tussen de zwaardere lopen. Met Paula liep ik de 10K-afstand maar we liepen eigenwijs extra kilometers. Het toetje van het jaar wordt de Utrechtse Heuvelrug Trail op 1e Kerstdag met een groep van 25 mensen onder leiding van Paula.

Vooruitblik 2014:

Na Becoming the Iceman gelezen te hebben weet ik nu hoe het kan dat iemand op blote voeten een lange trail onder winterse omstandigheden kan volbrengen. Dat wordt 1 van mijn doelen voor 2014 (of 2015). Ik weet hoe het moet. Nu nog zelf uitvoeren.

Er zijn ook plannen om zelf het één en ander te organiseren aan blootsvoetse evenementen. Dit wordt waarschijnlijk tijdens een Hiro op Zondag en de Geluksroute Haarlem. In juni volg ik een workshop bij de grondlegger van ChiRunning, Danny Dreyer. Hij organiseert diverse workshops in 2014 in Europa. Deze kans laat ik niet voorbij gaan.

Verder ben ik van plan veel te heuvels te trainen en als het kan ook een paar bergen. Dus de ‘bergen’ die we hier in de duinen hebben zullen wellicht wat lager zijn door de erosie van het belopen van de toppen, hoewel dit door het streven naar het toepassen van de perfecte ChiRunning-techniek dit door het minimum beperkt zal worden.

Dit alles voor het kunnen volbrengen van De Trail des Fantomes, één van de zwaarste trails van België. De bedoeling is dat ik de 50K-afstand doe met 2500 hoogtemeters. En dan, als ik daar goed vanaf kom ben ik meteen klaar voor een tegengestelde tocht. De Tartan 6-uurse. 6 uur rondjes lopen op de atletiekbaan van AV Suomi. Al met al weer een leuk loopjaar in het vooruitzicht.

Hoge Veluwe Trail 2013

Het eerste trailevenement op de Hoge Veluwe klonk veelbelovend dus verschafte ik mezelf een startnummer. Deze trailloop maakt deel uit van het loopevenement de Hoge Veluwe Loop met ook verschillende gangbare afstanden over verharde paden. Terwijl Peter, Ruud en ik aan kwamen lopen na de auto op het militaire schietterrein te hebben achtergelaten, klonk net het startschot van de kinderloop die werd voorgegaan door een beer op de fiets, zoals eigenlijk wel gebruikelijk is. Na het laatste lopertje te hebben aangemoedigd, liepen we verschillende bekenden onder de traillopers tegen het lijf. De hot tubs stonden alvast al lekker op te stoken voor de gefinishte lopers. Na een koffie en het omkleden was het al tijd om in het startvak te chillen. Ik nam nog een appeltje en Ruud, op blote voeten, kreeg gezelschap van, volgens mij, de enige andere blotevoetenloper.

Weer even aanzetten voor de fotograaf

Vlak voor de start kregen we te horen dat de beloofde 37 kilometers er twee extra werden vanwege een meetfout of zoiets. In ieder geval meer waar voor ons geld. Beter dan twee kilometer minder. We telden van 10 naar 1 en bewogen ons gestaag voorwaarts. Even later stagneerde de doorstroming vanwege een singletrack. Een stukje wandelen dus. Maar even later werden we getrakteerd op een mooi breed zandpad met mul zand. ‘Op de paden blijven’, werd in het startvak nog medegedeeld. Dat was aan dovemansoren gericht. Het merendeel zocht zijn of haar weg naast het pad waar de grond niet bepaald vlak, maar tenminste wat steviger was. Elke stap in mul zand slokt een hoop energie op. Helemaal wanneer je je voet onder een hoek in het zand laat verdwijnen bij elke stap. Onder normale omstandigheden zal het niet gauw voorkomen dat je 20 kilometer achter elkaar over heide op mulle zandpaden moet lopen. Zulke grote heiden zijn er in Nederland niet. Maar de parcourmeesters hebben dit toch voor elkaar weten te krijgen door zich in allerlei bochten te wringen en af en toe een klein strookje bos te passeren.

Gelukkig was de heide uiteindelijk op en was er bos. Dat liep een stuk beter, maar het was reeds te laat. Ik was moe geworden. En dan is het niet echt leuk om te vernemen dat je pas op de helft bent.Maar goed, ook een vermoeid mens is nog tot een hoop in staat, dus ik liep maar gewoon door. De omgeving was tenslotte prachtig. Het leek alleen of de medelopers onvermoeibaar waren. Links en rechts werd ik ingehaald. Dat hield maar niet op. Ik schat dat ik halverwege ergens in het midden van de massa liep terwijl ik nu in de achterhoede dreigde te belanden. Geen probleem, want ik had vooraf totaal geen eindtijd of tempo voor deze loop als doel gesteld. Wel was het slecht voor de moraal.

Na een flinke lus van een paar kilometer hoorde ik mijn naam roepen. Het wat Peter, die moest nog aan de lus beginnen. Hij had last van zijn kuit en besloot het deze dag rustig aan te doen. Hij was goed bezig dus.

Na nog wat zware kilometers liep ik nog steeds en zag ik dat sommigen af en toe een stukje wandelden. Zelfs flauwe heuveltjes. ‘Ha, gelukkig’, dacht ik. Ze gaven toe aan hun vermoeidheid. En ineens liep ik bijna Ruud voorbij, die ook aan de wandel was. Hij voelde zich al verre van optimaal voor de start en wilde uitstappen. Omdat we dachten vlakbij de laatste verzorgingspost te zitten, zou hij nog daarheen lopen. De post kwam maar niet en Ruud belde het noodnummer om te vragen hoe ver het nog naar de post was. Ze wisten van niets en hij zou teruggebeld worden. Ondertussen was ik al verder gelopen. Ik nam mij voor om tot de verzorgingspost hard (nou ja, hard?) te lopen en daarna mocht ik wandelen van mezelf. Maar omdat de post maar niet kwam en de misselijkheid wel besloot ik dat het mocht. Wandelen en af en toe een stukje op tempo. Zelfs in wandeltempo kon ik iemand inhalen die een wat lager wandeltempo had. Maar even later herpakte deze zich en rende mij alsnog voorbij. Net even iemand inhalen geeft weer moed en met het ingehaald worden zakt er weer een beetje moed in de schoenen.

En ook de verzorgingspost kon niet eeuwig wegblijven. Er was sportdrank en water. Ik nam van beiden een beker en ging even zitten in het gras voor een paar minuten. Al wandelend en hardlopend vervolgde ik mijn weg. De finish kon niet zo ver meer zijn met die late verzorgingspost, dus dat gaf hoop. En inderdaad, even later zei iemand van de organisatie: ‘Nog maar 1500 meter’. Dat was goed nieuws. Nog een klein stukje bos en daar was de finish. Nog wel even een om een flinke waterpartij heen en het laatste restje energie gebruiken om nog in een mooi tempo over de finish te komen.

Iets van 39 kilometer in 4:16:02. Boeien…

Het parcours van deze trail is bij uitstek geschikt om zonder schoenen te belopen. Als ik mijn blootsvoetse trainingen had kunnen volhouden zou ik hier ook zeker een poging gedaan hebben om de schoenen uit te laten. Gelukkig heb ik ook tijdens het lopen hier nauwelijks last gehad van mijn linkervoorvoet. Volgend jaar zou dus een nieuwe poging kunnen worden, onder de juiste omstandigheden.

De loop van de Muur

Selena voor het appartementenblok (rechtergebouw)

De val van de Berlijnse muur. Ik zou willen dat ik erbij geweest was. Afgelopen dagen in Berlijn was ik wel op de goede locatie. De restanten muur waren tastbaar. Alleen de tijd was verkeerd. Ik was 24 jaar te laat. Waar een film Das leben der Anderen heel goed de sfeer van die tijd en plaats weergeeft is daar in het huidige Berlijn (gelukkig) weinig van terug te vinden. De onderdrukkende sfeer is omgezet naar positiviteit en vrijheid. Dit merk je niet goed op de toeristische hotspots, waar veel gebeld wordt, maar des te meer op de plaatsen waar de Berlijners recreëren, de parken en stadsstranden. Berlijn heeft er veel. Sommigen zijn al heel oud en anderen zijn aangelegd op plaatsen waar de muur een brede ontoegankelijke zone was, zoals het Mauerpark. Hier kan je elke zondag terecht op een zeer grote hippiemarkt met veel drank, eten en muziek. Ook hier staat nog een muurrestant waar grafittikunstenaars hun creativiteit kunnen (en mogen) spuien.

Als je van puzzelen houdt kan je dit maken met wat je in de Grote Bunkerberg vindt

’s Morgens, wanneer Berlijn al wakker was, maar behalve ik de rest van het gezin nog niet, liep ik hard de vrijheid tegemoet. Door parken en langs bezienswaardigheden. De parken zijn op dat tijdstip bevolkt door lokale hardlopers. Ons appartement in een voormalig oostberlijnse woonkazerne, kompleet met uitzicht op wachttoren, bevondt zich op een steenworp afstand van het Volkspark Friedrichshain. Het leuke is dat je hier, zo midden in de stad, serieuze heuveltrainingen kunt doen vanwege een, voor het landschap nogal vreemde, berg van 78 meter hoog. Hier heeft een gigantische bunker met luchtdoelgeschut gestaan. Nadat deze was opgeblazen is hier een grote hoeveelheid puin en zand overheen gestort.

Mauerpark met op de achtergrond de Fernsehturm die hoger is dan de Eifeltoren

Wat het navigeren tijdens het hardlopen vergemakkelijkte was de aanwezigheid van de opvallende televisietoren. Als ik de weg kwijt was liep ik naar deze toren op het Alexanderplein, waar ons appartement in de buurt lag.

Verder vallen de verkeersdrukte, het massatoerisme, de bouwputten en de grote hoeveelheid zwerfafval op. Op blote voeten is te doen maar sommige plekken moet je vermijden, waar mannen met baarden op bankjes liggen, liggen meestal ook glasscherven. Soms te veel om te ontwijken. Vanwege mijn voetblessure hebben ik ook geen pogingen gedaan blootsvoets te lopen. Wel heb ik één wandelaar zonder schoenen gespot.

Hardlopen in Berlijn is een handige, goedkope, leuke, snelle en redelijk veilige manier om je te verplaatsen door de stad. Ga alleen niet in de spits door het centrum, dat kan niet gezond zijn, ondanks dat daar geen vieze auto’s mogen komen.

Omgekeerde wereldje

Selena vraagt wel eens: “Zullen we omgekeerde wereldje spelen?” En dan ben ik blij dat ze niet: “Jij bent de liefste van de hele wereld”, maar: “Jij bent de stomste van de hele wereld.” zegt.

De omgekeerde wereld is ook van toepassing op mijn hobby: blootsvoets lopen. Tot nog toe had ik, afgezien van binnenshuis, bijna nooit mijn schoenen uit behalve regelmatig bij het hardlopen. Maar na een harde voetlanding op een boomstronk loop ik momenteel liever geschoeid hard en de rest van de tijd beleef ik barrevoets. Althans, sinds vrijdagavond dan. Voor het eerst boodschappen doen zonder schoenen is even wennen maar zo kom ik achter zaken die ik nog niet wist. In onze buurtwinkel is de tegelvloer best aangenaam van temperatuur, behalve als je langs de koelvakken loopt. Daar is de vloer steenkoud. Dit betekent dus veel onnodig koudeverlies. Als de onderkant van de koelingen geïsoleerd zou worden, zou een flinke energie-/geldbesparing mogelijk zijn. Ik zal dit gauw bespreken met de eigenaar van de winkel.

En zo is er vast nog een hoop interessants te ontdekken zonder schoenen.

Voorvoet vakkundig vernield

Een leuk rondje op FiveFingers door Nationaal Park Zuid Kennemerland en terug. Dat was het plan. Maar op het strand gingen de voethoesjes uit en ze bleven uit. Dat geeft toch een extra funfactor maar het is wel extra opletten geblazen, wat ik dus blijkbaar niet genoeg deed. Vlak voor ingang Bleek en Berg loopt het pad een heuvel af waardoor ik nog even wat snelheid maakte. Tijdens die afdaling knalde ik met mijn voorvoet op een uitstekende boomwortel. Ik trok even later mijn VFF’s weer aan en wandelde enigszins mank en niet geheel zonder pijn naar huis.

Hier moest de voet het ontgelden

De voet is aan de buitenkant nog heel, hoe het met de binnenkant is zal de tijd leren. Thuis moest er ook nog een teek uit mijn been worden verwijderd. Desondanks was het loopje erg leuk.

Update 17 juli:
Kleine verbetering, maar hardlopen zit er komende dagen nog niet in vrees ik. Linkervoorvoet is enigszins opgezwollen en elke even of oneven stap (naar gelang de voet die de eerste stap zet) voelt alsof ik er geen Vierdaagse van Nijmegen op moet gaan wandelen. Dus ergens aan de binnenkant van die voorvoet is er iets mis. Waarschijnlijk een kneuzing. Zolang er verbetering is stap ik niet naar een dokter. Die zou, na wat knijpen, trekken en duwen, toch alleen maar constateren dat er niets is gebroken. Kan ik zelf ook. En de remedie is tijd. Wat heb ik hiervan geleerd? De blote voet is kwetsbaar, maar als ik in dit geval mijn Fivefingers aan gehad zou hebben was het resultaat nagenoeg hetzelfde geweest want die had de klap niet gedempt. Het zou trouwens best eens kunnen helpen als ik mijn bril volgende keer opzet. Bij een afwijking van -2 is dat vast geen overbodige luxe.

Update 21 juli:
Al weer verbetering. I.p.v. lopen veel gefietst en gestept (= eenbenig hardlopen) en een korte poging gedaan tot hardlopen. Na een paar honderd meter was het mooi geweest en begon de pijn toe te nemen. Wel heel jammer dat ik nu al een week niet heb kunnen genieten van het lopen in dit prachtige weer. Hoewel de zwelling is afgenomen, is de voet nog steeds iets dikker dan de ongeschonden voet.

Update 29 juli:
Ik miste de duinen en dacht: Ik ga er een rondje wandelen en ondertussen een stukje proberen hard te lopen. Na een paar honderd meter mijn eerste poging. Omdat ik nagenoeg geen last kreeg van mijn voet rende ik de rest van het rondje van  kilometer. Als het meezit heb ik ook deze blessure weer achter mij gelaten.

Update 6 augustus:
Inmiddels de trainingen weer hervat, al is de voet nog wel gevoelig. Vooral ’s morgens vlak na het opstaan. Afgelopen zondag 15 km gelopen en 2 dagen later 12 km. Aankomend weekend proberen door de HM-barrière te breken. Ook alweer een paar honderd meter voorzichtig blootsvoets om ze droog te lopen na een duik in de Oosterplas.

Update 8 augustus:
Gelopen naar station Bloemendaal, met de trein naar AV Suomi. Een trianing van 3 rondjes in oplopend tempo, vervolgens 4 rondjes, 5, 4 en 3. Daarna via ingang Duin en Kruidberg naar de Oosterplas. Na een frisse duik weer terug naar huis. Totaal 19 kilometer gelopen. Nog wel met de Merrell Embark Gloves en nog niet blootsvoets of met FiveFingers. Maar dat komt wel weer dacht ik zo.

Update 12 augustus:
Dipje: Ging van huis voor een LSD-run (lange langzame duurloop) van om en nabij de 21,1 km, maar al na 100 meter wist ik dat dit niet verstandig zou zijn. De voet voelde niet goed en ik maakte een klein rondje via het Pim Mulier sportpark weer naar huis. Met 3 kilometer op de teller. Ik denk dat de (te) lange loopjes van vorige week hun tol geëist hebben.

Update 25 augustus:
Ondertussen weer een aantal keer gelopen. In Berlijn, een #fmtr en vanochtend een LSD-loop. Bij alle loopjes voelde ik het mankement nog goed. Het lijkt warempel wel of ik nu baat zou hebben bij schoenen met goede demping en dat een switch naar een hiellanding om de voorvoet te ontzien een goede keuze zou zijn. De LSD-loop was echt langzaam. En ik merkte dat het ondanks de voet best goed ging. Rustig lopen en zelfs af en toe een stukje wandelen. Dat zou best eens de tactiek kunnen worden voor de Hoge Veluwe Trail begin oktober.

Update 29 augustus:
Dit is hopelijk mijn laatste update van deze post. Na een pittige training dinsdag op de atletiekbaan (op VFF’s) en een goed lopende heuveltraining vanavond rond het Kopje van Bloemendaal heb ik geen last meer van mijn voorvoet. Wel af en toe nog een flinke pijnscheut door mij voet als ik in bed lig. Zal het genezingsproces wel zijn. Dag, blessure, vaarwel.

Het blotevoetenpad van Oerrr

Afgelopen zondag vond het jaarlijkse zomerfestival van Nationaal Park Zuid Kennemerland op Landgoed Duin en Kruidberg plaats met veel kraampjes over bijen, egels, wisenten, ecoducten, enz. en veel activiteiten zoals poppenkast, boogschieten, judo, moutainbiken, bunkertochten en niet te vergeten het blotevoetenpad van Oerrr, want daar waren we voor gekomen. Het bleek een heel kort rondje te zijn van misschien honderd meter, maar op het pad lagen rechthoekige frames van dikke takken met daarin steeds verschillende ondergronden: zand, stenen, dennenappels, bosgrond (een leeg frame want we bevonden ons reeds in het bos), een boomstam, bladeren/takken en zelfs modder. Mijn dochter van 14 moest wel even flink aangespoord worden om ook de modder in te gaan. Mijn dochter van 6 was echter bijna niet te stoppen en deed het rondje wel 3 keer. Oerrr is een initiatief van Natuurmonumenten en laat kinderen op de natuur ontdekken. Tijdens de rest van ons bezoek aan het festival hebben we onze schoenen uitgelaten. Prima te doen want er lag grotendeels kort gemaaid gras.

Ongegrond (4)

Deel 4 van estafetteblog Ongegrond

  • Deel 1 – Anne van Dalen
  • Deel 2 – Johannes de Loper
  • Deel 3 – Dijkloper
  • Deel 4 – Ikzelf
  • Deel 5 (volgt) – Olaf Landzaat

Aanleiding

Ik kan me mijn eerste meters (rennen) op blote voeten herinneren. Ik was een paar jaar geleden op vakantie bij onze oosterburen en las het boek Born to Run. Mensen die dat boek hebben gelezen zullen wel begrijpen waarom. Wie het nog (steeds) niet gelezen heeft… Kijk het filmpje onderaan dit artikel! Met mijn schoenen nog aan verliet ik de camping en op een onverhard pad trok ik mijn schoenen uit. Na een paar honderd meter gingen ze weer aan. Al die obstakels waar je voeten mee in aanraking kunnen komen! Eenmaal terug van vakantie heb ik FiveFingers aangeschaft. Wel het blotenvoetengevoel, maar met een veilig beschermlaagje tussen mij en de boze ondergrond. Ideaal. Zo heb ik enkele jaren gelopen, afgewisseld met andere minimalistische schoenen en zo nu en dan zonder schoenen.

Blotevoetenschaal

Vorig jaar was ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ik had het idee om de marathon Scheveningen-Zandvoort te lopen, in de categorie blote voeten welteverstaan. Dus in de zomer en het najaar deed ik aardig wat blootsvoetse trainingen. Toen bedacht ik ook de Blotevoetenschaal. Een schaal van 0 t/m 10 waarbij 1 het meest en 10 het minst geschikt is voor blote voeten met als doel de paden in Nationaal Park Zuid Kennemerland op OpenStreetMap te markeren met deze schaalindeling. Bij schaal 10 heb ik een ondergrond met scherpe stenen en/of glas en/of ijzeren punten voor ogen. Niet echt voetvriendelijk dus. Schaal 0 zou eigenlijk hoogpolige vloerbedekking moeten zijn. Behoorlijk voetvriendelijk.

IJstijd

Ik stopte met onverpakte voeten toen ik tijdens de trainingen geen gevoel meer in mijn voeten kreeg door de kou. Ik zag ook foto’s op internet van iemand die in vrieskou en sneeuw gewoon hardloopwedstrijden liep. Met als resultaat bevriezing. Geen prettige foto’s. Toch heb ik zelf ook, uit nieuwsgierigheid, twee keer op blote voeten door de sneeuw gelopen. Eerst een paar honderd meter en een paar dagen later één kilometer. Meer vond ik niet verantwoord. Wel een bijzonder gevoel aan je voeten, vooral als ze binnenshuis weer op temperatuur komen. Vanwege de ijstijd kon er te weinig ongeschoeid worden getraind, waardoor Scheveningen-Zandvoort voor mij (maar niet voor iedereen) een geschoeide loop werd. De uitdaging was niettemin groot genoeg, mijn eerste marathon. In de periode daarna bleef het koud en de schoenen bleven aan. Uiteindelijk steeg de temperatuur. Ik nam deel aan het EK/NK Barefootrunning (in het VFF-team) en op trainingen ging de schoenen steeds vaker uit.

Strand

Op het strand zijn tal van ondergronden te vinden: Droog (mul) zand, vochtig zand, zand met een laagje water, zand met een laag schelpen, zand met ribbels, zand met schuim, drijfzand, betonzand, bandensporen. Vochtig zand waarin je een lichte afdruk achterlaat is mijn favoriet, op de voet gevolgd door zand met een laagje water. Zand met schelpen is ook te doen omdat de schelpen het zand in worden gedrukt onder je voet. Het zand met de ribbels loopt aanmerkelijk minder fijn. Gelukkig is er vrijwel altijd keuze uit meerdere ondergronden. Als het niet te koud is en je niet te ver hoeft te rennen, dan is er geen enkele reden om je schoenen hier aan te houden.

Duin- en bospaden

In het duingebied zijn nog veel meer bodemvariaties te vinden: Ook hier weer droog en vochtig zand, bosgrond (vochtige aarde), modder, wildroosters, plassen, schelpenpaden, kleischelpen, betonpaden, klinkers, asfalt, dennennaalden, kort gras, paden met úitstekend (niet uitstékend) puin. Mijn favoriet: bospaden. Ze veren en je voeten worden mooi zwart. Concentratie is hier geboden, want dennenappels, losse takken en boomwortels moeten hier ontweken worden. Als de temperatuur het fijnst is voor de blote voeten deze tevens het fijnst voor de teken. Single tracks zijn bij uitstek geschikt om blootsvoets te belopen, maar vanwege de bovenmatige tekenpopulatie zitten je benen en voeten hier binnen de kortste keren onder de potentiële Lymebesmetters. Bredere paden met bermen buiten beenbereik zijn een stuk veiliger. Door de grote variatie aan ondergronden is het elke keer een feest om te lopen in de duinen. De voetjes passen zich langzaam aan de minder comfortabele ondergronden aan.

Openbare weg

Vorige week heb ik voor het eerst de openbare weg betreden met schoenen in mijn handen. Ook hier weer tal van variaties van hoofdzakelijk keiharde ondergrond. De hardheid is echter geen enkel probleem. Mensen zijn voorzien van een ongekende ingebouwde demping. Door optimaal gebruik te maken van deze eigen demping geef je elke schoen het nakijken. Soms kunnen schoenen toch handig zijn op de openbare weg: Op een zonovergoten dag kan het asfalt te heet worden en er bestaat zoiets als fakirasfalt. Alfalt met uitstekende steentjes die bij elke stap proberen je voet binnen te dringen. Mijn voeten zijn helaas nog niet hitte- en prikbestendig.

Tartanbaan

Ook vorige week voor het eerst ongeschoeid de tartanbaan geprobeerd. Tijdens een training op de atletiekbaan had ik mijn Fivefingers gedurende de laatste kilometer niet aan. De baan is niet helemaal glad, maar het liep verder prima. Langere afstanden zijn vanwege die ruwheid meer geschikt voor de gevorderde barefootrunner.

Gras

Ja, gras kan ook lekker lopen afhankelijk van de ondergrond, ware het niet dat gras een plant is die er niet geheel toevallig tegen kan dat je er met je volle gewicht op gaat staan. Als je daar bij stilstaat is het toch merkwaardig om over het gras te rennen.

Obstakels

Gisteren merkte ik dat de naakte voet ook behoorlijk kwetsbaar is. Tijdens een blootsvoetse duurloop door Nationaal Park Zuid Kennemerland kreeg ik na een kilometer of 13 in een onvoorzichtig moment te maken met een grote teen die in aanraking kwam met een boomwortel. Die teen ging bloeden waardoor ik mijn tocht zonder schoenen moest onderbreken met het aantrekken van mijn Fivefingers. Bijna een jaar geleden kwam een andere teen (in Fivefingers) ook in aanraking met een boomwortel en de teen brak. Nou schijnen ze daar iets op gevonden te hebben. Schoenen! Desgewenst met stalen neuzen.

Schoenen zijn ongegrond

Schoenen. Doe ze uit waar het kan of trek ze niet aan als het niet nodig is. In het begin is het misschien wat onwennig, maar ja, dat is logisch als je ze je hele leven hebt ingepakt. Kleine kinderen lopen pijnloos over grindtegels. Mijn eerste stappen over grindtegels voelden ook aan als pijn. Nu voel ik de ondergrond.

De geboren renner

Uitgemaakt voor Keniaan

Vorige week wandelden we met vrienden om het meer bij de Bokkedoorns. Omdat ik geen reden kon bedenken om dit met schoenen te doen trok ik de stoute schoenen aan en trok mijn schoenen uit. Het lukte me niet om de anderen over te halen hetzelfde te doen. Vandaag echter, hadden ze tijdens een deel van een wandeling op blote voeten gelopen.

Dit weekend had ik geen tijd voor een lange duurloop maar kon vandaag toch ruim 21 kilometer lopen in 3 sessies tussen de bedrijven door. Vanmorgen naar mijn ouders en enige tijd later weer terug al lopend naast Selena die fietste en vanavond even naar de duinen, een rondje over de Starreberg en de Brederodeberg. In de duinen liep ik schoenloos. Ik raak maar niet gewend aan de schelpenpaadjes. Gelukkig bieden de kortbegraasde bermen hier uitkomst. Ook leuk is het slalommen tussen de ontelbare dennenappels, de legoblokjes van het bos. Het grootste deel van de route besloeg paadjes met mul zand, bosgrond of dennennaalden. Ideale ondergronden om blootsvoets te belopen. Maar dan… de parkeerplaats van in-/uitgang Bleek & Berg over. Mij niet gezien. Kleine kiezelsteentjes. 1x gedaan maar nooit meer. Dan liever het zanderige speelveld over en nog een stukje fietspad. Eenmaal uit de duinen had ik nog niet het idee om mijn schoenen weer aan te trekken. Op de Bergweg kreeg ik hier spijt van. Wat een fakirasfalt. Vreselijk. Gauw het gras in van de berm. Op de stoep van de Brederodeweg was het weer goed te doen.

Toen ik net op het punt stond om mijn schoenen weer aan te doen maakte een lolbroek uit een groep fietsende jongeren mij uit voor Keniaan. Wel grappig, want vandaag liep ik eigenlijk voor het eerst met blote voeten over asfalt en andere steenachtige ondergronden. Conclusie: Als de ondergrond niet al te ruw is, heb je ook hier geen schoenen nodig.

Open EK & NK Barefootrunning 2013 / Rondje Tilburg

Rondje Tilburg is een uniek loopevenement vanwege het klassement voor blotevoeten(stijl)lopers. Ik weet niet hoe ze het zo hebben kunnen plannen maar het was tevens International Barefoot Running Day, een dag met tal van blotevoetenloopevenementen overal ter wereld. Ik mocht meelopen met het FiveFingersteam dankzij Paula (Running Iron Lady). Ik ging al vroeg op pad richting Tilburg met de fiets, de trein en het laatste stukje wandelen tot de start. De trein was helaas weer een onbetrouwbare factor. Er ging een trein stuk en ik liep vertraging op. Gelukkig had ik een half uur speling ingebouwd waardoor ik uiteindelijk slechts 1 minuut later bij de stand van Anyone’s Running (Barefootstyle) dan het afgesproken tijdstip was. Daar werd ik voorzien van een teamshirt en een Rondje-Tilburg-shirt. Ik geloof niet dat ik ooit nog een loop-shirt hoef te kopen met alle t-shirts die ik in mijn relatief korte loopcarrière heb verzameld. Daar werd ik onthaald door Corrado Giambalvo, hoofd van het Vibram FiveFingers Tester Team en door Paula, captain van het FiveFingers EK-team. Na kennis gemaakt te hebben met de rest van het team en wat teamfoto’s stonden we uiteindelijk nog maar net op tijd in het startvak. De businessteams en de barefoot(style)lopers mochten voorin het startvak starten. De spreker legde haarfijn het verschil tussen barefoot en barefootstyle aan het publiek uit. Omdat Tilburg 013 is en het ook 2013 is, hadden ze dit jaar een afstand van 13K ingelast. Het FiveFingersteam, dus ook ik, liep echter de halve marathonafstand. Er werd afgeteld van 13(!) naar 0…

Het tempo zat er al meteen goed in. Ik had geen loophorloge om, dus ik had geen idee hoe snel we gingen. Ik hield het tempo van Paula aan maar na 5 kilometer leek me dat toch iets te snel dus het gas ging eraf. Het begon bovendien aardig warm te worden. Gelukkig waren er 4 drankposten. Halverwege lag de berm er verleidelijk bij en ik stapte even van het asfalt om daar een stukje te lopen. Ik ben nou eenmaal geen liefhebber van lopen op harde ondergrond. Grappig om onderweg ingehaald te worden door (echte) blotevoetenlopers. En dat op slecht asfalt dat zelfs door mijn 3mm Vibram zool niet echt fijn aanvoelde. Na 15 kilometer kwam de achterhoede van de andere afstanden in beeld. Respect voor de zwaarlijvige types daar liepen te zwoegen. Dat werd slalommen tot de finish. Gelukkig was mijn aangepaste tempo tot het eind goed vol te houden en ook mijn voeten klaagden niet al te erg. Ik finishte 3 minuten boven mijn PR in een tijd van 1:46:38 (PR=1:43:05). Die 3 minuten zijn net het verschil tussen lekker lopen en over je grens gaan (en niet meer zo lekker lopen).

Even later zat ik in de zon na te genieten met een glas bier. Onze teamcaptain was 1e vrouw, dus Europees Kampioen! Er sneuvelde nog een fles Barefoot wijn. Die kreeg nog een extra dimensie door het glas op de grond tussen al die blote voeten. Omdat ik nog een flinke reis voor de boeg had vertrok ik al snel richting huis. Een reis die wederom 3 uur duurde. Misschien een volgende keer maar met de auto?

In de voetsporen van the Iceman

Ik ging vanavond op fivefingers de deur uit, de sneeuw in, en kwam na een half uurtje op blote voeten weer binnen. Ik liep mijn Brederonde (5km variant van een rondje via de Brederodelaan). De halve van Egmond zat nog enigszins in mijn benen. Toch ging het aardig. Zo aardig dat ik het idee kreeg om de laatste paar honderd meter blootsvoets te doen. Wat een bijzondere ervaring. Mijn eerste stapjes blootsvoets in de sneeuw. Het had niet veel langer moeten duren want mijn tenen gingen pijn doen van de kou. Dus een poging voor een wereldrecord op de 5km blootsvoets door de sneeuw lijkt me vooralsnog geen goed idee. Bovendien heb ik onlangs foto’s gezien met tenen die extreme kou hebben getrotseerd. Die foto’s zal ik hier maar niet plaatsen.