Fun Run – International Barefoot Running Day

1427387418_11015781_861891893853772_3493649615281082802_nElk jaar op de eerste zondag in mei is het International Barefoot Running Day. Dit jaar voor de 5e keer. Een aantal jaar was ook op deze dag het Rondje Tilburg waarbij ook het Open NK en EK Barefoot Running werd gehouden. Vanaf dit jaar echter niet meer omdat de boel de nek omgedraaid is door Golazo. Dit jaar was er wel het 1e barefootevenement, alleen niet op de daarvoor bestemde dag maar een week eerder vanwege de vakantie en de beschikbaarheid van de locatie. Daarom wilde ik dit gat opvullen met een Barefoot Fun Run. Ik stippelde een route van iets meer dan 10K uit met voetvriendelijke paden. De aankondiging geschiedde via Facebook en via de site van de Barefoot Runners Society.

Zoals het er naar uitzag zouden we met ons tweeën lopen. Alleen Ruud en ik stonden op de afgesproken tijd en plaats voor de start. Wel kwamen we daar nog Peter tegen, maar die had schoenen aan en een andere route in de planning.

Omdat je meestal wat vreemd wordt aangekeken, zo hardlopend zonder schoenen, draaide Ruud het dit keer maar eens om. ‘Hé, moet je kijken, die mensen hebben schoenen aan. Is dat de nieuwe trend?’ Ter hoogte van de Oosterplas stopten we even en zagen we duizenden en duizenden kikkervisjes (of waren het paddenvisjes?). Ik besloot later die dag terug te gaan om er met mijn dochter een aantal mee te nemen.

We waren terug voor we er erg in hadden en de blote voeten kwamen ongeschonden en weer iets sterker uit de strijd.

Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Lions Heuvelloop 2015

Ik had me niet vooraf ingeschreven en besloot ter plekke deel te nemen aan de 15K afstand, die ik 3 jaar eerder ook liep. Ik kwam daar Ruud tegen en samen kwamen we tot de conclusie dat zonder schoenen wel te doen zou zijn. Voor de zekerheid naam ik mijn FiveFingers wel mee in mijn rugzak.

lionsheuvelloop2015_2Ongeveer 20% van het parcours was comfortabel aan de voeten (glad asfalt, zwarte bospaden of zandpaden), de rest was de oneffenheden ondergaan of uitwijken naar de bermen. Het eerst stuk liep ik op met Ruud, die rustig aan wilde beginnen. Na 5 kilometer ging hij naar een hoger tempo.

Op blote voeten lopend ben je continu bezig met de ondergrond. Onderweg was het veel wisselen tussen het pad en de linker- en rechterberm, daar waar het pad bezaaid was met venijnige kleine obstakels. Ik hield het tempo aan dat aanvaardbaar was voor mijn voeten en mijn ogen. Je moet voortdurend de grond scannen op de beste plekken om je voeten neer te zetten.

Eenmaal uit de duinen richting de finish waren mijn voeten er wel een beetje klaar mee en toen volgde er nog een stuk fakirasfalt.

Na de finish mijn voeten geinspecteerd en ik zag geen bloed en de voeten voelden nog goed. Eenmaal thuis kwamen onder de schoongespoelde zwarte voetzolen toch een paar bloedblaren op de tenen tevoorschijn. Het plan is om in augustus een marathon blootsvoets te lopen op verharde ondergrond. Dus de voeten moeten hier de komende maanden nog flink aan wennen om hiertoe in staat te zijn.

Vondelparkloop 2015

77874_xgaplus

Voorafgaand

Naar aanleiding van oproepen op de sociale media om te proberen met zoveel mogelijk mensen blootsvoets deel te nemen aan de Vondelparkloop heb ik ingeschreven. Ik ben benieuwd naar de temperatuur tegen die tijd. Sneeuw zal wel worden geruimd, maar 10 kilometer op een bevroren of een gepekelde ondergrond… Ik kan altijd nog VFF’s aantrekken.

DNS (did not start)

Doordat ik mijn rib had gekneusd op een wildwaterbaan heb ik de Vondelparkloop laten schieten. Ik heb mijn startnummer weggegeven aan ene Amrit. Die heeft op mijn naam een uitslag van 52:03 gelopen.

Happy Running Strandloop 2014

De Happy Running Strandloop, had ik al een paar keer aan mij voorbij laten gaan. Dit jaar kon ik de verleiding niet weerstaan, omdat dit bij uitstek een loopje is om zonder schoenen te doen. Bovendien in de buurt en lekker kleinschalig.

Bij de start kwam ik Ruud tegen (vanzelfsprekend op blote voeten) We hadden de keuze tussen 5 en 10 km. Ik koos de 10. De afstand werd bepaald met strandpalen. Na het aftellen liepen we eerst in noordelijke richting om de laatste strandpaal voor de zuidpier. Daarna windje tegen richting Parnassia. Voor het keerpunt van de 5 km kwam ik Johan Neve tegemoet, op weg naar alweer een overwinning.

Foto1k0-NN3CYMET
Barefoot runners zijn happy runners

Vlak na de start werd ik ingehaald door een andere rappe blotevoetenloper. Het eerste stuk ging over vlaktes bedekt met scheermesjes. Deze schelpen zijn niet opgewassen tegen blote voeten. Ruim voor het keerpunt  even voorbij Parnassia zag ik Bob en Ruud strijden om de titel voor de 10 km. Ondertussen liep ik meter voor meter in op de andere blotevoetenloper (dat hij Frits heette bleek later) en vanaf het keerpunt kon ik hem voorblijven. Omdat je vanaf daar je achtervolgers tegemoet liep was het een extra motivatie om lekker op tempo te blijven en leuk om te zien dat ik al die sportievelingen voor kon blijven. En dat ging ook prima met die wind mee. Ik liep heel langzaam in op de loper in de verte voor mij en daar weer voor liep de eerste vrouw (te zien aan de meefietser van de organisatie). Op de hele terugweg geen scheermesjes te zien. Blijkbaar werd het vloed.

happy_running_strandloop_uitslag
Bijna een blootsvoetse winnaar en de alle ongeschoeide deelnemers in de top 12.

Op het strand lopen is leuk vanwege de ondergrond, maar niet leuk vanwege de eindeloosheid. Afstanden zijn moeilijk in te schatten. Zo leek de finish veel dichterbij dan deze in werkelijkheid was. Ik had een achtervolger op de hielen, dus ik kon het tempo niet laten zakken en moest het zelfs wat opvoeren. Het laatste stukje van de vloedlijn met harde ondergrond tot het verharde pad naar de finish was even ploegen. Gelukkig zonder schoenen. Ik werd door Ruud, die 2e was geworden, als een winnaar onthaald. Even later kwam ook Frits over de finish en gingen we, als volgens mij de enige 3 deelnemers op blote voeten, op de foto.

Ik werd 7e. En 6e van de heren. Met een tijd van 45:36. Ik had totaal niet verwacht dat ik een PR zou gaan lopen. En dat ondanks (of dankzij?) de blote voeten.

Heemstedeloop 2014 – Blootsvoets racedebuut

Zo nu en dan loop ik hard op blote voeten. Omdat het kan en omdat het leuk is. Ook omdat het zou kunnen dat het in contact komen van je voeten met de Aarde je gezondheidsvoordelen zouden kunnen opleveren en omdat ik soms graag tegen de stroom in ga. Tijdens de Heemstedeloop liep ik overigens met de stroom mee, maar dan zonder schoenen. Voor zover er sprake was van en plan zou ik de 5K gaan lopen. Maar vanwege een tijdrovende Marktplaatsdeal was ik te laat en had geluk dat de 10K een uur later begon. 6 minuten voor het startschot schreef ik mij in. Daardoor gelukkig geen rij. Ik trok mijn schoenen uit en voegde mij in het startvak.

groenendaal_img_0013_resize1Onderweg bleken mijn onbedekte voeten een opvallende verschijning. ‘Blote voeten’, ‘Hé, iemand op blote voeten’, ‘Kijk, blote voeten’, ‘Op blote voeten, wat knap’. Over blote handen hoorde je niemand want dat was heel gewoon. Ik was dus blijkbaar de enige ongeschoeide dus ik hoefde geen enkele haast te maken om eerste te worden in mijn categorie (blote voeten). Aan dat die categorie stelselmatig ontbreekt bij 99% van de loopjes ga ik binnenkort iets doen.

Als je een route loopt kan je die na afloop het beste beschrijven met het meeste geprikkelde zintuig. Dat leverde in dit geval een opsomming van ondergronden op. we startten op akelig bobbelig asfalt (fakirasfalt voor insiders). Ergens waren enkele meters vernieuwd. Verend fluweelzacht gitzwart glad asfalt in een oase van boos ruw asfalt. Ik nam de stoep maar die bleek dezelfde textuur te hebben. we liepen het Groenendaalse Bos in en liepen nog steeds op dezelfde ondergrond. Even later volgden gladde klinkers en dit werd even later een karrenspoor met dezelfde klinkers maar het stuk waar nooit wielen reden was begroeid. Ik zag mijn kans schoon om over deze strook mensen in te halen. En toen volgde de bospaden. Mooie vlakke zwarte vochtige bospaden. Ik had medelijden met de geschoende lopers. Maar helaas, time flies when you’re having fun, want voor ik het wist liep ik in een woonwijk, weer op fakirasfalt. Daarna weer een stukje fijn op gladde roze tegels van een fietspad en vervolgens weer dat nare asfalt. Gelukkig kon ik hier een berm pakken. En, omdat ik steeds vlak voor me uitkeek zag ik maar net op tijd dat de berm geen brug had. We liepen langs de molen en gelukkig hier weer een stukje gladde klinkers. Even later nog meer van die klinkers maar dan heel ongelijk liggend. Loopt ook niet fijn kan ik je vertellen. Na een aantal van deze straatjes, in een antiek deel van Heemstede, volgde het 5K-punt. Hetzelfde rondje moest nog een keer en hier hoorde ik door de luidspreker dat toploper Stan Niesten (18 jaar) aan zijn laatste km bezig was. Die zou de 10K net niet binnen een half uur lopen.

In ronde 2 weer dezelfde ondergronden als in ronde 1 maar mijn voeten vonden het minder leuk worden. toch haalde ik nog steeds mensen in (vooral op de bospaden) en werd ik naarmate het einde naderde toch ook steeds vaker doelwit van inhalers. Ik liep onder de finish door, liep als een toerist die niet lastig gevallen wil worden door verkopers langs de plasticflesjesuitdelers en stond na enkele meters stil en keek naar mijn voeten. Ze waren er nog, maar de onderkant voelde wat aan als rauw vlees. En ik zag bloed op mijn linker kleine teen. Toen ik een stap verzette zag ik ook bloed op straat. Voorzichtig, om maar zo min mogelijk bloedsporen te maken, liep ik naar de sportzaal en trok snel mijn sokken en schoenen aan en fietste naar huis. Onderweg werd ik nog 2 keer herkend als de blotevoetenloper.

Thuis bleek het wondje gelukkig erg mee te vallen en ontdekte ik nog een bloedblaar onder mijn rechtervoet. Blijkbaar van 10K toch iets te gortig voor mijn voeten in combinatie met de ondergronden. Eigenlijk wist ik dat van te voren ook wel. En wat ik fakirasfalt noemde zal voor de meer geoefende blote voet niet echt een probleem zijn. Dat wordt dus meer oefenen.

Hardlopen op barre voeten

Iedereen loopt wel eens naast zijn of haar schoenen. Maar het automatisme om ze aan te trekken staat het besluit om ze aan te trekken vaak in de weg. Waarom draag je schoenen? Waarom draag je (die) kleren? Waarom scheer je je? Cultuur? Gewoonte? Traditie? Als je ouders je van jongs af aan ’s morgens altijd schoenen aan (laten) trekken, is dit een diep ingesleten vijfbaans snelweg in de hersenen geworden die je er pas weer uitkrijgt als je je eigen tomtom instelt op het vermijden van snelwegen. Het nut van het dragen wordt daardoor overschat. Je gaat redenen bedenken waarom je ze aanhebt. “Anders krijg ik … voeten”, “Mijn voeten zijn te lelijk”, “Misschien ligt er wel glas”, “Anders wordt ik verkouden”, “Iedereen kijkt naar me als ik hier op blote voeten loop”.

Ja, omdat ‘iedereen’ geschoeid opgevoed is kijken ze naar je. Maar wat als je de vanzelfsprekendheid van allerlei zaken nou eens wat liet vieren? Dan zou je over van alles kunnen gaan nadenken en treedt een nieuwe waaromfase aan.

Mijn eerste B-weg was het besluit in 1999 om geen vlees meer te eten. En dat was niet omdat ik de diertjes zo zielig vond. Ik lustte het niet. Ik had er een afkeer van. De dieren waren vast blij dat er weer een mens minder was door wie ze bedreigd werden. Uiteindelijk werd het vlees eten toch weer een snelweg en ging ik meer (gerechtvaardigde) redenen bedenken waarom ik geen vlees at. Ik werd ook steeds extremistischer. Ik at ook geen producten meer waar dode dieren in waren verwerkt. Op een dag stond ik aan de grens van de Veganistan, en ik wilde wel, maar ben niet naar binnengegaan. En op een andere dag bleek dat ik een B12-tekort had. Ja, je kunt wel stoppen met het eten van kadavers, maar dan moet je wel dit en dat. Je kunt wel stoppen met het eten van dierlijke producten, maar dan moet je wel dit en dat en zus en zo. Aangezien ik het mijn vleesminnende gezinsleden niet nog moeilijker wilde maken ben ik van een extreme vegetariër verworden tot een lastige vage terriër. Een rustige B-weg met voldoende restaurantjes waar ik niet bij elk gerecht speciaal hoef te vragen of er echt geen dierlijk weefsel of extract inzit.

Zo werkt het met alle B-wegen. Daar kan je afslaan naar steeds smallere wegen, onverharde wegen, karresporen, paden, singletracks, konijnenpaadjes, totdat alleen je verbeelding nog een pad ziet tussen de steeds dichter wordende begroeiing.

Barefoot Ted
Barefoot Ted, één van mijn inspiratoren

Op een goede dag ging ik hardlopen. Het was tevens de tijd dat ik vernam dat er een speciale schoen was met aparte tenen. Een soort handschoen, maar dan een voetschoen. Hoe gek zijn woorden dan. Ik deed een ChiRunningcursus, las Born to Run en kocht een paar van die speciale schoenen. Anderen hadden al voor mij nagedacht, het klonk allemaal erg logisch, en voor ik het goed en wel in de gaten had was ik een minimalistische of barefootstyle hardloper. Het beviel en ik verkocht mijn dikke schoenen en kocht huaraches en andere minimalistische schoenen, voor zover mijn schoenmaat en budget dat toelieten.

Ja, waarom minimalistische teenschoenen? Waarom dan niet helemaal schoenloos? Het gemak, denk ik. Het gemak waarmee je over alle ondergronden heenloopt met toch het blotevoetengevoel. Van het transitiegevaar had ik toen nog nooit gehoord. Op een wat langere route dan normaal knakte mijn voet. Ik liet mij niet kennen. Na 2 maanden rust pakte ik de draad weer voorzichtig op en daarna heb ik nooit meer een geknakte voet gehad. Wel gebroken tenen.

Zo af en toe probeerde ik het ook ongeschoeid. Ik stopte er weer mee toen we een koude winter kregen. Ik begon weer en stopte vanwege een verwonding en een te harde landing op een boomstronk. Misschien ben ik wel te onvoorzichtig of zijn mijn ogen niet goed genoeg. Pas onlangs trok ik op een duurloop in de duinen mijn schoenen eindelijk weer eens uit. Dat ging goed. Geen blaren, geen kwetsuren. De volgende poging was een rondje van 5 km door Bloemendaal op verharde ondergrond. Eigenlijk niet verstandig, het was donker. Maar gelukkig, ook weer geheel zonder zoolschade. Ik maak in mijn hoofd weer eens wilde plannen voor een blootsvoetse marathon.

Toch zijn er momenten dat ik het juiste schoeisel vreselijk kan waarderen en er zijn momenten dat ik een beetje baal wanneer ik niet de juiste schoenkeuze heb gemaakt. Tijdens De Koning van Spanje Trail had ik mijn FiveFingers aan. Een groot deel van het parcours was daar niet echt geschikt voor. Scherpe keitjes. Desondanks was ik blij dat ik daar niet blootsvoets liep. De Trail des Fantomes had ik beter aangepakt. Ik deed mezelf minimalistische trailschoenen met noppen kado. Wat was ik daar blij mee op dat spekgladde, met veel scherpe keitjes bezaaide parcours.

Schoenen moeten een meerwaarde hebben ten opzichte van de onbedekte voet. Is die meerwaarde er niet, trek ze dan niet aan of snel uit.

VFF FunRun Amsterdamse Bos

Vandaag liep ik (als geheim ambassadeur) mee met de Vibram Fivefingers FunRun. Het vond plaats in het Amsterdamse Bos. Vooraf rees de vraag: Hoe kom ik daar? OV, fiets of auto? Toevallig ging de rest van het gezin naar ‘s-Neerlands bekendste pretpark waardoor ik een stukje kon meerijden. Ter hoogte van afslag Aalsmeer verliet ik de auto en wandelde naar en door het Amsterdamse Bos richting het bezoekerscentrum. Ik was daar bijna en keer op mijn telefoon hoe laat het was. Een paar minuten over 10. Het gebeuren zou starten om 9:45. Ik had de tijd een beetje verkeerd ingeschat. Maar toen ik aan kwam lopen, hadden de deelnemers die VFF’s wilden proberen net de testparen van de befaamde teenschoentjes aan, dus ik was eigenlijk precies op tijd. Een paar bekende gezichten, waaronder natuurlijk de officiële VFF-ambassadeurs en Henk, die voor de clinic kwam. Een paar deelnemers liepen al langer op VFF’s, het merendeel niet.

10490037_720435918020214_648818505_oPaula gaf de clinic en deed voor hoe je het beste kon lopen met minimalistische schoenen. Zoals verwacht, voor mij niet heel veel nieuws. Het leukste was het lopen over boomstammetjes. Laatst had ik zelf ook al zonder schoenen op een evenwichtsbalk gelopen. Je voelt veel meer wat je weer helpt bij de balans. Bovendien kan je met de voeten gemakkelijker de vorm volgen van de ronding van de boomstam, waardoor je veel steviger staat.  Bij de volgende FunRun sla ik de clinic over. Maar, stel dat ik er vandaag voor het eerst op liep, dan zou ik vandaag vast weer net zo enthousiast geworden zijn om de overstap naar VFF te wagen.

IMG_20140621_150656
Model KSO na een modderbad

Daarna volgde deel 1 van de FunRun, waar ik dus eigenlijk voor kwam. Naast het pad zag ik een plas met modder. Ik kon de verleiding niet weerstaan en liep erdoor. Het was wel wat dieper dan ik dacht (kniediep). De rest van de loop liep ik met grijze modderschoenen en -benen. Na een aantal leuke bospaden (±5km) waren we weer terug bij het bezoekerscentrum alwaar een paar lopers afhaakten en wij verder gingen verder met deel 2 van de FunRun. Weer 5 kilometer en nu langs de hele kanobaan, die op dat moment net in gebruik was voor een wedstrijd. Terug niet langs de kanobaan, maar weer via een aantal leuke paden terug naar het bezoekerscentrum.

We kregen een goodiebag met o.a. een VFF Buff. Deze had ik al:-). Misschien kan ik er nog iemand blij mee maken. De FunRun zat erop. De meesten vertrokken, anderen gingen pannenkoeken eten en ik had in mijn hoofd om naar huis te gaan lopen.

Ik liep dezelfde weg door het bos terug en kwam op de oude Schipholweg. Deze weg langs Schiphol, boerderijen, dorpjes en snelwegknooppunten heb ik gevolgd tot Boesingeliede, toen vond ik Haarlem (en zeker Haarlem-Noord) toch best nog ver. Ik besloot rechtsaf te slaan richting Zwanenburg. Daar kocht ik een ijsje en liep door naar station Halfweg. De trein reed daar net voor mijn neus weg maar gelukkig stoppen ze daar in beide richtingen elk kwartier. En ook nog tegelijk. Dus daar even een foto van mijn modderpoten gemaakt en even later in de volgende trein gestapt. In Bloemendaal stapte ik uit. Vanaf daar is mijn huis nog ruim 1 kilometer.

Thuis de kilometers ongeveer opgemeten en uitgerekend. Totaal toch wel 36km. Waarvan een deel wandelkilometers.