Scheveningen Zandvoort Marathon 2016 – BF

Net zoals in 2013 met de fiets, de trein en de bus naar Scheveningen. Daar aangekomen was er nog een uur over voor koffie, cake, banaan, oranje hesje + startnummer in ontvangst nemen en opspelden en mijn voeten in te smeren met vaseline. Er bleken slecht 5 deelnemers (4 heren en 1 dame) de intentie te hebben om de afstand tussen de start en de finish blootsvoets af te leggen.

452069-1024px5 minuten voor de start probeerde ik een beetje warm te lopen (nog met Fivefingers aan) om nog net op tijd de schoenen in mijn rugzakje op te bergen en mij voor de startlijn op te stellen. De zon scheen maar het was genadeloos koud. Nog even wat heen en weer springen tegen de kou. Het werd 11 uur. Maar in plaats van een startschot hoorde ik een door de tegenwind onverstaanbare openingstoespraak. Uiteindelijk toch dat startschot en we begonnen te lopen naar het zuiden, 3 km, wind mee. Ik was begonnen aan mijn eerste marathon op blote voeten.

IMG-0377Al heel snel had ik 2 blotevoetenlopers voor mij en 2 blotevoetenlopers achter mij. Eigenlijk had ik het wel leuk gevonden om samen met Ruth en Hans de hele afstand af te leggen, maar ik koos mijn eigen tempo te gaan lopen. Zonder klokje of hartslagmeter, want dat doe ik nooit. Op gevoel dus. Ik merk aan mijn ademhaling wel of ik te snel ga. Bij het keerpunt kreeg ik al meteen het vermoeden dat de stevige koude wind misschien wel parten zou gaan spelen.

De eerste verzorgingspost was na 6 km bij het voor de 2e keer passeren van de startlijn. Ik had inmiddels geleerd om bij elke post wat te eten en te drinken om de maag op gang te houden.

Al gauw bleek het niet dragen van schoenen een aardig voordeel. Waar de geschoeiden krampachtig een smalle en/of ondiepe oversteek van een stroompje probeerde te forceren, kon ik gewoon rechtdoor. Mijn natte voeten waren immers binnen 3 tellen weer droog.

De tweede verzorgingspost, bij Wassenaarse Slag, diende zich al snel aan. Eten, drinken en snel verder.

Met het naderen van Katwijk aan Zee werd het drukker en drukker op het strand. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht. Weer om naar buiten gelokt te worden. Lekker met de hond naar het strand. Ergens zou daar een enorme inham moeten opdoemen, maar ik zag hem niet. Even later werd ik langs pylonen van het strand geleid en de inham kwam in beeld. Er liep een pad van een soort kassein langs de inham. Gelukkig kon je ook een stukje omlaag in het zand lopen.

Eenmaal weer op het strand was daar verzorgingspost drie. Eten, drinken en snel verder.

Het lopen ging nog steeds voorspoedig en ik besefte dat ik op de helft was. Dat klopt dus niet want de marathon begint volgens mij pas bij 30 km, dus ben je bij 36 km pas op de helft. Ik zag Noordwijk aan Zee vaag opdoemen en probeerde niet te veel in te verte te kijken. Dat deed ik de vorige keer en dan lijkt het eerder of je achteruit gaat dan vooruit. Om mezelf nog wat extra te belemmeren in het vooruit kijken had ik mijn bril niet op.

Ik probeerde een stukje hoger te lopen dan vlak langs de waterlijn. Meestal was hier het zand nog hard genoeg en ik kon hier een stuk rechter lopen. Behalve op de standen van de badplaatsen. Door het omgewoelde zand zocht ik hier de waterlijn op. In Noordwijk aan Zee was het nog drukker dan Katwijk aan Zee. Je moest je een weg banen tussen de mensen en de honden. En iedereen moest zo nodig langs de waterlijn lopen. Sommige honden renden spontaan een stukje mee en één (natte) hond keek niet uit waar hij liep en botste zijwaarts hard tegen mij op. Ach, soms is elke afleiding welkom als je zo lang moet rennen.

23,4 km, verzorgingspost vier. Eten, drinken en snel verder.

640px-Marine_Radiostation_Noordwijk_01Ik keer per ongeluk in de verte en zag daar een antenne, waarvan ik het idee had dat dit Langevelderslag moest zijn. Die antenne kwam gek genoeg niet dichterbij. Bovendien was dit een vrijwel leeg stuk strand. Saai, eindeloos…

Opeens zag ik vanuit mijn ooghoek iemand in tegengestelde richting rennen. Ik keek even goed en zag dat het Ruud was. Hij was van plan mij tegemoet te lopen en kwam precies op het goede moment. Hij had met de wind mee gelopen maar moest nu ook de feiten aan den lijve ondervinden. Het ene na het andere kledingstuk kwam tevoorschijn uit de rugzak en ging aan. Het was heel aardig van hem om mij uit de wind te houden.

Daar was verzorgingspost vijf, Langevelderslag. 30,1 km. Eten, drinken en echte werk kon beginnen.

Dit was een lastig stuk. Weer een leeg, saai en eindeloos stuk strand met in de verste verte Zandvoort. Alleen aan de oranje en gele stipjes ver voor en ver achter ons was nog op te maken dat ik deelnam aan loopwedstrijd.

Het duurde en het duurde, maar uiteindelijk was daar Zandvoort en verzorgingspost zes. Deze was een stukje het strand op. Terwijl ik wat at en dronk zag ik ver weg aan de waterlijn een paar andere deelnemers deze post voorbij lopen. Ik vertrok voor het laatste stuk.

DSC01015-600pxHet Zandvoortse strand was levendig, maar lang niet zo druk als Noord- en Katwijk. Waarschijnlijk waren de meesten verstandig genoeg om achter het glas in de zon plaats te nemen. Ruud hield mij nog steeds uit de wind en was tevens mijn pacer, uiteraard ook blootsvoets. Het beste was er nu wel uit, maar mijn voeten, die klaagden niet. Het was dat het de bedoeling was dat ik naar de finish moest lopen, anders zou ik het nu wel mooi geweest gevonden hebben. Door de flinke tegenwind kon je de speaker van de finish al ruim een kilometer van tevoren horen. De finish was bovenaan het strand. Ik nam de kortste weg, een rechte lijn. Dat betekende: steeds muller zand. Dat kon er ook nog wel bij. Nog 200 meter. Ik dreigde de verkeerde kant op te lopen en werd door de speaker de juiste richting op gepraat. Hij merkte wel op dat ik op blote voeten was, maar geen woord over dat ik tweede was geworden in deze categorie. Als er een podium voor het barefootklassement zou zijn zouden er meer mensen op het podium gestaan hebben dan ernaast.

Na afloop dronk ik een biertje met mijn broer en ging vervolgens op zoek naar de pendelbus. De onderkant van mijn voeten was behoorlijk gevoelig. Er stonden al wel een paar lopers op de bus te wachten. Die hadden geen idee hoe laat die bus zou komen. Een OV-bus bleek over 13 minuten richting Haarlem te gaan. Toen zag ik ineens Ruth en Hans. Ik kon een lift krijgen naar het station, waar mijn fiets stond.

IMG-20160315-WA0001Ik was amper op tijd thuis om weer te vertrekken. We gingen met het gezin en mijn ouders pannenkoeken eten op het Kopje van Bloemendaal. Toen ik daar aan tafel zat begonnen mijn tenen vreselijk pijn te doen. Het teken dat er weer bloed doorheen ging stromen. Ik moet dus onderweg koude voeten gehad hebben. Later op de avond ontdekte ik 7 blaren. Een paar ter grootte van een speldenknop en paar iets grotere. Ze waren niet heel goed te zien onder die dikke huid, maar wel goed te voelen. Ik besloot ze niet door te prikken.

In mijn uitslag geen spoor van een categorie ‘blote voeten’.

Het is nu 2 dagen later dat ik dit verslag afrond en ik voel me weer als nieuw. Wat zal ik nu weer eens lopen?

Duindoorn en de Bloedblaartjes

Zo’n tweeëneenhalve week heb ik rondgelopen met een duindoorn in mijn rechtervoet. Ik denk dat deze zich op 20 februari een weg gebaand moet hebben door de olifantenhuid onder mijn voet. Die zaterdag liep ik (met fivefingers aan) van mijn huis naar station Overveen om enkele minuten later per trein naar Zandvoort te rijden. Daar liep ik zuidwaarts door het dorp en nog een stukje over het fietspad richting Langevelderslag. Daarna (blootsvoets)het strand op om via Parnassia en de duinen weer naar huis te lopen. Bij de Oosterplas kwam ik nog een groepje met o.a. Ruud en Paula tegen. Bij ingang Bleek en Berg wilde ik mijn schoenen weer aandoen, maar ik besloot het niet te doen. Ik wilde weten hoe het fijne grind op de parkeerplaats aanvoelde. Normaal gesproken pijnlijk als je er overheen wandelt. Maar nu, met half verdoofde koude voeten er overheen rennend, was pijnloos. Ik werd wat overmoedig en liep vervolgens blootsvoets naar huis. Ik was een beetje onvoorzichtig geweest, want ik had, zo leek het, twee bloedblaartjes ter grootte van een spijkerkop. Eén op mijn rechter grote teen en één op mijn rechter voorvoetzool.

Daarna heb ik nog flink wat hardlopen. O.a. een week later, met Ruth, 30km, probleemloos, blootsvoets over het strand. Tijdens het lopen had ik geen last, maar na thuiskomst voelde ik regelmatig een venijnige steek onder mijn voet. En zo groeide het vermoeden dat er iets in mijn voet zat, dat er niet in thuishoorde. Ondertussen probeerde ik het zoveel mogelijk te negeren.

Gisteren ging ik weer een rondje rennen door de duinen en hield angstvallig mijn schoenen aan. Met schoenen aan ging het redelijk goed, maar wel af en toe een lichte steek als mijn voet precies met de gevoelige plek op een boomwortel of iets anders hards terechtkwam. De laatste anderhalve kilometer moesten toch de schoenen maar even uit. Dat ging op zich ook wel, maar ik begon me wel serieus zorgen te maken over de 42 blootsvoetse kilometers van aanstaande zondag. En thuis weer die steken. Ik begon zelf op de zijkant van mijn voet te lopen en besloot dat er iets aan moest gebeuren.

Ik vroeg Ruud om raad. Ik vertelde dat ik iets in mijn voet had, maar het niet goed kon lokaliseren. Waar moet je dan in je voet prikken om iets eruit te halen. Ik vertelde ook dat er ongeveer op de plek van de steken een klein bloedblaartje zat. Omdat hij het wel vaker had meegemaakt wist hij meteen dat dit de plek was waar het voorwerp zat en hij wist ook dat het een duindoorn was.

Vandaag had ik genoeg moed verzameld om een poging te doen om de doorn uit mijn voet te verwijderen. Een naald steriel gemaakt, de plek waar ik moest zijn ontsmet, goede verlichting erbij en de operatie kon beginnen. Met de naald maakt ik een gaatje in de ‘bloedblaar’. Er kwam een beetje lichtrood vocht uit. Enkele ogenblikken later zag ik een zwart puntje. Ik hoef niets anders te doen dan met verbazing te kijken hoe daar de volledige doorn uit zichzelf naar buiten kwam zetten. Hij zat blijkbaar al te wachten om vrijgelaten te worden. Zo eenvoudig had ik het me niet kunnen voorstellen.

Pleister erop en even testen of ik nu weer zonder steken door de kamer kon lopen. Dat ging goed. Al moest ik mezelf even later betrappen dat ik weer op de zijkant van mijn voet liep. Dat hoeft nu dus niet meer! Lopen zonder pijn, hoe blij kan je dan zijn.

Trainen voor het BF-klassement van Scheveningen-Zandvoort

Trainen voor een strandmarathon op blote voeten, hoe pak je dat aan? Er zijn talloze schema’s te vinden om je voor te bereiden op een marathon, maar niet voor een strandmarathon en al helemaal niet voor één zonder schoenen. Maar ik ben niet van de schema’s, dus dat komt goed uit. Ik doe eigenlijk maar wat met een beetje het idee van die schema’s in mijn hoofd. Ik hoef qua tijd er ook niet het uiterste uit te halen.

Trainen voor een voorjaarsmarathon betekent ook veel trainen in het donker als je doordeweeks full time werkt. In het donker lopen trok mij niet zo dus heb ik de laatste weken elke woensdag een paar uur eerder vrij genomen om mijn ongeschoeide onderstel nog wat extra te laten wennen op het strand.

Voeten van Ruud en van mij tijdens een training op woensdagmiddag
Voeten van Ruud (onder) en van mij (boven) tijdens een training op woensdagmiddag

Wat de blote voeten betreft is deze winter qua weersomstandigheden een kadootje, maar de trainingen zelf niet. Althans voor mij niet, want ik ben geen doorgewinterde hardcore barefoot extremist. De Scheveningen-Zandvoortmarathon is voor zover ik weet de enige marathon met een blotevoetenklassement en de vorige keer dat ik deze liep was ik al van plan deze blootsvoets te doen, maar vanwege de toch wel frisse winter, stond ik uiteindelijk toch met schoenen aan aan de start. Dat kan dit jaar ook gebeuren, want het moet niet al te koud zijn. Als de gevoelstemperatuur 5 graden of warmer is, dan zou het voor mij mogelijk moeten zijn.

Afgelopen woensdag was het weer tijd om erop uit te gaan. Het was flink koud, slechts enkele graden boven 0 en ik dacht dat het beter was om niet de hele training op het strand te doen maar om deels wat meer beschut in de duinen te lopen. Bovendien vind ik rennen door het duingebied veel leuker dan het monotone lopen met het monotone beeld op je netvlies. De zon scheen gelukkig. Die nacht had het gevroren en daar waar de zon niet had geschenen waren de paadjes nog wit en hard bevroren. Dankzij de afwisseling tussen bevroren en door zon verwarmde ondergronden kon ik 17km afleggen zonder mijn voeten te beschadigen. Dit mede dankzij een flink aantal eerdere trainingen waarbij koude voeten een rol speelden. Ik had mijn teenschoenen mee voor de zekerheid en onderweg kan je de kleur van je tenen goed in de gaten houden. Als de roze kleur wegtrekt is het niet goed. Het aparte is dat dit soms bij 1 of meer tenen eerder gebeurd dan bij de rest. Als dat gebeurt had je eigenlijk al eerder je schoenen aangetrokken moeten hebben.

Ik kwam loopvrienden tegen bij de Oosterplas.
Ik kwam loopvrienden tegen bij de Oosterplas

Het lijkt erop dat mijn voeten redelijk aan het wennen zijn aan urenlange blootstelling aan kou en allerlei soorten ondergrond. Het schijnt dat onder deze omstandigheden het onderhuids vetweefsel en de haarvaten toenemen en de gevoeligheid van de zenuwen in de voetzool normaliseert. Dat betekent dat je niet meer au! roept (of denkt) bij elk kiezelsteentje waar je overheen loopt.

Met nu nog precies 3 weken te gaan lijkt het er op dat een marathon op blote voeten binnen hand… eh… voetbereik komt. De weersvooruitzichten zijn redelijk: een max. temperatuur van 9 graden, windkracht 5 uit het westen en buien, bewolking en zon wisselen elkaar af.

 

Dam tot Damloop 2015 – BF

De Dam tot Damloop. Die moet je een keer gelopen hebben, althans, dat idee had ik. Al een paar jaar probeer ik mee te doen. Zo ook dit jaar. Ik zat op de dag dat het inschrijfcircus begon klaar achter de computer en dat mislukte hopeloos. Toen maar wachten tot het laatste moment of er ergens via via nog aan te komen was en dat lukte wel.

Ik had een startnummer van een medewerker van een luchtvaartmaatschappij. Ik kreeg een tas en een shirt in de bedrijfskleur met het bedrijfslogo, het startnummer en wat goodies. Het shirt was veel te groot maar ik trok het toch aan, niet wetende dat dit niet nodig was en mogelijk problemen op zou kunnen leveren voor de oorspronkelijke eigenaar.

Ik leverde mijn tas in bij de juiste vrachtauto zodat ik daar bij de finish weer over kon beschikken en vertrok naar het startvak op de Prins Hendrikkade. Voorin het startvak bleek Erben Wennemars te staan. Bij de start kwam ik Emile tegen, ook een blootsvoetse deelnemer. We liepen een flink stuk samen op. Hij werd al lopend kort geïnterviewd. Benieuwd of we daar nog iets van terugzien.

De sfeer van de loop krijgt vrijwel onmiddellijk vorm in de IJ-tunnel met een trommelband. Heel apart om door die tunnel te lopen. De ventilatoren die in de tunnel hangen, waar je in de auto niet van merkt, veroorzaken een kleine storm die voor de lopers niet onopgemerkt blijft. Langs het parcours veel DJ’s met VW T1-busjes, trommelaars en omwonenden die tafels met bekers water hadden uitgestald en muziek mee naar buiten hadden genomen. In Amsterdam-Noord kwam volksmuziek uit de luidsprekers, In Zaandam waren het voornamelijk stampende dansplaten.

Ik kende het parcours, dus ook de ondergrond niet, maar ik liet me door andere doorgewinterde blotevoetenrenners vertellen dat het te doen was. Wel met wat lastige stukjes. Ik vond het een uitdagend barefootparcours. Veel ruw asfalt, ruwe klinkers, gladde ongelijke klinkers met scherpe hoeken, gitzwart nieuw (maar niet glad) asfalt. Deze ondergrond trof ik voornamelijk aan op de tweede helft, op het moment dat de voeten al wat gevoeliger beginnen te worden.

In 2008 en 2009 heeft BN’er Beau van Erven Dorens de DtD-loop ook op blote voeten gelopen (tot bloedens toe). Ik zwoor daarna nooit meer op blote voeten te gaan lopen. Wellicht had hij weinig op blote voeten geoefend en mijn voeten hebben de laatste weken ook weinig asfalt gezien, dus logisch dat het voor mij zwaar was. Zo zwaar dat zelf mijn tempo er onder leed. Na een kilometer of 8 (de helft) wilde ik wel sneller en dat kon ook. Een tijd daarvoor was ik ingehaald door de 1:25 pacer. Die haalde ik weer in en liet deze ver achter me. Maar de laatste kilometers (met de gladde ongelijke scherphoekige klinkers) hakten er zo in dat de pacer me toch weer voorbij ging. Met als eindresultaat een eindtijd van 1:27:39 en op twee tenen een blaartje. Ik was blij dat ik na het in ontvangst nemen van mijn tas mijn huaraches weer aan kon trekken om met achtereenvolgens de pendelbus, de trein en de fiets thuiswaards te keren voor enkele herstel)biertjes.

Deze tijd gaat niet onder mijn naam de boeken in, maar onder de naam van de oorspronkelijke eigenaar van het startnummer. Misschien maar gelukkig dat ik geen snelle tijd heb gelopen, anders zou misschien zijn officiële PR door mij zijn gelopen. Ik kan volgend jaar weer een poging wagen. Of met schoenen aan, of beter blootsvoets getraind.

 

 

Crazy Barefoot Marathon – BF

Met de fiets naar station Haarlem. Met de trein naar Station Amsterdam Centraal. Met de Luna’s (huaraches/sandalen) naar het Museumplein. Daar, waar de start van dit gebeuren een half uur later plaats zou vinden: De Crazy Barefoot Marathon. De eerste marathon ter wereld georganiseerd voor lopers zonder schoenen.

Ik trok mijn schoenen uit en wandelde naar de bus van Dave (1 van de organisatoren), die op zo’n 500 meter afstand geparkeerd stond, om mijn tas in bewaring te geven. Onderweg kwam één voet in aanraking met hondenpoep. De voet was weer snel ‘schoon’ na enkele vegen door het gras (het voordeel van blote voeten). Weer terug op de startlocatie snel mijn startnummer opgespeld waarna ik klaar moet staan bij het start/finish spandoek voor het woord en het startsignaal door een dame van de Stadsreiniging en wethouder Eric van der Burg.

Van de 14 deelnemers verlieten er 12 lopend de start. Tijdens de start liep ik naar de fiets om daar de eerste 21,1 km op af te leggen. Deelnemer Rob zou net als ik op het HM-punt instappen. Mijn rol bleek tevens het tijdelijk afzetten van middelmatig drukke zijstraten, want we wilden natuurlijk zo min mogelijk oponthoud door rode verkeerslichten. De echt drukke kruispunten werden òf op de kamikazemanier benaderd, of, als dat echt niet anders kon, werd er (heel verstandig) gewacht. Voor de begeleidende fietsers was dat zo mogelijk nog lastiger, want een fietser is minder reactief dan een loper in druk verkeer.

Toen ik achter de groep lopers fietste zag ik de ontelbare verbaasde blikken onderweg.  En uiteraard, tot vervelens toe, weer de vele opmerkingen over glas. Ja, er lag glas. Behoorlijk veel ook, maar een stuk minder dan de zorgen die erover werden geuit door het publiek, mede dankzij de zorg van de stadsreiniging die een flink deel van het parcours extra heeft schoongemaakt. Gelukkig bleken die scherpe transparante scherfjes geen groot probleem. Van slechts 1 deelnemer hoorde ik na afloop dat deze een stukje glas in zijn voet bleek te hebben. Als blotevoetenloper ontwikkel je een oog voor gevaarlijke obstakels. Meestal zie je ze op tijd om ze te ontwijken. En loop je als groep, dan kan je elkaar ook nog waarschuwen. Gelukkig ook veel grappen onderweg. Een meneer van de reinigingsdienst vertelde dat hij punaises had gestrooid. ‘Kunnen we hebben!’, riep Ruud vervolgens.

Opeens bleken we al 21.1 kilometer afgelegd te hebben. Dat was op de plek waar Rob klaar stond, bij het Amstelhotel. Ik gaf de fiets aan Hans en we vervolgden onze weg. Met de wetenschap dat het voor mij een eitje zou moeten zijn in vergelijking tot de anderen die er al een HM op hadden zitten. Dat bleek ook door de spaarzame stukjes gras waar onderweg naar uitgeweken werd. Een groen, zacht, koel stukje gras is een oase voor de voeten na al die warme harde stenen. Maar beter is het om de oases te vermijden. Na terugkeer op de bestrating blijkt deze 2x zo hard te zijn geworden.

Onderweg werden we uitstekend verzorgd bij de stadswerven van de reinigingsdienst. We konden er naar de wc, kregen er fruit en water en werden aangemoedigd door het personeel. De stops waren echter van korte duur. ‘Vijf minuten’, riep Ruth elke keer streng. Maar goed ook, want een langere pauze leidt alleen maar tot stijvere spieren, en we hadden een strak tijdschema dat vrijwel tot de finish tot op de minuut klopte.

Toen we het centrum betraden werd het een gekkenhuis. In onze poging om ruim baan te creëren en aandacht te vestigen werden de fietstoeters veelvuldig gebruikt. Maar deze vielen in het niet bij de pomptoeter van Dave. Om geen piepende oren te krijgen moest je daar niet naast lopen. En, Ruud vond dat de toeter niet genoeg hoorbaar was. Hij nam de toeter over en liep al toeterend en juichend voorop. Ik denk dat de toeristen op de terrasjes wat te vertellen hebben thuis.

Vlakbij de finish, toen we de achterkant van het Rijksmuseum passeerden bleek, volgens de hardloophorloges,  dat we net geen 42,2 kilometer zouden gaan volmaken. We liepen namen een zijstraat later richting het Museumplein om dit te fixen.  Even later liepen we weer via de achterkant van het Rijksmuseum om via de tunnel aan de voorkant onder de finish door te komen.

We werden gefeliciteerd en feliciteerden elkaar. Niemand kon nog de eerste blotevoetenmarathon ter wereld organiseren, want daar hadden wij zojuist deel van uitgemaakt. Voor mij kwam het evenement misschien een jaar te vroeg. Ik begon mijn blootsvoetse training op straat ergens in het begin van dit jaar. Ik ben ver gekomen, maar een marathon blootsvoets loop je niet zomaar even. Tenzij je bijzonder getalenteerd bent is dat een training van jaren. En ik weet niet of ik dat ervoor over heb. Al merk ik wel dat mijn voeten en ik het er beter vanaf hebben gebracht dan tijdens de trainingsloop op 21 juni. Mijn voeten zijn nu, de volgende dag, nog een klein beetje gevoelig maar zien er nog puntgaaf uit.

Met dank aan Ruth Langemeijer en Dave Hardy voor de organisatie, de Stadsreiniging voor de verzorging en het schonen parcours en  Wouter Wakkie voor het fraaie fotomateriaal.

IMG-20150829-WA0003
Voeten kunnen blijkbaar heel wat hebben

.

Rennen door de badkamer

IMG_0143
Overblijfsel Romeins aquaduct

Morgen is de grote vakantie dan echt afgelopen (hier althans) en ik ben inmiddels al weer een week aan het werk geweest. Een mooi moment om even terug te blikken op de loopmogelijkheden die de vakantie mij bood. Het doel was: wandel- en loopkilometers op blote voeten (en met schoenen) maken.

IMG_0201
Girona gezien vanaf de stadsmuur

Het was vakantie, dus hoefde ik mijn jongste dochter niet naar school te brengen. Ik hoefde niemand wakker te maken want iedereen stond/lag in de vakantiestand. Ik heb zo de mogelijkheid om bijvoorbeeld te gaan wandelen naar mijn werk (in plaats van fietsen) of om vóór het werk hard te lopen. Dat deed ik dus, 3 weken lang.

IMG_0218
Blauwe maan met overvliegende vogel

De rest van de 6 weken waren we op vakantie, naar Calella (badplaats een stukje boven Barcelona) waar zich weer andere mogelijkheden openbaarden. Omdat ik meestal het eerste wakker was, kon ik nog voor de rest wakker moest worden voor het ontbijt een rondje hardlopen en/of wandelen en/of zwemmen in zee.

IMG_0156
Fraaie wegwijzer, lees de bovenste maar…

Ons hotel stond op de grens waar de verharde, nog enigszins vlakke straten overgingen in onverharde steile paden richting de bergen. Die bergen leken me te roepen, want ondanks dat ik eigenlijk voornamelijk van plan was te trainen op blote voeten op de stoepen van de badplaats die geleken op badkamertegels, trok ik liever huaraches of trailschoenen aan om het hogerop te zoeken op de voor blote voeten minder comfortabele paden.

Voor echte bergen zat ik eigenlijk niet op de juiste locatie, maar op een hete dag ging ik een uur of zes wandelen en bereikte ik een hoogte van tegen de 600 meter. Dat is relatief hoog in vergelijking met het hoogte punt vlakbij huis (Brederodeberg, 45m). De bergtoppen in de buurt van de kust stonden vol met antennes, de verdere toppen waren voorzien van wegwijzers of topmarkeringen.

CLAZ1MtUwAAfEUW
Blootsvoets in Barcelona

We bezochten Barcelona. Dat kon ook best blootsvoets vond ik. Maar ik heb nergens zwartere voetzolen opgelopen dan daar. Daar kreeg ik ook twijfels bij het lopen op blote voeten in grote vieze steden. Zwarte voeten van de modder zijn niet erg, maar zwarte voeten van stoepen en straten wellicht wel. Ik denk dat er veel fijnstof uit verbrandingsmotoren in de straten ligt, vermengd met allerlei andere ongezonde stoffen. Ik vermoed dat je hier in ieder geval geen vitamine B12 via je voet kunt opnemen uit de grond. Ooit mocht je legaal naakt rondlopen door Barcelona, gek genoeg nu niet meer, maar die mensen zouden er indertijd goed aan gedaan hebben om in ieder geval de onderkant van hun voeten te bedekken.

IMG_0294
Calella vanaf een heuvel tijdens een avondwandeling

Er was nog een plek op vakantie waar de voeten niet ontbloot konden blijven. Dat was het restaurant van ons hotel, waar bepaalde minimale kledingvoorschriften leken te gelden. Dus voor de ingang van het restaurant gingen de schoenen aan en na de maaltijd op dezelfde plek weer uit.

IMG_0163
Weer eens een ander soort windmolen

Om onze hotelkamer te bereiken konden we de lift nemen, maar de trap was favoriet (althans bij mij). We zaten op de 6e etage (eigenlijk 7e, want de 1e, het restaurant, telde niet mee in de hoogtenummering). Elke etage had 2 trappen, dus totaal 14 trappen op en af, diverse keren per dag. Ook weer mooi meegenomen als training.

Water, schaars hier
Water, schaars hier

Ik heb niet heel zwaar getraind op vakantie, maar wel heel frequent en heel divers. Uit ervaring weet ik dat dat belangrijker is dan een serie lange duurlopen. Vooral voor hetgeen in het verschiet ligt: De eerste blotevoetenmarathon ter wereld (waarbij ik slechts een halve ga lopen) en een Kennedymars. Daarna wil ik me weer eens oriënteren op een leuke kleinschalige trail in bergachtig gebied. Iemand nog suggesties?

Veluwezoomtrail 2015

Ik zou deze trail dit jaar niet gelopen hebben ware het niet dat Marcel plannen had voor de Veluwezoomtrail. Toch weer een leuke gelegenheid om wel te gaan naar dit leuke kleinschalige trailevenement in een fantastisch mooi gebied.

DSC_4013-2De opzet van dit evenement is dit jaar ingrijpend gewijzigd. Kon je voorheen op 1 dag kiezen uit een paar afstanden, deze keer waren er verspreid over het weekend een stuk of 5 afstanden waarbij verschillende combinaties tot wel 90km mogelijk waren.

Ik hield het bij 25km (die in werkelijkheid slecht 24km was). De 30km afstand was trouwens 33km. Ze houden zeker van ronde getallen daar. Het verschil van deze 2 afstanden op papier was 5km, in het echt dus 9km. De winnaars van de 25km-afstand liepen verkeerd en maakten 27 kilometers. De koplopers kunnen geen andere lopers volgen en moeten goed de linten en de pijlen volgen. Als een 1 of andere lolbroek een pijltje verdraait gaat dat flink mis. Maar in dit geval was het niet echt een probleem omdat de volledige top 3 van de heren verkeer liep en ruimschoots weer op het goede pad was voordat de concurrentie er vandoor kon gaan met de podiumplekken.

Ik kende de start nog van voorgaande jaren. Een pad met steentjes. Ik had plannen om deze trail blootsvoets te lopen maar had mijn VFF’s achter de hand. Vanwege dat steentjespad besloot ik te starten met Fivefingers en ze daarna ergens weer uit te trekken. Na de start bleken we een andere richting op te lopen, dus niet dat pijnlijke pad op. Een verkeerde schoenenkeuze dus. Na zo’n 500m kwam er een heuveltje met een opstopping. Daar kon ik mooi mijn VFF’s uittrekken.

Ik liep zo een paar kilometer zonder schoenen, maar het voelde niet echt comfortabel. Dat zou ik geen 24 kilometer volhouden. Na ± 2km trok ik ze weer aan om ze vervolgens niet meer uit te trekken. Maar goed ook, want even later kregen we te maken met allerlei ondergronden die je je blote voeten niet toewenst: paden verhard met steentjes van fijn grind tot en met halve en zelfs hele bakstenen. Wel handig als je dikke zolen hebt en niet van modder houdt. Zelfs met VFF’s was het nog een hele opgave om dit te doorstaan. Op 1 stuk was het zo erg dat ik een stukje dwars door het bos moest om maar niet over de neergekwakte keien te hoeven lopen.

Even verderop leek er een eind te komen aan de kwellingen. Vanaf een zijpad links kwamen lopers van de kortere (18km) afstand aanlopen. Hier kwamen de 2 routes samen. Wij (van de 24km) hadden een grotere lus gelopen. Plotseling liep daar iemand op blote voeten. Dat bleek Maarten te zijn die ik daags ervoor ‘sprak’ via Chat & Run. En even later liep daar plotseling nog een barrevoeter (en ook nog zonder shirt). Even gepraat, een foto gemaakt. Ze liepen wat sneller dan wij.

Na de verzorgingspost op het 15km-punt kwam er geen einde meer aan het klim- en daalwerk. Best een zwaar parcours. Mijn medeloper is meer vlak terrein gewend en had er moeite mee, bovendien kampte hij met een blaar. Ik heb nog een paar keer gewacht, maar toen ik ergens 5 minuten stilstond en hem niet meer zag, ben ik doorgelopen.

Ik kreeg pijn in mijn rechtervoorvoet, ook een blaar. Gelukkig was daar opeens de finish. De barrevoeters stonden daar al een tijdje aan het alcoholvrije bier in de brandende zon. Dat liet zich best smaken. Een tijdje later kwam ook Marcel (wandelend) over de finish. Na nog een beker bier vertrokken we huiswaarts.

Een halve door Amsterdam – Blootsvoets

De spanning liep op naarmate de dag van de gezamenlijke training van 21 km voor de Crazy Barefoot Marathon dichterbij kwam. Ik begeef mij nog niet zo lang blootsvoets op verharde ondergrond. Voorgaande jaren voornamelijk alleen in de duinen en op het strand. Gedurende de training op stoepen, straten en fietspaden ging er een wereld voor mij open. Een wereld die ik nog niet kende, n.l. die onder mijn voeten. Daar weet je helemaal niets van als je schoenen draagt. Bekende wegen waar je al heel vaak gelopen hebt zijn ineens venijnig of juist heel aangenaam om op te lopen. Er is een dimensie bijgekomen. De ondergrond bepaald voor een flink deel je actieradius. Tenminste bij mij, als relatief beginnend barrevoetse hardloper.

Na mijn eerste blootsvoetse 10 km op verharde ondergrond heb ik nog een aantal keer afstanden tot en met 10 km gelopen. Niet 1 keer daarboven. De tijd tot de training van 21 km was te kort om het risico te nemen om (bloed)blaren op te lopen. Een van de laatste loopjes op voornamelijk fietspadasfalt met een grillige structuur gaf me het vertrouwen dat een halve marathon geen kansloze onderneming was.

11281914_10207047281049847_215070353_nMet ongunstige weersvoorspellingen brak de betreffende dag aan. Regen, onweer. Ojee… De voeten worden dan week en extra kwetsbaar. Nooit eerder had ik met blote voeten (een significante afstand) op een natte straat gelopen. Ik maakte me wat zorgen en werd gelukkig gerustgesteld door deze forumdraad. Ik fietste naar station Bloemendaal om daar op de trein te stappen. Op Amsterdam CS nog een overstap naar station Muiderpoort. Van daaruit was het nog ruim 10 minuten lopen naar het huis van Ruth (o.a. Feetback, Barefootevenement en de Crazy Barefoot Marathon), van waaruit we, na een kop koffie en chocoladekokosballetjes, met 8 heren en 1 dame een lichte regenbui inliepen. De straat was kletsnat, maar voelde niet onaangenaam.

11536467_1061726003857476_6074005552885299651_oEerst richting het IJ. Het vertrek van de pont was bijzonder goed getimed. We waren nog geen 10 seconden aan boord eer we van wal staken.  Het werd droog en we liepen een stukje door Amsterdam Noord.  Ruth gidste de groep over het parcours, compleet met informatie over architectuur en bezienswaardigheden. We namen de pont en belandden in de drukte achter het Centraal Station. Vincent droeg een supermanshirt. Enkele keren viel zijn shirt meer op dan 9 paar blote voeten. Maar vaker nog sprongen de voeten wel in het oog en waren de opmerkingen niet van de lucht. Veel opmerkingen over glas: ‘Fijn! Met al dat glas!’.

11647372_10207047283289903_5607316_nEven later hadden we weer alle ruimte en liepen we richting het Westerpark. De zon ging schijnen. Na een sanitaire stop in een gratis openbaar toiletgebouw baadden we pootje in een ondiepe langgerekte waterbak en liepen een stuk over gras. Wel even prettig aan de voeten. Vervolgens richting het centrum. Hoe ze het deden weet ik niet maar enkelen van ons kregen regelmatig de toekijkende toeristen aan het klappen en aan het juichen. In het centrum liggen voornamelijk gladde klinkers, alleen liggen ze niet overal gelijk. Op de meeste plaatsen waren de stoepen het gladst, maar toch nog zo ongelijk dat het niet prettig aanvoelde (na al weer flink wat kilometers). De fijne brede gladde trottoirbanden boden uitkomst en voelden aan alsof er fluweel lag.

10511335_887838201283630_8974989031086846993_nNa een fotomoment op de Dam, weer richting het IJ lopend, klommen Ruth en Ruud op de constructie van een brug om er aan de andere kant achter te komen dat ze er daar niet af konden vanwege punten die erop waren gemaakt om mensen ervan te weerhouden erop te klimmen. Bij het IJ was een brug van houten planken met tussen elke plank een uitstekende (klemtoon op uit) strook ijzer. Wel fijn om overheen te lopen met schoenen als het glad is, maar niet met blote voeten. Voorzichtig wandelend ging het echter probleemloos en we vervolgden onze weg richting molen De Gooyer met tussendoor nog een verademend stukje gras.

1508656_887838167950300_2255276740917688925_nHet was vlak voor we bij die molen waren, na ongeveer 21 km, dat we een straat inliepen met nare stekelige klinkers. Er was geen uitwijkmogelijkheid naar iets gladders. Ik vond het mooi geweest en trok mijn FiveFingers aan die ik voor zekerheid had meegenomen. Rob kreeg op datzelfde moment flink last van zijn rug en moest even heel rustig aan doen. De laatste 2 km liepen we samen richting de finish waar 2 gezonde en bovendien heerlijke taarten wachtten om door ons verorberd te worden. Ik lag even in de zon op het balkon mijn voeten omhoog. Op 2 tenen waren kleine bloedblaren aan het ontstaan.

Mijn voorzichtige conclusie op dit moment is dat voor mij een hele marathon op blote voeten niet haalbaar is. In ieder geval niet over ruim 2 maanden. Denk ik. Een mogelijkheid is dat ik in estafettevorm (fiets + lopen) meedoe. Het was een bijzondere ervaring in het gezelschap van bijzondere mensen die ik niet graag had willen missen. En ik moet niet vergeten dat een halve marathon blootsvoets ook al een mijlpaal is.

Geen schoen kan een foute voetlanding compenseren

Wat betreft de kop boven dit artikel: Leg de klemtoon op schoen en niet op geen. Een hiellanding kan je vergelijken met het verticaal laten vallen van een staaf. Als deze de grond raakt komt hij abrupt tot stilstand. Bij een voorvoetlanding is de vergelijking dat de staaf schuin valt. De staaf raakt de grond met minder impact want de rest van de staaf is nog niet klaar met vallen. Als je blootsvoets over een stalen plaat loopt met een voorvoetlanding is de kracht van de impact tot 7x kleiner dan wanneer je geschoeid op je hielen landt op dezelfde stalen plaat.

Fig1bHoe dit zich verhoudt tot een middenvoetslanding wordt niet duidelijk in dit artikel omdat ze zich focussen op het verschil tussen voorvoet- en hiellanding. De laatste alinea vermeld dat het uitmaakt of de middenvoetslanding meer in de buurt komt van een voorvoetslanding of meer in de buurt van een hiellanding en dat krachten in ieder geval verdeeld worden over een groter oppervlak.

In ChiRunning, de techniek die ik heb aangeleerd, landen we op onze middenvoet. Als ik schoenen draag vind ik het erg moeilijk om te ervaren of de middenvoetslanding goed wordt uitgevoerd. Blootsvoets is dit een stuk eenvoudiger. Als je dan net iets teveel op je hiel landt voel je dat meteen. Bij een middenvoetslanding maak je gebruik van de krachtige veer die in de voetboog zit.

Looptechniek maakt dus het verschil, niet de schoenen.

Lees verder het Engelstalige artikel op de Harvard-site, toegelicht met veel foto’s en filmpjes: Biomechanical Differences Between Different Foot Strikes

Op weg naar tweeënveertig barrevoetse kilometers

Bij veel mensen zit een steekje los. Een aantal mensen daarvan zijn prettig gestoord. Nu hebben twee van die gekken het plan opgevat om met een groepje ander gekken een marathon zonder schoenen dwars door onze hoofdstad te lopen. En ik was één van die gekken die me opgaf voor de (eerste) Crazy Barefoot Marathon.

IMG_20150526_213144
Mijn ongeschonden voeten na de 10 kilometer

Begin april van dit jaar liep ik de Lions Heuvelloop. Ik had vanaf het begin van het jaar slechts een paar keer een serieus stuk ongeschoeid gelopen, dus ik werd mijn mijn neus op de feiten gedrukt toen ik met een paar bloedblaren thuiskwam van de 15 kilometers zonder schoenen. Ik had het al eerder meegemaakt bij de Heemstedeloop. Bloedblaren. Je voelt ze niet aankomen, althans ik heb nog niet ontdekt waaraan je dat precies kunt voelen, en als ze er zijn, doen ze minder pijn dan gewone blaren (met blaarvocht). Bloedblaren liggen dieper in de huid en genezen ook langzamer. Normale blaren zijn na enkele dagen weg. Bloedblaren kunnen weken blijven zitten alvorens de huid losgaat. En gaat die huid los, dan is de onderliggende huid nog teer en gevoelig. Dus ze moeten voorkomen worden.

Na de Lions Heuvelloop, waarbij ik mijn voeten had overschat, ging ik het anders aanpakken. In plaats van af en toe een groot stuk blootsvoets besloot ik meerdere keren per week een klein stukje blootsvoets te lopen. Eerst hoofdzakelijk op onverharde ondergrond, later afwisselend op verharde en onverharde ondergrond en vervolgens helemaal op verharde ondergrond. En de afstanden werden langer. Totdat ik gisteren de mijlpaal bereikte van 10 blaarloze kilometers op verharde ondergrond.

Waar je je niet mee bezig houdt met (dikke) schoenen, maar zonder dus wel is dus de grond waar je op loopt. Of het nu asfalt, betontegels of klinkers zijn, alle drie heb je ze in diverse structuren van glad tot ruw. Op gladde stenen hebben je voeten het minder zwaar te verduren dan op ruwe stenen. Soms liggen er steentjes bovenop, als je bijvoorbeeld een oprit met grind passeert of als de  weg net bestraat is en er van die hele fijne steentjes op liggen om de voegen te vullen. Ruw is onaangenaam, maar ook weer niet, want je weet dat je voetzolen er sterker van worden en hoe vaker je erop loopt, hoe meer je het gevoel accepteert. Als je schoenen draagt willen je voeten (of liever gezegd je hersenen) dolgraag weten wat er zich onder afspeelt. De zenuwen worden supergevoelig voor elke minuscule prikkel die door de schoenzool heen komt. Trek dan die schoenen eens uit. Dan gaat opeens het gevoelsvolume van 1 naar 10. Ik probeer nu dat volume naar 3 of 4 te krijgen, met als resultaat:

Na zo’n blootsvoetse gewenningsperiode voel je dus weinig meer van de ondergrond als je opeens weer wel schoenen aan hebt. Met Fivefingers is het gevoel gedempt. Met dikkere zolen is het gevoel vrijwel afwezig. Al die lopers op dikke schoenen zijn een soort prinsessen op  de erwt. Zij voelen met hun hypergevoelige zenuwen nog wel de oneffenheden onder hun voeten.

bikila_02
Abebe Bikila, 1932 – 1973

Tien kilometer is niet niks, maar het zijn nog lang geen tweeënveertig kilometers. Ik heb nog een weg te gaan. Afgelopen zondag hebben 7 barrevoeters net iets meer dan de helft van het marathonparcours getest en hebben dit doorstaan. Op 21 juni is de volgende test. Ook weer een halve, waaraan ook ik zal meedoen omdat ik er tegen die tijd klaar voor denk te zijn. En daarna… ik kan me eigenlijk nog niet voorstellen dat ik er ooit toe in staat zou kunnen zijn. In de voetsporen van Bikila.