Kennedymars Sittard 2007

Paaszaterdag 7 april 2007

Trainen moest ik. Voor de 4-daagse van Nijmegen. En als je toch aan het trainen bent, waarom dan niet van de gelegenheid gebruik maken om er een kennedymarsje in de passen. Ik had een paar vrienden en mijn broer overgehaald om mee te gaan. Zij hadden immers toen ook de dodenmars meegelopen (niet uitgelopen). Tijdens het trainen vielen de vrienden 1 voor 1 af. Mijn broer en ik bleven over.

Route Kennedymars Sittard
Op naar de Kennedymars in Sittard. We zouden ’s morgens om 5 uur starten, dus was het handig om daar te overnachten. Dat kon. In de sporthal waar het vertrek- en aankomstpunt was. Van slapen kwam weinig, want het was erg rumoerig en de airco maakte herrie. Dus ik was erg blij toen het tijd was om te vertrekken. We stonden redelijk in de voorhoede voordat het startschot klonk.

Helemaal vooraan gingen de snelwandelaars, die er als hazen vandoor gingen. Daarachter kwamen de anderen, waaronder wij, die er ook stevig de pas in hadden. Maar dat hadden we zelf niet in de gaten. Pas toen we bij het eerste rustpunt kwamen, na zo’n 20 km, bleek dat we veel sneller hadden gelopen dan we zelf voor mogelijk hadden gehouden. Het gemiddelde lag boven de 7 km/h. Daarna ging het tempo wel iets omlaag. Het 40 km punt was psychologisch lastig, want je hebt er 40 km op zitten. Alles doet al pijn en je weet dat je nog een keer die afstand moet.

Medaille Kennymars Sittard
Medaille Kennymars Sittard
Maar onderweg was er ook tijd voor leedvermaak. In het plaatsje Thorn lag authentieke bestrating: kasseien. Wij zaten wat te eten op een bankje en hadden uitzicht op wandelaars die voorbij kwamen op de kinderhoofdjes. Je kon ze er duidelijk tussenuit pikken, de beblaarden. Met pijn vertrokken gezichten bewogen zij zich voort. Gelukkig hadden wij (nog) geen blaren. Desondanks waren de pauzes niet echt aan ons besteedt. Een pauze was wel iets om naar toe te leven, om een doel te hebben op korte termijn. Maar als ik dan eenmaal zat, wilde ik na 5 minuten weer lopen, bang dat de spieren nog verder zouden verstijven. Na de 60 km werd het lastig. Aan de ene kant de pijn en de nog best grote afstand te gaan. Aan de andere kant toch ook het idee dat ik al op 3/4 was en het eind ‘in zicht’. Na 70 km hetzelfde als bij 60 km, maar dan extremer.

We kwamen binnen op nummer 211 en 213 (van de 3326, waarvan slechts 2495 zijn gefinished) in 12 uur en 36 minuten. Toen meteen naar huis. Ik kon nog amper het gaspedaal intrappen met mijn zere voeten.

Hieronder een knipsel uit de uitslag. De volledige uitslag is hier te downloaden.

Uitslag
Uitslag

Website Kennedymars-Sittard: kennedymars.org

90e Vierdaagse van Nijmegen 2006

Mijn voeten
Mijn voeten

Mededeling
Mededeling

Ik twijfelde of ik wel genoeg had getraind. Of het genoeg was zullen we nooit weten. Mijn wandelgezel, had in ieder geval zeker niet voldoende getraind. Ze was al na 30 km afgehaakt. Maar ook omdat hun kat zich had verhangen en haar dochter daarvan vreselijk overstuur was.

Op die hele warme 18 juli in 2006, ergens halverwege, nadat ik mijn wandelgezel achter me had gelaten, liep ik enigszins in de achterhoede. Maar ik was nu alleen, dus ik verhoogde mijn tempo flink. Toeschouwers moeten daar een snelwandelaar voorbij hebben zien gaan. In de achterhoede was het niet druk, maar na een tijdje flink inlopen op de voorhoede werd het echt druk en was er van inhalen geen sprake meer. Druk, echt heel druk was het. En heet, vreselijk heet. Je kon niet inhalen, en toch moesten er ambulances door. Na het uitlopen liep ik te strompelen alsof ik 50 km had gelopen zonder voorbereiding.

Die avond, op het tijdelijk tot camping omgebouwde sportveld kregen we te horen dat de resterende 3 dagen waren afgelast omdat er 2 mensen door de hitte bezweken waren. Dat was het dan. Ik baalde zoals ik nog nooit gebaald had. Ik zou dus niet te weten komen of ik het gehaald zou hebben. Er restte niets anders dan het jaar daarop opnieuw de krachtmeting aan te gaan.

Op de foto zie je mijn voeten na dag 1. De bedoeling was om na afloop van elke dag een voetenfoto te maken om het verloop van de aftakeling te kunnen aanschouwen. Helaas is het dus bij 1 foto gebleven. Wel goed te zien zijn de plekken waar ik tijdens de training flinke blaren had.