ZKA Loop 2010

Zondag 26 september 2010 wou ik deelnemen aan de ZIlveren Kruis Achmea Loop (10K). Dit kon voor mij niet doorgaan, daarom heb ik mijn startnummer aan mijn broer overgedragen. Hij heeft een niet onverdienstelijke tijd van 49:06 gelopen.

Zie hier zijn uitslag en het finishfilmpje op RaceTimer

En ik stond op 2 plaatsen langs de kant om mijn broer en bekenden langs te zien lopen. Op het 2K-punt (viaduct Randweg) en op het 8K-punt (Brouwerskolkpark). Ik was te voet (wandelen) en daarna kreeg ik steken in mijn buik. Ik ben nog niet hersteld dus.

Het magische moment

Vorig najaar heb ik een cursus chi running gedaan. Dit jaar tijdens mijn vakantie het boek De Geboren Renner gelezen en zag dat dit boek enorm goed aansluit bij Chi Running. Heel inspirerend en voor mij een reden om te besluiten de conventionele hardloopschoen aan de wilgen te hangen. Eerst heb ik wat geëxperimenteerd met rennen op Teva’s en op blote voeten. Daarna wilde ik toch ook wel erg graag de begeerde Vibram FiveFingers hebben. Marion Meesters (mijn Chi Running master instructor) schreef daar het volgende over op haar blog: ‘Gelukkig had ik mijn eerste paar Vibram FiveFingers (VFF’s) al gekocht vóór het boek vorig jaar uitkwam, want daarna zijn ze wereldwijd een poosje min of meer uitverkocht geweest.’ Het volledige artikel staat hier. Gelukkig voor mij las ik het boek na de hype, want ze waren gewoon verkrijgbaar bij de plaatselijke buitensportzaak.

Nog even kort mijn ervaringen met Blote Voeten, Teva’s en met VFF’s om het grote verschil aan te geven: Lopen op blote voeten: Perfect, maar je maakt je zorgen om de voetzool. Elk steentje, takje, wortel of stukje glas kan je voet beschadigen.

Ook in gras en onkruid kunnen onverwachte harde of scherpe voorwerpen zitten. Die voeten moeten dus beschermd worden. Dus op de plaatsen waar het niet kan of twijfel is gaan de Teva’s aan. De steentjes die je niet onder je voetzool wil hebben komen nu tussen de Teva en je voetzool. Dat is niet comfortabel, dus moet je regelmatig tijd vrijmaken om deze materie verwijderen. De zool van de Teva is stug (die van mij tenminste wel). De Vibram Fivefingers daarentegen zijn supersoepel. Je kunt je hele voet bewegen alsof er niets omheen zit. De steentjes blijven keurig buitenboord en je voetzolen zijn onkwetsbaar voor de gevaarlijke ondergrond. Als het waar is dat de hardloopschoen meer blessures veroorzaakt van voorkomt, dan zweer ik bij de VFF’s.

Tip: Ik heb er nu een aantal keer op gerend (door bossen en duinen) en merk nu dat ik rustig aan moet doen. Door de opgebouwde conditie wil ik meer dan mijn voeten nu aankunnen met al die veranderingen. Trainen voor de Achmealoop en wennen aan compleet andere schoenen gaat eigenlijk niet samen. Ik zeg het tegen mezelf, maar ook tegen de lezer: ‘Neem er de tijd voor’.

De Geboren Renner

De Geboren Renner, Auteur C. McDougall

Dit boek is een must voor elke serieuze hardloper. Nike en de volgmerken worden met de grond gelijk gemaakt. Evenals de westerse manier van leven. Dit is een beetje een dodo-moment. Op enkele plaatsen in de wereld leven nog stammen die weten wat hardlopen is. Delen van deze stammen zijn door de invloeden van buitenaf al gestopt met rennen. Rennen hoort bij het leven. Je stopt niet met rennen omdat je te oud wordt. Nee, je wordt oud omdat je stopt met rennen. De mens is geëvolueerd tot dier dat het rennen langer kan volhouden dan zijn prooi. Een wedstrijd tussen man en paard wordt gewonnen door de man, of een vrouw, die niet onder doet voor de man op de lange afstand. Lees het boek, trek je schokdempende loopschoenen uit en loop de benen uit je lijf. Dat is wat je tot mens maakt.

Grachtenloop Haarlem 2010

10K in 2 ronden van 5K langs grachten, Spaarne en binnenstad van Haarlem (zie de kaart). Uitslag 54:05

Ik was redelijk voorbereid, maar had de afstand van 10K slechts 1x (in mijn leven) overschreden. Dit was zo’n 2 weken daarvoor, toen ik met mijn broer ging trainen in Nationaal Park Zuid Kennemerland. Er was een route van 8K, maar we hebben ergens een markering gemist, waardoor we meer dan 10K hadden gelopen. Dat ging eigenlijk best goed. Met mij dan, maar met mijn broer niet, want hij ging daarna nog flink (over)trainen en het gevolg daarvan was een blessure waardoor hij niet kon starten. Zijn vrouw heeft toen de honneurs waargenomen.

Bakenessergracht zonder beeldvervuiling (de lopers), Foto: Familieman [CC BY-SA 3.0], via Wikimedia Commons

Op 18 juni 2010 parkeerde ik mijn fiets op de Parklaan en deed ik mijn jas tussen de snelbinders. Daarna te voet richting startpunt.Ik kon dit lastig bereiken omdat ik de route van de 5K moest doorkruisen, waarvan er op dat moment nog mensen moesten binnenkomen. Ik liep nog even een paar honderd meter in en sloot mij aan achter de mensenmassa bij de start. Ondanks de drukte kon ik vrij snel vertrekken. Maar eenmaal op de been ging het niet zo snel meer.

Ik liep in de achterhoede en ik denk dat ik nu geleerd heb dat je een beetje bij je eigen soort moet gaan staan in de rij om in je eigen tempo te kunnen lopen. Maar voor- of achteraan, het was sowieso heel druk op die smalle singels en vesten. Daar haakte ik even aan bij mijn schoonzus. Pas na 3 km kwam er iets spreiding en kon je voorzichtig gaan nadenken over inhalen. Zodoende was de eerste ronde niet echt snel. Eenmaal aan de 2e ronde begonnen, verhoogde ik het tempo en haalde wat mensen in. Het ging lekker. Het weer was ideaal. Niet warm, niet koud. Mijn streven was <1u en dat is gelukt. Ik had nog genoeg over aan het eind, dus ik zou nog een paar minuten sneller geweest kunnen zijn. De volgende 10K wordt een serieuze aanval op mijn PR. Website Grachtenloop

Bekijk mijn uitslag en het finishfilmpje op RaceTimer. Er staan mensen voor de camera, maar als je weet dat ik een blauw shirt aan heb, kan je me nog net voorbij zien komen.

Letterenloop 2010

Letterloop, route 5K

Afstand: 5K
Tijd: 26:23
Datum: 6 juni 2010

Mijn eerste krachtmeting op het renvlak: de Letterenloop. Een thuiswedstrijd. De hoek om, door tunneltje en door de ingang van de ijsbaan. Ik had nog kunnen vertrekken van huis toen het startschot had geklonken, want het duurde wel even voordat de lopende menigte door het startpunt was. Ik deed mee aan de 5 km. Mijn tijd was 26:23. Misschien leuk om volgend jaar hier weer de 5 km te doen om een leuke tijd neer te zetten.

Cursus ChiRunning

Ik heb een cursus ChiRunning achter de rug. Op 3 zaterdagen kregen we in een kleine groep, in Duin en Kruitberg, de technieken van ChiRunning aangeleerd. De belangrijkste technieken: houding, zwaartepunt, stapfrequentie, stijgen en dalen. De laatste cursusdag werden we gefilmd en kon je goed zien wat er nog aan je techniek schortte. Het was een leerzame en inspirerende cursus. Nu alles wat ik heb geleerd in de praktijk brengen tijdens trainingen en evenementen.

91e vierdaagse van Nijmegen 2007

In Groesbeek
Dag 3, in Groesbeek
In juli 2007 stond ik, beter voorbereid dan het jaar ervoor, aan de start van de 91e 4-daagse. Meer getraind. Véél meer. Ik denk tussen de 600 en 800 km, wat wel zo’n beetje als minimum in acht genomen moet worden, alhoewel sommigen helemaal geen training nodig hebben.

Ik liep vanuit huis o.a. naar Amsterdam, naar Leiden, IJmuiden, Nieuw-Vennep, Zandvoort, Muiden en zo’n beetje alle paden in Nationaal Park de Kennemerduinen, alle paden van Middenduin (doe je toch nog 3 uur over). Ik liep met Pasen met mijn broer een Kennedymars (50 mijl) in Limburg. Dat allemaal, moest voldoende zijn.

We gingen met het hele gezin (Selena was net 6 weken oud) en opa en oma naar een bungalowpark op 20 km afstand van Nijmegen. Het plan was, dat ik van daaruit 4 dagen ging fietsen naar het startpunt. En weer terug na afloop.

Dag 1 stapte ik om 3 uur, in de regen, op de fiets naar het centrum van Nijmegen. Het was flink doorfietsen, want ik moest om 4 uur aan de start staan. Eenmaal aan de start was ik al zo moe van het fietsen dat het eigenlijk onverantwoord was om te lopen. Maar daar zette ik me overheen. Ik had mijn sportschoenen aan, die waren eigenlijk te klein, maar dicht. Handig in de regen. Ik had ook mijn nieuwe wandelschoenen bij me. Die trok ik na 10 km aan want het werd droog. Toen had ik al pijn in mijn voeten. Na de 50 km, kon ik weer 20 km terugfietsen naar ons huisje. Niet normaal. Ik was 1 en al spierpijn en totaal vermoeid. Dat moest de volgende dagen anders. Anders was er nog maar 1 volgende dag.

De volgende dag reed ik met de fiets in de auto naar de rand van Nijmegen. Vanaf daar nog slecht een kilometer of 5 naar het startpunt fietsen. Niet fijn, met spierpijn beginnen aan een wandeltocht van 50 km. Na het volbrengen daarvan was ik er heilig van overtuigd dat ik de volgende dag geen stap meer kon verzetten.

De dag er na, dag 3, bleek dat ik mijn benen toch nog kon bewegen. Wel heel pijnlijk, maar niet geheel onmogelijk om te lopen. Dit was de dag van de echte beproeving. Als je dag 3 uitloopt, moeten er hele gekke dingen gebeuren wil je de laatste dag ook niet uitlopen. En ach, het is maar 8 uurtjes lopen, als je een beetje doorloopt. Dan ben je weer klaar voor die dag. Extra aardig dat ze de heuvels (van de 7 heuvelen) in deze etappe hadden ingebouwd. Hier werd het kaf van het koren dus gescheiden. Eenmaal terug in Nijmegen bleek dat ik niet tot het kaf behoorde.

De laatste dag. Nog even die laatste 50 km afleggen. Die laatste om en nabij 50.000 stappen, waarvan de eerste heel pijnlijk waren. Stram en stijf waren de benen en de voeten. Als nooit tevoren. Of wel. 2x tevoren. 1x tijdens een dodenmars en 1x tijdens een kennedymars. Maar toen was ik klaar, en nu moest ik nog 50 km. Toch, als je op dit punt bent, en je bent nog in staat om te strompelen of te kruipen, dan geef je niet op. En na zo’n 30 km, waren er zoveel toeschouwers, dat je alleen nog maar de weg voor je zag en de mensen langs de kant. En de andere wandelaars natuurlijk. Als zij het kunnen kan ik het ook en ik liep alsof ik nergens pijn had naar de finish.

Eindelijk gelukt, wat ik al zo’n 2 jaar daarvoor had bedacht. Er zijn mensen die lopen elk jaar. Hun hele leven lang. Ik niet. Ik wou alleen weten of ik het kon. Misschien ooit nog een keer, maar eerst andere uitdagingen.

Kennedymars Sittard 2007

Paaszaterdag 7 april 2007

Trainen moest ik. Voor de 4-daagse van Nijmegen. En als je toch aan het trainen bent, waarom dan niet van de gelegenheid gebruik maken om er een kennedymarsje in de passen. Ik had een paar vrienden en mijn broer overgehaald om mee te gaan. Wij hadden immers samen ooit de Dodentocht meegelopen (niet uitgelopen). Tijdens het trainen vielen de vrienden 1 voor 1 af. Mijn broer en ik bleven over.

Op naar de Kennedymars in Sittard, de oudste Kennedymars van Nederland. We zouden ’s morgens om 5 uur starten, dus was het handig om daar te overnachten. Dat kon. In de sporthal waar het vertrek- en aankomstpunt was. Van slapen kwam weinig, want het was erg rumoerig en de airco maakte herrie. Dus ik was erg blij toen het tijd was om te vertrekken. We stonden redelijk in de voorhoede voordat het startschot klonk.

Helemaal vooraan gingen de snelwandelaars, die er als hazen vandoor gingen. Daarachter kwamen de anderen, waaronder wij, die er ook stevig de pas in hadden. Maar dat hadden we zelf niet in de gaten. Pas toen we bij het eerste rustpunt kwamen, na zo’n 20 km, bleek dat we veel sneller hadden gelopen dan we zelf voor mogelijk hadden gehouden. Het gemiddelde lag boven de 7 km/h. Daarna ging het tempo wel iets omlaag. Het 40 km punt was psychologisch lastig, want je hebt er 40 km op zitten. Alles doet al pijn en je weet dat je nog een keer die afstand moet.

Medaille Kennymars Sittard

Maar onderweg was er ook tijd voor leedvermaak. In het plaatsje Thorn lag authentieke bestrating: kasseien. Wij zaten wat te eten op een bankje en hadden uitzicht op wandelaars die voorbij kwamen op de kinderhoofdjes. Je kon ze er duidelijk tussenuit pikken, de beblaarden. Met pijn vertrokken gezichten bewogen zij zich voort. Gelukkig hadden wij (nog) geen blaren. Desondanks waren de pauzes niet echt aan ons besteedt. Een pauze was wel iets om naar toe te leven, om een doel te hebben op korte termijn. Maar als ik dan eenmaal zat, wilde ik na 5 minuten weer lopen, bang dat de spieren nog verder zouden verstijven. Na de 60 km werd het lastig. Aan de ene kant de pijn en de nog best grote afstand te gaan. Aan de andere kant toch ook het idee dat ik al op 3/4 was en het eind ‘in zicht’. Na 70 km hetzelfde als bij 60 km, maar dan extremer.

We kwamen binnen op nummer 211 en 213 (van de 3326, waarvan slechts 2495 zijn gefinished) in 12 uur en 36 minuten. Toen meteen naar huis. Ik kon nog amper het gaspedaal intrappen met mijn zere voeten.

Hieronder een knipsel uit de uitslag. De volledige uitslag is hier te downloaden.

Nummer/totaal Naam Voornaam Woonplaats Hoeveel Keer Afmeldtijd Tijd
211/2452 Koeckhoven Jesse Haarlem 1 17:36 12:36
212/2452 Klaessens Wil Nederweert 2 17:36 12:36
213/2452 Koeckhoven Ruben Haarlem 1 17:36 12:36

Website Kennedymars-Sittard: kennedymars.org

90e Vierdaagse van Nijmegen 2006

Ik twijfelde of ik wel genoeg had getraind. Of het genoeg was zullen we nooit weten. Mijn wandelgezel, had in ieder geval zeker niet voldoende getraind. Ze was al na 30 km afgehaakt. Maar ook omdat hun kat zich had verhangen en haar dochter daarvan vreselijk overstuur was.

Op die hele warme 18 juli in 2006, ergens halverwege, nadat ik mijn wandelgezel achter me had gelaten, liep ik enigszins in de achterhoede. Maar ik was nu alleen, dus ik verhoogde mijn tempo flink. Toeschouwers moeten daar een snelwandelaar voorbij hebben zien gaan. In de achterhoede was het niet druk, maar na een tijdje flink inlopen op de voorhoede werd het echt druk en was er van inhalen geen sprake meer. Druk, echt heel druk was het. En heet, vreselijk heet. Je kon niet inhalen, en toch moesten er ambulances door. Na het uitlopen liep ik te strompelen alsof ik 50 km had gelopen zonder voorbereiding.

Die avond, op het tijdelijk tot camping omgebouwde sportveld kregen we te horen dat de resterende 3 dagen waren afgelast omdat er 2 mensen door de hitte bezweken waren. Dat was het dan. Ik baalde zoals ik nog nooit gebaald had. Ik zou dus niet te weten komen of ik het gehaald zou hebben. Er restte niets anders dan het jaar daarop opnieuw de krachtmeting aan te gaan.

Op de foto zie je mijn voeten na dag 1. De bedoeling was om na afloop van elke dag een voetenfoto te maken om het verloop van de aftakeling te kunnen aanschouwen. Helaas is het dus bij 1 foto gebleven. Wel goed te zien zijn de plekken waar ik tijdens de training flinke blaren had.