Downhilltraining

bugflickr from Australia [CC BY-SA 2.0], via Wikimedia Commons

Iron Lady (= dode link, red.) is van plan een cursus Naar Beneden Rennen te geven. Snel afdalen is een kwestie van durven en van techniek. Ze is hiervoor op het idee gebracht door het artikel Kies om niet te vallen (= dode link, red.) op het blog van Marion Meesters. Via Twitter hoorde ik er van en heb me meteen opgegeven. Ik ben erg benieuwd of, waar en wanneer dit gaat plaatsvinden.

De perfecte marathon lopen

François Boucher [Public domain], via Wikimedia Commons

Als je een marathon loopt, kan je voorkomen dat je de man met de hamer tegenkomt. Iedereen heeft een zeker zuurstofverbruik. Hier is een eenheid voor VO2max. Door m.b.v. een formule een bepaalde berekening te maken, kan je je ideale tempo bepalen waarmee je een perfecte marathon of andere afstand kunt lopen.

Rapoport, de bedenker van deze wiskundige formule is van plan om een gemakkelijke versie van zijn formule op internet te zetten, zodat marathonlopers hun eigen tempo kunnen berekenen.

Lees meer in het bronartikel op Scientias

Effectiever trainen in hitte

Erik van Leeuwen [GFDL], via Wikimedia Commons

Uit een onderzoek met wielrenners is gebleken dat het trainen in een warme omgeving een significant beter resultaat geeft dan in een comfortabele omgevingstemperatuur. 12,7 graden schijnt de ideale temperatuur te zijn.

Ik denk dat deze studie een grote invloed gaat hebben op de sportwereld

Onderzoeker Santiago Lorenzo

Kunnen Afrikanen daardoor sneller lopen? En wat gaat de topsport met deze wetenschap doen? Gaat iedere prof nu nabij de evenaar wonen?

Lees het bronartikel op Scientias

Hilarische schoenen

Seth Cochran [CC0], via Wikimedia Commons

Ik had ze wel eens gezien op internet: Vibram Fivefingers. Op de 1 of andere manier dacht ik: die zou ik wel willen hebben. In het najaar van 2009 een cursus ChiRunning gedaan. Daar kwamen de bijzondere schoenen al even ter sprake. Daarna heb ik er eigenlijk niet meer aan gedacht tot ik voor een kadobol (niet kopen, slecht voor milieu) het boek De Geboren Renner kocht. Deze las pas ik tijdens de zomervakantie op campings in België (Ardennen) en Duitsland (Eiffel). Een prachtig boek waarin ook veelvuldig de Fivefingers in voorkwamen, alsmede de reden waarom het gebruik van minimalistische schoenen of blote voeten beter is om mee te lopen. Tijdens die vakantie heb ik ook getraind. Voor dat doel had mijn conservatieve (Nike) schoenen meegenomen. Ik heb ze echter niet aangeraakt (door nieuwe inzichten). Ik heb gelopen op mijn 2 typen Teva’s en op blote voeten.

Vandaar dat ik niet kon wachten om ze zelf aan te schaffen en ze zelf onder mijn voeten te hebben. Ik heb, buiten mijzelf, er nog nooit iemand anders op zien lopen. Maar dat gaat vast veranderen. Ik ben graag een beetje een pionier (relatief gezien dan). Ik heb ze gekocht bij Bever Zwerfsport op de Zijlweg in Haarlem. Mijn maat moest zoals gewoonlijk worden besteld.

Toen ik ze eenmaal in bezit had, 11 augustus, liep ik er meteen mijn favoriete trainingsrondje mee. De groene route beginnend bij ingang Bleek en Berg door Nationaal Park Zuid Kennemerland. De 3e keer op VFF’s, op 1 september, verbrak ik mijn PR op deze route (0:36). Daarna ging het wat minder goed want ik was overtraind. Last van mijn achillespees en pijn in mijn voorvoeten. Dat probleem loste zichzelf op door mijn onfortuinlijke val op 10 september. Mijn collega vertelde dat topsporters die een tijdje uit de running zijn door blessures, vaak sterker terugkomen. Dit komt door een periode van verplichte rust, waardoor je lichaam weer volledig kan herstellen. Daarna heb je natuurlijk wel wat achterstand opgelopen door een verminderde conditie en zwakkere spieren. Maar door het geheugen-effect ben je dit snel weer te boven. Op dit moment heb ik de rustperiode achter me gelaten en ben aan het kijken of het geheugen-effect ook bij mij bestaat.

Ik krijg uiteenlopende reacties als ik op mijn vff’s op bijvoorbeeld een verjaardag of op mijn werk verschijn. De kop van dit artikel is een uitspraak van een collega.

De korte route

Gewoonlijk ben ik niet zo van de korte routes, maar als het nodig is, dan moet het maar. Het is ook niet echt een mooi lusje, maar wel praktisch. En een naar loopje is het ook niet, want er zit de nodige variatie in. 2 paadjes, meerdere stoepen en een tunneltje. De uitzichten zijn ook niet gering voor deze korte tocht. Ik zie huizenrijen, een drukke autoweg, een tunneltje, een sporthal, een spoorlijn, een station en een plein. Deze route start en eindigt in onze achtertuin. De afstand is kort genoeg (1.76 km) om weer een beetje op gang te komen zonder te forceren.

En hier wat foto’s van deze schitterende route:

Struinen door Bos en Duinen 2010

Zaterdag 9 oktober zou ik met een vriend, zoals elk jaar, meedoen aan de wandeltocht Struinen door Bos en Duinen (25K). De 2 voorgaande jaren hebben we de 40K gelopen. Maar de laatste keer dat we een 2-daagse wandeltocht in 1 dag liepen, totaal ook 40K, kon ik na afloop nog nauwelijks de ene voet voor de andere zetten en had ik dagenlang flinke spierpijn. Vandaar dit jaar 25K. Maar omdat ik nog herstellende was en het daardoor nog niet aandurfde om een lang stuk te wandelen, hebben we besloten te annuleren.

Volgend jaar beter.

Website Struinen door Bos en Duinen

Uit de running

Vrijdagmiddag 10 september fietste ik naar huis met het voornemen om die avond weer eens een trainingsrondje te maken, De pijn in mijn linkervoet (als gevolg van te snel, te veel op de Vibrams) was inmiddels weg en met de Achmealoop in het vooruitzicht was ik van plan die avond de traditionele hardloopschoenen onder te binden. Al fietsende, met een aardig vaartje, constateerde ik dat mijn rechter handrem was losgeraakt van mijn stuur en aan de remkabel vervaarlijk naast mijn voorwiel bungelde. Met het voornemen de kabel vast te pakken raakte ik met een harde klap de grond. Een drietal fietsers was zo aardig om te stoppen en ik werd op mijn verzoek overeind geholpen omdat ik dat zelf niet kon. Dat bleek geen goed idee want ik had geen evenwicht en het werd wazig voor mijn ogen. Toen ik weer zat werd 112 en het thuisfront gebeld.

Ambulance

Met een infuuskoppeling in mijn arm werd ik afgevoerd per Ambulance (zonder sirene en zwaailichten) naar het Rode Kruis ziekenhuis te Beverwijk. Onderweg voelde de ambulancebroeder aan mijn elleboog die erg begon op te zwellen. Hij voelde daar los gebeente. Ik werd even later behendig het ziekenhuis binnengereden op mijn brancard. Daar werden röntgenfoto’s genomen van mijn borstkas en beide armen. Dat was behoorlijk pijnlijk omdat ik mijn arm in bepaalde houdingen moest forceren voor geslaagde foto’s. Deel van de gebruikelijke procedure bij dit soort gevallen was het afstaan van urine. Plassen ging wel, maar het duurde erg lang voordat ik mijn broek weer dicht had.

De rol van de politie

Schroot, voorheen mijn fiets

Ondertussen werd een stuk schroot dat even daarvoor nog mijn fiets was thuisgebracht door politiemensen met een busje en mocht ik bellen naar huis.

De opname

Na lang wachten was het mijn beurt in de gipskamer. Hier toonde een arts mij de röntgenfoto van mijn linkerelleboog. Als je goed keek zag je wat losse stukjes bot onder mijn elleboog. Dat was niet ok en moest worden geöpereerd. Ook mijn urinetest was niet ok. Er zaten rode bloedcellen in. Ik moest blijven.

Ondertussen kwamen José, Elisa en Christina de gipskamer binnen, in de veronderstelling dat ze mij na het gipsen weer mee naar huis mochten nemen. Elisa werd erg emotioneel. Mijn arm werd gegipst en de artsen stonden in dubio om mij meteen te opereren of enkele weken later. Reden: mijn enorm opgezwollen elleboog. Dat kon complicaties geven.

We werden naar afdeling Orthopedie gebracht op de 2e etage alwaar ik een bed kreeg op een 4-persoonskamer waar al 2 bedden bezet waren door een oude man en een stokoude man (92). Beiden waren ze gevallen. De oude man had 2 dagen met een gebroken heup in zijn huis gelegen voor er hulp kwam en had inmiddels een nieuwe heup. De stokoude man was in de omgeving van zijn huis gevallen en was hier en daar flink gekneusd. Hij vertelde spontaan zijn oorlogsverleden. Omdat ik nog niets had gegeten kreeg ik nog een paar boterhammen. Ze werden voor me gesmeerd en ik kon de stukken moeizaam met mijn gekneusde rechterarm in mijn mond krijgen. Dat was een pijnlijke bezigheid. Het was dat ik zo’n ‘honger’ had.

Even later vertrokken José, Elisa en Christina naar huis en bracht ik mijn 1e nacht in een ziekenhuis door (als patiënt dan). Ik keek nog wat tv en zette daarna de radio zachtjes aan om daarvan in slaap te vallen. Maar slapen ging niet. Ik lag n.l. op mijn rug met een zware gipsarm op mijn gekneusde ribben en ingewanden.

De volgende ochtend kreeg ik een licht ontbijt want ik zou misschien toch nog geopereerd worden. Dat werd afwachten. Intussen moest thuis van alles geregeld worden want Amber was die dag jarig en zou een discofeestje geven. De hele klas en nog een aantal vriendinnen zouden komen. Maar vanwege mijn ongewisse toestand kon dat niet doorgaan. Iedereen moest worden afgebeld. ’s Middags kreeg ik een CT-scan (vanwege het bloed in mijn plas). Er werd contrastvloeistof ingebracht via de infuuskoppeling. Vreemd spul. Of er heet water door je aderen gaat, maar het vreemdste was nog de wodkasmaak die ik er van in mijn mond kreeg. Na een paar uur wachten op de uitslag bleek deze okee. Geen gekke dingen gevonden. Ik mocht dus naar huis.

De operatie

Na anderhalve week, 22 september, moest ik mij om 8:15 melden in het ziekenhuis voor de operatie. Ik moest een OK-jasje aan en kreeg een rustgevend pilletje. Even later werd ik naar de wachtkamer van de OK’s gebracht. Daar kreeg ik een infuuskoppeling waar ze even later narcosevloeistof in lieten lopen. Binnen seconden was ik van de wereld.

Snijden, knutsel, knutsel, knutsel, hechten.

Ik werd wakker met een helse pijn in mijn linkerarm. Dat zag er overtuigend uit want ik kreeg een spuit morfine in de infuuskoppeling. En even later nog 1. De pijn bleef en daarom kreeg ik even later een afstandsbediening waarmee ik mezelf van morfine kon voorzien. 1 druk op de knop = 1 portie morfine. Na een paar keer drukken werd de pijn draaglijk en werd mijn bed met mij er op teruggereden naar mijn kamer. Ik was niet misselijk van de narcose en liet mij de lasagne bijzonder goed smaken. Op mijn kamer waren nog 2 andere bedden bezet. Weer een oude man en een stokoude man (95). De oude man was gevallen en was aan het herstellen van een nieuweheupoperatie. De stokoude man was ook gevallen en was net als de vorige stokoude man, gekneusd. ’s Nachts een klein beetje geslapen. Ik heb 2x de nachtzuster opgeroepen. 1.Ik zag een luchtbel door de infuusslang gaan. Maar als het geen grote luchtbellen waren kon dat geen kwaad. 2. Mijn hand was zo dik als een opgeblazen (roze) huishoudhandschoen. Roze vanwege het ontsmettingsmiddel in die kleur op mijn hand. Maar dat bleek normaal te zijn. Ik mocht ook los van het infuus want die zat helemaal los. Wel handig, want toen kon ik weer gewoon naar de wc lopen.

De volgende dag de disciplines van alweer een nieuwe dag in het ziekenhuis: medicijnen, ontbijt, wassen en de ronde van de artsen. Ze zeiden dat de operatie lastig was maar gelukkig ook goed was gegaan en ik mocht naar huis. Op de valreep werd ik nog ineens lijkbleek en koortsachtig waardoor José me in een rolstoel naar de hal moest brengen.

Update 28 september:
Na bijna een week, op 28 september, moest ik terugkomen voor röntgenfoto’s en het verwijderen van de nietjes. De foto toonde een waar kunststukje van platen, schroeven en kunststof draden. Mij werd verteld dat ik mijn arm misschien nooit meer helemaal kon strekken en mijn hand misschien nooit meer helemaal kon draaien. Ik moest natuurlijk meteen aan mijn nichtje Rosa denken, die na een val uit de hangmat en ook haar arm niet meer kan strekken. Voor haar natuurlijk veel erger want ik heb 42 jaar 2 prima functionerende armen gehad. Voor mij vervelend, maar er zijn ergere dingen. Bovendien kan ik er toch niets aan doen als het zo is. Ik zal er niet minder door kunnen hardlopen.

Update 4 november
Ik moest naar het ziekenhuis voor controle. Röntgenfoto’s en daarna naar de arts. Op de foto’s zag het er goed uit en ik kreeg een doorverwijzing voor een fysiotherapeut. Ik mocht mijn arm weer belasten. De foto’s heb ik meegenomen op een Cd’tje. Kostte me wel 10 euro en ik ben jammer genoeg vergeten te vragen of ze ook de foto’s van de vorige keren er op wilden zetten.

Update 20 november
Deze week voor het eerst naar de fysiotherapeut geweest. Na rondvragen in mijn omgeving voor een goede fysiotherapeut heb ik voor Sport- en Revalidatiecentrum Kennemerland gekozen. Dinsdag had ik een intakegesprek en vrijdag moest ik echt aan de slag op fitnessapparaten: een fiets waarbij je de trappers met je handen moest ronddraaien, een apparaat waarbij je met je hand een hendel naar voren moest duwen (tegendruk met gewichten), een apparaat waarbij je met je hand een hendel naar je toe moest trekken (ook tegendruk met gewichten), en een oefening met een los haltertje. De fysiotherapeut maakte door massage het gewricht losser. Ze verwachten dat ik 3 maanden, 2x per week fysiotherapie nodig heb om mijn arm weer enigszins normaal te krijgen. Een dag daarna had ik gek genoeg geen spierpijn. De volgende keer kan ik dus nog fanatieker aan de slag. Ik heb ook, voor de 2e keer, een reactie achtergelaten op Orthopedie.nl. Wel interessant om die verhalen van lotgenoten te lezen en hopelijk vinden ze dan van mijn verhaal ook.

Update 18 december
Gisteren bij de fysio geweest, en daar is mijn buig- en strekbereik opgemeten. Buigen kan ik nu tot 60 graden. Strekken tot 150 graden. In het totaal nog 90 graden te gaan dus. Omdat ik merk dat ik door de oefeningen op de fitnessapparaten en het mobiliseren door de fysiotherapeut vooruitgang boek, geeft het hoop op een (vrijwel) volledig herstel. Maar ik heb nog een weg te gaan voor het zover is. Ook nog een probleem is het draaien van mijn hand. Als ik probeer mijn hand op te houden, voel ik een vreselijke steek ergens richting mijn elleboog. Ik hoop stiekem dat dit te maken heeft met het ijzerwerk en dat dit dus weggaat als het ijzerwerk verwijderd is.

Update 3 januari
Weer foto’s laten maken in het ziekenhuis. De chirurg zag dat het goed was. Ik kon een afspraak maken om het ijzerwerk te laten verwijderen. Het zal iets van 6 weken duren voor ik aan de beurt ben.

Update 14 februari
Na een paar keer gebeld te hebben bleek het allemaal wat uit te lopen. Maar nu ben ik a.s. maandag 21 februari eindelijk aan de beurt om me te laten ontijzeren.

Update 21 februari
Volledige narcose was niet nodig. Leuk was anders. Een botte naald werd door mijn oksel geprikt en met die naald, die onder stroom stond, werd de juiste zenuw opgezocht. Toen mijn vingers ineens, tegen mijn wil, gingen bewegen, zat de naald op de juiste plek en kon mijn arm verdoofd worden. Ik de OK ging mijn arm op een andere tafel achter een gordijntje zodat ik (gelukkig) niets van hoefde te zien. Het horen was al meer dan genoeg. Na afloop kreeg ik mijn onderdelen mee naar huis.

Update 4 juni
Inmiddels is het 9 maanden na het ongeluk en gaat het vrij goed met mijn elleboog. Met nog 1 bezoek aan de fysio in het verschiet ben ik dus zo goed als klaar met het medische circus. Wel heb ik nog een buig (10%) en strekbeperking (15%). 99% van de dagelijkse bewegingen zijn echter geen enkel probleem meer en de kracht in mijn arm is ook al weer bijna gelijk aan mijn goede arm. Het draaien van mijn pols is sinds het verwijderen van het ijzer ook weer helemaal goed. Die buig- en strekbeperking is niet het eindpunt. Met veel oefenen kan ik nog wel een aantal graden winnen.

ZKA Loop 2010

Zondag 26 september 2010 wou ik deelnemen aan de ZIlveren Kruis Achmea Loop (10K). Dit kon voor mij niet doorgaan, daarom heb ik mijn startnummer aan mijn broer overgedragen. Hij heeft een niet onverdienstelijke tijd van 49:06 gelopen.

Zie hier zijn uitslag en het finishfilmpje op RaceTimer

En ik stond op 2 plaatsen langs de kant om mijn broer en bekenden langs te zien lopen. Op het 2K-punt (viaduct Randweg) en op het 8K-punt (Brouwerskolkpark). Ik was te voet (wandelen) en daarna kreeg ik steken in mijn buik. Ik ben nog niet hersteld dus.

Het magische moment

Vorig najaar heb ik een cursus chi running gedaan. Dit jaar tijdens mijn vakantie het boek De Geboren Renner gelezen en zag dat dit boek enorm goed aansluit bij Chi Running. Heel inspirerend en voor mij een reden om te besluiten de conventionele hardloopschoen aan de wilgen te hangen. Eerst heb ik wat geëxperimenteerd met rennen op Teva’s en op blote voeten. Daarna wilde ik toch ook wel erg graag de begeerde Vibram FiveFingers hebben. Marion Meesters (mijn Chi Running master instructor) schreef daar het volgende over op haar blog: ‘Gelukkig had ik mijn eerste paar Vibram FiveFingers (VFF’s) al gekocht vóór het boek vorig jaar uitkwam, want daarna zijn ze wereldwijd een poosje min of meer uitverkocht geweest.’ Het volledige artikel staat hier. Gelukkig voor mij las ik het boek na de hype, want ze waren gewoon verkrijgbaar bij de plaatselijke buitensportzaak.

Nog even kort mijn ervaringen met Blote Voeten, Teva’s en met VFF’s om het grote verschil aan te geven: Lopen op blote voeten: Perfect, maar je maakt je zorgen om de voetzool. Elk steentje, takje, wortel of stukje glas kan je voet beschadigen.

Ook in gras en onkruid kunnen onverwachte harde of scherpe voorwerpen zitten. Die voeten moeten dus beschermd worden. Dus op de plaatsen waar het niet kan of twijfel is gaan de Teva’s aan. De steentjes die je niet onder je voetzool wil hebben komen nu tussen de Teva en je voetzool. Dat is niet comfortabel, dus moet je regelmatig tijd vrijmaken om deze materie verwijderen. De zool van de Teva is stug (die van mij tenminste wel). De Vibram Fivefingers daarentegen zijn supersoepel. Je kunt je hele voet bewegen alsof er niets omheen zit. De steentjes blijven keurig buitenboord en je voetzolen zijn onkwetsbaar voor de gevaarlijke ondergrond. Als het waar is dat de hardloopschoen meer blessures veroorzaakt van voorkomt, dan zweer ik bij de VFF’s.

Tip: Ik heb er nu een aantal keer op gerend (door bossen en duinen) en merk nu dat ik rustig aan moet doen. Door de opgebouwde conditie wil ik meer dan mijn voeten nu aankunnen met al die veranderingen. Trainen voor de Achmealoop en wennen aan compleet andere schoenen gaat eigenlijk niet samen. Ik zeg het tegen mezelf, maar ook tegen de lezer: ‘Neem er de tijd voor’.

De Geboren Renner

De Geboren Renner, Auteur C. McDougall

Dit boek is een must voor elke serieuze hardloper. Nike en de volgmerken worden met de grond gelijk gemaakt. Evenals de westerse manier van leven. Dit is een beetje een dodo-moment. Op enkele plaatsen in de wereld leven nog stammen die weten wat hardlopen is. Delen van deze stammen zijn door de invloeden van buitenaf al gestopt met rennen. Rennen hoort bij het leven. Je stopt niet met rennen omdat je te oud wordt. Nee, je wordt oud omdat je stopt met rennen. De mens is geëvolueerd tot dier dat het rennen langer kan volhouden dan zijn prooi. Een wedstrijd tussen man en paard wordt gewonnen door de man, of een vrouw, die niet onder doet voor de man op de lange afstand. Lees het boek, trek je schokdempende loopschoenen uit en loop de benen uit je lijf. Dat is wat je tot mens maakt.