Blotevoetenlopersbijeenkomst

Foto © Oerlopen.nl
Via social media hoorde ik van deze bijeenkomst en het maakte mij nieuwsgierig. Omdat ik in de buurt woon stapte ik op de fiets naar ’t Wed. Maar helaas vergiste ik mij in de tijd. Ik dacht dat het 9:30 plaats zou vinden. Ik was in de war met de tijd van de training met de Techniekgroep ChiRunning. De tijd moest 10:30 zijn.

Toen er om 9:45 nog niemand op blote voeten te bekennen was vertrok ik voor een barefootstyleloopje in mijn eentje. Dat ging prima, al had ik nog wel spierpijn van de avondvierdaagse (op VFF’s en groot kind op de rug en extra afstand weer naar huis lopen). Ik koos zoveel mogelijk de onverharde paadjes en mijdde de dichtbegroeide paadjes omdat ik een tekenmagneet blijk te zijn. Naderhand bleek dat de blootsvoeters ongeveer dezelfde route hadden gelopen, maar dan iets langer. Ik liep niet over het strand. Toen ik klaar was kon ik nog even lekker uitlopen door het koele water van ’t Wed. Ik stapte weer op fiets om naar huis te gaan en zag bij de ingang ineens een groepje mannen op blote voeten. Ik kon nog net even kennis met ze maken alvorens ze zich uit de blote voeten maakten.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Avondvierdaagse 2011

Zo, het boek De Avondvierdaagse is uit. Voorgoed. Althans, dat hoop ik stiekem. Amber zit in groep 8, dus loop hierna niet meer in schoolverband en op de school van Selena lijken ze hier niet aan mee te doen. Ik vind wandelen leuk maar de avondvierdaagse is hierin de uitzondering die dit bevestigd. De tienkilometerlopers lopen het eerste stuk dezelfde route als de vijfkilometerlopers. Deelnemers aan de 10 km lopen al traag. Die van de 5 km lijken ongeveer stil te staan. Zoiets als de kleine wijzer van de klok. Hij beweegt wel maar je ziet hem niet bewegen. Zodoende ben je 2,5 à 3 uur aan het lopen over 10 km terwijl als je stevig doorloopt dit gemakkelijk binnen anderhalf uur kan. Stel je voor dat je in dit tempo een Kennedymars moest lopen. Dan mag je blij zijn als je binnen de tijdslimiet binnenkomt.

Om het af te sluiten liep ik de laatste dag mee met Selena op mijn rug (in de rugdrager) en de Vibram Fivefingers aan mijn voeten. Op deze manier was het voor mij ook een uitdaging en ook meteen een goede oefening voor de wandelingen in Noorwegen en Zweden die we deze zomer gaan doen. Als de kleine meid moe wordt mag ze gewoon op mijn rug. Die kleine meid weegt alleen wel 15 kg, dus echt licht is het niet, heb ik gisteren gemerkt. Bij de 4daagse van Nijmegen mogen militairen met 10 bepakking lopen en hoeven dan maar 40 km per dag te lopen in plaats van 50. Ik zou dan toch liever kiezen voor 50 zonder bepakking, hoewel je zonder bepakking ook al de nodige kilootjes mee hebt (drinken, eten, kleding e.d.). Amber kreeg onderweg last van buikpijn, dus voor haar was de laatste dag van haar laatste avond4daagse ook geen gemakkelijke opgave. Normaal ergens voorin lopend, sjokte ze nu helemaal achteraan de wandelsliert.

En om het compleet te maken, hadden we niet stil gestaan bij het feit dat we gestart waren bij EDO en finishten op de Grote Markt. Dus na afloop zat er niets anders op dan teruglopen naar huis. Daarna zou ik nog lopen naar EDO om de fietsen op de halen. Toen we op de Kleverlaan liepen kwam heel toevallig José net aangereden vanuit haar werk. Ze stopte en wij stapten in. Dat was een welkome verrassing na al dat geloop.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Lopen in het teken van de zon

De lopers zwoegen zich een weg naar boven door het mulle zand. Foto © P. IJzerman

Op 21 juni 2011, op midzomeravond, vond de 1e Barefootstylemidsummernightrun plaats. De opkomst was niet gigantisch. Op de aangekondigde tijd vertrokken we met 6 lopers, waarvan 1 ons totaal onbekend. Die had het evenement ergens opgepikt van internet en dacht dat het een grote georganiseerde loop was. Het weer was prima, de sfeer was prima en onderweg werden vossen, herten en ander gedierte gesignaleerd.

We liepen in de richting van de zee en de zon raakte af en toe de duintoppen en verdween er regelmatig helemaal achter. De starttijd was zo gekozen dat het zou moeten lukken om voor de zonsondergang op het strand te staan. Het leek er even op dat het niet zou gaan lukken, maar dat kon ons er niet toe verleiden harder te gaan lopen.

Even voor zonsondergang
Door het mulle zand zwoegend, werd de zeewering beklommen. Sommigen van ons kwamen enigszins hijgend boven. Daar aanschouwden we een grote vuurbal op enige afstand van de horizon. Te hoog nog om te wachten tot de zon in zee verdween. Er stond een stevige afkoelende bries. De natives hadden een alternatieve route voor de terugweg. Dit was het fietspad, maar even later sloegen we af naar een prachtig klein parallel wandelpaadje. Op dit pad liep de koploper, de onbekende loper, een eindje voor ons uit totdat hij na een tijdje helemaal uit het oog verloren was. We hebben hem niet meer gezien. Ondertussen was het behoorlijk schemerig aan het worden. Dat merkten we pas goed toen we het bosachtige gebied in liepen. De bomen werden hoger en dichter en de ondergrond werd steeds moeilijker zichtbaar. Officieel waren we in overtreding omdat je na zonsondergang het duingebied niet meer mag betreden. Gelukkig waren we toen al bijna bij het eindpunt.

Al met al een zeer geslaagd evenement, met leuke mensen, dat voor herhaling vatbaar is, op enkele verbeterpuntjes na:

Een deel van het loopgezelschap
Op het prachtige smalle paadje was hier en daar volledig begroeid. Daar liepen we dwars door de doornige begroeiing of sprongen er overheen. De doorns waren geen probleem. De bewoners van deze struiken, teken, echter wel. Ik vermoed althans dat ik de 7 teken die ik heb meegenomen naar huis hieruit afkomstig waren. Dit soort paden kunnen beter vermeden worden (met korte broek).

De ondergrond was hier en daar niet goed blootsvoets beloopbaar. Hoewel ik een deel van het parcours van tevoren had verkend en dit redelijk tot goed geschikt was voor blote voeten, liepen de VFF’ers en andere minimalisten op sommige stukken wat minder comfortabel over puntig gesteente.

De nacht nadert met rasse schreden
Het lopen in de schemering door dit prachtige gebied is een geweldige ervaring, maar de schemering gaat over in de nacht. Als je de grond niet meer zo goed kan waarnemen loop je niet prettig mee. Uit voorzorg tilde ik mijn voeten een stuk hoger op om een smak op de grond door een onzichtbare boomwortel te vermijden. Ofwel de loop moet vroeger eindigen, ofwel de loop moet op het laatste stuk door open gebied gaan.

Ik kijk nu al weer uit naar volgend jaar. Dan organiseer ik dit loopje zeker weer, maar dan onder een nieuwe naam: Heksenloop. De domeinnaam heb ik reeds geregistreerd. Ik had de naam al in mijn hoofd, maar omdat er elders in de duinen ook heksenactiviteiten plaatsvinden op midzomernacht is er reden te meer voor deze nieuwe pakkende naam te gaan gebruiken. Om dan niet halverwege te hoeven wachten op een zonsondergang zorg ik dat iedereen ruim voor zonsondergang het strand bereikt heeft. Daarna gaat de route een stuk over het strand zodat de zonsondergang al lopend waargenomen kan worden, als het weer het toelaat. De route gaat dan waarschijnlijk niet meer terug door de duinen (zo hoeven we niet in de illegaliteit te lopen), maar via het strand naar IJmuiden of Bloemendaal. Suggesties verneem ik graag in de comments.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Nieuws

Barefootstylemidsummernightrun 2011

Op 21 juni, de langste dag van het jaar, vindt de eerste Barefootstylemidsummernightrun plaats. Zoals het er nu naar uit ziet lopen er ongeveer 6 mensen mee.

Locatie Parkeerplaats ingang Midden-Herenduin,
Duin- en Kruidbergerweg, Driehuis
Tijdstip Dinsdag 21 mei 2011, 21:15 – 22:30
Afstand 12,83 km
Terrein Blootsvoets beloopbaar
Parcours Afstandmeten.nl

Aanmelden voor dit evenement is gratis en kan via Facebook of via jessekoeckhoven@gmail.com.

Parcours

Lees ook het verslag van dit evenement ‘Lopen in het teken van de zon’.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Grachtenloop Haarlem 2011

Toen ik mijn 1e Grachtenloop (10K) vorig jaar liep, had ik nog maar bar weinig loopervaring. Ik geloof dat ik een week daarvoor voor het eerst de afstand samen met mijn broer liep. Daarvoor liep ik afstanden tot hooguit 6K. Toch ging het lopen boven verwachting goed. Ik had geen referenties op dat gebied dus hoefde ik me ook nergens anders op te baseren dan de loop gewoon uitlopen. Verder hoopte ik op een tijd binnen het uur. Dat lukte ruimschoots (54 minuten).

De startnummers zijn tegenwoordig full color
De startnummers zijn tegenwoordig full color
Vandaag liep ik dit loopje voor de 2e keer. Tevens de afstand 10K in wedstrijd/prestatieloopverband. Omdat ik mezelf had verbaast tijdens de Letterenloop verwachtte ik niet anders dan een aanzienlijke tijdsverbetering. Mijn streeftijd lag onder de 50 minuten. Het werd 49:09. 5 minuten sneller dan vorig jaar.

Vlak voor de wedstrijd moest ik nog een schoenkeuze maken. Vanwege het natte parcours met plassen heb ik voor de Teva’s gekozen. Ik was bang om blessures op te lopen met natte voeten. Ik had achteraf toch makkelijk de VFF’s kunnen inzetten omdat je van 10K lopen met natte voeten geen blaren krijgt, heb ik me laten vertellen. Wel in combinatie met zand in de schoen, weet ik uit ervaring, maar dat ontbreekt hier in de stad. Het handige van lopen op verschillende schoenen, van demping tot geen demping en van verhoogde hak tot geen hak, is dat het op een gegeven moment niet veel meer uitmaakt op wat voor schoenen je loopt. Als je techniek maar in orde is.

Ik vertrok vroeg naar het centrum van Haarlem om mijn broer te kunnen zien rennen op de 5K. Hij heeft weer een mooi nieuw PR te pakken: 20:05. Dat wordt weer iets lastiger voor mij om daar onder te komen. Maar met de juiste trainingen en techniek zou dat moeten lukken. Hij is tenslotte ouder en doet niet aan ChiRunning. Bovendien is hij niet van het lopen maar meer van het fietsen. Behalve de laatste tijd dan. Door het lopen fietst hij niet meer zo goed. Ook op de 10K heb ik hem nu nog niet kunnen verslaan. Zijn PR (van 1x lopen) is nu 49:03 en die van mij dus 6 seconden langzamer. Bij de Heemstedeloop ga ik vast weer een iets snellere tijd neerzetten.

Van fanatieke snotapen had ik vandaag geen last. 10K vinden ze blijkbaar te ver.
Maar genoeg over tijden. De hele loop was ik bezig met techniek, behalve toen ik dorst kreeg en de techniek vergat. Ik had al vreselijke dorst in het startvak. Ik hoopte op water in de Kleine Houtstraat, maar dat kreeg ik pas een stuk verderop aangereikt op de Raamvest. Daarna ging het beter. Niet sneller. Ik bleef lopen op een niet-hijgtempo en wanneer het ontspannen lopen plaatsmaakte voor krampachtig lopen, greep ik snel in door te focussen op de ChiRunning aandachtspunten. Had ik trouwens al verteld dat er nieuwe cursusdata ChiRunning op de site staan? Ik lette daardoor ook minder op inhalende medelopers. Ik dacht: ‘laat maar lekker gaan’. Aanmoediging door mijn broer, de schoonouders van mijn broers en reeds dronken cafépubliek bij het Zwaantje die maar een smal paadje overlieten voor de lopers. Het 2e rondje liep mijn broer nog een stukje mee. Het laatste stuk geen versnelling, maar gewoon lekker lopen, zodat ik ontspannen over de finish kwam. Dus niet als een banaan bij de Letterenloop 2 weken geleden. Leuk was dat ik voor de start en bij de finish werd aangemoedigd door mijn ChiRunning instructrice Marion. Ze had meerdere cursisten die daar liepen. Ja, als de juf kijkt, doe je altijd beter je best.

Toch niet helemaal ontspannen, zo te zien
En nog even een vergelijking met de Letterenloop. Ik moest er toch wel 2 dagen van bijkomen en herstellen. Nu heb ik het gevoel dat ik zo weer een Grachtenloop kan doen. Doe ik niet want het is donker, het regent, het is laat en ik heb bier op. Tijd om deze blog te publiceren.

Finishfilmpje

Running Iron Lady maakte mij er op attent dat zij, volledig in roze, figureert in mijn finishfilmpje. Ze staat zelfs langer op mijn filmpje dan op haar eigen filmpje.

[hana-flv-player video=’http://aardloper.nl/wp-content/uploads/2011/06/Finishfilmpje_Grachtenloop2011.flv’ /]

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Letterenloop 2011

Lopen is geen sport maar een manier van reizen, waarbij geest en lichaam zich voortdurend verplaatsen. Lopen is daarom kunst en geen middel ter bestrijding van welvaartskwaaltjes
Jan Knipperberg, duurloper en historicus

Normaal gesproken voel ik dat ook zo als ik heerlijk door de duinen reis. Soms ga ik op in de omgeving. Soms ga ik op in mijn gedachten en ben ongemerkt ineens een paar kilometer verder. De welvaartskwaaltjes worden evenwel bestreden. Maar dat zou niet werken als je er niet enig plezier aan zou beleven. Het gevolg van deze hobby is het elimineren van (lichamelijke en geestelijke) welvaartskwaaltjes. Gestaag wordt ik lichter, fitter, blijer, sneller, enz.

Vandaag was ik ook op reis. Een korte reis van 5 kilometer. Toch ging het bij deze reis wel degelijk meer om het sportieve element. Vooral om het opzoeken van mijn eigen grens. Die grens blijkt in 1 jaar tijd flink verschoven. Vorig jaar liep ik een tijd van 26:23 (mijn allereerste officiële loopje) en dit jaar 21:44. Mijn PR met bijna 5 minuten verbroken dus. Van tevoren heb ik de route enkele keren verkend. Ook heb ik de laatste tijd wel op snelheid getraind. Afgelopen woensdag heb ik de route nog gelopen in 24:20. Ik was al blij als ik die tijd zou gaan halen op dag zelf. Ongekend wat een invloed een race kan hebben op je snelheid. Onderweg had ik geen idee wat ik aan het doen was. Ik liep maar wat. Ik haalde in, werd ingehaald en mijn longen werkten op volle kracht. Het feit dat ik werd ingehaald zorgde ervoor dat ik mijn tempo vooral niet omlaag wilde hebben. En dan die fanatieke jongetjes die voor me liepen. Onuitstaanbaar! Die moesten ingehaald worden. Uiteindelijk heb ik er toch een aantal voor me moeten laten. Halverwege keek ik om. Er liep een horde van zo’n 10 lopers redelijk dicht achter mij. Die wilde ik graag achter mij laten. Op het laatste rechte stuk langs de randweg werd ik nog een paar keer met een aardige snelheid ingehaald. Wat een stelletje negatieve spliterwten. Maar dat zorgde er wel voor dat ik mijn tempo probeerde nog iets op te voeren. De laatste meters kwam ik nog in een iets hogere versnelling om potentiële inhalers af te schudden. Ik kwam over de finish en nam nog flink nahijgend mijn medaille en drankje in ontvangst. Toen zag ik de wedstrijdklok. Die stond op 22 minuten. Ik was dus binnen de 22 minuten gefinished. Op zich helemaal niet bijzonder. Ik ben nog iets van 50e geworden. Een anonieme winnaar van zijn eigen wedstrijd dus. Ik ben totaal niet competitief ingesteld, maar op zo’n dag als vandaag verbaas ik mezelf.

Begin dit jaar heeft mijn broer mijn startnummer voor de Zorgspecialistloop (5K) overgenomen. Ze hadden blijkbaar de persoonsgegevens niet aangepast waardoor zijn tijd op mijn naam kwam. Hij liep bijzonder goed. Een tijd van 21:14. Daar was ik mooi klaar mee. Een tijd op mijn naam die ik nooit meer kon verbreken. Ik had toen niet verwacht dat ik met de tijd van vandaag daar al aardig in de buurt zou komen. Nog een halve minuut (en 1 seconde) er af en dan is mijn PR weer echt van mij.

Nog een leuke bijkomstigheid was het lopen van mijn eerste loopje/wedstrijd op VFF’s. Dat smaakt naar meer, hoewel ik over 2 weken bij de Grachtenloop 10 kilometer toch nog wat veel vind op de harde stenen. Mijn maximum afstand op VFF’s op steen is nu ongeveer 6K. Niet verstandig dus voor deze loop.

Ik had gisteravond nog een wild plan voor vandaag. Na de 5K zat ruim een half uur voor de start van de 10K. Omdat deze dit jaar voor het eerst over ’t Kopje van Bloemendaal heenging twijfelde ik tussen de 5K en de 10K. Het werd de 5 omdat ik mijn PR op deze afstand wilde verbreken. Maar waarom niet beide afstanden?. Dan zou ik de 10K zwart lopen. Geen idee of die chip dat dan goed registreert. Maar vandaag was ik meer gefocust op de 5K en toen ik die met mijn tong op de teenschoenen had afgerond, was ik niet meer in staat tot het lopen van de 10K. Had ook wat last van mijn rechterkuit. Met een lager tempo had het gekund. Misschien volgend jaar…

Gegevens en links

Locatie IJsbaan, Haarlem
Datum 5 juni 2011
Tijd 11:30
Afstand 5K
Uitslag 21:44 PR!
Officiële website Letterenloop.nl
Officiële uitslag RaceTimer.se

Finishfilmpje

[hana-flv-player video=’http://aardloper.nl/wp-content/uploads/2011/06/1687.flv’ /]

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Videoanalyse

Danny heeft ze op een rijtje
Tijdens mijn eerste workshop Chi Running, anderhalf jaar geleden, kregen we op een goede dag een videoanalyse. De instructrice stond langs de kant van het duinpad en de cursisten moesten 1 voor 1 langs de draaiende camera lopen. Daarna werden de beelden geëvalueerd. 1 van de punten die bij mij aan de orde kwamen was het lopen met een lichte knik. Je hoort n.l. de enkels, heupen, schouders en oren op 1 lijn te hebben. Dit heb ik op kunnen lossen door het kantelen van het bekken om zo te zorgen voor een sterke, rechte kern van waaruit je je bewegingen maakt.

Vorige week, tijdens de training van de techniekgroep Chi Running, kregen we een uitgebreide videoanalyse. Op 1 video liepen we langs de camera terwijl we op 2 punten het tempo verhoogden en op een andere video liepen we recht op de camera af. Het filmen vond plaats op de atheletiekbaan van AVSuomi waarna de beelden werden geanalyseerd en besproken in het (prachtige) clubgebouw.

Op de beelden van mij was te zien dat ik nog een lichte hiellanding heb. Niet handig als je op VFF’s loopt. Ook de lijn enkels-heupen-schouders-oren was niet helemaal goed. Mijn hoofd hield ik te ver naar voren. Als ik mijn hoofd naar achter zou doen, zou mijn zwaartepunt ook naar achteren gaan waardoor ik mijn voeten ook meer onder het zwaartepunt zou kunnen laten landen. Dat is de theorie. Ik probeer nu op mijn hoofd te letten. Ik zit voor mijn werk full-time achter de computer en door de fijne resolutie van het scherm moet je bij pixelprecieze werkzaamheden soms zowat in het scherm kruipen om het goed te kunnen zien. Ik moet dus goed op mijn houding letten.

Tot mijn opluchting hadden vrijwel alle andere cursisten hetzelfde aandachtspunt van de lichte hiellanding. Hier gaan we dus in de komende techniekles aandacht aan besteden. Toch gek dat je iets wat je automatisch als klein kind goed doet, vervliegt en opnieuw aangeleerd moet worden. Mijn dochter van 4 rent ook graag. Ze is best snel maar als ze moe is gaat ze onmiddellijk op de grond liggen. Misschien binnenkort maar eens een filmpje maken waarop zij voorbij rent.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Trainen

Slim combineren

Soms kan je nuttige en aangename zaken combineren. Slimme combi’s sparen tijd, geld en het milieu en zorgen dat je voldoende beweegt.

Zo bespaar je dus geen tijd, geld en het milieu
Voorbeeld 1:

Woon-werkverkeer

Ik ga op de fiets of lopend naar mijn werk. Klinkt simpel, maar het voordeel is minstens 3-voudig. Je vervuilt niets, je beweegt en het kost nagenoeg niets. Daarnaast kan het tijd sparen. Je hoeft n.l. niet naar een sportschool om daar een fiets of loopband te bemannen. In de stad of op de korte afstand is een fiets vaak sneller dan een auto. Voor je de sleutel in het contact steekt, heb ik al een mijl voorsprong op de fiets, ik neem sluiproutes, fietstunneltjes en wordt niet geflitst. Ik heb gemakkelijk praten want ik woon dicht bij mijn werk. Maar ik kan nog steeds op de fiets als ik verder zou wonen. Dan zou ik misschien wel een ligfiets kopen. Of een deel met OV en een deel op de fiets.

Hoe hebben al die lopers deze prachtlocatie bereikt?
Voorbeeld 2:

Woon-loopjesverkeer

Ik heb mij ingeschreven voor de Zevenheuvelenloop, de meest duurzame loop van Nederland. Als je switcht naar energieleverancier GreenChoice krijg je je inschrijvingsgeld terug. Nu zit ik al bij GreenChoice, maar ik hoop dat andere lopers ook die stap zetten. En daarnaast kan je voor 12,50 een treinretour vanaf elke plaats in Nederland naar Nijmegen kopen. Dat heeft mij over de streep getrokken om mee te doen aan dit evenement. Ik ga niet 270 km met de auto rijden om 15 km te rennen. Nu is de trein ook niet het schoonste jongetje van de klas, maar wel een heel stuk schoner, helemaal als deze op groene stroom rijdt. En dat dat hij steeds meer omdat het aandeel groene stroom steeds groter wordt. In Duitsland hebben ze op zomerse dagen een overschot aan stroom door alle zonnepanelen. Als de zon schijnt hoef je je dus minder bezwaard te voelen om met de trein te reizen. Verder schrijf ik mij in voor de lokale loopjes. Genoeg loopjes hier in de buurt. Looptechniektraining is ook op fietsafstand. De meeste korte trainingen beginnen gewoon al bij de achterdeur en de meeste duurloopjes in de duinen (fietsafstand).

Terwijl anderen in de auto of thuis zitten trotseer jij de elementen
Voorbeeld 3:

Woon-visiteverkeer

Van de week heb ik ook een slimme combi gemaakt. Ik had afgesproken bij een vriend in Bennebroek. In mijn trainingsschema stond ook een loopje gepland van 10K. Dus heb ik via afstandmeten het beginpunt van de laatste 5K opgezocht, daar heen gefietst en de laatste 5K gelopen. Op de terugweg hetzelfde in omgekeerde volgorde.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Overig

Rennen als een hamster

V.l.n.r: Ik, Paula, Eric, Martin
Richard Bottram’s vriendin leed aan longkanker. Hij verkocht zijn bedrijf en legde zich 100% toe op de benarde privésituatie.
Na het overlijden van Elise in 2005 staat zijn leven in het teken van de strijd tegen kanker. Het bracht hem uiteindelijk tot het oprichten van de stichting Marathon 365. De organisatie zet zich in voor een wereld waarin kanker niet langer een levensbedreiging zal vormen en het verbeteren van het welzijn van mensen met kanker en hun naasten. Hij liep al eerder een jaar lang bijna elke dag een marathon. Vorig jaar kwam er op Schiphol the Wheel of Energy, een soort van grote hamstermolen, te staan waarin Richard een jaar elke dag een marathon zou gaan lopen, maar niet in zijn eentje: Anderen mochten ook lopen. Iedere meeloper kon zich laten sponsoren voor de stichting. Zo ook Martin, een enthousiast chirunner die ik uitsluitend kende van zijn loopblog en social media. Hij reserveerde het Wheel voor 24 uur, vanaf 21 mei om 12 uur, voor loopvrienden van o.a. AV Suomi, Chi Running. Marion, mijn Chi Running instructrice, nodigde mij ook uit om mee te lopen. Zo’n unieke kans wou ik niet laten lopen en ik melde mij onmiddellijk aan bij Martin.

Op 21 mei, een prachtige zomerse dag, stapte ik even na de middag met Elisa en Selena in de trein naar Schiphol. Dat bleek een uitstekend vervoermiddel want toen we uit de trein kwamen, stonden we binnen een paar minuten bij het Wheel. Daar maakte ik kennis met Richard, Martin en Paula. Paula kende ik tot die dag ook alleen van haar blog en social media. Ik loste Richard af van zijn dagelijkse marathon en liep samen met Martin en Paula die er al 2 uur op hadden zitten van hun 1e marathon van de 2 die ze zouden gaan lopen binnen die 24 uur. Na 1 uur lopen (op VFF’s) had ik eigenlijk nog niet zoveel zin om te stoppen. Een nieuwe loper, Eric, voegde zich in het wiel en we maakten ruimte voor een 4e virtuele baan. Uiteindelijk heb ik mijn duurrecord flink verbroken. Na 1 uur en 45 minuten stapte ik uit. O.a. omdat Selena graag wilde dat ik er uitkwam en ook omdat ik niet over mijn grens wou gaan en een blessure zou kunnen oplopen. Dit betekent dat ik voorzichtig kan gaan denken aan het lopen van de halve marathon (Achmealoop) in september.

In het Wheel kreeg ik nog een ChiRunning shirt aangeboden, maar ik droeg een ander shirt, een mooi blauw Opzet shirt, omdat mijn werk mij sponsorde tijdens deze uitdaging. Bij een volgend loopevenement draag ik waarschijnlijk wel een ChiRunning shirt omdat ik merk dat deze looptechniek je grenzen drastisch kan verleggen en je loopplezier daarmee ook drastisch kan vergroten. Zolang ik het maar rustig opbouw en goed blijf letten op de juiste techniek hoop ik ooit een marathon te lopen, misschien volgend jaar al. En wie weet loop ik daarna net als Marion, Martin en Paula verder en verder en verder…

De volgende ochtend meteen Twitter en Facebook geraadpleegd om te kijken hoe de rest van de 24 uur verliep. Op het moment van dit schrijven is er nog ruim 3 uur te gaan en dat betekent dat Richard over een uur al weer zijn dagelijkse 4 uur gaat rennen.

Vandaag loop ik niet en neem ik de nodige rust. Mijn broer loopt straks de Pim Mulierloop en ik ben publiek.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Evenementen

Hoogtemeters in de Ardennen

Een rondje om dit plein in La Roche om ons voor te bereiden op de terugweg naar boven
Afgelopen weekend was het jaarlijkse klusweekend in de Ardennen. Elk jaar gaan we een weekendje naar het vakantiehuisje van mijn broer om grote en minder grote klussen te doen. Dit keer was o.a. de badkamervloer aan de beurt. Dit jaar is er ook een andere activiteit bijgekomen: Een stukje hardlopen door de omgeving. Moest bovendien van mijn trainingsschema. Zondagmorgen gingen mijn broer en ik naar La Roche, daar een rondje om het plein en weer terug naar het huisje. Al met al tegen de 14K en ruim 400 hoogtemeters. Omlaag probeerde ik zoveel mogelijk gebruik te maken van de zwaartekracht. De steile helling omhoog bij het verlaten van La Roche moest gedoseerd worden gelopen om niet halverwege ‘kapot’ te gaan. Vervolgens mochten we nog een regenbui verwelkomen. Ik vraag me af of het bij grotere stijgingspercentages niet beter is om over te gaan tot wandelen. Het tempo is er toch uit zodat wandelen niet heel veel langzamer gaat. Wandelen kost waarschijnlijk een stuk minder energie. Maar ik kwam daar om te lopen, dus moest er gelopen worden. Wel weer een geheel nieuwe loopervaring. Bij ons in NPZK maak je ook veel hoogtemeters, maar nooit hele lange, eindeloze steile hellingen. Als ik volgende keer onderaan de helling begin, ben ik eigenlijk al nagenoeg boven. Eigenlijk kan ik niet wachten tot ik weer in de Ardennen kan lopen. Dat wordt elke keer leuker omdat ik steeds verder en langer kan lopen.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Trainen