Struinen door Bos en Duinen 2010

Struinen door Bos en Duinen
Oosterplas, Nationaal Park Zuid Kennemerland
Zaterdag 9 oktober zou ik met een vriend, zoals elk jaar, meedoen aan de wandeltocht Struinen door Bos en Duinen (25K). De 2 voorgaande jaren hebben we de 40K gelopen. Maar de laatste keer dat we een 2-daagse wandeltocht in 1 dag liepen, totaal ook 40K, kon ik na afloop nog nauwelijks de ene voet voor de andere zetten en had ik dagenlang flinke spierpijn. Vandaar dit jaar 25K. Maar omdat ik nog herstellende was en het daardoor nog niet aandurfde om een lang stuk te wandelen, hebben we besloten te annuleren.

Volgend jaar beter.

Website Struinen door Bos en Duinen

Uit de running

Vrijdagmiddag 10 september fietste ik naar huis met het voornemen om die avond weer eens een trainingsrondje te maken, De pijn in mijn linkervoet (als gevolg van te snel, te veel op de Vibrams) was inmiddels weg en met de Achmealoop in het vooruitzicht was ik van plan die avond de traditionele hardloopschoenen onder te binden. Al fietsende, met een aardig vaartje, constateerde ik dat mijn rechter handrem was losgeraakt van mijn stuur en aan de remkabel vervaarlijk naast mijn voorwiel bungelde. Met het voornemen de kabel vast te pakken raakte ik met een harde klap de grond. Een drietal fietsers was zo aardig om te stoppen en ik werd op mijn verzoek overeind geholpen omdat ik dat zelf niet kon. Dat bleek geen goed idee want ik had geen evenwicht en het werd wazig voor mijn ogen. Toen ik weer zat werd 112 en het thuisfront gebeld.

Ambulance

Rode Kruis Ziekenhuis Beverwijk
Rode Kruis Ziekenhuis Beverwijk

Met een infuuskoppeling in mijn arm werd ik afgevoerd per Ambulance (zonder sirene en zwaailichten) naar het Rode Kruis ziekenhuis te Beverwijk. Onderweg voelde de ambulancebroeder aan mijn elleboog die erg begon op te zwellen. Hij voelde daar los gebeente. Ik werd even later behendig het ziekenhuis binnengereden op mijn brancard. Daar werden röntgenfoto’s genomen van mijn borstkas en beide armen. Dat was behoorlijk pijnlijk omdat ik mijn arm in bepaalde houdingen moest forceren voor geslaagde foto’s. Deel van de gebruikelijke procedure bij dit soort gevallen was het afstaan van urine. Plassen ging wel, maar het duurde erg lang voordat ik mijn broek weer dicht had.

De rol van de politie

Schroot, voorheen mijn fiets
Schroot, voorheen mijn fiets

Ondertussen werd een stuk schroot dat even daarvoor nog mijn fiets was thuisgebracht door politiemensen met een busje en mocht ik bellen naar huis.

De opname

Na lang wachten was het mijn beurt in de gipskamer. Hier toonde een arts mij de röntgenfoto van mijn linkerelleboog. Als je goed keek zag je wat losse stukjes bot onder mijn elleboog. Dat was niet ok en moest worden geöpereerd. Ook mijn urinetest was niet ok. Er zaten rode bloedcellen in. Ik moest blijven.

Ondertussen kwamen José, Elisa en Christina de gipskamer binnen, in de veronderstelling dat ze mij na het gipsen weer mee naar huis mochten nemen. Elisa werd erg emotioneel. Mijn arm werd gegipst en de artsen stonden in dubio om mij meteen te opereren of enkele weken later. Reden: mijn enorm opgezwollen elleboog. Dat kon complicaties geven.

We werden naar afdeling Orthopedie gebracht op de 2e etage alwaar ik een bed kreeg op een 4-persoonskamer waar al 2 bedden bezet waren door een oude man en een stokoude man (92). Beiden waren ze gevallen. De oude man had 2 dagen met een gebroken heup in zijn huis gelegen voor er hulp kwam en had inmiddels een nieuwe heup. De stokoude man was in de omgeving van zijn huis gevallen en was hier en daar flink gekneusd. Hij vertelde spontaan zijn oorlogsverleden. Omdat ik nog niets had gegeten kreeg ik nog een paar boterhammen. Ze werden voor me gesmeerd en ik kon de stukken moeizaam met mijn gekneusde rechterarm in mijn mond krijgen. Dat was een pijnlijke bezigheid. Het was dat ik zo’n ‘honger’ had.

Even later vertrokken José, Elisa en Christina naar huis en bracht ik mijn 1e nacht in een ziekenhuis door (als patiënt dan). Ik keek nog wat tv en zette daarna de radio zachtjes aan om daarvan in slaap te vallen. Maar slapen ging niet. Ik lag n.l. op mijn rug met een zware gipsarm op mijn gekneusde ribben en ingewanden.

De volgende ochtend kreeg ik een licht ontbijt want ik zou misschien toch nog geopereerd worden. Dat werd afwachten. Intussen moest thuis van alles geregeld worden want Amber was die dag jarig en zou een discofeestje geven. De hele klas en nog een aantal vriendinnen zouden komen. Maar vanwege mijn ongewisse toestand kon dat niet doorgaan. Iedereen moest worden afgebeld. ’s Middags kreeg ik een CT-scan (vanwege het bloed in mijn plas). Er werd contrastvloeistof ingebracht via de infuuskoppeling. Vreemd spul. Of er heet water door je aderen gaat, maar het vreemdste was nog de wodkasmaak die ik er van in mijn mond kreeg. Na een paar uur wachten op de uitslag bleek deze ok. Geen gekke dingen gevonden. Ik mocht dus naar huis.

De operatie

Mijn arm kort na de operatie
Mijn arm kort na de operatie

Na anderhalve week, 22 september, moest ik mij om 8:15 melden in het ziekenhuis voor de operatie. Ik moest een OK-jasje aan en kreeg een rustgevent pilletje. Even later werd ik naar de wachtkamer van de OK’s gebracht. Daar kreeg ik een infuuskoppeling waar ze even later narcosevloeistof in lieten lopen. Binnen seconden was ik van de wereld.

Snijden, knutsel, knutsel, knutsel, hechten.

Ik werd wakker met een helse pijn in mijn linkerarm. Dat zag er overtuigend uit want ik kreeg een spuit morfine in de infuuskoppeling. En even later nog 1. De pijn bleef en daarom kreeg ik even later een afstandsbediening waarmee ik mezelf van morfine kon voorzien. 1 druk op de knop = 1 portie morfine. Na een paar keer drukken werd de pijn draaglijk en werd mijn bed met mij er op teruggereden naar mijn kamer. Ik was niet misselijk van de narcose en liet mij de lasagne bijzonder goed smaken. Op mijn kamer waren nog 2 andere bedden bezet. Weer een oude man en een stokoude man (95). De oude man was gevallen en was aan het herstellen van een nieuwe-heup-operatie. De stokoude man was ook gevallen en was net als de vorige stokoude man, gekneusd. ’s Nachts een klein beetje geslapen. Ik heb 2x de nachtzuster opgeroepen. 1.Ik zag een luchtbel door de infuusslang gaan. Maar als het geen grote luchtbellen waren kon dat geen kwaad. 2. Mijn hand was zo dik als een opgeblazen (roze) huishoudhandschoen. Roze vanwege het ontsmettingsmiddel in die kleur op mijn hand. Maar dat bleek normaal te zijn. Ik mocht ook los van het infuus want die zat helemaal los. Wel handig, want toen kon ik weer gewoon naar de wc lopen.

De volgende dag de disciplines van alweer een nieuwe dag in het ziekenhuis: medicijnen, ontbijt, wassen en de ronde van de artsen. Ze zeiden dat de operatie lastig was maar gelukkig ook goed was gegaan en ik mocht naar huis. Op de valreep werd ik nog ineens lijkbleek en koortsachtig waardoor José me in een rolstoel naar de hal moest brengen.

Update 28 september:
Na bijna een week, op 28 september, moest ik terugkomen voor röntgenfoto’s en het verwijderen van de nietjes. De foto toonde een waar kunststukje van platen, schroeven en kunststof draden. Mij werd verteld dat ik mijn arm misschien nooit meer helemaal kon strekken en mijn hand misschien nooit meer helemaal kon draaien. Ik moest natuurlijk meteen aan mijn nichtje Rosa denken, die na een val uit de hangmat en ook haar arm niet meer kan strekken. Voor haar natuurlijk veel erger want ik heb 42 jaar 2 prima functionerende armen gehad. Voor mij vervelend, maar er zijn ergere dingen. Bovendien kan ik er toch niets aan doen als het zo is. Ik zal er niet minder door kunnen hardlopen.

Update 4 november
Ik moest naar het ziekenhuis voor controle. Röntgenfoto’s en daarna naar de arts. Op de foto’s zag het er goed uit en ik kreeg een doorverwijzing voor een fysiotherapeut. Ik mocht mijn arm weer belasten. De foto’s heb ik meegenomen op een CDtje. Kostte me wel 10 euro en ik ben jammer genoeg vergeten te vragen of ze ook de foto’s van de vorige keren er op wilden zetten.

Update 20 november
Deze week voor het eerst naar de fysiotherapeut geweest. Na rondvragen in mijn omgeving voor een goede fysiotherapeut heb ik voor Sport- en Revalidatiecentrum Kennemerland gekozen. Dinsdag had ik een intakegesprek en vrijdag moest ik echt aan de slag op fitnessapparaten: een fiets waarbij je de trappers met je handen moest ronddraaien, een apparaat waarbij je met je hand een hendel naar voren moest duwen (tegendruk met gewichten), een apparaat waarbij je met je hand een hendel naar je toe moest trekken (ook tegendruk met gewichten), en een oefening met een los haltertje. De fysiotherapeut maakte door massage het gewricht losser. Ze verwachten dat ik 3 maanden, 2x per week fysiotherapie nodig heb om mijn arm weer enigszins normaal te krijgen. Een dag daarna had ik gek genoeg geen spierpijn. De volgende keer kan ik dus nog fanatieker aan de slag. Ik heb ook, voor de 2e keer, een reactie achtergelaten op Orthopedie.nl. Wel interessant om die verhalen van lotgenoten te lezen en hopelijk vinden ze dan van mijn verhaal ook.

Update 18 december
Gisteren bij de fysio geweest, en daar is mijn buig- en strekbereik opgemeten. Buigen kan ik nu tot 60 graden. Strekken tot 150 graden. In het totaal nog 90 graden te gaan dus. Omdat ik merk dat ik door de oefeningen op de fitnessapparaten en het mobiliseren door de fysiotherapeut vooruitgang boek, geeft het hoop op een (vrijwel) volledig herstel. Maar ik heb nog een weg te gaan voor het zover is. Ook nog een probleem is het draaien van mijn hand. Als ik probeer mijn hand op te houden, voel ik een vreselijke steek ergens richting mijn elleboog. Ik hoop stiekem dat dit te maken heeft met het ijzerwerk en dat dit dus weggaat als het ijzerwerk verwijderd is.

Update 3 januari
Weer foto’s laten maken in het ziekenhuis. De chirurg zag dat het goed was. Ik kon een afspraak maken om het ijzerwerk te laten verwijderen. Het zal iets van 6 weken duren voor ik aan de beurt ben.

Update 14 februari
Na een paar keer gebeld te hebben bleek het allemaal wat uit te lopen. Maar nu ben ik a.s. maandag 21 februari eindelijk aan de beurt om me te laten ontijzeren.

Update 21 februari
Volledige narcose was niet nodig. Leuk was anders. Een botte naald werd door mijn oksel geprikt en met die naald, die onder stroom stond, werd de juiste zenuw opgezocht. Toen mijn vingers ineens, tegen mijn wil, gingen bewegen, zat de naald op de juiste plek en kon mijn arm verdoofd worden. Ik de OK ging mijn arm op een andere tafel achter een gordijntje zodat ik (gelukkig) niets van hoefde te zien. Het horen was al meer dan genoeg. Na afloop kreeg ik mijn onderdelen mee naar huis.

Update 4 juni
Inmiddels is het 9 maanden na het ongeluk en gaat het vrij goed met mijn elleboog. Met nog 1 bezoek aan de fysio in het verschiet ben ik dus zo goed als klaar met het medische circus. Wel heb ik nog een buig (10%) en strekbeperking (15%). 99% van de dagelijkse bewegingen zijn echter geen enkel probleem meer en de kracht in mijn arm is ook al weer bijna gelijk aan mijn goede arm. Het draaien van mijn pols is sinds het verwijderen van het ijzer ook weer helemaal goed. Die buig- en strekbeperking is niet het eindpunt. Met veel oefenen kan ik nog wel een aantal graden winnen.

ZKA Loop 2010

Route
Zondag 26 september 2010 wou ik deelnemen aan de ZIlveren Kruis Achmea Loop (10K). Dit kon voor mij niet doorgaan, daarom heb ik mijn startnummer aan mijn broer overgedragen. Hij heeft een niet onverdienstelijke tijd van 49:06 gelopen.

Zie hier zijn uitslag en het finishfilmpje op RaceTimer

En ik stond op 2 plaatsen langs de kant om mijn broer en bekenden langs te zien lopen. Op het 2K-punt (viaduct Randweg) en op het 8K-punt (Brouwerskolkpark). Ik was te voet (wandelen) en daarna kreeg ik steken in mijn buik. Ik ben nog niet hersteld dus.

Het magische moment

Arnulfo Quimare and Scott Jurek, two of the greatest ultra-long distance runners right now.
Arnulfo Quimare en Scott Jurek, twee van de beste ultralopers van dit moment.
Vorig najaar heb ik een cursus chi running gedaan. Dit jaar tijdens mijn vakantie het boek De Geboren Renner gelezen en zag dat dit boek enorm goed aansluit bij Chi Running. Heel inspirerend en voor mij een reden om te besluiten de conventionele hardloopschoen aan de wilgen te hangen. Eerst heb ik wat geëxperimenteerd met rennen op Teva’s en op blote voeten. Daarna wilde ik toch ook wel erg graag de begeerde Vibram FiveFingers hebben. Marion Meesters (mijn Chi Running master instructor) schreef daar het volgende over op haar blog: ‘Gelukkig had ik mijn eerste paar Vibram FiveFingers (VFF’s) al gekocht vóór het boek vorig jaar uitkwam, want daarna zijn ze wereldwijd een poosje min of meer uitverkocht geweest.’ Het volledige artikel staat hier. Gelukkig voor mij las ik het boek na de hype, want ze waren gewoon verkrijgbaar bij de plaatselijke buitensportzaak.

Nog even kort mijn ervaringen met Blote Voeten, Teva’s en met VFF’s om het grote verschil aan te geven: Lopen op blote voeten: Perfect, maar je maakt je zorgen om de voetzool. Elk steentje, takje, wortel of stukje glas kan je voet beschadigen.

Boven: Teva's, model Omnium.
Midden: Blote voeten.
Onder: Vibram Fivefingers, model KSO
Ook in gras en onkruid kunnen onverwachte harde of scherpe voorwerpen zitten. Die voeten moeten dus beschermd worden. Dus op de plaatsen waar het niet kan of twijfel is gaan de Teva’s aan. De steentjes die je niet onder je voetzool wil hebben komen nu tussen de Teva en je voetzool. Dat is niet comfortabel, dus moet je regelmatig tijd vrijmaken om deze materie verwijderen. De zool van de Teva is stug (die van mij tenminste wel). De Vibram Fivefingers daarentegen zijn supersoepel. Je kunt je hele voet bewegen alsof er niets omheen zit. De steentjes blijven keurig buitenboord en je voetzolen zijn onkwetsbaar voor de gevaarlijke ondergrond. Als het waar is dat de hardloopschoen meer blessures veroorzaakt van voorkomt, dan zweer ik bij de VFF’s.

Tip: Ik heb er nu een aantal keer op gerend (door bossen en duinen) en merk nu dat ik rustig aan moet doen. Door de opgebouwde conditie wil ik meer dan mijn voeten nu aankunnen met al die veranderingen. Trainen voor de Achmealoop en wennen aan compleet andere schoenen gaat eigenlijk niet samen. Ik zeg het tegen mezelf, maar ook tegen de lezer: ‘Neem er de tijd voor’.

De Geboren Renner

De Geboren Renner, Auteur C. McDougall

Dit boek is een must voor elke serieuze hardloper. Nike en de volgmerken worden met de grond gelijk gemaakt. Evenals de westerse manier van leven. Dit is een beetje een dodo-moment. Op enkele plaatsen in de wereld leven nog stammen die weten wat hardlopen is. Delen van deze stammen zijn door de invloeden van buitenaf al gestopt met rennen. Rennen hoort bij het leven. Je stopt niet met rennen omdat je te oud wordt. Nee, je wordt oud omdat je stopt met rennen. De mens is geëvolueerd tot dier dat het rennen langer kan volhouden dan zijn prooi. Een wedstrijd tussen man en paard wordt gewonnen door de man, of een vrouw, die niet onder doet voor de man op de lange afstand. Lees het boek, trek je schokdempende loopschoenen uit en loop de benen uit je lijf. Dat is wat je tot mens maakt.

Grachtenloop Haarlem 2010

Bakenessergracht
Bakenessergracht zonder beeldvervuiling (de lopers)

10K in 2 ronden van 5K langs grachten, Spaarne en binnenstad van Haarlem (zie de kaart). Uitslag 54:05

Ik was redelijk voorbereid, maar had de afstand van 10K slechts 1x (in mijn leven) overschreden. Dit was zo’n 2 weken daarvoor, toen ik met mijn broer ging trainen in Nationaal Park Zuid Kennemerland. Er was een route van 8K, maar we hebben ergens een markering gemist, waardoor we meer dan 10K hadden gelopen. Dat ging eigenlijk best goed. Met mij dan, maar met mijn broer niet, want hij ging daarna nog flink (over)trainen en het gevolg daarvan was een blessure waardoor hij niet kon starten. Zijn vrouw heeft toen de honneurs waargenomen.

Op 18 juni 2010 parkeerde ik mijn fiets op de Parklaan en deed ik mijn jas tussen de snelbinders. Daarna te voet richting startpunt.Ik kon dit lastig bereiken omdat ik de route van de 5K moest doorkruisen, waarvan er op dat moment nog mensen moesten binnenkomen. Ik liep nog even een paar honderd meter in en sloot mij aan achter de mensenmassa bij de start. Ondanks de drukte kon ik vrij snel vertrekken. Maar eenmaal op de been ging het niet zo snel meer.

Route Grachtenloop 2010
Ik liep in de achterhoede en ik denk dat ik nu geleerd heb dat je een beetje bij je eigen soort moet gaan staan in de rij om in je eigen tempo te kunnen lopen. Maar voor- of achteraan, het was sowieso heel druk op die smalle singels en vesten. Daar haakte ik even aan bij mijn schoonzus. Pas na 3 km kwam er iets spreiding en kon je voorzichtig gaan nadenken over inhalen. Zodoende was de eerste ronde niet echt snel. Eenmaal aan de 2e ronde begonnen, verhoogde ik het tempo en haalde wat mensen in. Het ging lekker. Het weer was ideaal. Niet warm, niet koud. Mijn streven was <1u en dat is gelukt. Ik had nog genoeg over aan het eind, dus ik zou nog een paar minuten sneller geweest kunnen zijn. De volgende 10K wordt een serieuze aanval op mijn PR. Website Grachtenloop

Bekijk mijn uitslag en het finishfilmpje op RaceTimer. Er staan mensen voor de camera, maar als je weet dat ik een blauw shirt aan heb, kan je me nog net voorbij zien komen.

Letterenloop 2010

Letterloop, route 5K

Afstand: 5K
Tijd: 26:23
Datum: 6 juni 2010

Mijn eerste krachtmeting op het renvlak: de Letterenloop. Een thuiswedstrijd. De hoek om, door tunneltje en door de ingang van de ijsbaan. Ik had nog kunnen vertrekken van huis toen het startschot had geklonken, want het duurde wel even voordat de lopende menigte door het startpunt was. Ik deed mee aan de 5 km. Mijn tijd was 26:23. Misschien leuk om volgend jaar hier weer de 5 km te doen om een leuke tijd neer te zetten.

Cursus ChiRunning

Ik heb een cursus ChiRunning achter de rug. Op 3 zaterdagen kregen we in een kleine groep, in Duin en Kruitberg, de technieken van ChiRunning aangeleerd. De belangrijkste technieken: houding, zwaartepunt, stapfrequentie, stijgen en dalen. De laatste cursusdag werden we gefilmd en kon je goed zien wat er nog aan je techniek schortte. Het was een leerzame en inspirerende cursus. Nu alles wat ik heb geleerd in de praktijk brengen tijdens trainingen en evenementen.

91e vierdaagse van Nijmegen 2007

In Groesbeek
Dag 3, in Groesbeek
In juli 2007 stond ik, beter voorbereid dan het jaar ervoor, aan de start van de 91e 4-daagse. Meer getraind. Véél meer. Ik denk tussen de 600 en 800 km, wat wel zo’n beetje als minimum in acht genomen moet worden, alhoewel sommigen helemaal geen training nodig hebben.

Ik liep vanuit huis o.a. naar Amsterdam, naar Leiden, IJmuiden, Nieuw-Vennep, Zandvoort, Muiden en zo’n beetje alle paden in Nationaal Park de Kennemerduinen, alle paden van Middenduin (doe je toch nog 3 uur over). Ik liep met Pasen met mijn broer een Kennedymars (50 mijl) in Limburg. Dat allemaal, moest voldoende zijn.

We gingen met het hele gezin (Selena was net 6 weken oud) en opa en oma naar een bungalowpark op 20 km afstand van Nijmegen. Het plan was, dat ik van daaruit 4 dagen ging fietsen naar het startpunt. En weer terug na afloop.

Dag 1 stapte ik om 3 uur, in de regen, op de fiets naar het centrum van Nijmegen. Het was flink doorfietsen, want ik moest om 4 uur aan de start staan. Eenmaal aan de start was ik al zo moe van het fietsen dat het eigenlijk onverantwoord was om te lopen. Maar daar zette ik me overheen. Ik had mijn sportschoenen aan, die waren eigenlijk te klein, maar dicht. Handig in de regen. Ik had ook mijn nieuwe wandelschoenen bij me. Die trok ik na 10 km aan want het werd droog. Toen had ik al pijn in mijn voeten. Na de 50 km, kon ik weer 20 km terugfietsen naar ons huisje. Niet normaal. Ik was 1 en al spierpijn en totaal vermoeid. Dat moest de volgende dagen anders. Anders was er nog maar 1 volgende dag.

De volgende dag reed ik met de fiets in de auto naar de rand van Nijmegen. Vanaf daar nog slecht een kilometer of 5 naar het startpunt fietsen. Niet fijn, met spierpijn beginnen aan een wandeltocht van 50 km. Na het volbrengen daarvan was ik er heilig van overtuigd dat ik de volgende dag geen stap meer kon verzetten.

De dag er na, dag 3, bleek dat ik mijn benen toch nog kon bewegen. Wel heel pijnlijk, maar niet geheel onmogelijk om te lopen. Dit was de dag van de echte beproeving. Als je dag 3 uitloopt, moeten er hele gekke dingen gebeuren wil je de laatste dag ook niet uitlopen. En ach, het is maar 8 uurtjes lopen, als je een beetje doorloopt. Dan ben je weer klaar voor die dag. Extra aardig dat ze de heuvels (van de 7 heuvelen) in deze etappe hadden ingebouwd. Hier werd het kaf van het koren dus gescheiden. Eenmaal terug in Nijmegen bleek dat ik niet tot het kaf behoorde.

De laatste dag. Nog even die laatste 50 km afleggen. Die laatste om en nabij 50.000 stappen, waarvan de eerste heel pijnlijk waren. Stram en stijf waren de benen en de voeten. Als nooit tevoren. Of wel. 2x tevoren. 1x tijdens een dodenmars en 1x tijdens een kennedymars. Maar toen was ik klaar, en nu moest ik nog 50 km. Toch, als je op dit punt bent, en je bent nog in staat om te strompelen of te kruipen, dan geef je niet op. En na zo’n 30 km, waren er zoveel toeschouwers, dat je alleen nog maar de weg voor je zag en de mensen langs de kant. En de andere wandelaars natuurlijk. Als zij het kunnen kan ik het ook en ik liep alsof ik nergens pijn had naar de finish.

Eindelijk gelukt, wat ik al zo’n 2 jaar daarvoor had bedacht. Er zijn mensen die lopen elk jaar. Hun hele leven lang. Ik niet. Ik wou alleen weten of ik het kon. Misschien ooit nog een keer, maar eerst andere uitdagingen.

Kennedymars Sittard 2007

Paaszaterdag 7 april 2007

Trainen moest ik. Voor de 4-daagse van Nijmegen. En als je toch aan het trainen bent, waarom dan niet van de gelegenheid gebruik maken om er een kennedymarsje in de passen. Ik had een paar vrienden en mijn broer overgehaald om mee te gaan. Zij hadden immers toen ook de dodenmars meegelopen (niet uitgelopen). Tijdens het trainen vielen de vrienden 1 voor 1 af. Mijn broer en ik bleven over.

Route Kennedymars Sittard
Op naar de Kennedymars in Sittard. We zouden ’s morgens om 5 uur starten, dus was het handig om daar te overnachten. Dat kon. In de sporthal waar het vertrek- en aankomstpunt was. Van slapen kwam weinig, want het was erg rumoerig en de airco maakte herrie. Dus ik was erg blij toen het tijd was om te vertrekken. We stonden redelijk in de voorhoede voordat het startschot klonk.

Helemaal vooraan gingen de snelwandelaars, die er als hazen vandoor gingen. Daarachter kwamen de anderen, waaronder wij, die er ook stevig de pas in hadden. Maar dat hadden we zelf niet in de gaten. Pas toen we bij het eerste rustpunt kwamen, na zo’n 20 km, bleek dat we veel sneller hadden gelopen dan we zelf voor mogelijk hadden gehouden. Het gemiddelde lag boven de 7 km/h. Daarna ging het tempo wel iets omlaag. Het 40 km punt was psychologisch lastig, want je hebt er 40 km op zitten. Alles doet al pijn en je weet dat je nog een keer die afstand moet.

Medaille Kennymars Sittard
Medaille Kennymars Sittard
Maar onderweg was er ook tijd voor leedvermaak. In het plaatsje Thorn lag authentieke bestrating: kasseien. Wij zaten wat te eten op een bankje en hadden uitzicht op wandelaars die voorbij kwamen op de kinderhoofdjes. Je kon ze er duidelijk tussenuit pikken, de beblaarden. Met pijn vertrokken gezichten bewogen zij zich voort. Gelukkig hadden wij (nog) geen blaren. Desondanks waren de pauzes niet echt aan ons besteedt. Een pauze was wel iets om naar toe te leven, om een doel te hebben op korte termijn. Maar als ik dan eenmaal zat, wilde ik na 5 minuten weer lopen, bang dat de spieren nog verder zouden verstijven. Na de 60 km werd het lastig. Aan de ene kant de pijn en de nog best grote afstand te gaan. Aan de andere kant toch ook het idee dat ik al op 3/4 was en het eind ‘in zicht’. Na 70 km hetzelfde als bij 60 km, maar dan extremer.

We kwamen binnen op nummer 211 en 213 (van de 3326, waarvan slechts 2495 zijn gefinished) in 12 uur en 36 minuten. Toen meteen naar huis. Ik kon nog amper het gaspedaal intrappen met mijn zere voeten.

Hieronder een knipsel uit de uitslag. De volledige uitslag is hier te downloaden.

Uitslag
Uitslag

Website Kennedymars-Sittard: kennedymars.org