Cursus ChiRunning

Ik heb een cursus ChiRunning achter de rug. Op 3 zaterdagen kregen we in een kleine groep, in Duin en Kruitberg, de technieken van ChiRunning aangeleerd. De belangrijkste technieken: houding, zwaartepunt, stapfrequentie, stijgen en dalen. De laatste cursusdag werden we gefilmd en kon je goed zien wat er nog aan je techniek schortte. Het was een leerzame en inspirerende cursus. Nu alles wat ik heb geleerd in de praktijk brengen tijdens trainingen en evenementen.

91e vierdaagse van Nijmegen 2007

In Groesbeek
Dag 3, in Groesbeek
In juli 2007 stond ik, beter voorbereid dan het jaar ervoor, aan de start van de 91e 4-daagse. Meer getraind. Véél meer. Ik denk tussen de 600 en 800 km, wat wel zo’n beetje als minimum in acht genomen moet worden, alhoewel sommigen helemaal geen training nodig hebben.

Ik liep vanuit huis o.a. naar Amsterdam, naar Leiden, IJmuiden, Nieuw-Vennep, Zandvoort, Muiden en zo’n beetje alle paden in Nationaal Park de Kennemerduinen, alle paden van Middenduin (doe je toch nog 3 uur over). Ik liep met Pasen met mijn broer een Kennedymars (50 mijl) in Limburg. Dat allemaal, moest voldoende zijn.

We gingen met het hele gezin (Selena was net 6 weken oud) en opa en oma naar een bungalowpark op 20 km afstand van Nijmegen. Het plan was, dat ik van daaruit 4 dagen ging fietsen naar het startpunt. En weer terug na afloop.

Dag 1 stapte ik om 3 uur, in de regen, op de fiets naar het centrum van Nijmegen. Het was flink doorfietsen, want ik moest om 4 uur aan de start staan. Eenmaal aan de start was ik al zo moe van het fietsen dat het eigenlijk onverantwoord was om te lopen. Maar daar zette ik me overheen. Ik had mijn sportschoenen aan, die waren eigenlijk te klein, maar dicht. Handig in de regen. Ik had ook mijn nieuwe wandelschoenen bij me. Die trok ik na 10 km aan want het werd droog. Toen had ik al pijn in mijn voeten. Na de 50 km, kon ik weer 20 km terugfietsen naar ons huisje. Niet normaal. Ik was 1 en al spierpijn en totaal vermoeid. Dat moest de volgende dagen anders. Anders was er nog maar 1 volgende dag.

De volgende dag reed ik met de fiets in de auto naar de rand van Nijmegen. Vanaf daar nog slecht een kilometer of 5 naar het startpunt fietsen. Niet fijn, met spierpijn beginnen aan een wandeltocht van 50 km. Na het volbrengen daarvan was ik er heilig van overtuigd dat ik de volgende dag geen stap meer kon verzetten.

De dag er na, dag 3, bleek dat ik mijn benen toch nog kon bewegen. Wel heel pijnlijk, maar niet geheel onmogelijk om te lopen. Dit was de dag van de echte beproeving. Als je dag 3 uitloopt, moeten er hele gekke dingen gebeuren wil je de laatste dag ook niet uitlopen. En ach, het is maar 8 uurtjes lopen, als je een beetje doorloopt. Dan ben je weer klaar voor die dag. Extra aardig dat ze de heuvels (van de 7 heuvelen) in deze etappe hadden ingebouwd. Hier werd het kaf van het koren dus gescheiden. Eenmaal terug in Nijmegen bleek dat ik niet tot het kaf behoorde.

De laatste dag. Nog even die laatste 50 km afleggen. Die laatste om en nabij 50.000 stappen, waarvan de eerste heel pijnlijk waren. Stram en stijf waren de benen en de voeten. Als nooit tevoren. Of wel. 2x tevoren. 1x tijdens een dodenmars en 1x tijdens een kennedymars. Maar toen was ik klaar, en nu moest ik nog 50 km. Toch, als je op dit punt bent, en je bent nog in staat om te strompelen of te kruipen, dan geef je niet op. En na zo’n 30 km, waren er zoveel toeschouwers, dat je alleen nog maar de weg voor je zag en de mensen langs de kant. En de andere wandelaars natuurlijk. Als zij het kunnen kan ik het ook en ik liep alsof ik nergens pijn had naar de finish.

Eindelijk gelukt, wat ik al zo’n 2 jaar daarvoor had bedacht. Er zijn mensen die lopen elk jaar. Hun hele leven lang. Ik niet. Ik wou alleen weten of ik het kon. Misschien ooit nog een keer, maar eerst andere uitdagingen.

Kennedymars Sittard 2007

Paaszaterdag 7 april 2007

Trainen moest ik. Voor de 4-daagse van Nijmegen. En als je toch aan het trainen bent, waarom dan niet van de gelegenheid gebruik maken om er een kennedymarsje in de passen. Ik had een paar vrienden en mijn broer overgehaald om mee te gaan. Zij hadden immers toen ook de dodenmars meegelopen (niet uitgelopen). Tijdens het trainen vielen de vrienden 1 voor 1 af. Mijn broer en ik bleven over.

Route Kennedymars Sittard
Op naar de Kennedymars in Sittard. We zouden ’s morgens om 5 uur starten, dus was het handig om daar te overnachten. Dat kon. In de sporthal waar het vertrek- en aankomstpunt was. Van slapen kwam weinig, want het was erg rumoerig en de airco maakte herrie. Dus ik was erg blij toen het tijd was om te vertrekken. We stonden redelijk in de voorhoede voordat het startschot klonk.

Helemaal vooraan gingen de snelwandelaars, die er als hazen vandoor gingen. Daarachter kwamen de anderen, waaronder wij, die er ook stevig de pas in hadden. Maar dat hadden we zelf niet in de gaten. Pas toen we bij het eerste rustpunt kwamen, na zo’n 20 km, bleek dat we veel sneller hadden gelopen dan we zelf voor mogelijk hadden gehouden. Het gemiddelde lag boven de 7 km/h. Daarna ging het tempo wel iets omlaag. Het 40 km punt was psychologisch lastig, want je hebt er 40 km op zitten. Alles doet al pijn en je weet dat je nog een keer die afstand moet.

Medaille Kennymars Sittard
Medaille Kennymars Sittard
Maar onderweg was er ook tijd voor leedvermaak. In het plaatsje Thorn lag authentieke bestrating: kasseien. Wij zaten wat te eten op een bankje en hadden uitzicht op wandelaars die voorbij kwamen op de kinderhoofdjes. Je kon ze er duidelijk tussenuit pikken, de beblaarden. Met pijn vertrokken gezichten bewogen zij zich voort. Gelukkig hadden wij (nog) geen blaren. Desondanks waren de pauzes niet echt aan ons besteedt. Een pauze was wel iets om naar toe te leven, om een doel te hebben op korte termijn. Maar als ik dan eenmaal zat, wilde ik na 5 minuten weer lopen, bang dat de spieren nog verder zouden verstijven. Na de 60 km werd het lastig. Aan de ene kant de pijn en de nog best grote afstand te gaan. Aan de andere kant toch ook het idee dat ik al op 3/4 was en het eind ‘in zicht’. Na 70 km hetzelfde als bij 60 km, maar dan extremer.

We kwamen binnen op nummer 211 en 213 (van de 3326, waarvan slechts 2495 zijn gefinished) in 12 uur en 36 minuten. Toen meteen naar huis. Ik kon nog amper het gaspedaal intrappen met mijn zere voeten.

Hieronder een knipsel uit de uitslag. De volledige uitslag is hier te downloaden.

Uitslag
Uitslag

Website Kennedymars-Sittard: kennedymars.org

90e Vierdaagse van Nijmegen 2006

Mijn voeten
Mijn voeten

Mededeling
Mededeling

Ik twijfelde of ik wel genoeg had getraind. Of het genoeg was zullen we nooit weten. Mijn wandelgezel, had in ieder geval zeker niet voldoende getraind. Ze was al na 30 km afgehaakt. Maar ook omdat hun kat zich had verhangen en haar dochter daarvan vreselijk overstuur was.

Op die hele warme 18 juli in 2006, ergens halverwege, nadat ik mijn wandelgezel achter me had gelaten, liep ik enigszins in de achterhoede. Maar ik was nu alleen, dus ik verhoogde mijn tempo flink. Toeschouwers moeten daar een snelwandelaar voorbij hebben zien gaan. In de achterhoede was het niet druk, maar na een tijdje flink inlopen op de voorhoede werd het echt druk en was er van inhalen geen sprake meer. Druk, echt heel druk was het. En heet, vreselijk heet. Je kon niet inhalen, en toch moesten er ambulances door. Na het uitlopen liep ik te strompelen alsof ik 50 km had gelopen zonder voorbereiding.

Die avond, op het tijdelijk tot camping omgebouwde sportveld kregen we te horen dat de resterende 3 dagen waren afgelast omdat er 2 mensen door de hitte bezweken waren. Dat was het dan. Ik baalde zoals ik nog nooit gebaald had. Ik zou dus niet te weten komen of ik het gehaald zou hebben. Er restte niets anders dan het jaar daarop opnieuw de krachtmeting aan te gaan.

Op de foto zie je mijn voeten na dag 1. De bedoeling was om na afloop van elke dag een voetenfoto te maken om het verloop van de aftakeling te kunnen aanschouwen. Helaas is het dus bij 1 foto gebleven. Wel goed te zien zijn de plekken waar ik tijdens de training flinke blaren had.