Op weg naar tweeënveertig barrevoetse kilometers

Bij veel mensen zit een steekje los. Een aantal mensen daarvan zijn prettig gestoord. Nu hebben twee van die gekken het plan opgevat om met een groepje ander gekken een marathon zonder schoenen dwars door onze hoofdstad te lopen. En ik was één van die gekken die me opgaf voor de (eerste) Crazy Barefoot Marathon.

IMG_20150526_213144
Mijn ongeschonden voeten na de 10 kilometer

Begin april van dit jaar liep ik de Lions Heuvelloop. Ik had vanaf het begin van het jaar slechts een paar keer een serieus stuk ongeschoeid gelopen, dus ik werd mijn mijn neus op de feiten gedrukt toen ik met een paar bloedblaren thuiskwam van de 15 kilometers zonder schoenen. Ik had het al eerder meegemaakt bij de Heemstedeloop. Bloedblaren. Je voelt ze niet aankomen, althans ik heb nog niet ontdekt waaraan je dat precies kunt voelen, en als ze er zijn, doen ze minder pijn dan gewone blaren (met blaarvocht). Bloedblaren liggen dieper in de huid en genezen ook langzamer. Normale blaren zijn na enkele dagen weg. Bloedblaren kunnen weken blijven zitten alvorens de huid losgaat. En gaat die huid los, dan is de onderliggende huid nog teer en gevoelig. Dus ze moeten voorkomen worden.

Na de Lions Heuvelloop, waarbij ik mijn voeten had overschat, ging ik het anders aanpakken. In plaats van af en toe een groot stuk blootsvoets besloot ik meerdere keren per week een klein stukje blootsvoets te lopen. Eerst hoofdzakelijk op onverharde ondergrond, later afwisselend op verharde en onverharde ondergrond en vervolgens helemaal op verharde ondergrond. En de afstanden werden langer. Totdat ik gisteren de mijlpaal bereikte van 10 blaarloze kilometers op verharde ondergrond.

Waar je je niet mee bezig houdt met (dikke) schoenen, maar zonder dus wel is dus de grond waar je op loopt. Of het nu asfalt, betontegels of klinkers zijn, alle drie heb je ze in diverse structuren van glad tot ruw. Op gladde stenen hebben je voeten het minder zwaar te verduren dan op ruwe stenen. Soms liggen er steentjes bovenop, als je bijvoorbeeld een oprit met grind passeert of als de  weg net bestraat is en er van die hele fijne steentjes op liggen om de voegen te vullen. Ruw is onaangenaam, maar ook weer niet, want je weet dat je voetzolen er sterker van worden en hoe vaker je erop loopt, hoe meer je het gevoel accepteert. Als je schoenen draagt willen je voeten (of liever gezegd je hersenen) dolgraag weten wat er zich onder afspeelt. De zenuwen worden supergevoelig voor elke minuscule prikkel die door de schoenzool heen komt. Trek dan die schoenen eens uit. Dan gaat opeens het gevoelsvolume van 1 naar 10. Ik probeer nu dat volume naar 3 of 4 te krijgen, met als resultaat:

Na zo’n blootsvoetse gewenningsperiode voel je dus weinig meer van de ondergrond als je opeens weer wel schoenen aan hebt. Met Fivefingers is het gevoel gedempt. Met dikkere zolen is het gevoel vrijwel afwezig. Al die lopers op dikke schoenen zijn een soort prinsessen op  de erwt. Zij voelen met hun hypergevoelige zenuwen nog wel de oneffenheden onder hun voeten.

bikila_02
Abebe Bikila, 1932 – 1973

Tien kilometer is niet niks, maar het zijn nog lang geen tweeënveertig kilometers. Ik heb nog een weg te gaan. Afgelopen zondag hebben 7 barrevoeters net iets meer dan de helft van het marathonparcours getest en hebben dit doorstaan. Op 21 juni is de volgende test. Ook weer een halve, waaraan ook ik zal meedoen omdat ik er tegen die tijd klaar voor denk te zijn. En daarna… ik kan me eigenlijk nog niet voorstellen dat ik er ooit toe in staat zou kunnen zijn. In de voetsporen van Bikila.

Rondje zwemles Selena

Altijd handig. Het trainen combineren met iets anders zodat er geen kostbare tijd verloren gaat. Zo ook deze woensdag. Selena moest weer eens naar zwemles en dan gebruik ik de tijd tussen brengen en halen om een stukje te lopen in de omgeving.

Vorig jaar liep ik dan een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude, maar dat ging vervelen en bovendien liep ik een aardig stuk lang de snelweg wat niet bevorderlijk is voor de gezondheid. Dus tegenwoordig loop ik naar duiningang Duin en Kruidberg, loop daar een rondje en vervolgens weer terug naar het zwembad (Ben Rietdijk, Velserbroek).

Het duurde even voor ik een geschikt rondje had. Een paar keer had ik de tijd/afstand iets verkeerd ingeschat en kwam ik te laat terug bij het zwembad. Het hier afgebeeld rondje is kort genoeg om zelfs met rustig lopen nog ruim op tijd terug te zijn.

Nu ik mijn blote voeten enigszins serieus aan het trainen ben loop ik dit rondje ook deels blootsvoets. Omdat ik rustig opbouw vergroot ik het deel blootsvoets steeds een klein stukje. Deze keer was het 3km waarvan ongeveer de helft onverhard door de duinen.

De ene onverharde ondergrond is de andere niet en met verharde ondergronden idem dito. Zo is een aarden bospad zonder obstakels de fijnste ondergrond om op te lopen. Maar, naar gelang de hoeveelheid stenen, steentjes, takjes en wortels verandert ook het loopcomfort.

Hoe meer ik blootsvoets train, hoe beter ik op spartaanse ondergronden loop, althans, dat is het idee. In de praktijk merk ik hier nog niet heel veel van. Misschien wordt de huid onder de voeten wel sterker en minder blaargevoelig, de zenuwen vinden het nog maar niks en geven veelvuldig aan de bovenkamer door dat ik moet stoppen met dat gedoe. Als ik stop en mijn voeten inspecteer is er gelukkig niets aan de hand, maar ik neem mij voor om tijdens iets langere ongeschoeide trainingen mijn voeten minstens 1 keer per half uur visueel te inspecteren. Want, een bloedblaar voel ik niet altijd aankomen. Een inspectie is niet altijd eenvoudig omdat de voetzool langzaam verdwijnt onder een zwart laagje vuil. Dan zie je de eventuele beschadigingen niet, maar een combinatie van kijken, voelen en een rustige opbouw is volgens mij de beste manier om een gestage duurzame aanpassing van de voet te bewerkstelligen, waarbij ik hoop op een sterkere voetzool in de vorm van een sterkere huid, dikkere vetkussentjes, sterkere spieren en pezen, meer haarvaten en sterkere botjes. Voeten die in staat zullen zijn zonder schoenen een persoon 42 kilometer mee te voeren over een verharde ondergrond.

Fun Run – International Barefoot Running Day

1427387418_11015781_861891893853772_3493649615281082802_nElk jaar op de eerste zondag in mei is het International Barefoot Running Day. Dit jaar voor de 5e keer. Een aantal jaar was ook op deze dag het Rondje Tilburg waarbij ook het Open NK en EK Barefoot Running werd gehouden. Vanaf dit jaar echter niet meer omdat de boel de nek omgedraaid is door Golazo. Dit jaar was er wel het 1e barefootevenement, alleen niet op de daarvoor bestemde dag maar een week eerder vanwege de vakantie en de beschikbaarheid van de locatie. Daarom wilde ik dit gat opvullen met een Barefoot Fun Run. Ik stippelde een route van iets meer dan 10K uit met voetvriendelijke paden. De aankondiging geschiedde via Facebook en via de site van de Barefoot Runners Society.

Zoals het er naar uitzag zouden we met ons tweeën lopen. Alleen Ruud en ik stonden op de afgesproken tijd en plaats voor de start. Wel kwamen we daar nog Peter tegen, maar die had schoenen aan en een andere route in de planning.

Omdat je meestal wat vreemd wordt aangekeken, zo hardlopend zonder schoenen, draaide Ruud het dit keer maar eens om. ‘Hé, moet je kijken, die mensen hebben schoenen aan. Is dat de nieuwe trend?’ Ter hoogte van de Oosterplas stopten we even en zagen we duizenden en duizenden kikkervisjes (of waren het paddenvisjes?). Ik besloot later die dag terug te gaan om er met mijn dochter een aantal mee te nemen.

We waren terug voor we er erg in hadden en de blote voeten kwamen ongeschonden en weer iets sterker uit de strijd.

Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Lions Heuvelloop 2015

Ik had me niet vooraf ingeschreven en besloot ter plekke deel te nemen aan de 15K afstand, die ik 3 jaar eerder ook liep. Ik kwam daar Ruud tegen en samen kwamen we tot de conclusie dat zonder schoenen wel te doen zou zijn. Voor de zekerheid naam ik mijn FiveFingers wel mee in mijn rugzak.

lionsheuvelloop2015_2Ongeveer 20% van het parcours was comfortabel aan de voeten (glad asfalt, zwarte bospaden of zandpaden), de rest was de oneffenheden ondergaan of uitwijken naar de bermen. Het eerst stuk liep ik op met Ruud, die rustig aan wilde beginnen. Na 5 kilometer ging hij naar een hoger tempo.

Op blote voeten lopend ben je continu bezig met de ondergrond. Onderweg was het veel wisselen tussen het pad en de linker- en rechterberm, daar waar het pad bezaaid was met venijnige kleine obstakels. Ik hield het tempo aan dat aanvaardbaar was voor mijn voeten en mijn ogen. Je moet voortdurend de grond scannen op de beste plekken om je voeten neer te zetten.

Eenmaal uit de duinen richting de finish waren mijn voeten er wel een beetje klaar mee en toen volgde er nog een stuk fakirasfalt.

Na de finish mijn voeten geinspecteerd en ik zag geen bloed en de voeten voelden nog goed. Eenmaal thuis kwamen onder de schoongespoelde zwarte voetzolen toch een paar bloedblaren op de tenen tevoorschijn. Het plan is om in augustus een marathon blootsvoets te lopen op verharde ondergrond. Dus de voeten moeten hier de komende maanden nog flink aan wennen om hiertoe in staat te zijn.

Vondelparkloop 2015

77874_xgaplus

Voorafgaand

Naar aanleiding van oproepen op de sociale media om te proberen met zoveel mogelijk mensen blootsvoets deel te nemen aan de Vondelparkloop heb ik ingeschreven. Ik ben benieuwd naar de temperatuur tegen die tijd. Sneeuw zal wel worden geruimd, maar 10 kilometer op een bevroren of een gepekelde ondergrond… Ik kan altijd nog VFF’s aantrekken.

DNS (did not start)

Doordat ik mijn rib had gekneusd op een wildwaterbaan heb ik de Vondelparkloop laten schieten. Ik heb mijn startnummer weggegeven aan ene Amrit. Die heeft op mijn naam een uitslag van 52:03 gelopen.

Zwemmen is voor vissen

Zoals Emil Zatopek’s quote ‘Vis zwemt, vogel vliegt, mens loopt’ het al zegt had ik er beter aan gedaan om het bij lopen te houden.

Eén voet in België en één voet in Nederland
Eén voet in België en één voet in Nederland

De dag na Nieuwjaar vertrokken wij naar bungalowpark Vennebos. Dat ligt links onder Eindhoven en vlakbij de Belgische grens. Er was veel fijn renbos in de omgeving, dus ging ik er elke dag op uit voor een rondje rennen door modder en zelfs sneeuw.

Op de laatste dag van ons verblijf daar brachten we een bezoek aan het op het park aanwezige subtropisch zwemparadijs. Ik deed een flink aantal rondjes met mijn dochter in de wildwaterbaan. Als je het parcours zittend of liggend op je rug aflegt is het volkomen veilig. Nadeel: Je komt voor geen meter vooruit. Ga je daarentegen op je buik, dan maak je snelheid. Nadeel is dat je elke keer van heuveltjes valt die in de baan zitten en niet elke keer even gelukkig terecht komt. Toen ik na een aantal keren hardhandig op mijn ribben landde voelde ik dat het niet goed was.

Een uur of wat later werd mijn vermoeden, dat ik het lopen voorlopig wel op mijn buik kon schrijven, bevestigd. Ik trok mijn hardloopkleren aan en ging een poging wagen. Na enkele tientallen meters deed het rennen dwong teveel pijn mij tot wandelen. Na een aantal tevergeefse pogingen was ik al snel weer terug met de conclusie: hardlopen zit er even niet in.

Twee weken later… (update)

Een gekneusde rib heeft een paar vervelende nadelen. Hoesten, niezen en lachen doen pijn. In bed liggen is niet prettig. En hardlopen is ook geen pijnloze optie. Maar nu, twee weken later, durf ik het wel weer te proberen, omdat ik bij het niezen niet meer door de grond ga en het slapen ook al weer vrij goed gaat.

Tijdens de zwemles van Selena liep ik door Velserbroek en moest rustig aan doen want het was nog een beetje pijnlijk. Na enkele kilometers ging het echter beter. Blijkbaar had ik door mijn interne apotheek was stoffen toegediend gekregen. Het ging boven verwachting goed. Even later liep ik in recreatiegebied Spaarnwoude. Het was behoorlijk mistig en deed mijn hoofdlamp aan. Dat hielp niet echt veel, maar om gezien te worden is het wel handig. Toen ik weer terug was bij de sportschool, waar de zwemles was, had ik toch ruim 7 kilometer gelopen.

Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

Traditionele 1e Kerstdag UHT 2014

Dit jaar organiseerde Paula voor de vierde keer de Traditionele 1e Kerstdag UHT (Utrechtse Heuvelrug Trail). Dit jaar was ik er voor de tweede keer bij.

1507937_903332113033848_4333170633232282754_nCarpoolend met Peter en Paula reden we naar Station Driebergen-Zeist, alwaar we ons bij de rest van de lopers voegden. Het was een flink gezelschap want naast de lopers die zich bij Paula hadden aangemeld sloot zich nog een ander groepje aan. Het was nog even wachten op Camiel, die had zich verslapen en uiteindelijk vertrokken we toch nog zonder hem, terwijl, naar later bleek, hij slechts op twee minuten achterstand zat. Hij had ons nog in kunnen halen, ware het niet dat hij verkeerd liep.
Bij de start hadden we regen, maar na een aantal kilometers werd het droog en na verloop van tijd begon zelf de zon te schijnen. Toen het even later weer begon te regenen werden we getrakteerd op een fraaie regenboog. We liepen vanaf het begin te snel (5:30min/km). Het tempo moest eruit want dat was niet voor iedereen goed vol te houden. Dat werd geregeld door een gedisciplineerd iemand (Inge) voorop te laten lopen. Niemand mocht haar voorbij.

10885601_903332139700512_7111059622739593741_n(1)Ik had verwacht dat we De Kaap (uitkijktoren) nog wel aan zouden doen, maar we weken niet van de officiële MudSweatTrails route af. Ergens was het pad meerdere malen achter elkaar afgezet met versperringen van takken. Waarom was niet echt duidelijk, maar we hielden ons aan de route.

Onderweg werden loopervaringen en loopplannen uitgewisseld. Er liepen vrijwel alleen ultralopers mee (mag ik mezelf ook zo noemen na 1 ultraloop?). Voor de meesten die meeliepen was een afstand van 100 kilometer geen uitzondering.

Tot het fotomoment op de Amerongse Berg ging het allemaal goed, daarna kreeg Henk last van kramp. Tot het eindpunt moesten we steeds vaker stukjes wandelen. Ik vond dat geen probleem, want ik begon ook best moe te worden. De fanaten en de mensen die het koud kregen pasten zich aan door tijdens de wandelmomenten stukjes heen en terug te rennen.

10337700_903332166367176_2682496106998889340_nUiteindelijk was daar station Rhenen. Het andere groepje had de auto daar geparkeerd en uit de kofferbak kwam bier en krentenbrood tevoorschijn. De vertrektijd van de trein was uitstekend getimed, want er was tijd om het lekkers te nuttigen om even later in de trein te stappen en te vertrekken. Prettig om te ervaren dat de trein er ook nog best lang doet over het stuk dat we gelopen hadden.

Op station Driebergen-Zeist stapten we weer in de auto richting de andere kerstactiviteiten, voornamelijk gericht op eten, drinken en natuurlijk gezelligheid.

Rondje Velserbroek Spaarnwoude

Schermafbeelding 2014-12-21 om 11.10.13Tijdens de zwemles van Selena heb ik een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude gelopen.

Het bijzondere van dit loopje vond ik wel dat ik na afloop een filmpje bekeek van de Kilimanjaro expeditie van Wim Hof en ze zag trainen op en om het kunstobject, de trap met de betonnen schijven en de rotsblokken, precies die trap en de rotsblokken waren ook onderdeel van deze training.