Barefoot Evenement 2015

barefoot-visual1_12416Ik was dit jaar bij het eerste Barefoot Evenement, georganiseerd door Ruth Langemeijer van Feetback en Paul Aarts van Anyones Running. Een dag met clinics, workshops en lezingen m.b.t. blootsvoets wandelen, hardlopen en bewegen.

Wij waren al een dag eerder met vrienden vertrokken richting ’t Gooi omdat we daar een huis midden in het groen (in Huizen) tot onze beschikking hadden. De volgende ochtend hoefden we daardoor nog maar een kwartiertje te rijden om bij de Dudok Arena in Hilversum te komen. Ik liet mijn schoenen in de auto achter.

Om vol energie en enthousiasme te kunnen beginnen werd de dag  geopend met opwarmoefeningen door Corrado Giambalvo, (Brand Technical Representative) van Vibram (FiveFingers) uit Italië.

Bij de eerste workshop (trail running) kwam ik terecht bij Paula van Iron Feet. Had ik kunnen weten en ik heb er niet veel nieuws kunnen opsteken maar mijn dochter was mee en zij heeft o.a. geleerd hoe ze het beste kan klimmen en afdalen (met laarzen). Jammer dat het regende, maar regen is een element dat ook bij trail running niet altijd ontbreekt.

De tweede workshop zou Fun Running  door Frunning geweest zijn maar deze sloeg ik over om Selena de gelegenheid te geven een poppenvoorstelling te mee te maken en haar te laten klimmen.

Daarna woonde ik een lezing bij over de voet door Yvonne Bontekoning. Veel informatie over o.a. de door schoenen misvormde voetvorm, de voetspieren en de fat pads (vetkussentjes onder de voet). Deze vetkussentjes zouden afnemen door het dragen van te dikke schoenen en toenemen door deze juist niet te dragen, maar na je 25ste zouden ze niet meer kunnen groeien. Ik ben momenteel bezig om het tegendeel te kunnen bewijzen. Daarover later meer.

En als laatste de lezing ‘Het brein en het immunsysteem’ door Kasper van der Meulen. Zeer inspirerende lezing. Waarbij hij uitlegde waarom in de modder staan (aarden) ons het gevoel geeft dat alles klopt. Ook liet hij ons met onze voeten staan in een bak met ijswater. Zijn blog is zeer de moeite waard om eens door te bladeren en ik lees net dat hij ook Chirunner is.

11191028_1428319724139758_338480302_nAls afsluiter namen Paula, Camiel (Fivefingers ambassadeur) en Ronnie (winnaar van vele trail wedstrijden) ons (de barefoot(style) hardlopers mee voor een rondje over de Hoorneboegse Heide. Om daar te komen moesten we over een stukje akelig asfalt en op de heide waren er paden met van die akelige kleine steentjes. Onderweg viel de term ‘barefoot hell’. Maar gelukkig waren er vrijwel overal bermen met kort gras waarop het lopen prima gaat. Ik schat dat er ongeveer 30 mensen meeliepen en ik denk minder dan 10 geheel blootsvoets. De rest op Luna’s, Fivefingers en ander minimalistisch schoeisel.

Kortom een evenement dat mij op het lijf was geschreven. Het geeft me weer voldoende inspiratie om het blootsvoetse pad te vervolgen.

Lions Heuvelloop 2015

Ik had me niet vooraf ingeschreven en besloot ter plekke deel te nemen aan de 15K afstand, die ik 3 jaar eerder ook liep. Ik kwam daar Ruud tegen en samen kwamen we tot de conclusie dat zonder schoenen wel te doen zou zijn. Voor de zekerheid naam ik mijn FiveFingers wel mee in mijn rugzak.

lionsheuvelloop2015_2Ongeveer 20% van het parcours was comfortabel aan de voeten (glad asfalt, zwarte bospaden of zandpaden), de rest was de oneffenheden ondergaan of uitwijken naar de bermen. Het eerst stuk liep ik op met Ruud, die rustig aan wilde beginnen. Na 5 kilometer ging hij naar een hoger tempo.

Op blote voeten lopend ben je continu bezig met de ondergrond. Onderweg was het veel wisselen tussen het pad en de linker- en rechterberm, daar waar het pad bezaaid was met venijnige kleine obstakels. Ik hield het tempo aan dat aanvaardbaar was voor mijn voeten en mijn ogen. Je moet voortdurend de grond scannen op de beste plekken om je voeten neer te zetten.

Eenmaal uit de duinen richting de finish waren mijn voeten er wel een beetje klaar mee en toen volgde er nog een stuk fakirasfalt.

Na de finish mijn voeten geinspecteerd en ik zag geen bloed en de voeten voelden nog goed. Eenmaal thuis kwamen onder de schoongespoelde zwarte voetzolen toch een paar bloedblaren op de tenen tevoorschijn. Het plan is om in augustus een marathon blootsvoets te lopen op verharde ondergrond. Dus de voeten moeten hier de komende maanden nog flink aan wennen om hiertoe in staat te zijn.

Vondelparkloop 2015

77874_xgaplus

Voorafgaand

Naar aanleiding van oproepen op de sociale media om te proberen met zoveel mogelijk mensen blootsvoets deel te nemen aan de Vondelparkloop heb ik ingeschreven. Ik ben benieuwd naar de temperatuur tegen die tijd. Sneeuw zal wel worden geruimd, maar 10 kilometer op een bevroren of een gepekelde ondergrond… Ik kan altijd nog VFF’s aantrekken.

DNS (did not start)

Doordat ik mijn rib had gekneusd op een wildwaterbaan heb ik de Vondelparkloop laten schieten. Ik heb mijn startnummer weggegeven aan ene Amrit. Die heeft op mijn naam een uitslag van 52:03 gelopen.

Zwemmen is voor vissen

Zoals Emil Zatopek’s quote ‘Vis zwemt, vogel vliegt, mens loopt’ het al zegt had ik er beter aan gedaan om het bij lopen te houden.

Eén voet in België en één voet in Nederland
Eén voet in België en één voet in Nederland

De dag na Nieuwjaar vertrokken wij naar bungalowpark Vennebos. Dat ligt links onder Eindhoven en vlakbij de Belgische grens. Er was veel fijn renbos in de omgeving, dus ging ik er elke dag op uit voor een rondje rennen door modder en zelfs sneeuw.

Op de laatste dag van ons verblijf daar brachten we een bezoek aan het op het park aanwezige subtropisch zwemparadijs. Ik deed een flink aantal rondjes met mijn dochter in de wildwaterbaan. Als je het parcours zittend of liggend op je rug aflegt is het volkomen veilig. Nadeel: Je komt voor geen meter vooruit. Ga je daarentegen op je buik, dan maak je snelheid. Nadeel is dat je elke keer van heuveltjes valt die in de baan zitten en niet elke keer even gelukkig terecht komt. Toen ik na een aantal keren hardhandig op mijn ribben landde voelde ik dat het niet goed was.

Een uur of wat later werd mijn vermoeden, dat ik het lopen voorlopig wel op mijn buik kon schrijven, bevestigd. Ik trok mijn hardloopkleren aan en ging een poging wagen. Na enkele tientallen meters deed het rennen dwong teveel pijn mij tot wandelen. Na een aantal tevergeefse pogingen was ik al snel weer terug met de conclusie: hardlopen zit er even niet in.

Twee weken later… (update)

Een gekneusde rib heeft een paar vervelende nadelen. Hoesten, niezen en lachen doen pijn. In bed liggen is niet prettig. En hardlopen is ook geen pijnloze optie. Maar nu, twee weken later, durf ik het wel weer te proberen, omdat ik bij het niezen niet meer door de grond ga en het slapen ook al weer vrij goed gaat.

Tijdens de zwemles van Selena liep ik door Velserbroek en moest rustig aan doen want het was nog een beetje pijnlijk. Na enkele kilometers ging het echter beter. Blijkbaar had ik door mijn interne apotheek was stoffen toegediend gekregen. Het ging boven verwachting goed. Even later liep ik in recreatiegebied Spaarnwoude. Het was behoorlijk mistig en deed mijn hoofdlamp aan. Dat hielp niet echt veel, maar om gezien te worden is het wel handig. Toen ik weer terug was bij de sportschool, waar de zwemles was, had ik toch ruim 7 kilometer gelopen.

Oliebollenloop – Waterleidingduinen

Regenpak aan, wind en natte sneeuw trotserend, fietste ik naar de Oase. Dit is de ingang van de Amsterdamse Waterleidingduinen waar de start plaatsvond van de (bijna) jaarlijkse Oliebollenloop georganiseerd door IJsclub Haarlem.

Normaal gesproken is de ijsclub gebaat bij een glad parcours, maar bij de Oliebollenloop hebben de deelnemers geen schaatsen aan, dus zat ik tot 10 uur van de betreffende dag nog in spanning of de loop doorgang zou vinden. Wel barre omstandigheden, maar een stroef parcours, op de modder en het natte gras na.

Ik schreef me in bij mijn collega, tevens lid van de IJsclub, en ging op zoek naar een schuilplaats tot de start. Die was er in de vorm van een droog verwarmd bezoekerscentrum. Ik deed mee aan de vijf kilometer, die startte om 12:05. De 10K en de 21.1K startten om 12 uur. Toen die waren vertrokken begaf ik me naar de startlijn. Ik voegde mij in op een plek tussen de deelnemers waar ik ook schatte te finishen om op het juiste tempo te kunnen vertrekken.

Een kopgroep verdween al snel uit zicht. Een tweede groepje, waar ik bij zat, was nog een beetje het juiste tempo aan het vinden. Ik dacht dat ik te snel was gestart, maar dat bleek niet zo te zijn, want ik kon al vrij snel een aantal lopers inhalen die blijkbaar wel te snel waren gestart. Even later liep ik geruime tijd naast een jongen van een jaar of negen. Samen haalden we nog iemand in en even later kon ik de jongen ook achter me laten. Ik liep n.l. rechtdoor in plaats van er omheen, op FiveFingers, dwars door de diepe ijskoude plassen. Mijn voeten waren inmiddels toch al nat.

Ik liep net wel of net geen PR. Ik lette n.l. niet heel goed op. De klok gaf iets van 26:45 aan. Daar moest dan nog 5 minuten vanaf want dit was de tijd vanaf de start van de andere afstanden. Dus een eindtijd van 21:45. Mijn PR op de 5 is 21:44. Maar, volgens Afstandmeten.nl is de afstand slechts 4,79K.

Toen nog een oliebol en vervolgens tegen weer en wind weer naar huis gefietst. Dat was mogelijk zwaarder dan de loop zelf.

Traditionele 1e Kerstdag UHT 2014

Dit jaar organiseerde Paula voor de vierde keer de Traditionele 1e Kerstdag UHT (Utrechtse Heuvelrug Trail). Dit jaar was ik er voor de tweede keer bij.

1507937_903332113033848_4333170633232282754_nCarpoolend met Peter en Paula reden we naar Station Driebergen-Zeist, alwaar we ons bij de rest van de lopers voegden. Het was een flink gezelschap want naast de lopers die zich bij Paula hadden aangemeld sloot zich nog een ander groepje aan. Het was nog even wachten op Camiel, die had zich verslapen en uiteindelijk vertrokken we toch nog zonder hem, terwijl, naar later bleek, hij slechts op twee minuten achterstand zat. Hij had ons nog in kunnen halen, ware het niet dat hij verkeerd liep.
Bij de start hadden we regen, maar na een aantal kilometers werd het droog en na verloop van tijd begon zelf de zon te schijnen. Toen het even later weer begon te regenen werden we getrakteerd op een fraaie regenboog. We liepen vanaf het begin te snel (5:30min/km). Het tempo moest eruit want dat was niet voor iedereen goed vol te houden. Dat werd geregeld door een gedisciplineerd iemand (Inge) voorop te laten lopen. Niemand mocht haar voorbij.

10885601_903332139700512_7111059622739593741_n(1)Ik had verwacht dat we De Kaap (uitkijktoren) nog wel aan zouden doen, maar we weken niet van de officiële MudSweatTrails route af. Ergens was het pad meerdere malen achter elkaar afgezet met versperringen van takken. Waarom was niet echt duidelijk, maar we hielden ons aan de route.

Onderweg werden loopervaringen en loopplannen uitgewisseld. Er liepen vrijwel alleen ultralopers mee (mag ik mezelf ook zo noemen na 1 ultraloop?). Voor de meesten die meeliepen was een afstand van 100 kilometer geen uitzondering.

Tot het fotomoment op de Amerongse Berg ging het allemaal goed, daarna kreeg Henk last van kramp. Tot het eindpunt moesten we steeds vaker stukjes wandelen. Ik vond dat geen probleem, want ik begon ook best moe te worden. De fanaten en de mensen die het koud kregen pasten zich aan door tijdens de wandelmomenten stukjes heen en terug te rennen.

10337700_903332166367176_2682496106998889340_nUiteindelijk was daar station Rhenen. Het andere groepje had de auto daar geparkeerd en uit de kofferbak kwam bier en krentenbrood tevoorschijn. De vertrektijd van de trein was uitstekend getimed, want er was tijd om het lekkers te nuttigen om even later in de trein te stappen en te vertrekken. Prettig om te ervaren dat de trein er ook nog best lang doet over het stuk dat we gelopen hadden.

Op station Driebergen-Zeist stapten we weer in de auto richting de andere kerstactiviteiten, voornamelijk gericht op eten, drinken en natuurlijk gezelligheid.

Rondje Velserbroek Spaarnwoude

Schermafbeelding 2014-12-21 om 11.10.13Tijdens de zwemles van Selena heb ik een rondje door Velserbroek en Spaarnwoude gelopen.

Het bijzondere van dit loopje vond ik wel dat ik na afloop een filmpje bekeek van de Kilimanjaro expeditie van Wim Hof en ze zag trainen op en om het kunstobject, de trap met de betonnen schijven en de rotsblokken, precies die trap en de rotsblokken waren ook onderdeel van deze training.

De Kilimanjarobeklimmers

maandoordebomen
Makkers staakt uw wild geraas

Het was nog donker toen ik vanmorgen de deur uit liep. Het vroor bovendien, te zien aan de geparkeerde auto’s. Toen ik bij de duinen aankwam werd het al iets lichter. Ik spotte een andere loper met een koplamp, maar ik vond het inmiddels licht genoeg om de hoofdlamp in mijn rugzak op te bergen. De duinen waren wit van de rijp en de maan scheen helder door de bomen.

kaalslag
Het kaalslagveld

Er word al weer een tijdje hard gewerkt in de duinen, met groot materieel. Waar dit voor nodig is mag Joost weten. In ieder geval hadden ze kans gezien om rijk begroeide vlaktes en hellingen af te graven. Hele ecosystemen verandert in stukjes woestijn. Blijkbaar een grote hobby van iemand die hier over het duinbeheer gaat. Wat is er mis met de duinen als je dit soort dingen niet doet?

zonkomtop
Fotogeniek moment

De zon kwam op en even later liep ik door de, eveneens door mensen bedachte, grote inham in het zeewerend duin het strand op. Slechts een paar honderd meter zuidwaards ging ik het strand weer af bij Parnassia. Daar liepen 3 hoffers (geïnspireerd door Wim Hof). De heren wandelden met stokken in korte broek en ontblote bovenlijven het strand op, en dat terwijl het net boven het vriespunt was. Toevallig zag ik op de Facebookpagina van Kilimanjaro Expeditie 2015 foto’s van deze 3 heren.

Deze foto vond ik toevallig.

Ik liep over de Hazenberg en de Starreberg richting ingang Bleek en Berg. Terwijl het nationale park zijn hard­lopers­ver­za­di­gings­punt begon te bereiken, stapte ik thuis moe maar voldaan op de deurmat. Ik had zo’n 19 km aan zichtbare en onzichtbare noppige voetsporen gemaakt.

Vergeten besparingen – De hooikist

Als je isolatie toepast blijft de warmte langer gescheiden van de kou. Dit wetende, kan je veel gas of elektriciteit besparen door je huis te isoleren. Dit is een redelijk ingeburgerd fenomeen. Maar dat je ook tijdens het koken veel gas kan besparen (of eigenlijk minder gas kan verspillen) door een aan de kook gebrachte pan in een hooikist te stoppen, beseffen nog te weinig mensen. Vandaar mijn artikeltje. Doe er jezelf en de wereld voordeel mee.

Hooikist "Het Spaarvarken&quot, 1936
Hooikist “Het Spaarvarken”, 1936

Een hooikist is een geïsoleerd kastje. Eigenlijk zoals je koelkast maar dan zonder koeling. Nu heb ik (nog) geen hooikist, maar ben al wel druk aan het experimenteren met de techniek. Dat kan heel eenvoudig door de pan in een bed onder de deken stoppen. En heb je een jong kind dat vroeg naar bed gaat? Die profiteert dan van het voorverwarmde bed. Neem wel klachten als ‘Mijn bed ruikt naar rijst’ op de koop toe.

Het laatste geslaagde hooikistexperiment was het koken van bieten. Omdat het een tijdje duurt voor de hitte het binnenste van een flinke biet bereikt, laat ik de pan 5 minuten koken alvorens deze de ‘hooikist’ in gaat. Anders koelt het water in de pan weer af door de lage temperatuur van het binnenste van de biet. Je moet geen haast hebben. Het beste is om de bietjes een dag van tevoren te koken. Hoe lang de bieten precies in de hooikist moeten weet ik niet. Ik was ze eigenlijk vergeten en haalde ze er de volgende ochtend uit. Ze bleken toen gaar te zijn. Maar misschien is 2 uur ook al voldoende.

Rijst gaat een stuk sneller. Ik begin het bereiden van de maaltijd altijd met het aan de kook brengen van de rijst, die vervolgens in de hooikist gaat. Daarna groenten snijden, koken, bakken, enz. Als laatste komt de pan met rijst weer tevoorschijn en kan zo op tafel. Ideaal. Het is nauwelijks meer werk, je bespaart een hoop gas. Je hoeft niet telkens op te letten of het nog kookt (of niet overkookt). Dus je gasstel blijft schoon. Je hebt minder gaspitten nodig. Eigenlijk zijn 2 gaspitten meer dan voldoende. Ik zou zeggen: Moet je ook eens proberen.

Update 30 september 2015: Simpel en dagelijks toepasbaar

Sindsdien heb ik diverse andere groenten e.d. geprobeerd. Mits je het goed uitvoert, werkt het gegarandeerd. De inhoud van de pan merkt n.l. geen verschil. De groente tijdens het koken is 100˚ Celsius. Omdat het water borrelt weet je dat het nog kookt en op de juiste temperatuur is. Warmer dan die 100˚ wordt het niet, tenzij het in een snelkookpan zit en nog hetere stoom de groente (sneller) gaart. Zodra de groente aan de kook is gebracht en afhankelijk van de dikte van de groente niet of nog enkele minuten is doorgekookt, kan de pan de geïsoleerde omgeving in. Het idee is dat de temperatuur van de pan nauwelijks daalt. Die 100˚ is niet heilig. 95˚ werkt ook. Het kookproces gaat ongehinderd door. Als de groente niet heel lang hoeft te koken is een simpel fleecedekentje voldoende. Spreidt het dekentje uit, leg eerst een isolerende onderzetter of pannenlap in het midden en zet daar vervolgende de pan op. Sla nu het dekentje aan alle kanten dicht. Je kunt de gebruikelijke kooktijden aanhouden. Bieten, erwten en bonen moeten langer koken, dus langer heet blijven. Gebruik dan bijv. 2 fleecedekens en/of eventueel wat kussens of een dekbed.

Sinterklaasloop 2014 – 1 + 5.2 * 2

Gisteren stelde ik mijn dochter van 7 voor om de kinderloop (1km) van de Sinterklaasloop te rennen. Dat wilde ze wel, dus heb ik haar vanmorgen in haar pietenpak gehesen en zijn we naar AV Suomi gefietst. Ikzelf schreef me in de voor 5.2K. Die had ik al eerder gedaan in 2011.

10608499_808447629192891_6496156827244573031_o
Een trotse Selena, met trotse oom en papa.

Na wat pepernoten was het al tijd om met Selena in het startvak te gaan staan. Ze had er zin in maar ik moest wel bij haar blijven. De start was daar en ze ging er zonder mij als een haas vandoor. Daar was ik niet op bedacht. Gelukkig kon ik zonder andere kinderen te hinderen langs de zijkant een stukje afsnijden om weer bij Selena te komen. Ik zei dat ze wat langzamer moest lopen. Dat deed ze en ik hield haar hand vast gedurende de rest van het parcours. Na 800 meter was ze er even klaar mee en ging wandelen om vervolgens op 900 meter weer te gaan rennen. Het laatste stuk liet ik haar los en er zat nog een eindsprintje in. Haar barcode werd gescand voor de uitslag en kreeg een medaille (haar eerste) en een chocoladeletter.

Toen waren mijn broer en ik aan de beurt. Ik zo gaan voor een mooie tijd en hij zou rustig aan doen omdat het zijn eerste loopevenement was na zijn heupbreuk. De 10K en 5.2K startten gelijk. De eerste paar honderd meter hing ik achter de kopgroep, die al snel een langgerekt lint werd en even daarna veranderde in losse lopers waarvan de koplopers zich langzaam aan mijn zicht onttrokken. Het tempo viel me redelijk zwaar. Logisch… Ik had al twee weken (sinds de Happy Running Strandloop) niet hardgelopen. Niet vanwege een blessure, ik had gewoon geen zin.

Toen ik op de terugweg onder station Santpoort-Noord heen was werd mij door een wegwijzer/verkeersregelaar gemeld dat ik positie 10 had. Eén meter achter mij liep nummer 11, maar die had het kennelijk zwaarder dan ik want ik begon weer wat tempo te maken voor het laatste stuk en hij hield me niet bij. Een heel stuk voor me liep een dame. Heel gestaag haalde ik ook haar in en kwam dus op positie 9 die ik behield tot op de eindstreep. Het toeval wil dat ik in 2011 ook plaats 9 had met nagenoeg dezelfde tijd.

Enkele minuten later kwam ook mijn broer over de streep. Een zeer knappe prestatie. Ik denk dat ik hem al gauw niet meer voor kan blijven.