DCURBN

dutch-coast-trail-4Een Facebookoproepje over een beschikbaar startnummer deed mij gisteren belanden op een parkeerplaats in Petten. Vanaf daar kon ik meerijden naar Den Helder om deel te nemen aan de Dutch Coast Ultra Run By Night. En niet een van de respectabele ultra-afstanden (50, 75, 100 of 160), maar slechts de 25. En dat was maar goed ook.

Bij het ophalen van het startnummer in hotel Wienerhof trof ik een hoop bekenden aan, zowel bij de lopers als bij de vrijwilligers van de organisatie. Na een korte startinstructie door Rinus volgde het startschot d.m.v. een confettibom die maar niet af wilde gaan.

Ik liep op een rustig maar gestaag tempo. De aanvankelijke motregen werd langzaam ingewisseld voor een bijna volle maan die zich steeds vaker liet zien. Door de motregen had ik mijn bril niet opgedaan en liep daardoor in een schimmige wereld. Toen het droog was zocht ik tevergeefs mijn bril en gaf op met de gedachte dat ik hem verloren was of niet goed genoeg gezicht had. Voor mij in de verte of soms dichtbij een of meer al dan niet knipperende rode lampjes die sommigen achterop hun rugzak hadden bevestigd. En achter mij een zwerm felle witte hoofdlampen. Door het beperkte schijnsel van mijn eigen hoofdlamp kon ik alleen de ondergrond een paar meter voor mijn voeten zien. Daardoor was het niet goed te zien welke kant ik op moest lopen om de beste ondergrond te kiezen, ergens tussen het mulle zand links en het water rechts. Gelukkig kon ik de meeste tijd voetsporen van mijn voorgangers volgen of op iemand op een enkele meters afstand volgens die blijkbaar een iets beter zicht had dan ik.

Onderweg stonden hier en daar mensen op het strand om ons aan te moedigen. Andere mensen op het strand bleken van dichtbij strandpalen te zijn. Hier en daar stonden imposante skeletachtige bouwsels. Ik moet daar ook maar eens met daglicht lopen om te zien wat dat allemaal moet voorstellen. Af en toe haalde ik iemand in. Dat waren deelnemers aan de 100 mijl. Die waren van IJmuiden naar Den Helder gelopen en waren nu weer op de terugweg. Die zaten zo te zien inmiddels in een heel andere belevingswereld die ik me niet kan en misschien ook niet wil voorstellen. Ik begrijp wel de kick van het inschrijven voor (voor mijn doen) respectabele afstanden. Maar daarna moet je zelf de consequenties dragen. Het lukt, je moet zwaar afzien en/of opgeven. Na een onbepaald punt kom je in een fase waarin je gaat wandelen omdat lopen niet meer gaat en blijkt wandelen ook geen fijn alternatief waardoor je toch maar weer gaat lopen.

IMG_0349Maar tot nog toe ging het met mij nog goed. De ondergrond was prima. Grotendeels stevig zand waar je niet in wegzakt. Af en toe moest ik om of over een haaks op het strand liggende dam van rotsblokken lopen. En af en toe liep ik een zandbank op waar je uiteindelijk niet zonder natte voeten weer vanaf komt. Aanvankelijk had ik nog het idee om deels blootsvoets te gaan lopen. Qua temperatuur was dat een twijfelgeval. Maar doordat mijn Fivefingers constant nat waren, kreeg ik toch steeds koudere voeten. Uitdoen was geen verstandige optie meer.

Vanaf ongeveer het 20 kilometerpunt raakte ik aan de praat met een jonge loper die zijn eerste 75 kilometerafstand liep. Hij liever dan ik, want ik begon het inmiddels net een beetje zat te worden. Eén van de redenen om hier aan mee te doen was dat dit een mooie training voor Scheveningen-Zandvoort is. Zo weet ik nu ook dat ik nog wat meer strandtrainingen nodig heb om over 2 maanden niet heel erg af te zien.

In de verte doemde wat afwijkende duintoppen op. De grote en de afstand was moeilijk in te schatten. Achter die duintoppen knipperde af en toe een wit lampje. Dat moest het 25 kilometerpunt en dus voor mij de finish zijn. Het laatste stukje ging door het mulle zand en een pad van betonplaten omhoog. Daar bleken we niet uit te komen bij het knipperlampje en moesten we over een hek, weer een duin af en even later de juiste trap weer omhoog.

IMG_0348Daar stonden vrijwilligers van de organisatie klaar met drinken, een vuurtje, een prachtige medaille en een tasje met lekkers. Om niet teveel af te koelen bleef ik daar niet te lang staan en zocht de auto op om op een vrijwel lege weg weer naar huis te rijden.

Heemstedeloop 2015 – PR

Ik was niet van plan om dit jaar mee te doen aan de Heemstedeloop, maar toen mijn broer en zijn zoon zich hadden ingeschreven voor de 5 kilometer kon ik natuurlijk niet achterblijven. Voor mijn neefje was het zijn eerste prestatieloop, dus leuk om mee te maken. Een tactiek die bij mij al een paar keer goede resultaten heeft opgeleverd is het achteraan starten. Je bent dan wel in het nadeel doordat je soms even moet wachten bij het inhalen op de smalle stukjes.

Het startschot klonk en we hoefden nog niet te lopen. Na bijna 2 minuten kwamen de laatste lopers voor ons in beweging. Toen de bezemfietsers begonnen te weg te rijden begonnen ook wij te lopen. Ik koos het fietspad omdat dit vrij leeg was, in tegenstelling tot de brede Zwemmerslaan. We waren nog geen kilometer onderweg of ik werd ingehaald door mijn familieleden. Ik dacht: Dit wordt niks vandaag. Ik probeerde ze bij te houden en dat lukte. Al heel snel bleek dat ze in een iets te hoge versnelling waren gaan lopen, want na een paar honderd meter kon ik ze weer inhalen. In Groenendaal werden we ineens met roodwitte linten een smal voetpad ingetrechterd. Dit zou voor veel oponthoud zorgen, ware het niet dat kans zag om over een boomstam naast het pad te springen en aan de andere kant verder kon lopen. Hiermee, bleek later, had ik meteen mijn broer en neef voorgoed weten af te schudden.

Ik liep in het bos, helaas niet op blote voeten, en had een lekker tempo. Toen ik het bos uitkwam leek het zwaarder te worden. Ik was uit mijn natuurlijke loopomgeving. Later bleek dat ik in mijn poging het tempo vast te houden, juist aan het versnellen was. De 3e kilometer liep ik 4:06 min/km. De laatste kilometer was dat teruggelopen tot 4:30 min/km. Het laatste stuk was zwaar. Ik liep op de grens van mijn kunnen en daar was ik op een gegeven moment klaar mee. Maar ja, opgeven is dan ook zonde. Dan heb je al die snelle kilometers ervoor voor niets gemaakt. En ik dacht: er is misschien een kans dat ik nu een PR aan het lopen ben. Dat houdt je op de been.

En daar was dan gelukkig de finish. 5 kilometer mag dan een rotstukje zijn, als je je longen uit je lijf loopt, lijkt er geen eind aan te komen. Na een medaille, flesje water en een appel in ontvangst genomen te hebben zag ik daar, de snelste ‘bejaarde’ van Haarlem en omgeving, Johan Neve. Hij had wel weer heel goed gelopen, maar de jonge garde is gewoon sneller. Hij werd toch nog negende. Niet slecht want de eerstvolgende 55-plusser werd 85e.

Achteraan starten lijkt een slechte tactiek vanwege de langzame lopers achteraan. Deze hebben immers minder dan het halve tempo van de lopers vooraan, maar zolang je ze kunt inhalen geeft het een enorme boost. De hele weg lang mensen inhalen, dat is leuk. Aan de vijfkilometerafstand deden 649 mensen mee. Ik werd 67ste. Ik kan niet sorteren op de brutotijden, maar ik schat dat ik er zeker 500 heb ingehaald onderweg. Een nadeel van in de voorhoede starten is dat je jezelf kunt opblazen. Dit heb ik een paar jaar eerder ook bij deze loop gehad. Na 1 kilometer te snel gelopen te hebben, ik liep achter mijn broer aan die op dat moment een stuk sneller was, was het batterijtje op. Ik ben toen wel doorgelopen, maar omdat ik wist dat er geen snelle tijd meer inzat kon ik de resterende afstand rustig uitlopen.

Na afloop fietste ik nog even door Groenendaal om een glimp op te vangen van de eerste lopers van de 10 kilometer
Na afloop fietste ik nog even door Groenendaal om een glimp op te vangen van de eerste lopers van de 10 kilometer

De tactiek bleek goed te werken want ik kon mijn PR aanscherpen met 4 seconden. Het oude PR stond op 21:44 en stamde uit 2011 (Letterenloop). Ik weet trouwens bijna zeker dat achteraan starten niet de allerbeste tactiek is en dat ik misschien met mijn Garminhorloge het tempo beter kan doseren en door meer voorin te staan in het startvak toch nog een betere tijd zou kunnen neerzetten. Maar, ik loop altijd op gevoel en zonder vooraf een tempo te bepalen. Ik ga ook nooit een wedstrijd in om met voorbedachte rade een PR te lopen. Als het gebeurt, dan gebeurt het. En uiteraard bepalen de trainingen vooraf grotendeels de prestatie. En met trainingen loop ik bijna altijd langzaam. Het is dat ik vaak veel heuvels beloop. Dat zijn mijn geheime intervaltrainingen.

Ik liep deze keer niet blootsvoets vanwege het ruwe asfalt onderweg en de ongelijke klinkers. Vorig jaar liep ik vanwege het ruwe asfalt een stuk door de grasberm en waarschijnlijk lag daar iets scherps want ik kwam toen met een bloedende voet over de finish.

Op naar het volgende persoonlijke record dan maar. En op naar nog een lange hardloopcarrière, want ik zag vandaag een paar krasse knarren lopen, zo wil ik ook wel oud worden. Ik wil ook meedoen aan loopjes op mijn 75ste of 80ste. Maar niet met de bezemfietsers op de hielen. Of wel, wat maakt het dan nog uit.

 

Dam tot Damloop 2015 – BF

De Dam tot Damloop. Die moet je een keer gelopen hebben, althans, dat idee had ik. Al een paar jaar probeer ik mee te doen. Zo ook dit jaar. Ik zat op de dag dat het inschrijfcircus begon klaar achter de computer en dat mislukte hopeloos. Toen maar wachten tot het laatste moment of er ergens via via nog aan te komen was en dat lukte wel.

Ik had een startnummer van een medewerker van een luchtvaartmaatschappij. Ik kreeg een tas en een shirt in de bedrijfskleur met het bedrijfslogo, het startnummer en wat goodies. Het shirt was veel te groot maar ik trok het toch aan, niet wetende dat dit niet nodig was en mogelijk problemen op zou kunnen leveren voor de oorspronkelijke eigenaar.

Ik leverde mijn tas in bij de juiste vrachtauto zodat ik daar bij de finish weer over kon beschikken en vertrok naar het startvak op de Prins Hendrikkade. Voorin het startvak bleek Erben Wennemars te staan. Bij de start kwam ik Emile tegen, ook een blootsvoetse deelnemer. We liepen een flink stuk samen op. Hij werd al lopend kort geïnterviewd. Benieuwd of we daar nog iets van terugzien.

De sfeer van de loop krijgt vrijwel onmiddellijk vorm in de IJ-tunnel met een trommelband. Heel apart om door die tunnel te lopen. De ventilatoren die in de tunnel hangen, waar je in de auto niet van merkt, veroorzaken een kleine storm die voor de lopers niet onopgemerkt blijft. Langs het parcours veel DJ’s met VW T1-busjes, trommelaars en omwonenden die tafels met bekers water hadden uitgestald en muziek mee naar buiten hadden genomen. In Amsterdam-Noord kwam volksmuziek uit de luidsprekers, In Zaandam waren het voornamelijk stampende dansplaten.

Ik kende het parcours, dus ook de ondergrond niet, maar ik liet me door andere doorgewinterde blotevoetenrenners vertellen dat het te doen was. Wel met wat lastige stukjes. Ik vond het een uitdagend barefootparcours. Veel ruw asfalt, ruwe klinkers, gladde ongelijke klinkers met scherpe hoeken, gitzwart nieuw (maar niet glad) asfalt. Deze ondergrond trof ik voornamelijk aan op de tweede helft, op het moment dat de voeten al wat gevoeliger beginnen te worden.

In 2008 en 2009 heeft BN’er Beau van Erven Dorens de DtD-loop ook op blote voeten gelopen (tot bloedens toe). Ik zwoor daarna nooit meer op blote voeten te gaan lopen. Wellicht had hij weinig op blote voeten geoefend en mijn voeten hebben de laatste weken ook weinig asfalt gezien, dus logisch dat het voor mij zwaar was. Zo zwaar dat zelf mijn tempo er onder leed. Na een kilometer of 8 (de helft) wilde ik wel sneller en dat kon ook. Een tijd daarvoor was ik ingehaald door de 1:25 pacer. Die haalde ik weer in en liet deze ver achter me. Maar de laatste kilometers (met de gladde ongelijke scherphoekige klinkers) hakten er zo in dat de pacer me toch weer voorbij ging. Met als eindresultaat een eindtijd van 1:27:39 en op twee tenen een blaartje. Ik was blij dat ik na het in ontvangst nemen van mijn tas mijn huaraches weer aan kon trekken om met achtereenvolgens de pendelbus, de trein en de fiets thuiswaards te keren voor enkele herstel)biertjes.

Deze tijd gaat niet onder mijn naam de boeken in, maar onder de naam van de oorspronkelijke eigenaar van het startnummer. Misschien maar gelukkig dat ik geen snelle tijd heb gelopen, anders zou misschien zijn officiële PR door mij zijn gelopen. Ik kan volgend jaar weer een poging wagen. Of met schoenen aan, of beter blootsvoets getraind.

 

 

Staan en lopen

Sinds enkele weken beschik ik over een werkplek met een elektrisch in hoogte verstelbaar bureau. Ik kan dus op elk moment besluiten zittend, dan wel staand te werken. Dit in het kader van ‘zitten is het nieuwe roken’ en ‘zitten is dodelijk’.

CPIHWgEUcAAoM5MIn korte tijd merkte ik dat ik het al best lang kon volhouden om staand te werken. Maar na een paar weken lukte dat ineens niet meer. Ik denk weer een typisch geval van te-snel-te-veel. Ook merkte ik veranderingen in het hardlopen. Ik trainde minder en toch kreeg ik last van pijn in mijn rechterheup, -been en -voet na een grotendeels blootsvoets duurloopje van ongeveer 20 kilometer. Enkele dagen later kreeg ik de kans kreeg om een startnummer voor de Dam tot Damloop over te nemen en ik ging nog even een testloopje doen van minder dan 3 km. Weer pijn.

Ik besloot de volgende dag weer gewoon ouderwets zittend te gaan werken. En nu? Nu, lijkt de pijn grotendeels verdwenen. Dus waarschijnlijk is er een verband. Door teveel gestaan te hebben raakte mijn onderstel overbelast. Ik denk dat ik het morgen nog wel zal merken tijdens de DtD.

Kennedymars Vijfhuizen 2015 – DNF

Al een aantal jaren stond de Kennedymars Vijfhuizen op mijn wensenlijstje. In 2007, dat was voor mijn hardloopcarrière, liep ik er al één in Sittard. En waarom deze Kennedymars en waarom überhaupt een Kennedymars? Dat vroeg ik mij onderweg eigenlijk pas af.

km5h-patch-kleinIk meldde me aan en we vertrokken gisteravond vanuit de feesttent. Veel echte wandelaarstypes, waarvan een aantal ter voorbereiding speciaalbier dronk. We werden uitgezwaaid door feestende feestweekgangers. Het regende, maar het werd gelukkig vrij snel droog. Eigenlijk was er daarna niets aan te merken op het weer. Het waaide wel aardig, maar koud was het niet. Maar door de natte straten waren mijn schoenen en sokken nat geworden. Op zich geen probleem, dacht ik. Tijdens trails heb ik onderweg door rivieren gewaad en geen enkele hinder ondervonden van natte schoenen en sokken. Toch leek het, nee ik wist het zeker: Na slechts een kilometer of 10, ik liep toen langs de Polderbaan waar af en toe een vliegtuig opsteeg, voelde ik dat blaren onontkoombaar waren. Dat was het punt dat ik me afvroeg: Waarom loop ik hier eigenlijk? Misschien had ik me dat zonder die grote kans op blaren een heel stuk later afgevraagd.

logo-feestweekHet eerste stuk van de Kennedymars was een flink rondje om Vijfhuizen. Na dat rondje kwam ik weer in de buurt van waar ik de auto had geparkeerd. Ik kon op dat moment alleen maar voordelen bedenken om te stoppen: Geen blaren, gewoon kunnen slapen, tijd over hebben voor andere belangrijke dingen, geen stijfheid, geen spierpijn, niet afzien, geen oververmoeidheid. Verdergaan en later stoppen zou logistiek een stuk lastiger zijn. Ik besloot naar de auto te lopen en naar huis te gaan.

Ha, mijn tweede DNF (Dit Not Finish). Ooit, in een ver verleden, begon ik aan een 100 kilometer wandeltocht in België die ik ook (nog voor de helft) heb afgebroken. Wat heb ik hiervan geleerd? Dat ik lange wandeltochten over langgerekte wegen in het donker niet leuk vind.

Velserbroekloop 2015

De Velserbroekloop viel op dezelfde dag als de Crazy Barefoot Marathon, dus niet zo’n heel goed idee om mee te doen. Maar op een dag (zo’n 2 weken voor de loop) zag ik dit op Twitter:

Zoals vaker was er een gebrek aan hulptroepen. Ik voelde me geroepen en meldde me aan als verkeersregelaar. Ik moest online een instructie volgen. De vorige had ik gedaan in 2013 en was alweer verlopen.

11930773_1315986198427448_1920593489550886018_oIk kreeg een eigen bescheiden kruispunt aangewezen (Platbodem/Zeilpad). Dit was zowel het 4 kilometer- als het 9 kilometerpunt. Af en toe moest ik even een auto of een fietser laten wachten. Voor één bromfietser die uit de lopersrichting kwam was ik net te laat waardoor die de lopers enigszins hinderde. Verder alleen maar brave verkeersdeelnemers. Gedurende het uur dat ik daar stond liepen een wit/grijze kat en een klein jongetje constant heen en weer. Het jongetje rende steeds een stukje mee met de lopers en de kat, die deed maar wat.

Vorig jaar liep ik hier nog een PR op de 10km. Des te leuker om hier nu aan de andere kant te staan. Zonder vrijwilligers geen loop (en geen PR’s). Gelukkig was het mooi weer. Na afloop kwamen José, Elisa en Selena aangefietst en dronken we nog wat bij vrienden op de Platbodem.

Crazy Barefoot Marathon – BF

Met de fiets naar station Haarlem. Met de trein naar Station Amsterdam Centraal. Met de Luna’s (huaraches/sandalen) naar het Museumplein. Daar, waar de start van dit gebeuren een half uur later plaats zou vinden: De Crazy Barefoot Marathon. De eerste marathon ter wereld georganiseerd voor lopers zonder schoenen.

Ik trok mijn schoenen uit en wandelde naar de bus van Dave (1 van de organisatoren), die op zo’n 500 meter afstand geparkeerd stond, om mijn tas in bewaring te geven. Onderweg kwam één voet in aanraking met hondenpoep. De voet was weer snel ‘schoon’ na enkele vegen door het gras (het voordeel van blote voeten). Weer terug op de startlocatie snel mijn startnummer opgespeld waarna ik klaar moet staan bij het start/finish spandoek voor het woord en het startsignaal door een dame van de Stadsreiniging en wethouder Eric van der Burg.

Van de 14 deelnemers verlieten er 12 lopend de start. Tijdens de start liep ik naar de fiets om daar de eerste 21,1 km op af te leggen. Deelnemer Rob zou net als ik op het HM-punt instappen. Mijn rol bleek tevens het tijdelijk afzetten van middelmatig drukke zijstraten, want we wilden natuurlijk zo min mogelijk oponthoud door rode verkeerslichten. De echt drukke kruispunten werden òf op de kamikazemanier benaderd, of, als dat echt niet anders kon, werd er (heel verstandig) gewacht. Voor de begeleidende fietsers was dat zo mogelijk nog lastiger, want een fietser is minder reactief dan een loper in druk verkeer.

Toen ik achter de groep lopers fietste zag ik de ontelbare verbaasde blikken onderweg.  En uiteraard, tot vervelens toe, weer de vele opmerkingen over glas. Ja, er lag glas. Behoorlijk veel ook, maar een stuk minder dan de zorgen die erover werden geuit door het publiek, mede dankzij de zorg van de stadsreiniging die een flink deel van het parcours extra heeft schoongemaakt. Gelukkig bleken die scherpe transparante scherfjes geen groot probleem. Van slechts 1 deelnemer hoorde ik na afloop dat deze een stukje glas in zijn voet bleek te hebben. Als blotevoetenloper ontwikkel je een oog voor gevaarlijke obstakels. Meestal zie je ze op tijd om ze te ontwijken. En loop je als groep, dan kan je elkaar ook nog waarschuwen. Gelukkig ook veel grappen onderweg. Een meneer van de reinigingsdienst vertelde dat hij punaises had gestrooid. ‘Kunnen we hebben!’, riep Ruud vervolgens.

Opeens bleken we al 21.1 kilometer afgelegd te hebben. Dat was op de plek waar Rob klaar stond, bij het Amstelhotel. Ik gaf de fiets aan Hans en we vervolgden onze weg. Met de wetenschap dat het voor mij een eitje zou moeten zijn in vergelijking tot de anderen die er al een HM op hadden zitten. Dat bleek ook door de spaarzame stukjes gras waar onderweg naar uitgeweken werd. Een groen, zacht, koel stukje gras is een oase voor de voeten na al die warme harde stenen. Maar beter is het om de oases te vermijden. Na terugkeer op de bestrating blijkt deze 2x zo hard te zijn geworden.

Onderweg werden we uitstekend verzorgd bij de stadswerven van de reinigingsdienst. We konden er naar de wc, kregen er fruit en water en werden aangemoedigd door het personeel. De stops waren echter van korte duur. ‘Vijf minuten’, riep Ruth elke keer streng. Maar goed ook, want een langere pauze leidt alleen maar tot stijvere spieren, en we hadden een strak tijdschema dat vrijwel tot de finish tot op de minuut klopte.

Toen we het centrum betraden werd het een gekkenhuis. In onze poging om ruim baan te creëren en aandacht te vestigen werden de fietstoeters veelvuldig gebruikt. Maar deze vielen in het niet bij de pomptoeter van Dave. Om geen piepende oren te krijgen moest je daar niet naast lopen. En, Ruud vond dat de toeter niet genoeg hoorbaar was. Hij nam de toeter over en liep al toeterend en juichend voorop. Ik denk dat de toeristen op de terrasjes wat te vertellen hebben thuis.

Vlakbij de finish, toen we de achterkant van het Rijksmuseum passeerden bleek, volgens de hardloophorloges,  dat we net geen 42,2 kilometer zouden gaan volmaken. We liepen namen een zijstraat later richting het Museumplein om dit te fixen.  Even later liepen we weer via de achterkant van het Rijksmuseum om via de tunnel aan de voorkant onder de finish door te komen.

We werden gefeliciteerd en feliciteerden elkaar. Niemand kon nog de eerste blotevoetenmarathon ter wereld organiseren, want daar hadden wij zojuist deel van uitgemaakt. Voor mij kwam het evenement misschien een jaar te vroeg. Ik begon mijn blootsvoetse training op straat ergens in het begin van dit jaar. Ik ben ver gekomen, maar een marathon blootsvoets loop je niet zomaar even. Tenzij je bijzonder getalenteerd bent is dat een training van jaren. En ik weet niet of ik dat ervoor over heb. Al merk ik wel dat mijn voeten en ik het er beter vanaf hebben gebracht dan tijdens de trainingsloop op 21 juni. Mijn voeten zijn nu, de volgende dag, nog een klein beetje gevoelig maar zien er nog puntgaaf uit.

Met dank aan Ruth Langemeijer en Dave Hardy voor de organisatie, de Stadsreiniging voor de verzorging en het schonen parcours en  Wouter Wakkie voor het fraaie fotomateriaal.

IMG-20150829-WA0003
Voeten kunnen blijkbaar heel wat hebben

.

Rennen door de badkamer

IMG_0143
Overblijfsel Romeins aquaduct

Morgen is de grote vakantie dan echt afgelopen (hier althans) en ik ben inmiddels al weer een week aan het werk geweest. Een mooi moment om even terug te blikken op de loopmogelijkheden die de vakantie mij bood. Het doel was: wandel- en loopkilometers op blote voeten (en met schoenen) maken.

IMG_0201
Girona gezien vanaf de stadsmuur

Het was vakantie, dus hoefde ik mijn jongste dochter niet naar school te brengen. Ik hoefde niemand wakker te maken want iedereen stond/lag in de vakantiestand. Ik heb zo de mogelijkheid om bijvoorbeeld te gaan wandelen naar mijn werk (in plaats van fietsen) of om vóór het werk hard te lopen. Dat deed ik dus, 3 weken lang.

IMG_0218
Blauwe maan met overvliegende vogel

De rest van de 6 weken waren we op vakantie, naar Calella (badplaats een stukje boven Barcelona) waar zich weer andere mogelijkheden openbaarden. Omdat ik meestal het eerste wakker was, kon ik nog voor de rest wakker moest worden voor het ontbijt een rondje hardlopen en/of wandelen en/of zwemmen in zee.

IMG_0156
Fraaie wegwijzer, lees de bovenste maar…

Ons hotel stond op de grens waar de verharde, nog enigszins vlakke straten overgingen in onverharde steile paden richting de bergen. Die bergen leken me te roepen, want ondanks dat ik eigenlijk voornamelijk van plan was te trainen op blote voeten op de stoepen van de badplaats die geleken op badkamertegels, trok ik liever huaraches of trailschoenen aan om het hogerop te zoeken op de voor blote voeten minder comfortabele paden.

Voor echte bergen zat ik eigenlijk niet op de juiste locatie, maar op een hete dag ging ik een uur of zes wandelen en bereikte ik een hoogte van tegen de 600 meter. Dat is relatief hoog in vergelijking met het hoogte punt vlakbij huis (Brederodeberg, 45m). De bergtoppen in de buurt van de kust stonden vol met antennes, de verdere toppen waren voorzien van wegwijzers of topmarkeringen.

CLAZ1MtUwAAfEUW
Blootsvoets in Barcelona

We bezochten Barcelona. Dat kon ook best blootsvoets vond ik. Maar ik heb nergens zwartere voetzolen opgelopen dan daar. Daar kreeg ik ook twijfels bij het lopen op blote voeten in grote vieze steden. Zwarte voeten van de modder zijn niet erg, maar zwarte voeten van stoepen en straten wellicht wel. Ik denk dat er veel fijnstof uit verbrandingsmotoren in de straten ligt, vermengd met allerlei andere ongezonde stoffen. Ik vermoed dat je hier in ieder geval geen vitamine B12 via je voet kunt opnemen uit de grond. Ooit mocht je legaal naakt rondlopen door Barcelona, gek genoeg nu niet meer, maar die mensen zouden er indertijd goed aan gedaan hebben om in ieder geval de onderkant van hun voeten te bedekken.

IMG_0294
Calella vanaf een heuvel tijdens een avondwandeling

Er was nog een plek op vakantie waar de voeten niet ontbloot konden blijven. Dat was het restaurant van ons hotel, waar bepaalde minimale kledingvoorschriften leken te gelden. Dus voor de ingang van het restaurant gingen de schoenen aan en na de maaltijd op dezelfde plek weer uit.

IMG_0163
Weer eens een ander soort windmolen

Om onze hotelkamer te bereiken konden we de lift nemen, maar de trap was favoriet (althans bij mij). We zaten op de 6e etage (eigenlijk 7e, want de 1e, het restaurant, telde niet mee in de hoogtenummering). Elke etage had 2 trappen, dus totaal 14 trappen op en af, diverse keren per dag. Ook weer mooi meegenomen als training.

Water, schaars hier
Water, schaars hier

Ik heb niet heel zwaar getraind op vakantie, maar wel heel frequent en heel divers. Uit ervaring weet ik dat dat belangrijker is dan een serie lange duurlopen. Vooral voor hetgeen in het verschiet ligt: De eerste blotevoetenmarathon ter wereld (waarbij ik slechts een halve ga lopen) en een Kennedymars. Daarna wil ik me weer eens oriënteren op een leuke kleinschalige trail in bergachtig gebied. Iemand nog suggesties?

Veluwezoomtrail 2015

Ik zou deze trail dit jaar niet gelopen hebben ware het niet dat Marcel plannen had voor de Veluwezoomtrail. Toch weer een leuke gelegenheid om wel te gaan naar dit leuke kleinschalige trailevenement in een fantastisch mooi gebied.

DSC_4013-2De opzet van dit evenement is dit jaar ingrijpend gewijzigd. Kon je voorheen op 1 dag kiezen uit een paar afstanden, deze keer waren er verspreid over het weekend een stuk of 5 afstanden waarbij verschillende combinaties tot wel 90km mogelijk waren.

Ik hield het bij 25km (die in werkelijkheid slecht 24km was). De 30km afstand was trouwens 33km. Ze houden zeker van ronde getallen daar. Het verschil van deze 2 afstanden op papier was 5km, in het echt dus 9km. De winnaars van de 25km-afstand liepen verkeerd en maakten 27 kilometers. De koplopers kunnen geen andere lopers volgen en moeten goed de linten en de pijlen volgen. Als een 1 of andere lolbroek een pijltje verdraait gaat dat flink mis. Maar in dit geval was het niet echt een probleem omdat de volledige top 3 van de heren verkeer liep en ruimschoots weer op het goede pad was voordat de concurrentie er vandoor kon gaan met de podiumplekken.

Ik kende de start nog van voorgaande jaren. Een pad met steentjes. Ik had plannen om deze trail blootsvoets te lopen maar had mijn VFF’s achter de hand. Vanwege dat steentjespad besloot ik te starten met Fivefingers en ze daarna ergens weer uit te trekken. Na de start bleken we een andere richting op te lopen, dus niet dat pijnlijke pad op. Een verkeerde schoenenkeuze dus. Na zo’n 500m kwam er een heuveltje met een opstopping. Daar kon ik mooi mijn VFF’s uittrekken.

Ik liep zo een paar kilometer zonder schoenen, maar het voelde niet echt comfortabel. Dat zou ik geen 24 kilometer volhouden. Na ± 2km trok ik ze weer aan om ze vervolgens niet meer uit te trekken. Maar goed ook, want even later kregen we te maken met allerlei ondergronden die je je blote voeten niet toewenst: paden verhard met steentjes van fijn grind tot en met halve en zelfs hele bakstenen. Wel handig als je dikke zolen hebt en niet van modder houdt. Zelfs met VFF’s was het nog een hele opgave om dit te doorstaan. Op 1 stuk was het zo erg dat ik een stukje dwars door het bos moest om maar niet over de neergekwakte keien te hoeven lopen.

Even verderop leek er een eind te komen aan de kwellingen. Vanaf een zijpad links kwamen lopers van de kortere (18km) afstand aanlopen. Hier kwamen de 2 routes samen. Wij (van de 24km) hadden een grotere lus gelopen. Plotseling liep daar iemand op blote voeten. Dat bleek Maarten te zijn die ik daags ervoor ‘sprak’ via Chat & Run. En even later liep daar plotseling nog een barrevoeter (en ook nog zonder shirt). Even gepraat, een foto gemaakt. Ze liepen wat sneller dan wij.

Na de verzorgingspost op het 15km-punt kwam er geen einde meer aan het klim- en daalwerk. Best een zwaar parcours. Mijn medeloper is meer vlak terrein gewend en had er moeite mee, bovendien kampte hij met een blaar. Ik heb nog een paar keer gewacht, maar toen ik ergens 5 minuten stilstond en hem niet meer zag, ben ik doorgelopen.

Ik kreeg pijn in mijn rechtervoorvoet, ook een blaar. Gelukkig was daar opeens de finish. De barrevoeters stonden daar al een tijdje aan het alcoholvrije bier in de brandende zon. Dat liet zich best smaken. Een tijdje later kwam ook Marcel (wandelend) over de finish. Na nog een beker bier vertrokken we huiswaarts.

Een halve door Amsterdam – Blootsvoets

De spanning liep op naarmate de dag van de gezamenlijke training van 21 km voor de Crazy Barefoot Marathon dichterbij kwam. Ik begeef mij nog niet zo lang blootsvoets op verharde ondergrond. Voorgaande jaren voornamelijk alleen in de duinen en op het strand. Gedurende de training op stoepen, straten en fietspaden ging er een wereld voor mij open. Een wereld die ik nog niet kende, n.l. die onder mijn voeten. Daar weet je helemaal niets van als je schoenen draagt. Bekende wegen waar je al heel vaak gelopen hebt zijn ineens venijnig of juist heel aangenaam om op te lopen. Er is een dimensie bijgekomen. De ondergrond bepaald voor een flink deel je actieradius. Tenminste bij mij, als relatief beginnend barrevoetse hardloper.

Na mijn eerste blootsvoetse 10 km op verharde ondergrond heb ik nog een aantal keer afstanden tot en met 10 km gelopen. Niet 1 keer daarboven. De tijd tot de training van 21 km was te kort om het risico te nemen om (bloed)blaren op te lopen. Een van de laatste loopjes op voornamelijk fietspadasfalt met een grillige structuur gaf me het vertrouwen dat een halve marathon geen kansloze onderneming was.

11281914_10207047281049847_215070353_nMet ongunstige weersvoorspellingen brak de betreffende dag aan. Regen, onweer. Ojee… De voeten worden dan week en extra kwetsbaar. Nooit eerder had ik met blote voeten (een significante afstand) op een natte straat gelopen. Ik maakte me wat zorgen en werd gelukkig gerustgesteld door deze forumdraad. Ik fietste naar station Bloemendaal om daar op de trein te stappen. Op Amsterdam CS nog een overstap naar station Muiderpoort. Van daaruit was het nog ruim 10 minuten lopen naar het huis van Ruth (o.a. Feetback, Barefootevenement en de Crazy Barefoot Marathon), van waaruit we, na een kop koffie en chocoladekokosballetjes, met 8 heren en 1 dame een lichte regenbui inliepen. De straat was kletsnat, maar voelde niet onaangenaam.

11536467_1061726003857476_6074005552885299651_oEerst richting het IJ. Het vertrek van de pont was bijzonder goed getimed. We waren nog geen 10 seconden aan boord eer we van wal staken.  Het werd droog en we liepen een stukje door Amsterdam Noord.  Ruth gidste de groep over het parcours, compleet met informatie over architectuur en bezienswaardigheden. We namen de pont en belandden in de drukte achter het Centraal Station. Vincent droeg een supermanshirt. Enkele keren viel zijn shirt meer op dan 9 paar blote voeten. Maar vaker nog sprongen de voeten wel in het oog en waren de opmerkingen niet van de lucht. Veel opmerkingen over glas: ‘Fijn! Met al dat glas!’.

11647372_10207047283289903_5607316_nEven later hadden we weer alle ruimte en liepen we richting het Westerpark. De zon ging schijnen. Na een sanitaire stop in een gratis openbaar toiletgebouw baadden we pootje in een ondiepe langgerekte waterbak en liepen een stuk over gras. Wel even prettig aan de voeten. Vervolgens richting het centrum. Hoe ze het deden weet ik niet maar enkelen van ons kregen regelmatig de toekijkende toeristen aan het klappen en aan het juichen. In het centrum liggen voornamelijk gladde klinkers, alleen liggen ze niet overal gelijk. Op de meeste plaatsen waren de stoepen het gladst, maar toch nog zo ongelijk dat het niet prettig aanvoelde (na al weer flink wat kilometers). De fijne brede gladde trottoirbanden boden uitkomst en voelden aan alsof er fluweel lag.

10511335_887838201283630_8974989031086846993_nNa een fotomoment op de Dam, weer richting het IJ lopend, klommen Ruth en Ruud op de constructie van een brug om er aan de andere kant achter te komen dat ze er daar niet af konden vanwege punten die erop waren gemaakt om mensen ervan te weerhouden erop te klimmen. Bij het IJ was een brug van houten planken met tussen elke plank een uitstekende (klemtoon op uit) strook ijzer. Wel fijn om overheen te lopen met schoenen als het glad is, maar niet met blote voeten. Voorzichtig wandelend ging het echter probleemloos en we vervolgden onze weg richting molen De Gooyer met tussendoor nog een verademend stukje gras.

1508656_887838167950300_2255276740917688925_nHet was vlak voor we bij die molen waren, na ongeveer 21 km, dat we een straat inliepen met nare stekelige klinkers. Er was geen uitwijkmogelijkheid naar iets gladders. Ik vond het mooi geweest en trok mijn FiveFingers aan die ik voor zekerheid had meegenomen. Rob kreeg op datzelfde moment flink last van zijn rug en moest even heel rustig aan doen. De laatste 2 km liepen we samen richting de finish waar 2 gezonde en bovendien heerlijke taarten wachtten om door ons verorberd te worden. Ik lag even in de zon op het balkon mijn voeten omhoog. Op 2 tenen waren kleine bloedblaren aan het ontstaan.

Mijn voorzichtige conclusie op dit moment is dat voor mij een hele marathon op blote voeten niet haalbaar is. In ieder geval niet over ruim 2 maanden. Denk ik. Een mogelijkheid is dat ik in estafettevorm (fiets + lopen) meedoe. Het was een bijzondere ervaring in het gezelschap van bijzondere mensen die ik niet graag had willen missen. En ik moet niet vergeten dat een halve marathon blootsvoets ook al een mijlpaal is.